fotoritim

EİF En İyi Fotoğrafım - Fotoğraf Öyküleri : Mayıs 2008

Fri, 09 May 2008 16:11:43 GMT

En İyi Fotoğrafım (EİF) Etkinliği Şartnamesi

Afiş fotoğrafı : Engin Güneysu

EİF
"En İyi Fotoğrafım - Fotoğraf Öyküleri"

Yapmanız gerekenler :

-Portfolyonuzdan “size göre en iyi olan" fotoğrafınızı seçmeniz,

-Fotoğrafınızı uzun kenarı minumum 600 ila maksimum 900 piksel aralığında, 72 dpi çözünürlükte ve jpeg olarak boyutlandırmanız,

-Bu fotoğrafın, neden şimdiye dek çektiğiniz en iyi fotoğraf olduğuna dair bir yazı yazmanız. Bu yazı fotoğrafın hikayesini (size ne ifade ettiği, neyi anlatmak istediğiniz veya var ise fotoğrafa özgü bir öyküyü) içermeli, 100 kelimeden az olmamalı, (yaklaşık yarım A4) ve “Word” formatında (.doc) hazırlanmalı,

-Fotoğrafınızı ve yazınızı dergimizin e-posta adresine aşağıdaki bilgileri içerecek şekilde göndermeniz.
e-posta: frdergi@gmail.com

E-postada belirtilecek bilgiler :

-Adınız/Soyadınız

-Yaşadığınız İl

-Fotoğraf veya Yazınızın Adı (başlığı)

Kurallar :

-Fotoğraflarınız çerçevesiz ve üzerine imza vs. yazılmamış olmalıdır.

-E-postanız bize ulaştıktan sonra size bilgi iletilecektir.

-Her katılımcı, sadece bir fotoğraf ve bu fotoğrafa ait bir yazı ile etkinliğimize katılabilecektir.

-Yazısı olmayan veya yazısı yukarıda belirttiğimiz kriterleri içermeyen fotoğraflar kabul edilmeyecektir.

-Fotoğrafa ait yazı, fotoğrafçı tarafından yazılmamış ise yazarının ismi ayrıca belirtilmelidir.

-Bu etkinliğimize katılan kişi, fotoğrafın kendisi tarafından çekildiğini, tüm haklarının kendisine ait olduğunu ve www.fotoritim.com adresinde kullanılmasına izin verdiğini kabul eder.

Mayıs Ayı İçin Tarihler :

-En son fotoğraf ve yazı gönderme tarihi : 26 Mayıs 2008

-Çalışmaların yayınlanması ve ödül kazananların duyurulması : Fotoritim Haziran 2008 sayısı

Ödüller :

-En iyi 3 fotoğraf ve hikayesi aşağıdaki ödüllerden birini kazanacaklardır.

-Yıl içinde en iyi üçe giren foto-öyküler, Fotoritim yıl sonu Özel sayısında tekrar yayınlanacaktır.

-Özel sayıya girmeye hak kazanan çalışmalar arasından seçilecek olan bir fotoğraf ve öyküsü ise Fotoritim EİF Başarı Plaketi almaya hak kazanacaktır.

Mayıs 2008 Ödülleri :

-LowePro Computrekker AW Çanta

-Transcend Hafıza Kartı (4GB)

-1 Yıllık “İz Dergisi” Aboneliği

Yılsonu Özel Ödülü :

-Fotoritim EİF Başarı Plaketi

* Fotoğraflar temsili fotoğraflardır.

EİF En İyi Fotoğrafım "Fotoğraf Öyküleri" Nisan 2008 Neticeleri
EİF En İyi Fotoğrafım "Fotoğraf Öyküleri" Mart 2008 Neticeleri

Konu ile ilgili daha evvelden dergimizde yayınlanmış çalışmalara aşağıdaki sayfalardan bakabilirsiniz.

Her Fotoğraf Bir Öykü 4
Her Fotoğraf Bir Öykü 3
Her Fotoğraf Bir Öykü 2
Her Fotoğraf Bir Öykü 1

Sevgi ve saygılarımızla,

FOTORİTİM

frdergi@gmail.com

İsmet Üstekin : Kadın Portreleri

Fri, 09 May 2008 15:26:55 GMT

Değerli sanatseverler,

İsmet Üstekin’in “KADIN PORTRELERİ” adlı ikinci sanal Fotores sergisine aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz.

http://www.ismetustekin.com/kadinportreleri/

Çektiği fotografları bilgisayar aracılığıyla resme dönüştüren İsmet Üstekin bu özgün çalışmalara Fotores adını verdi.

2007 yılında Arkeopera Sanat Galerisi’nde beş yılın ürünlerini sergilediği Fotores sergisinin yanı sıra bir de sanal sergi hazırladı.

2008 yılında izleyicilere sunduğu ikinci sanal Fotores sergisinin konusu “KADIN PORTRELERİ”

Fotoritim ve ZİÇEV'den Haberler

Fri, 09 May 2008 02:44:38 GMT

15-30 Nisan 2008 tarihleri arasinda duzenlenen KASK 12. Kocaeli Fotoğraf Günleri' nde Fotoritim uyelerinin gosterileri oldugunu daha once duyurmustuk... Bu gösteriler ;

- Fotoritim Sosyal projesi sunumu; Atolyesi “Z!H!N Ergo Sum Sergisi Sunumu”,

- ve dergimiz üyelerinden Birgül Erken ve eşi Değer Erken'in sunumu;

Birgül ERKEN - Değer ERKEN “Su(yakarış)an Su Perisi”,

Bu iki sunum 21 Nisan 2008 Pazartesi tarihinde Kocaelili fotograf severler ile tanismisti.

ZİÇEV'li çocuklarımız KASK'ın ödülünü alırken...

FOTORITIM Dergimizin sosyal projesi olan ZICEV Fotograf Atolyemize, KASK 12. Kocaeli Fotoğraf Günleri' ne katkilarindan dolayi, TFSF Yarisma Birimi Sorumlusu Serdar AKYAY tarafindan 22 Nisan 2008 de verilen tesekkur plaketini, 23-27 Nisan tarihleri arasinda verimli toprakları, derin kapızları, doğal ve tarihi zenginlikleriyle ünlü MUT’ta onikincisi yapılan “DASK DOGAY” -Doğada Görüntü Avcılığı Yarışması- vesilesi ile Mersin Mut` da COCUK DOGAY bolumunde yarisan ZICEV Fotograf Atolyemizden 4 fotografci (Damla Kocaman, Ahmet Kalyon, Bartu Guven ve Duygu Yigit) bir mini toren ile aldi.

Çocuk Dogay katılımcıları, çektikleri fotoğrafları incelerken...

Yarisma surecinde COCUK DOGAY bolumundeki tum cocuklar ile hemen kaynasan ve birlikte DAGPAZARI Koyunde cekim yapan ZICEV Fotograf Atolyesi Fotografcilarinin fotograflarindan olusan sunum ve sunum sonrası sahnedeki duygu yüklü anlar inanılmazdı. Bir diger sevindirici haber de Mersin Valiliği` nin bu projenin Mersin ve Tarsus'taki ZICEV okullarinda da uygulanması için destek sözü vermesiydi...

Malik Bakır (DASK Yönetim Kurulu Bşk.) ve Ahmet Kalyoncu (Ziçev Fotoğraf Atölyesi fotoğrafçısı) sunum sonrası... (fotoğraf: Candan Süsoy)

ZİÇEV sunumu sonrası ödül töreni... (fotoğraf: Baybars Sağlamtimur)

Ayrica DASK Baskani Malik Bakir ZICEV Fotograf Atolyesi fotografcilarimiz DASK DOGAY` in her yil duzenlenecek yarismalarinin vazgecilmez konugu olacaklarini ve bedensel ve zihinsel gelisimleri icin DASK tarafindan zaman zaman, gunu birlik ya da daha uzun sureli kamplara ve egitimlere de tabi tutacaklarini belirtti.

Damla Kocaman (ZİÇEV Fotoğraf Atölyesi Fotoğrafçısı) ödülünü Funda Gönendik'ten (DASK ve FOTORİTİM üyesi) ödülünü alırken... (fotoğraf: Faika Berat Pehlivan)

Engelliler haftasi vesilesi ile 12 Mayis da Bir sunum da Canakkale de gerceklestirecek olan ZICEV Fotograf Atolyemiz, 12 Haziran 2008 tarihinde de Mersin Fotograf Dernegi destegi ile Mersin` de bir sunum ve sergi gerceklestirecek...

Onlari izlemeye ve destek vermeye devam etmeniz dilegi ile...

DASK Dogay ekibi toplu halde...

FOTORİTİM üyeleri Faika Berat Pehlivan ve Baybars Sağlamtimur, Dask Dogay - Mut'un organizasyonunda...

Fotogen "Allianoi" Söyleşisi

Tue, 06 May 2008 01:13:23 GMT

FOTOGEN Allianoi Söyleşisi

9 Mayis Cuma günü 19:30'da FOTOGEN Fotograf Sanati Dernegi, Yortanlı barajı altında kalacak "Su Perisinin Kenti" olarak bilinen antik Allianoi hakkinda fotograflar esliginde bir söyleşi düzenliyor. 1800 yıllık bir tarihi temsil etmesine rağmen bir kalemde sular altinda birakilmasina karar verilen Allianoi hakkindaki bu karar, gectigimiz ay Izmir'in Expo 2015 oylamasini kaybetmesinin sebepleri arasinda gösterilmisti. Kültürel mirasimiza sahip cikma bilinciyle hareket eden FOTOGEN, kazı bilimsel heyet başkanı Yrd. Doç. Dr. Ahmet Yaraş'ın katılımıyla, Allianoi'nin öneminin fotograflarla anlatilacagi, kurtarilmasi icin simdiye kadar yapilanlarin yine fotograflar esliginde özetlenecegi ve fotografci ve sanatci gözüyle bundan sonra yapilabileceklerin tartisilacagi bir toplanti düzenliyor.

Toplantı herkese aciktır

Adres:

Fotografevi

Tütüncü Cikmazi No:4 Galatasaray, Beyoglu/ISTANBUL

Tel: (212) 249 02 02

Ceren Karaçayır "Oyun Değil Gerçek" Kitabı

Mon, 05 May 2008 11:57:13 GMT

Oyun Değil Gerçek

Bu kitabın satışından elde edilecek gelir, Kanserli Çocuklar İçin “Aile Evi” projesine bağışlanacaktır.

Fotoğrafla uzun süre önce tanıştım. Nasıl bir insanın kendisini ve duygularını ifade etmek için çeşitli yolları varsa, ben de bu tanışıklıktan sonra duygularımı fotoğraflarla anlatır oldum. Her geçen gün fotoğraflarıma duygularım eşlik ederken, karşı açıdan kendime ve görünümlerin ardındaki yalın gerçeklere bakmayı da öğrenmeye çalıştım.

Bu yüzden “Oyun Değil Gerçek” isimli projede de fotoğraflarımla yaşamın ne kadar özel ve değerli olduğunu paylaşıyorum sizlerle. Bu projenin kahramanları “Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hematoloji- Onkoloji Bölümü’nün çocukları”dır.

Ceren Karaçayır

Kanserli Çocuklara Umut Vakfı Yayınları

Kitap siparişi için : http://www.pandora.com.tr/urun.asp?id=164960

Aile Evi Projesi için : http://www.kanserlicocuklaraumut.org/

Sanatçı için : http://www.cerenkaracayir.com/

Adnan Polat : Metalik Seslenişler

Mon, 05 May 2008 01:56:33 GMT

“metalik seslenişler”

Gemiler kontrolsüz sökülüyor.

Asbest ve benzeri kansorejen maddeler sulara karıştı.

Fabrika artıkları, derelere bırakıldı. Binlerce balık aniden öldü.

Telekomünikasyon antenleri tehlike saçıyor.

Konservasyon işleri yanlış yapıldı, zehirlenmeler.

Organik tarım hormona yenik düştü ve benzerleri, binlerce duyum!

Metale yenik düşüyoruz. Metalleşiyoruz.

Yapay parıltılar yaşamımızı kolaylaştırır gibi gözüküyor,

oysa yaşam anlamsızlaşıyor.

Yapay yöntemler insanları da yapaylaştırıyor.

Renkler, biçimler, işlevler değişiyor, teknoloji adına, hız adına.

Doğada metalleşiyor, metalleştiriliyor.

Gün geçmiyor ki, metal veya plastik bir malzeme yaşamımıza girmesin,

Gün geçmiyor ki, yeni bir yasak levhası daha,

parlak metal direklerin tepesinde bizleri selamlamasın.

Ve metalleşmeyenler, henüz kendilerine sıra gelmeyenler. Sesleniyor !

Nereye kadar bu metalleşme ?

Görün, duyun. Cilalarımızın dökülüp de paslanacağımız günleri beklemeyin.

Paslanacağınız anda değil, çok geç olur.

Metalleştiğimiz de nasıl olacağımızı önceden görün.

Metalleştiğimizde, parlaklığımız gözlerinizi kamaştıracak,

ancak karanlıkların ortasında, renksiz ve ışıksız, yalancı parıltılar…

Ve ne kadar renklendirirseniz, renklendirin, dijital düzeltmeler,

süslemeler yapın bizim doğal çekiciliğimizi yakalayamazsınız,

ışıkla değişen canlı renklerimizi yansıtamazsınız !

Taklitlerimizle duygusallık yaratamazsınız !

“Metalik seslenişler”; panoramik çekim tekniği ile yaptığım, özel baskı teknikleri ile basılmış fotoğraflardan oluşuyor.

Adnan POLAT

Görmekten, duymaktan öte...

Çok geç kalmadan,

... renkler, biçimler, işlevler değişiyor.

yapay parıltılar yaşamımızı...

paslanacağımız ana kadar...

renksiz ve ışıksız, yalancı parıltılar !

...çok geç olur !

Teknoloji adına, hız adına, yaşam adına...

... doğada metalleşiyor, metalleştiriliyor.

Parlaklığımız gözlerinizi kamaştıracak !

Metaller de çeşitli; altın, gümüş ve teneke...

Nereye kadar bu metalleşme ?

metale yenik düşüyoruz...

Oysa yaşam anlamsızlaşıyor, sürekli ve...

Yapay yöntemler, sunuşlar...

Adnan POLAT Hakkında

1960 yılında doğdu.

Ankara Devlet Konservatuarı bale bölümünde sürdürdüğü eğitimini yarıda bırakarak, baba mesleği olan ve küçük yaşlardan beri ilgisini çeken fotoğrafçılık alanında çalışmaya başladı.Uzun yıllar, stüdyo fotoğrafçılığı, karanlık oda operatörlüğü yaparak zanaatta yetkinliğe ulaştı. 1982 yılında kendi fotoğraf stüdyosu ve marketini kurup profesyonelliğe ilk adımını attı.

Aynı yılda AFSAD’a (Ankara Fotoğraf Sanatçıları Derneği) üye oldu ve fotoğraf sanatı ile ilgilenmeye başladı. Nü, doğa, turizm konulu kreatif çalışmalarıyla karma sergilere/sunuşlara katıldı. “Anadolu”, “Kapadokya”, “Safranbolu”, “Yedi Göller” isimli/konulu saydam gösteriler, gerçekleştirdi. “Kreatif Kapadokya” isimli çalışmasını, İstanbul İnter Kamera Fuarı, Sanfo standında, “Anımsatmalar” (retrospektif), “Panoramik öyküler” isimli çalışmalarını, Ankara Çağdaş Sanatlar Merkezi ve İstanbul 9. Fotoğraf ve Dijital Görüntüleme Fuarında, “... durağan hüzünler” isimli çalışmalarını, Ankara Çağdaş Sanatlar Merkezi’nde, “onlar” isimli çalışmalarını Yakın Doğu Üniversitesi’nde sergiledi.

Adnan Polat

Ankara’nın ilk fotoğraf galerisi /sanat ortamı, “Lotus Fotoğraf Etkinlikleri Merkezi” kuruluşunda aktif olarak yer aldı. Fotoğraf sanatı alanında jüri üyelikleri, eğitmenlik, danışma kurulu üyelikleri yaptı, fotoğrafları, portfolyoları dergilerde yayınlandı.

Fotoğraf dergisi yayın kurulu üyeliği, kurucularından olduğu; FSK’da (Fotoğraf Sanatı Kurumu) yöneticilik, Fotoğraf Dernekleri Çalışma Kurulu Sekreterliği yaptı. Nü çalışmalarının yer aldığı “Arinn’in Güneş Tanrıçası”, panoramik çalışmalarının yer aldığı “Panoramik öyküler” isimli fotoğraf albümlerini yayınladı. Fotoğraftaki teknik gelişmeleri yakından izledi; dijital ortamda fotoğrafik gösteriler “Düşsel öyküler”, . “Sahnelerimizden”, “Başka Kapadokya”, “Anımsatmalar”, “metalik seslenişler” hazırladı ve sundu. Doğa sevgisi ve çevreye olan duyarlılığını yansıtan çalışmalar yaptı.

Ulusal, Uluslararası yarışmalarda ödüller, sergilemeleri olan, Ankara Sanat Kurumu tarafından 2003/2004 sezonunda “Yılın sanatçısı” seçilen Adnan Polat, Aturjet Uluslararası Turizm Yazarları ve Gazeteciler Birliği (Fijet) üyesidir. Çalışmalarını Ankara’da sürdürmektedir.

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

Use By Author Permission Only.

Joachim Froese : Rhopography

Mon, 05 May 2008 01:55:38 GMT

Fotoğraflarıma başlık olarak kullandığım Rhopography kelimesi, natürmort türü için kullanılan eski moda bir terimdir. Şimdiye kadar iki ayrı evreden meydana gelmiştir. İlki ölmüş böcekleri tasvir eder, camera obscura kullanılmıştır ve 17. yüzyıl Hollanda natürmort tabloları görünümündedir. Juan Sanchez Cotan’ın çalışmalarından ilham almış olan ikinci evre, geometri kullanılarak ve İspanyol natürmort geleneğini yansıtarak çürüyen meyve ve yiyecekleri tasvir eder.

Rhopography, fotoğrafçılıkta gerçekçilik düşüncesini birkaç seviyede araştırır. Fotoğraflarım, dijital teknolojileri kullanmak yerine geleneksel analog süreçlerde manipule edilmişlerdir. Resimler gerçeklikte varolmayan bir senaryoyu göstermelerine rağmen onların lisanı kesinlikle, her baskının etrafındaki siyah sınır ve keskin odağı içererek gerçeği gösteren belgesel fotoğrafçılık geleneği içinde kalır Günümüzde izleyicilerin dijital görüntülerle kandırılması sıklıkla beklenen bir şeydir, bu görüntüler eski moda siyah beyaz bir fotoğraf şeklinde karşılarına çıktığında ise bu izleyiciler tamamen savunmasız kalabilmektedir. Fotoğrafçılığın başından beri gerçeklik üzerine kurulmuş olmasına rağmen, benim şekillerim, eğer bir bilgisayarın yardımı olmadan 'Küçük puntolu baskı geleneğinde başarılı olmuşsa, çağdaş dijital bir bağlamda manipulasyonunun değişik olarak farkedilip edilmeyeceğini sorgular.

Tarihe göre 17. yüzyıl resim sanatı ile dijital çağ fotoğrafçılığının benzer yönleri bulunmakta. Flaman ve İspanyol natürmortlar önyargılı fikirlere meydan okuyan bir eğilim geliştirdi ve fotografik düşünüşün başlangıcı olarak kabul edildi. Tamamiyle ışık ve tonlamaya dayanan hareketin önlenmesi gibi görsel araçların ve geometrik perspektifin kullanımı da, son derece subjektif, toplum ve dinin yansıması olan, görünüşte gerçekçi tasvirlere yol açtı.

Gelenek aynı zamanda, 17. yüzyıldan beri yeni keşfedilmiş kıyıları, kültürleri, hayvan ve bitki türlerini kaydeden ilk Avrupa kaşiflerinin ardından giden sanatçıları da etkiledi. Bu kayıtlar, bilimsel ve objektif açıklamalar olarak kabul edildi fakat yine de bilinmeyen topraklara dair kişisel tepkiler oldu.

Aynı ikilem, 1992’de Almanya’dan Avustralya’ya göç ettiğimde benim sanatsal kariyerimi de kapsayabilirdi. Fotoğrafçılığı, yeni benimsediğim evimin objektif belgesel hikayelerini yaratmak için kullanmaya olan ilk tutkum, yalnızca, yerini değiştirmiş Avrupalı bakış açısından ortaya çıktı ve mekanik bir araç olarak kameranın güya gerçekçi kayıtları bir efsane olarak açığa çıktı.

Yıllar sonra bu sürecin sonucu, gerçeklik ve tiyatro arasında kasıtlı olarak ikiye bölünmüş bir işti. Rhopography, tasvir edilen yaratıkların gerçekte ölü mü yoksa canlı mı ya da Kafka’nın romanlarındakine benzeyen bunaltıcı ya da kabus dolu sahnelerin gerçek mi yoksa hayal ürünü mü oldukları konusunda tahminleri izleyicinin kendisine bırakır.

Joachim FROESE

Brisbane 2004

...

Rhopography is an old fashioned term for the still-life genre which is used as the title for my current body of photographs. Until now it consists of two distinct phases. The first depicts dead insects and looks at aspects of 17th century Dutch still life painting and its use of the camera obscura. The second phase depicts deteriorating fruit and food scraps and is inspired by the work of Juan Sanchez Cotán and the use of geometry and mirroring in the Spanish still life tradition.

On a number of levels, Rhopography examines the notion of truth in photography. Instead of using digital technology, my photographs are manipulated through traditional ‘analogue’ processes. Although the pictures show a scenario that does not exist in reality, their language stays strictly within the tradition of documentary photography that signifies truth, including sharp focus and the black border around each print. These days, viewers often expect to be fooled by digital images and can be taken off-guard when deception is precented in an ‘old fashioned’ black/white photograph. Although photography has from the very beginning constructed reality, my images examine whether in a contemporary digital context its manipulation is perceived differently if it is achieved in the tradition of the ‘fine print’ without the help of a computer.

Historically painting in the 17th Century was at a similar crossroads to photography in the digital age. Flemish and Spanish still lives developed a naturalism that challenged preconceived ideas about painting and marked a beginning of ‘photographic thinking’. The use of optical tools and geometric perspective, as well as the suppression of all painterly gesture, led to seemingly truthful depictions that were nevertheless highly subjective constructions of, and reflections on, society and religion.

This tradition also influenced artists who accompanied the early European explorers since the 17 Century to record the ‘newly found’ coastlines, cultures and species of fauna and flora. These records were regarded as scientific and objective accounts but were nevertheless subjective reactions to unknown territories.

The same dilemma can also be applied to my artistic career since migrating from Germany to Australia in 1992. My early ambition, to use photography in order to create objective documentary accounts of my newly adopted home, only revealed the viewpoint of a displaced European and the seemingly truthful recordings of the camera as a mechanical tool, were exposed as a myth.

Years later the result of this process is a body of work which has deliberately constructed a dichotomy between reality and theatre. Rhopography leaves the viewer guessing whether the depicted creatures are in fact dead or alive, whether the Kafkaesque scenery is real or imagined.

Joachim FROESE

Brisbane 2004

Çeviri (translated by) : Berna AKCAN

Joachim FROESE Hakkında

Joachim Froese Montreal Kanada’da doğmuş ve Almanya’da büyüyüp 1991’de Avustralya’ya göç etmiştir. Şu an Brisbane’de yaşayan ve çalışan bir sanatçıdır ve Queensland Sanat Üniversitesi’nde Fotoğrafçılık konusunda geçici bir öğretim görevlisidir.

10 yıldan fazla bir zamandır çalışmalarını fotografik still life (natürmort) üstünde yoğunlaştırdı ve türün eşsiz niteliklerini araştırdı. Başlangıçta, çalışmalarında fotografik ortamın tarih öncesinden ve Barok ve Rönesans tablolarındaki görsel araçların kullanımından esinlendi. Bu alandaki araştırmaları iki büyük seri ile sonuçlandı: Rhopography (Eski çağ sanatında natürmort tablolar) (1999-2003) ve Tür (2005). 2006’dan beri kişisel hafızaya ek olarak, still life ve portre arasındaki kesişmeleri araştırmakla ilgili çalışıyor.

Siyah-beyaz çalışarak şekillerini yaratmak için benzersiz bir yöntem geliştirdi. Zahmetli bir şekilde bir araya getirilmiş, görünüşte gerçeğe meydan okuyan, gerçeğin bir yansıması olarak fotografik imajın içsel doğasını sorgulayan fotografik tablolar üretiyor.

Froese’nin çalışmaları, Avustralya, Avrupa, Asya ve Kuzey Amerika’da kişisel ve karma sergilerde yer almıştır. Bir çok özel koleksiyonda ve Avustralya Ulusal Galerisi’ni de içeren bir kaç ulusal koleksiyonda temsil edilmiştir. Çalışmalarının daha fazlasını görmek için www.joachimfroese.com ’u ziyaret edin.

Joachim Froese, Brisbane’de Jan Manton Sanat tarafından temsil edilmektedir.

About Joachim FROESE

Joachim Froese was born in Montreal/Canada, grew up in Germany and migrated to Australia in 1991. He is an artist working in photography who currently lives and works in Brisbane and is a casual lecturer for photography at the Queensland College of Art.

Over the last 10 years his work has concentrated on the photographic still life and he has investigated the unique qualities of the genre. Initially his work was inspired by the pre-history of the photographic medium and the use of optical tools in painting during the Baroque and the Renaissance. His research into the field has resulted in two major series: Rhopography (1999 – 2003) and Species (2005). Since 2006, his work is investigating crossovers between still life and portraiture as well as personal memory.

Working in black & white as well as colour he has developed a unique way to create his images. He produces photographic tableaux, which are laboriously assembled constructs seemingly defying reality, which question the inherent nature of the photographic image as a reflection of the real.

Froese has exhibited widely in solo and group shows across Australia, Europe, Asia and North America. He is represented in numerous private collections as well as in a number of public collections including the National Gallery of Australia.

To see more of his work visit www.joachimfroese.com

Joachim Froese is represented by Jan Manton Art, Brisbane

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

Use By Author Permission Only.

İbrahim Demirel An-Kare Fotograf Grubu : Torakçıların Çorak Hayatı

Mon, 05 May 2008 01:54:41 GMT

Farklı meslek gruplarında profesyonel yaşamlarını sürdüren 7 kişinin içlerindeki fotoğraf sevdasına yön verebilmek için İbrahim Demirel’in ustalığına ve teknik bilgisine sığınma isteği, onun hayata bakışını yansıttığı karelerin sırrını çözme hevesi ve bünyesine fotoğrafın nüfuz ettiği sanatçının soluduğu havadan, kullandığı ışıktan nasiplenmek niyeti ile yola çıkmaları An-Kare’nin öyküsünün başlangıcıdır.

Grubun, İbrahim Demirel’in kapısını aşındırmak, onun yoğun programından biraz zaman çalmak uğraşmak, zaman zaman yalvarıp zaman zaman baskı kurmak şeklinde tezahür eden ısrarlı çabaları 2007 yılının ilk aylarında sonuç verir ve Grup An-Kare “fotoğrafa tam itaat yemini” dışında başka hiçbir karşılık beklentisi olmayan ustaları İbrahim Demirel ile ışık ve renk peşinde macerasına atılır. O gün bugündür An-Kare istisnasız her Cuma akşamı Galeri Sanatyapım’da toplanmaktadır. Pazar günleri ilk ışıklarla birlikte yollara düşülür, günle birlikte ışık biterken fotoğraf da biter.

“Demirel Kriterleri” akılda, deklanşöre basarken düşünülen tek şey; göz önünde akıp giden An’ları karelerde dondurmak. Bir sevdada buluşan grup giderek kendi ortak fotoğraf hafızası ve fotoğraf karakterini oluşturuyor.

An-Kare Fotoğraf Grubu

Grubumuzu oluşturduğumuz arkadaşlar bana geldi ve bir öneride bulundular!!!

“Siz nereye gidiyorsanız gidin, siz ne çekiyorsanız, biz de sizinle gelelim birlikte çekelim “

Ben de dedim ki;

“Hay hay, birlikte çalışalım ancak bir şartım var… Sizlerin farklı birer işi, mesleği var ama benim tek uğraşım fotoğraf. Bu nedenle benim kadar ciddiye almalı, sevmeli ve çalışmalısınız.”

Nihayetinde 2007 Ocak ayında başladık. İlk gezimizde yola çıtığımızda Kızılcahamam-Işık dağı’nda mangal kömürü üretimiyle uğraşan Mardinli bir aileyle karşılaşmış, tanışıp dost olmuştuk. Birçok kez gidip naylon çadırlarda yaşayan 48 kişilik 8 aileyi, yaşadıkları şartları, yaptıkları işi fotoğraflarımızla belgelemeye çalıştık. Bu seçki bu çalışmamızın ürünüdür.

İbrahim DEMİREL

Sabahın ilk ışıklarıyla çıktığımız fotoğraf gezilerimizden birinde hocanın "dur" emrini takiben yolun kıyısındaki mavi çadırlara gidene kadar torak nedir hiçbirimiz duymamıştık. Lila eşarbıyla bir amca geldi önce, kar altın dişlerinde parıl parıl yansırken bir şeyler anlatmaya başladı, adının Raşit olduğunu, efsunundan dolayı fotoğraflarda çıkmayacağını sandığını bilmiyorduk tabii biz o ilk gün. Sonra çocuklar yanaştı dağcı botlarımızın yanına, küçücük ayaklarındaki naylon terlikleri, termal montlarımızın eteklerine incecik hırkalarıyla. Eller yüzler simsiyah. Yanaklar soğuktan çatlamış. Karın, çamurun ortasında tavanı, tabanı, duvarları naylondan; kapısı kim bilir hangi seçimden kalma parti bayrağından yapılmış evine davet etti bizi İhsan. Emine çayları demledi odun kömüründe. Çadırların arasındaki ağaç dallarında çamaşırlar kururken tanıdık biz onları.

Bir yıl boyunca, fotoğraf bahane, gelip geçip uğradık çadır yerleşkeye. Sorduk "ne yaparsınız" diye, anlattılar. Odun kömürü üretimi için kurulan, üzeri toprakla örtülü ocağa "torak" dendiğini biz öyle öğrendik. Torak kurulurken, ortasında 30 cm mesafede olmak üzere üç-dört sırık dikilir ve toraktan daha yüksek olan sırıklar, yanma aşamasında baca görevi görebilmeleri için birbirleri ile birleştirilirmiş. Baca içerisine kolayca yanabilen çalı-çırpı doldurulur etrafına kömür haline getirilecek odunlar, huni şeklini alacak şekilde istif edilirmiş. Kömürleştirme esnasında hava ile doğrudan teması kesmek üzere istifin üzeri, meşe ağaçlarının dökülen yaprakları (gazel), saman vb. materyallerden oluşan "yeşil örtü"yle onun üzeri ise toprak, kömür kırıntı ve tozlarıyla hazırlanan "toprak örtü" ile kaplanır ve üzeri hafifçe ıslatılan torak yakmaya hazır hale getirilirmiş. Torağın yakma işlemine rüzgarsız bir havada başlanır, kömürleşme için gereken 240-280C derecelik sıcaklığı sağlayan ateş torak içerisinde yayılırken, ateşin ilerlemesini idare etmek için torağın üst kısmından başlayarak mazgal denen delikler açılırmış. Ondan sonrasında sıra artık tetikte beklemeye gelir işte, gece gündüz, bir bebek ihtimamıyla gözlenir torak. Eğer bir patlama olursa çoluk çocuk, kadın, erkek koşuşurlar kömürcüler kuyunun üstünü kapatmak için. O zaman ne sizi görür gözleri, ne kendilerini. Odunlar yanıp emekleri, hayalleri kül olmasın diye seferber olur tüm çadır kent. Kömürleşmenin sona erdiği beyaz dumandan anlaşılır. Yanma bittikten sonra torak soğutulmak üzere bekletilir. Kömür elde etme süresi, ağaç cinsi ve torak hacmine göre 76 -107 saat sürer ve yaklaşık 100 kg odundan 20 kg kömür elde edilir. Sönmeyi takiben üstteki marsıklar galberi ile çekilip bir kenarda toplanır. Daha sonra kömürler, gereğinden fazla kırılıp ufalanmaması için özen ve dikkatle toplanarak iriliğine göre tasnif edilir ve toptancıya teslim edilmek üzere çuvallara doldurulur.

Aslına bakarsanız, çok daha eskide, Ergenekon destanında dağın geniş yerine bir kat odun, bir kat kömür dizmekle başladı Türk'ün kömürle ilişkisi. Oğuz boylarının dağları eritmesinin üzerinden yıllar yıllar geçti. Genlerden gelen odun kömürü sevdası, geniş odalarda ortaya getirilen mangalla sohbetleri, az şekerli kahve kıvamında sardı sarmaladı, döndü dolaştı pikniklerin demirbaşı haline geldi. Türk deyince dünyada artık önce mangal, şiş, kebap bilinir oldu. Haliyle Anadolu'da mangalsız bagaj, balkon, bahçe kalmadı. Güneşin kendini azıcık gösterdiği her pazar bir ince dal altında, su kenarında ve gerekirse otoyol refujlerinde et, balık, çoban salata ve rakı eşliğinde muhabbete katık edildi.

Ancak ne var ki, Türkler için vazgeçilmez keyiflerden biri olan mangalda pişen etin nefis kokusunun arkasında bambaşka bir gerçek yatar. Türkiye'de yılda yaklaşık 250 bin ton mangal kömürü tüketilir. Kilosu 1-2 YTL arasında değişen mangal kömürü yaklaşık 250 milyon YTL'lik pazar oluşturur. Torağın hazırlanma zorluğu ve yanma sırasında yayılan sirke asidi kokusunun verdiği rahatsızlık nedeniyle, artık odun kömürü üretimi metal ocaklarda, retord adı verilen kapalı kaplarda yapılıyorsa da ülkemizde halen aileleriyle birlikte 1,5-2 milyon kişiyi besleyen mangal kömürü, ağırlıklı olarak Batı Trakya'da Istranca Ormanları, Çanakkale, Antalya, Malatya, İstanbul'da Çatalca ve Şile'nin köylerinde üretilir. Mangal kömürünün, pişirme ve ısınma amacıyla yaygın olarak kullanılması ve kükürt içermemesi nedeniyle, yanma sırasında havayı diğer kömür cinslerine göre daha az kirletmesinden dolayı tercih edilse de Türkiye'de, Ormanları Koruma Yasası kapsamında 20 yıldır mangal kömürü ihracatı yapılmıyor.

İşte torakçıların yanına gide gele bir yılda bunları öğrendik biz, ama aslında her çektiğimiz karede elektriksiz, televizyonsuz, bakkalsız, kasapsız beş-altı çadır nüfuslu hayatlarına ilişmeye çalıştık gizliden gizliye, ormandan odun çekmeye giderken traktörün altında kalıp da beş çocuğuyla Emine'yi bir başına bırakan, daha 40'ına varamamış İhsan'ı, kaynayan çorbayla boydan boya yanan minik Raşit'i, kömür karası ömründe bembeyaz bir oyuncak kedi hediye almanın mutluluğuyla aylarca gidip gelip soğuktan çatlamış ellerini usul usul yanaklarımıza süren Rojin'i, gülmeyi gösteremediğimiz Rosalin'i, gün yüzlü Sıdıka'yı tanıdık ya asıl anlamı budur bizim için fotoğraf çekmenin ve belki de daha yaşına varmadan kaybettiği babasını, tesadüfen yoldan geçerken durup da çeken bir grup yabancının bastırıp verdiği fotoğraflardan tanıyacak olan bir sabinin gönlündeki yerdir.

Canan DOĞANLAR

Can ÖZGÜN

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

Use By Author Permission Only.