fotoritim

DOGAY 2010, ŞANLIURFA Fırat Havzası - Birecik - Halfeti 19 - 23 Mayıs 2010

Tue, 09 Mar 2010 23:40:42 GMT

Bu yıl on dördüncüsü düzenlenecek olan DOGAY (Doğada Görüntü Avcılığı Yarışması) 19-23 Mayıs 2010 tarihlerinde ŞANLIURFA’da, Aşağı Fırat Vadisi’nde, Birecik ve Halfeti ilçelerinde yapılacaktır.

DOGAY, 1995’ten bu yana her yıl, doğal ve kültürel değerlerimizin belgelenmesi, tanıtımı, fotoğraf sanatının geliştirilmesi amacıyla yapılmaktadır.

Yarışma, kısa adı “DASK” olan, “Doğa Araştırmaları, Sporları ve Kurtarma Derneği” tarafından her yıl Türkiye’nin farklı yerlerinde düzenlenir. Bir fotoğraf yarışmasının tüm aşamalarının (kayıt, çekim, seçim, değerlendirme, ödül töreni), üç gün (72 saat) içinde gerçekleştirildiği, özgün ve kapsamlı bir fotoğraf yarışmasıdır.

Bu yıl düzenlenecek yarışmada, Şanlıurfa’nın Aşağı Fırat Vadisi`nin bulunduğu alanı kapsayan bölgenin coğrafi, yerel, tarihi ve doğal değerleri mevsim koşulları içerisinde, doğal ortamlarında, estetik ölçütler çerçevesinde belgelenecektir.

Yarışma “SAYISAL (DİJİTAL) DOGAY” ve “ÇOCUK DOGAY” olarak iki bölümde yapılacaktır.

DOGAY, Türkiye Fotoğraf Sanatı Federasyonu (TFSF) tarafından desteklenmektedir. Yarışma süresince TFSF temsilcisi gözlemci olarak bulunacaktır. TFSF Destek no: 2009/50.

Yarışma Şartnamesi
Yarışma Bilgileri word dosya

Mustafa Demirbaş Fotoğraf Sergisi : Fotoğraflarla TOSYA

Mon, 08 Mar 2010 22:22:46 GMT

Fotoğraflarla TOSYA Sergisi

Mustafa DEMİRBAŞ

12 - 17 Mart 2010 Başkentte Kastamonu Günleri – 6 Etkinliği içerisinde yer alacak olan, Kastamonu / Tosya Belediyesinin 2009 yılında daveti üzere Tosya ilçesini tanıtım ve kitap için fotoğrafladığım çalışmalardan derlenen, İlçemizin doğal güzellikleri, eski ve tarihi konakları, bağ evleri, çeltik üretimi, el sanatları ve çehresi değişmeye başlayan Tosyanın günümüz görüntülerinin yer aldığı 70 adet fotoğraftan oluşan sergiye ve Tosyayı her yönüyle tanımaya, keşfetmeye tüm fotoğraf sever dostlar davetlisiniz.

Saygı ve Selamlarımla….

Yer: Atatürk Kültür Merkezi Hipodrum/ANKARA

Açılış: 12 Mart 2010 Cuma Saat 14:00

Mustafa DEMİRBAŞ

mustafademirbas64@gmail.com

Camera Obscura Photo Magazine 14. Online Sayısı

Mon, 08 Mar 2010 20:24:44 GMT

Romanyalı fotoğrafçılar tarafından çıkartılan ve internette yayınlanan Camera Obscura Fotoğraf Dergisi'nin 14. Sayısı yayına çıkmış olup aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz...

Dergi Romence ve İngilizce olarak iki versiyon olarak sunulmaktadır...

http://cameraobscura.ro/camera-obscura-14/

Gülhan Kırdı Fotoğraf Sergisi : Güçlü Kadınlar

Mon, 08 Mar 2010 20:07:14 GMT

Gülhan Kırdı Fotoğraf Sergisi – Güçlü Kadınlar

Kadıköy-Bahariye caddesinde açılacak sergimin açılışı 8 Mart Pazartesi saat 12:00’de Sanatçılar sok. başında olacak.

Herkesi bekliyorum.

Sevgiler...

Gülhan KIRDI

Zihin Ergo Sum Fotoğraf Sergisi Fransız Kültür Merkezi'nde

Mon, 08 Mar 2010 13:38:47 GMT

Z!H!N Ergo Sum Fotoğraf Atölyeleri Grubu; özel eğitim gereksinimi olan – farklı zihinsel kısıtlı- bireylere fotoğraf eğitimi vermek üzere, tamamı amatör olan fotoğrafçıların bu amaç ve hedef ile bir araya gelmesi ile oluşan bir eğitim grubudur.

2007 yılı Şubat ayında ZİÇEV, Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma Vakfı bünyesinde (www.zicev.org.tr); özel eğitim gereksinimi olan bireylere (özellikle çocuk ve gençlere) gönüllü fotoğraf eğitimi vermek üzere kurulmuş olan atölyemiz Vakfın; Ankara Şubesi`nde (AFSAD) Ankara Fotoğraf Sanatçıları Derneği`nin desteğiyle 24 katılımcı ve 2009 Şubat ayından beri de, yine Vakfın İzmir Şubesi`nde , bu defa Avrupa Komisyonu‘ ndan sağlanan hibeyle, Ege Üniversitesi Fotoğraf Topluluğu (EFOT) desteğiyle 12 katılımcı ile eğitim ve çalışmalarını sürdürmektedir. E – Fotoğraf Dergisi FOTORiTiM (www.fotoritim.com) de atölye çalışmalarının bir sosyal proje olarak yaygınlaşmasına internet ortamında destek vermektedir.

T.C. Başbakanlık, DPT, AB Eğitim ve Gençlik Programları Merkezi Başkanlığı (www.ua.gov.tr) Gençlik Programı kapsamında ve Avrupa Komisyonu‘ ndan sağlanan hibeyle; N. Elif Vargı (Yasal Temsilci), Aslı Satı Erdoğan (Proje Sorumlusu), Güzin Tezel (Proje Koçu) ve Ege Üniversitesi Fotoğraf Topluluğu (EFOT) üyeleri (Barış Kocamaz, Bernis Sütçübaşı, Sevim Temel, Mustafa Çağrı Güngören, Emine Karaduman, Didem Açıkalın ve Aylin Kara) desteği ile ZİÇEV, Vasfiye Orhan Akyıldız Özel Eğitim Okulu bünyesinde kurulan atöyemiz çalışmalarından oluşan sergi, İzmir, Çanakkale, Kıbrıs ve Ankara` dan sonra şimdi de İstanbul Fransız Kültür Merkezinde sergilenecektir.

Sergi 12 atölye katılımcısının (Alican Irmak, Atike Gürleyen, Başak Temoçin, Coşkun Çetinkol, Fırat Demiral, Gökhan Uluekmekçi, Hanife Gündoğar, Münir Algan, Samet Tosun, Serdar Karalı, Serpil Kırçiçek ve Şükran Karalı) 5 ay süren proje kapsamında; 2 aylık temel eğitim ve çalıştayların yanı sıra, gezilen çeşitli sergiler sonrası İzmir`de; Balıkçı Barınağı, Doğal Yaşam Parkı, Hurdalık, tekstil atölyesi, tarihi Agora gibi çeşitli mekanlarda yapılan fotoğraf çekim gezileri ile toplam 40 günlük fotoğraf çekim çalışması sonrası elde edilen fotoğraflar arasından seçilen 30 kareden oluşmaktadır. Sergi 11 Mart – 8 Nisan (Açılış: 11 Mart 2010, saat 19:00) tarihleri arasında İstanbul, Fransız Kültür Merkezi`nde ziyaret edilebilir.

Faika Berat Pehlivan

Atölye Kurucusu

http://www.zihinergosum.org

Eşref Armağan : Parmaklarının Ucuyla Gören Ressam

Mon, 08 Mar 2010 12:37:55 GMT

Parmaklarının Ucuyla Gören Ressam

EŞREF ARMAĞAN

Işık yok, renk yok, sadece sesler ve dokunuşlarla algılanabilen bir dünya...

Ancak o dünyada bizim görebildiğimizin de ötesinde bir şeyler var...

"Ben bakıp da göremeyen insanlar bir yana, bakmadan da görülebileceğini ispatlamak istedim" E. A.

Biz fotoğrafçılar ve görsel sanatlarla ilgilenenler için ne kadar da önemlidir görmek!

Gözümüzle görmediğimiz ve bu sayede algılayamadığımız anda ne anlam ifade edebilir görsel sanatlar bize?

Görsel algı insanlar için günlük hayatın yanında, öğrenme konusunda azımsanmayacak oranda önemlidir. Görebilen insanlarla yapılan araştırmalar görmenin, öğrenmede % 83 oranında etkili olduğunu işaret etmektedir (Kılıç, 1997).

Peki, bu dünyayı algılama konusunda doğuştan itibaren elinde hiç bir görsel veri bulunmayan bir insan nasıl olur da görebilen bir insan kadar doğru resim yapabilir?

Doğuştan görme engeli bulunan, önemli bir değerimizden, Eşref Armağan'dan söz ediyoruz...

Yurt dışında ülkemizden daha çok tanınsa da, özellikle televizyonlardaki çeşitli programlarla, 2008 yılında Discovery Channel’da yayınlanan ‘The Real Super Humans’ ve ‘The Colors of Darkness’ isimli ödüllü belgesellere konu oldu. Volvo firmasının 2010 yılı ürünü olan S60 modelinin reklam filmi ile son dönemlerde ismini daha da çok duyurdu.

Harvard Üniversitesi nöroloji bilim dalından bilim adamları kendisinin beyin fonksiyonlarını incelemişler, bunun sonucunda da Eşref Armağan'ın bir nesneye dokunduğunda beyninde görme bölgesinin harekete geçtiğini bildirmişlerdir (Amedi ve ark., 2008). Fakat kendisi bize bu tür bir incelemeye girmeyi kesinlikle bir daha istemediğini bildirdi. New Scientist dergisinde Eşref bey hakkında yaptığı araştırmalar yayınlandı (Moltuk, 2005). Rachelle Burk, kendisi ile uzun süre görüşerek, hakkında bir kitap hazırlamıştır. Toronto Üniversitesi Profesörlerinden John M. Kennedy kendisinin görme engellilerin eğitimi konusunda bir mihenk taşı oluşturduğunu ve dünyada bu şekilde tek örnek olduğunu belirtmiştir (Anonim, 2005).

Eşref Armağan şu anda Ankara'da, yine görme engelli olan eşi Nilüfer hanımla beraber mütevazi bir hayat sürmektedir.

Onu diğer ressamlardan ayrı kılan en önemli özellik "doğuştan görme engelli" olması. Buna rağmen perspektif, ışık, gölge, yansıma, renk, manzara, su altı gibi, doğuştan görme engelli birisi için başarılması imkansız gibi olan konularda büyük bir başarı ile resim yapabilmekte.

Bizi, eşiyle beraber konuk ettiği günü sanırım hiç bir zaman unutamayacağız. Son derece mütevazi, konuksever, sıcak ve esprili kişiliği ile bizlere gerçekten de çok güzel anlar yaşattı. Nazik eşi Nilüfer hanım hazırladığı Türk kahvesinin eşliğinde, muhteşem sesi ile kendi yazdığı şiirleri okudu bizlere. Eşref beyin kendi elleriyle hazırladığı nefis böreği, Nilüfer hanımın demlediği çay eşliğinde yerken sohbetimiz sürdü...

Eşref Armağan ve eşi Nilüfer hanım

Babasının yanında çalıştığı dönemlerden bu yana hep çeşitli işlerle meşgul olmuş. İstanbul'da bir dönem büfe açmış ve çok farklı işlerde çalışmış. Mısır, simit, limon, gazoz, kartpostal ve plak satmış. Bir dönem uçurtma yapmış ve satmış. Onu dinledikçe, hayatında ne kadar farklı ve güç dönemler geçirdiğine tanık oluyoruz...

Eşref Armağan çoğunlukla klasik batı müziği, Beethoven ve Mozart dinliyor. Eşi ise Türk Sanat Müziği ve Barış Manço tercih ediyor. Konuk olduğumuz süre boyunca müzik setinde klasik müzik çalıyordu... Ayrıca eşi Nilüfer hanım çok iyi bir şair (150 kadar beyninde yazdığı şiir mevcutmuş).

“Ressam olmak için resme başlamadım” diye başlıyordu cümlelerine. Hatta doğuştan görme engelli olduğundan -belli bir bilinç düzeyine ulaşıncaya kadar- görme engelli olduğunu bile bilememiş, sanırım bu bir süre kendisine ifade edilmemiş...

Günlük hayatta etrafındaki insanlar yürürken veya başka işlerle uğraşırken sadece kendisini sürekli uyardığı için kendisinde bir farklılık olduğunu hissetmiş. Bu dönemlerde babası kendisine görme engeli olduğundan söz etmiş. “İyi ki o dönemlerde söz etmiş” diye ekliyordu, çünkü daha az sarsıntıyla o dönemleri atlatmış. Bu defa, kendisinin farklı bir insan olduğunu ve çevresini yeterince algılamadığını fark edince, çevresini daha iyi algılamak için müthiş bir merak başlamış. Çevresindeki objeleri resmetmek için aşırı gayret göstermeye başlamış. İlk dönemlerde karton üzerine çivi ile çizerek, sonrasında da kuru boyalarla boyayarak resimler yapmış.

Siyahı - beyazı, karanlığı -aydınlığı, ışığın geliş açısını, gölgeyi, gölgenin ne renkte olması gerektiğini, objelerin renklerini, ışığın geliş yönlerinin objelerin görünümüne etkisini, boya karışımlarının oluşturacağı etkileri hep sorarak öğrenmiş ve kendisini geliştirmiş. Bu soruları sordukları insanlar ressam değilmiş. Perspektif kavramını tam olarak oturtmak içinse Marmara Üniversitesi'nden Prof. Dinçer Erimez'den bilgi almış. Sonuçta deneme-yanılma süreçleriyle bu seviyeye ulaşmış.

Yerlerini şaşırmamak ve doğru renkleri kullanabilmek için kullanacağı boyaları belli bir sırayla dizdirmiş ve hala aynı sıra ile diziliyormuş boyalar. Bu sayede, sırasına göre renklerini bildiği boyaları alarak, gereken şekillerde karıştırmasını öğrenmiş. Tüm kullandığı teknikleri kendisi geliştirmiş. Bir tabloyu bitirmesi kendi ifadesiyle ortalama 1 ila 3 ay alıyormuş. Fakat tüm bilgi ve deneyimlerden sonra bile çizdiği ve boyadığı resimleri çevresindeki insanlara göstererek onlardan aldığı geri dönüşlere göre başarılı olup olamadığını algılamış.

Eserlerinden...

Kendisi kabartma resimlere veya objelere dokunmak suretiyle resim yapabilmekte, “parmaklarımla dokunmadığım hiç bir şeyi göremem” diye de ilave etmekte... Şu anda akrilik boyalarla resimlerini boyamakta. Boyama esnasında hissiyat kaybına neden olduğundan fırça kullanmıyor, boyalı parmak uçlarıyla dokunarak resmi boyuyor. Çizim esnasında ise kalemin ucunu kağıda bastırarak çizgileri ilerletiyor ve diğer elinin parmaklarıyla da yaptığı çizimlerdeki girinti-çıkıntıları kontrol ederek çizimi algılayıp ilerliyor.

Eşref Armağan çizim öncesi fotoğraf makinesini incelerken

Kendi ifadesi ile 17 sene kadar önce Joan Eröncel ile tanışması hayatındaki dönüm noktalarından birisi olmuş. Joan hanım Türkiye'de bir “dahi”nin yaşadığı kanaatine varmış ve Eşref beyin bundan sonraki hayatını şekillendirmeye ve Eşref beyi tanıtmaya başlamış.

Eserlerinden...

Eşref bey özellikle Amerika'dan kendisine büyük ilgi olduğundan söz etti. 4 kere Amerika'da sergi açmış. Yabancı ülkelere davetli olarak gitmiş. İtalya, Çin, Hollanda, Kıbrıs ve ülkemizde birçok yerde sergiler açmış. Toplamda 25-30 civarında sergisi olmuş. Kendisi özellikle ülkemizde resim satışının çok zayıf olmasından yakınıyor...

Eşref bey, eline fotoğraf makinesini verdiğimizde ve çizmesini rica ettiğimizde bizi kırmadı. Canon EOS 50D çizimini tamamladıktan sonra eline Nikon D200'ümüzü verdik ve ikisi arasında ne gibi bir farklılık hissettiğini sorduk, kendisinden aldığımız cevap ilginçti, Nikon için sağlamlık hissi verdiğini söyledi J Nikon ve Canon konusunda esprili sohbet bittikten sonra Fotoritim yazısını da çizimin üzerine ekledi ve çizimi bizlere hediye etti.

Fotoritim hatırasının çizim öyküsü

Peki, Eşref Armağan, beyninde görselleri nasıl canlandırıyor? Ya da canlandırabiliyor mu? Bunun cevabını biz de merak ediyorduk ve aldığımız bilgi çizgiler şeklinde canlandırabildiği yönünde idi. Ama bu çizgiler ne renk diye sorduğumuzda buna net bir cevap alamadık, renkleri hiç görmediğinden buna cevap verememişti...

Eşref Armağan'ın objektifinden Fotoritim ekibi (Funda Gönendik, Baybars Sağlamtimur ve İmren Doğan)

Bilebildiğimiz gerçek şudur ki Eşref bey algısal psikoloji alanında bir çok bilim adamına ışık tutmuş, 3 boyutlu dünyanın salt görme duyusuna dayalı olarak 2 boyutlu düzleme aktarılabileceği yanılgısını kırmış, bu konuları aydınlatacak bilgileri sunan yaşayan en önemli örnektir.

Bizler için üzücü olan deneyim şu olmuştur: birçok değerimizde olduğu gibi bu değerimiz de yurt dışında daha çok tanınmakta ve yine yabancılar bu değerlere bizlerden daha çok sahip çıkmaktadır.

Eşref Armağan ve eşi Nilüfer hanım

Eşref Armağan’ın Evinde Söyleşiye Katılanlar: Funda Gönendik, İmren Doğan, Baybars SAĞLAMTİMUR

Yazı: Baybars SAĞLAMTİMUR

Fotoğraflar: Funda Gönendik, İmren Doğan, Baybars SAĞLAMTİMUR

Kaynakça:

Amedi, A., Merabet, L. B., Camprodon, J., Bermpohl, F., Fox, S., Ronen, I., Kim, Dae-Shik, Pascual-Leone, A. 2008. Neural and Behavioral Correlates of Drawing in an Early Blind Painter: A Case Study. Brain Research, 1242: 252-262.
Anonim, 2005. Görmeyen Ressamın Sırrına Harvard El Attı. Sabah Gazetesi. http://arsiv.sabah.com.tr/2005/02/04/gnd113.html
Kılıç, R. 1997. Görsel Öğretim Materyalleri Tasarım İlkeleri. Millî Eğitim Dergisi, 136, s.74.
Moltuk, A. 2005. Seeing Without Sight. New Scientist, Vol: 185, Issue: 2484.

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

Use By Author Permission Only.

Gökşin Varan : Cennetin Dibi

Mon, 08 Mar 2010 12:32:32 GMT

CENNETİN DİBİ

Gökşin Varan

Kentin kalbinde, kalbinde olduğu kadar da dışında kalmış bir semtin öyküsü bu.

Kaderi onlarca yıldır göçlerle çizilmiş, gözlerden ırak bir eski " İstanbul Mirası"; daha karanlık ve daha aydınlığın kucağında kesişen yolların cilveli birlikteliği ile davetkar görünüyor.

Bir kenti hayal ederek göçenlerin, kent hayali peşinde koşanların, kentin hayalinde kaybolanların soluğu ilk aldıkları bir durak, bir "hayali kent" burası.

"Yaşam ve ölümün", "hüznün ve coşkunun", "güzel ve çirkinin" ince bir çizgideki içiçeliğinin izinden Tarlabaşı sokakları ve "Yolda olmak" üzerine bir deneme...

Tam da burada ama aynı zamanda hiçbir yerde...

Gökşin VARAN Hakkında

İsviçre, 1978.

Fotoğrafa 1998’te başladı. Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi, Gazetecilik Bölümünü bitirdi (2001). Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi Haber Ajansı (MIHA)’da gazetecilik ve basın fotoğrafçılığı eğitimi aldı. Aynı ajansta basın fotoğrafçısı olarak çalıştı (1998-2001). Fotoğrafın gücünü o dönemde keşfetti ve bu yolda yürümeye karar verdi. Bir dönem İsveç’te Nordens Fotoskola’da fotoğraf eğitimi aldı (2004). Serbest fotoğrafçi olarak son dönemde kent odaklı kişisel projeler üzerinde çalışıyor.

Gökşin Varan

www.photoaraf.com

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

Use By Author Permission Only.

Abdurrahman Antakyalı : Çocuk Boksörler

Mon, 08 Mar 2010 12:32:05 GMT

ÇOCUK BOKSÖRLER

Abdurrahman Antakyalı

Sokakta çalışırken boksa başlatılan çocuklardan bazıları: (Üst Sıra, soldan sağa) Nurettin, Ömer, Sedat, Orhan, Murat. (Alt sıra, soldan sağa) Mahsun, Adem, Yasin, Cengiz, Sakin.

Çocukluğumun tek kanallı siyah beyaz televizyonu… Devasa regülatörler, üzerlerine örtülen dantellerin hakkını, düşük voltajlardan televizyonları koruyarak fazlasıyla verirdi. Gece yarıları uyanırdık 4 erkek kardeş. Çünkü televizyon Muhammed Ali’nin maçlarını canlı veriyordu. Ben 6 yaşındaydım, en büyüğümüz ise 13. Çocuksu bir merakla şehre hakim kenar mahallemizden diğer evlerin ışıklarına bakardık; kimler bizim gibi saatini kurup maçı seyretmeye gecenin en derin vakti uyanmış diye.

Evlerinde televizyon olmayanların üzerlerinde pijama, ayaklarında terlik ya da arkalarını ezerek bastıkları ayakkabılar, paytak adımlarla televizyon sahibi komşularının evine seğirtmesini görürdük. Yayını daha net alabilmek için çatıda telaşlı elleriyle antenlerle oynayanlara, “olmadııı, biraz daha çevir!” diyerek onları yönlendirenlerin seslerine uzak bir yerlerden havlayan köpeklerin sesleri eşlik ederdi.

Ve maç başlar, rauntlar rauntları kovalardı. Yumruklar havada uçuşur, gonglar çalar, oturduğu tabureden kalkan boksörler yaylanarak rakibine doğru hamle yapar, hakem sarılan terli vücutları ayırır, “boks!” der, yumruklar tedirgin birkaç yoklamadan sonra var güçleriyle karşısında duran iri cüsselere savrulurdu.

Genelde maç sonu kalkan el, yüzünde rakibine de dünyaya da alaycı bir ifade yapışan ve cümleleriyle sürekli meydan okuyan Muhammet Ali’nin eli olurdu. Sabahı iple çekerdik. Mahalledeki çocuklara ballandırarak anlatırdık geceki maçı, yumruklarımızı sıkıp –genelde kendimizden güçsüz gördüklerimize- Muhammed Ali’lik taslardık. Sene 1974 idi, hepimizin içinde bir boksör olma, Ali’nin dediği gibi “kelebek gibi uçup, arı gibi sokma” sevdası...

Ancak, annemiz “hakkını helal etmeme” kontenjanını kullandığından bu sevda kısa sürede küllendi.

Yıllar geçti, unutmuştum bile o anki duygularımı.

Ta ki 2005 yılında okuduğum küçük bir gazete haberine kadar: “Gençlik ve Spor Genel Müdürü çocuk boksörleri kabul edecek” idi haberin başlığı. Bir genel müdürün rutin bir programı olarak algılanabilecek bu haberin peşine takıldım. Çocuklar ve Mustafa Hoca ile ilk buluşmamız orada oldu. Öykülerini de orada öğrendim ve zorlu yolculuklarının bir parçası olmayı talep ettim.

Özel yanları ile sayfalar tutabilecek bu öyküyü kısaca özetlemeye çalışayım öncelikle:

Türkiye'nin boksta hiç olimpiyat şampiyonluğu olmaması boks antrenörü Mustafa Genç'i (Eski Dünya Gençler Boks Şampiyonu) bu hayalin peşine takmış. Genç, öncelikle boksta başarılı ülkeler ile ilgili bir çalışma yapmış. En önemli bulgu olarak, bu ülkelerde (Küba, Rusya, Ukrayna vb.), boksa başlama yaşının oldukça küçük olduğuna ulaşmış. Türkiye'de de kurulacak pilot bir takımla başarıya ulaşılabileceğine inanmış ve takım kurma çalışmalarına başlamış.

Asıl sorun burada kendini göstermiş. Hangi kapıyı çalsa, kimse çocuğunu boksa başlatmaya yanaşmamış.

“Rocky filmleri boksu bitirdi!” diyor Mustafa hoca. “Kanlı dövüş sahneleri, ringde ölümler... Boks bu değil ki.” diye ekliyor. Savunduklarını desteklemek için, boksun, dünyanın en tehlikeli sporları sırasında yüzme, futbol, basketbol hatta atletizmden sonra geldiğine vurgu yapan istatistiksel raporu gösteriyor.

Mustafa Hoca'nın aklına başka bir fikir gelmiş ve Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu'na (SHÇEK) başvurarak, çocuk yetiştirme yurtlarında kalan çocukları boksa başlatma yönünde izin talep etmiş. SHÇEK, Mustafa Hoca'yı yurtlarda değilde, sokaklarda mendil satıp ayakkabı boyarken SHÇEK'in koruması altına alınmış çocuklara yönlendirmiş. Ailelerin de onayı alınınca çalışmalar başlamış.

Dört yıl boyunca bu çocuklarla birlikteydim. Projenin hayata geçirilişinden itibaren gerek antrenman salonunda, gerek turnuvalarında, gerekse tamamına yakınının yaşadığı, Ankara'nın suç oranı yüksek gecekondu mahallelerinden İsmetpaşa'da onlarla hayli zaman geçirdim. Gördüklerim, dinlediklerim bazen gülümsetse de çoğu kez hüzünlendirdi.

Çocuklar, bu süreçte sayısız il birincilikleri, 9 Türkiye Şampiyonluğu, 1 Avrupa ikinciliği ve 2 Avrupa üçüncülüğü elde ettiler. Bir kısmı Mustafa Hoca'nın tüm çabalarına rağmen bokstan koptu, çocuk yaşta “hayata” atıldı. Kalanlar var güçleri ile çalışmalarına devam ediyorlar, etmek zorundalar. Ellerine geçirdikleri eldiven değil, umut. “Tutunabilmek” için boksun dışındaki seçenekleri o kadar az ki...

Fotoğraf projemi 2009 yılının bitiminden sonlandırdım ama onların yolu hayli uzun ve çetin. Salonlarının girişinde, “Bu kapıdan nice şampiyonlar geçti” yazıyor ama o kapıdan hala hiç Olimpiyat Şampiyonu geçmedi. Peki geçecek mi? Hep birlikte bekleyip göreceğiz...

Abdurrahman ANTAKYALI

Çocuklar, boks antrenmanlarını yaptıkları Ankara 19 Mayıs Spor Kompleksi içinde yer alan Şefik Tetik Boks Eğitim Merkezi'ne erken gelmiş, salon önündeki bankta sohbet ediyorlar.

Koşu, her spor dalında olduğu gibi boks için de önemli bir egzersiz. Çocuklara, bu egzersiz oldukça sıkı bir şekilde uygulatılıyor.

Boksta Antrenman, bir başka boksörle yapılan çalışmanın yanı sıra, gölge boksu, kum torbasıyla çalışma, Orhan ve Serkan'ın fotoğrafta yaptığı ip atlama egzersizini de içeriyor.

Antrenörünün, "daha seri!" talimatını duyan Nurettin, kum torbasını hızla yumrukluyor.

Yasin, güneşin süzüldüğü boks salonunun kum torbasında çalışıyor.

Çocuklar, boks salonlarında başka bir turnuva olduğu için geçici bir süre güreş salonunda çalıştılar.

Muharrem ile Serkan serbest eldiven çalışması yapıyorlar. Serbest eldiven çalışmasında sporcular durdurularak hataları söylenebiliyor, sonra raunt kaldığı yerden devam ettiriliyor.

Çocuklardan Orhan ve Sakin, yumruk kombinelerinin öğrenildiği model çalışması yapıyor.

Mahsun ve Ömer sağlık topu ile çalışıyorlar. Sağlık topunu elinden fırlatan boksör, top kendine tekrar gelene kadar hızlı bir şekilde gölge boksu yapıyor. Bu sayede çocukların çabuk ve kuvvetli olması amaçlanıyor.

Projenin de fikir babası olan Mustafa Hoca, barfiks esnasında diğer çocuklara hatalarını söylüyor. Mahsun, atılan fırçadan kurtulmak için, hareketi nizami yapmaya özen gösteriyor.

Yasin, yüksek tempoda geçen bir antrenmanın ardından ter içinde kalmış.

Çocuklar, Mustafa Hoca'nın azar da içeren talimatlarını dikkatle dinliyor.

Çocuklar uzunca bir süre ringde rakiplerine değil, zayıflıklarına yenildiler. Dengeli beslenemedikleri için kilo alamayan çocukların büyük kısmının en önemli sorunu, müsabık olabilmeleri için gerekli olan 31 kg'ya bir türlü ulaşamamalarıydı.

Yasin ve Cengiz, kombine yumrukların öğrenildiği model çalışması yapıyorlar.

Disiplinli çalışması ve öğrendiklerini uygulamadaki başarısı ile sivrilen Yasin, Mustafa Hoca'nın en fazla güvendiği isimlerden.

Adem, Şefik Tetik Boks Salonu'nun soyunma odasından çıkarken kaskını düzeltiyor. Mustafa Hoca, salonun ana girişinde Yasin'i çalıştırıyor.

Yasin (ön planda) ve Murat, müsabakaları öncesi son hazırlıklarını Mustafa Hoca gözetiminde yapıyor.

Ankara İl Birinciliği Müsabakalarına katılmak isteyen küçük boksörler, ellerinde iştirak belgeleri, lisans ve nüfus cüzdanları ile sağlık kontrolü için sırada bekliyorlar.

Sırası gelen minik boksörler tartıya çıkıyor.

Orhan (Kırmızı formalı) Cumhuriyet Kupası Boks Turnuvası'nda rakibi ile zorlu bir mücadelede.

Orhan, raunt arasında hocasının taktiklerini dinlerken dişliğini de ağzına yerleştirmeye çalışıyor.

Çocuklar, müsabaka deneyimlerini arttırmaları için sıklıkla turnuvalarda dövüştürülüyor. Mustafa Hoca, raunt arasında taktik verdiği Cengiz'in yüzüne ferahlaması için su serpiyor.

Nevşehir'deki Türkiye Büyük Minikler Boks Şampiyonası'nın 50 kg final maçı... Hocası, sıktığı su ile Nurettin'i serinletiyor.

Nevşehir'deki Türkiye Büyük Minikler Boks Şampiyonası'nda görevli hakemler müsabakaları dikkatle izleyip elektronik puanlama yapıyorlar.

Nevşehir'deki Türkiye Büyük Minikler Boks Şampiyonası'nda şampiyon olan Nurettin (Kırmızı) çeyrek final maçında.(14 Ağustos 2009).

Aldığı darbe ile burnu kanayan Ömer, hakem tarafından mağlup ilan ediyor.

Orta hakem, Nevşehir'deki Türkiye Büyük Minikler Boks Şampiyonası 41,5 kg çeyrek final maçının son gongu ile Adem (Kırmızı) ve rakibini köşelerine gönderiyor. (14 Ağustos 2009)

Nevşehir'deki Türkiye Büyük Minikler Boks Şampiyonası'nda 38,5 kg'da birinciliği kazanan Orhan Onat, sevinçten havalara uçtu. (16 Ağustos 2009)

Sedat, kazandığı madalyayı soyunma odasının askısına asmış, düzgün durup durmadığını kontrol ediyor.

Mustafa Hoca, imza karşılığında çocuklara antrenmanlara gelebilmeleri için “dolmuş paralarını” veriyor.

Çocuklara devam ettikleri antrenman başına cep harçlığı veriliyor. Mustafa Hoca, ellerindeki kısıtlı bütçeyi performanslarına göre çocuklara dağıtırken, ödemeleri bir tablo halinde tutuyor.

Türkiye Şampiyonluklarının yanına Avrupa üçüncülüğünü de ekleyen çocuklar, kazandıkları madalyaları ile oturdukları İsmetpaşa Mahallesinde toplu fotoğraf çektirdiler.

Adem, yaşadığı ortamı sevmiyor, kurtuluşun şampiyon olmaktan geçtiğini söylüyor.

Adem'in ailesi ile yaşadığı gecekondu kısa bir süre sonra yıkılacak. Kardeşi ile 10 m2'lik bir odacıkta yaşayan Adem'in de hedefi Olimpiyat şampiyonluğu. İlk kez katıldığı Türkiye Şampiyonasında 2. olması hem onu hem de hocasını umutlandırıyor.

Katıldığı tüm turnuvalardan birincilikle ayrılan Yasin, toplamış yer yataklarının olduğu bu odada yaşıyor. Yasin, otoritelerce geleceğin en büyük şampiyon adaylarından gösteriliyor.

Nurettin, çocuklar arasında en başarılı olanlardan. Türkiye Şampiyonluğu'nun yanısıra Avrupa Okullar Arası Boks Şampiyonası'nda 2. olan Nurettin, anne-babası ve kızkardeşi ile birlikte aynı odada uyuyordu. Nurettinlerin gecekondusu, bu fotoğrafın çekilmesinden kısa bir süre sonra belediye ekiplerince yıkıldı.

Antrenmana gitmek üzere bodrum katındaki evinden çıkan Nurettin'i kız kardeşi uğurluyor.

Mahsun, kardeşleri ile birlikte yattığı yer yatağından az önce kalkmış, elinde eldivenleri ile poz veriyor.

Yasin'in mahallesi, Ankara'nın diğer bir gecekondu mahallesi olan Hıdırlıktepe ile karşı karşıya.

Bir antrenman daha bitmiş, çocuklar, girişinde "Bu kapıdan nice şampiyonlar geçti" motivasyon yazısı olan salonu terk ediyor. Çocukların en büyük hayali, bu kapıdan "Türkiye'nin boksta ilk Olimpiyat şampiyonu" olma ünvanıyla gururla geçmek.

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

Use By Author Permission Only.

Ahmet Sel : Demir Atanlar

Mon, 08 Mar 2010 12:31:01 GMT

DEMİR ATANLAR

Ahmet SEL

Fransa’ya 70’li yıllarda gittiler. Bazıları yasal yollardan, bazıları da sahte turist, kaçak olarak...

Yeni ve daha iyi bir yaşam için boydan boya Avrupa’yı aştılar. Biraz para biriktirelim, döneriz, dediler. Eninde sonunda bir ev, bir traktör, bir otomobil parası... Sonra yine memleket toprağı.

Ama iş o kadar kolay değildi. Ne göçmenler, ne de onları ağırlayan ülke için. Yıllar geçti, göçmenler işçi yurtlarındaki tek göz evlerine, varoşlara, gönüllü sürgüne alıştılar. Sevdiler, evlendiler, çocukları büyüdü, yeni işlere girdiler, işten çıkarıldılar. İş kurdular, ev aldılar, delikanlılar, genç kızlar evlendi, onların da çocukları oldu. İlk gidenler emekli kahvelerinde buluşmaya başladılar, ölenlerin cenazeleri döndü memlekete.

Gençler, bu beklenmedik serüveni Fransa’da sürdürüyorlar. Kendilerini hem Fransız hem Türk hissediyorlar. Ana babalarının dilini zorlanarak konuşanlar da var, eşlerini yalnızca memleketteki köylerinden seçenler de...

Ama hepsinin de ortak noktası ayni, ilk göçenlerin hayatını, ayni zorlukları, ötekileştirilmeyi yaşamak istemiyorlar. Sokak aralarında ürkek adımlarla ilerleyen, göze çarpmaktan kaçınan, saydam, anonim birer gölge değiller. Yeni kuşak, kamu alanında, toplumun içinde ve her kesiminde yerini almak için mücadele veriyor. Fransa, bugün onların da ülkesi. Göçmenler yeni ülkelerine çoktan demir attılar!

Ahmet Sel’in gerçekleştirdiği ve Fransa’daki Türkiyeli göçmenleri anlatan «Demir atanlar» fotoğraf serisi, Fransa’da Ulusal Göçler Tarihi Kurumu’nun ve Elele Derneği’nin ortak çalışmasının bir ürünü olarak sunulmaktadır.

İmdat (58), eşi Aysel Hanım, oğulları ve gelinleri. Kırşehir’li İmdat Aydın, Fransa’ya 1983te, Almanya ve Hollanda üzerinden geçerek geldi, konfeksiyon sektöründe ve tarımda çalıştıktan sonra Reims bölgesinde kendi inşaat şirketini kurdu. Bugün, varlıklı bir iş adamı olan İmdat Bey, Türkiye’ye dönmeyi düşünmüyor; oğullarının her birini memleketlerinden getirttikleri genç kızlarla evlendiren İmdat Aydın ve Aysel Hanım, çocuklarının aileleri ile birlikte, yeni yaptırdıkları altı daireli, villa tipi büyük bir evde oturuyorlar.

Mussy (Aube), 2007.

Talip (26) ve eşi Atike. İnşaat işçisi olan Talip, babasının şirketinde çalışıyor. İki çocuk sahibi olan genç çift, anne, baba ve hepsi de evli olan kardeşlerin aileleriyle, ayni binadaki dairelerden birinde oturuyor.

Mussy (Aube), 2007.

Osman (45) ve Arife (40). İnşaatlarda çatı işleri yapan Osman, 1980 yıllarının başında Fransa’ya, babasının yanına geldi. Tatil için gittiği memleketi Bolvadin’de, Arife Hanım ile evlendi.

Saint-Jean-de-la-Ruelle (Loiret), 2007.

İstanbullu Şükrü (61) Fransa’ya 1976 da yerleşti ve hep konfeksiyonda çalıştı. Gurbette edindiği gelirle İstanbul’da hatırı sayılır sayıda mülk sahibi olan Şükrü Bey beş çocuk ve onbir torun sahibi. Paris’in yoksul varoşlarından Montfermeil’de oturan terzi, yaşamının sonuna kadar göçmen kalacağının bilincinde. Şükrü Bey, Tekstil sektörünün yaşadığı krizden bu yana, boş kalmamak için küçük bir dükkanda rötüş ve tamirat işleri yapmaya devam ediyor.

Paris, 2007.

Muhafız taburunda astsubay olan Sevda’nın görev yeri Cumhurbaşkanlığı Sarayı Elysée’deki koruma birimi. Çorumlu bir işçi ailesinin kızı olan Sevda, kendisini hem Türk hem de Fransız olarak kabul ediyor.

Paris, 2007.

Fadime (57), Kırimini köyünden Fransa’da Cholet ‘ye 20 Ağustos 1980de saat tam 12.10 da vardı. Eşi Hasan Hüseyin 1996 da öldü. Yedi çocuk annesi Fadime Nantes’a 30 km. mesafedeki Montaigu’de yaşıyor. Fadime’nin günleri sabah saat 5.30 da başlıyor. Bir çiftlikte tam gün mesaiden sonra mevsimine gore bir yaşlılar yurduna temizliğe, oradan da meyve sebze yetiştirdiği bahçesinde çalışmaya gidiyor.

Montaigu (Vendée), 2007.

Yılmaz (25) Siirt’ten 2003’te gelip Paris’e yerleşti. Bir Türk lokantasında çalışırken rap söylemeye başladı ve başarıyı yakaladı. Gazeteciler ve televizyoncular ¨Lil maaz¨ la röportaj yapmak için sıraya giriyor.

Paris, 2007.

Cafer (56) ve Çağlayan Özkül. Cafer Özkül, 2007 yılından bu yana, Rouen Üniversitesi’nin rektörü. Malatya’nın çevre köylerinden bir çiftçi ailesinin oğlu olan Cafer, 1970 yılında Fransa’ya burslu öğrenci olarak geldi. Başarılı bir bilim adamı olan Cafer Özkül, tüm kariyerini Rouen Üniversitesi’nde gerçekleştirdi. Çağlayan Hanım, mühendis ve ayni zamanda bir lisede ders veriyor. Özkül ailesi Rouen yakınlarında, Canteleu’de yaşıyor.

Canteleu (Seine-Maritime), 2007.

Ahmet (64) ve Kete (Kete bibi). Ahmet Bey 1943 Sivas doğumlu. Fiyaskoyla sonuçlanan bir kaç denemeden sonra 1973’te kaçak işçi olarak Fransa’ya geldi. Elektrik-gaz idaresi işletmelerinde ve Ligier otomobil fabrikasında çalıştı. Eşi Kete’yi 1974’te Fransa’ya aldırdı. Bir kelime bile Fransızca konuşmayan Kete bibi, Fransa’nın başkenti Paris’i hiç görmedi.

Vichy (Allier), 2007.

Yaşar, eşi Hüsniye, kızları Ceylan (19), Elvan (14) ve Reyhan (12). Yaşar Bey Fransa’ya 1977 de İzmir Fransız Kültür Merkezi’nin hazırladığı bir geziyle geldi ve burada kalmaya karar verdi. Bir müddet kaçak olarak çalıştıktan sonra 1980 de oturma ve çalışma izni aldı. Bir malzeme deposunda bölüm şefi olarak çalışıyor.

Sarcelles (Val d’Oise), 2007.

Mahmut (55), Kırşehirli. 1974’te, Fransa’ya turist olarak geldi, 1979'da oturma ve çalışma izni aldı. Uzun yıllar konfeksiyonda çalıştıktan sonra inşaat ustası olarak şantiyelerde iş buldu. 1984 yılından bu yana Goussainville’deki bir göçmen yurdunda tek başına kalıyor. Üç çocuk babası Mahmut’un iki oğlu Türkiye’nin en gözde üniversitelerinden mezun oldular. Mahmut, senede bir kere eşini ve çocuklarını görmek için memleketine dönüyor.

Goussainville (Val-d’Oise), 2007.

Kırşehirli Sıtkı (41) İslami cenaze şirketi Mizan’ın patronu. Fransa’ya 14 yaşında geldi, girdiği meslek lisesinde kaynakçılığı öğrendi. Bir süre işçilik ve ticaret yaptıktan sonra Paris’te, bugün başında olduğu cenaze şirketini kurdu. Her sene ortalama 170 cenaze, Sıtkı Bey’in son model tabutlarıyla Türkiye’ye gidiyor.

Paris, 2007.

Dr. Ahmet (35), Fransız asıllı eşi Meryem, oğulları Muhammet, Ahmet’in Kayserili anne ve babası. Ahmet, Reims’teki dişçilik fakültesinde okuyabilmek için bir sıra işte çalıştı. Diplomasını aldıktan sonra Strasbourg’ta büyük bir muayenehane açan Ahmet’in hastalarının önemli bir bölümü Alsace bölgesindeki Türkiye kökenli göçmenler.

Strasbourg (Alsace), 2007.

İsa ve Asiye, Mersin’den 1971 yılında Fransa’ya geldiler. İkisi de Paris’in en ünlü konfeksiyon şirketlerinde çalıştılar. Artık, atölye olarak ta kullandıkları evlerinde dikiş dikiyor ve dışarıya parça başı iş yetiştiriyorlar.

Pierrefitte (Seine-Saint-Denis), 2007.

Hüseyin (62) ve Hanife, oğulları Ahmet ve gelinleri Tuban. Hüseyin Bey ve eşi Fransa’ya 1973’te İş ve İşçi Bulma Kurumu aracılığıyla resmi yollardan geldiler. Hüseyin Bey, bir ev ve traktör alacak kadar para kazandıktan sonra, memleketi Afyon’a dönmeyi planlamıştı. İnşaat işlerine girdi ve sonunda Fransa’da kalmaya karar verdi.

Canteleu (Seine-Maritime), 2007

Ahmet SEL Hakkında

1975’ten 2008’e kadar Fransa ve Rusya’da yaşayan Ahmet Sel, 1990-2000 yılları arasında Moskova’da La Cinque ve Arte televizyon kanallarının muhabiri olarak çalıştı, Sipa Press fotoğraf ajansının Moskova bürosunu yönetti. Sel, Fransa'ya döndükten sonra Sipa Press'in genel yayın yönetmeni olarak görev yaptı. Belgesel fotoğrafçılık ve portre alanında çalışmaya devam eden Ahmet Sel'in fotoğrafları Le Monde, Paris Match, VSD, Corriera della Serra, The New York Times, Walrus, Télérama, L’Express, Geniş Açı vb. dergi ve gazetelerde yayınlandı.

Ahmet Sel

Ahmet Sel’in yayımlanmış kitapları:

Gens de Moscou (Catleya Editions, Paris 2000)

Kaboul, portraits posés (Editions Horizon illimité, Paris 2003)

Galop (Editions Horizon illimité, Paris 2003)

Moskova insanları (Yapı-Kredi Yayınları, İstanbul 2003)

Ödülleri :

2004 The Gold Award of National Magazine Awards

Foundation, category «Words&pictures»

2003 "Fujifilm Press Photo Award France" (portre).

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

Use By Author Permission Only.

Davin Ellicson : Maramures

Mon, 08 Mar 2010 12:30:39 GMT

For English: Please Scroll Down and Read the Page ↓

MARAMURES Doğu Avrupa Sınırındaki Halk Kültürü

MARAMURES Folk Culture on Europe's Eastern Fringe

Davin Ellicson

Son sekiz yıldır, Avrupa’daki en geleneksel kırsal yaşamının var olduğu Kuzey Romanya’nın Maramures bölgesinin fotoğraflarını çektim. 2003’de Valeni adlı küçük bir köyde bir aile ile birlikte 10 ay yaşadım ve çiftçilik yaptım. Ve yıllarca köylüler arasında edindiğim tecrübeler, yaşamımın en önemli noktalarını oluşturmaktadır. 2007 Ocak ayında Romanya Avrupa Birliği’ne katıldı ve katı AB tarım standartları şimdi yüzlerce yıllık eski yaşam şartlarını tehdit ediyor. Ben şahsen, sonsuza dek yok olmadan evvel bu büyülü ve huzur dolu yerin ve onu fotoğraflamanın tadını çıkarmak istiyorum.

Ukrayna sınırı yakınındaki cennet gibi dört vadiye yayılmış 30 kusür köyde yaşam hala mevsimler etrafında dönmektedir. Tarım makineleşmemiştir ve tırpanla ve tahta saman tırmıkları ile koni gibi şekillendirilmiş saman yığınları erik ve elma ağaçlarıyla kaplı tepelerden yuvarlanır. Pek çok evde hala su akmıyor. Gelenekler ve köy yaşamının baskın olduğu Roman Ortodoks törenlerinin detayları ile halk kostümleri, Avrupa’nın hiç bir yerinde bu kadar güçlü şekilde sürdürülmemektedir.

Gittiğim her yerde erik konyağı içmeye davet ediliyordum, saman yığını taşıyan at arabaları üstünde giderken elleri ile işaret ederek düğünler ve halk festivallerine çağrılıyordum. Bana eski bir dostları gibi davranılıyordu ve Maramures insanlarının Batı standartlarına göre fakir olmalarına rağmen fakirlikten uzak olduklarını anladım. Onlar basit şeylerle yaşamdan zevk alıyorlar ve güçlü toplumsal bağları var.

21.yüzyıl dünyası onların tarımsal geçmişlerinden kat be kat ileriye gidiyor. Gelecek yıllarda toprağa derinden bağlı muhteşem yaşam şeklinde AB üyeliğinin etkileri ile dönüşüm olacak ve ben küreselleşme yolunda devam eden bu yürüyüşün hepimiz için ne ifade edeceğini merak ediyorum.

I have photographed in the Maramures region of northern Romania, home to the most traditional rural life in Europe, for the past eight years. In 2003, I lived and farmed with a family for 10 months in the small village of Valeni and my experiences amongst the peasants over the years, have been the high points of my life. In January 2007, Romania joined the European Union and strict EU agricultural standards now threaten the centuries-old way of life. I want to personally savor this magical, peaceful place before it vanishes forever and the act of photographing has offered me a way to do so.

Life in the thirty-odd villages that lie scattered along four idyllic valleys near the Ukraine border still revolves around the seasons. Farming is non-mechanized and cone shaped haystacks made with scythes and wooden pitchforks dot rolling hills lined with plum and apple trees. Most houses are still without running water. Nowhere else in Europe do folk costumes persist so strongly with elaborate traditions and Romanian Orthodox ceremonies dominating village life.

Welcomed into homes wherever I went for toasts of plum brandy, onto horse carts fetching haystacks, and beckoned to weddings and folk festivals, I was treated as an old friend and realized that the peasants of Maramures, though poor by Western standards, are far from impoverished; they enjoy a life full of simple pleasures and a strong communal bond.

The 21st century world is moving further and further away from its agrarian past. In the coming years a spectacular way of life that is intimately connected to the land will be transformed by the effects of EU membership and I wonder what this continued march towards globalization will mean for all of us?

Çeviri (translation by) : Berna AKCAN

Davin ELLICSON Hakkında

Fotoğrafçı Davin Ellicson, Romanya’nın Maramures bölgesine bir yıl için köylülerle yaşamaya ve çiftçilik yapmaya gitmeden evvel Minnesota’da Carleton Üniversitesi’nde Modern Avrupa Tarihi okudu. 2006’da Londra İletişim Fakültesi’nde Foto muhabirliği ve Belgesel Fotoğrafçılık dalında master yaptı ve Balkanların her tarafındaki hikayelerin peşine düşmek için harekete geçti.

Davin, The International Herald Tribune, The Chronicle of Higher Education, Courrier Japon, Bloomberg News ve Intermediair Magazine gibi pek çok yayın için iş yaptı ve çalışmaları The New York Times, Der Spiegel, TAZ, Die Presse’de, “Doğu” ve geçtiğimiz günlerde Lucie Ödülü’ne aday olan “Değişimin Bugünü” adlı kitaplarda yer aldı. Davin, okuldaki yoksul Roman çocuklarına yardım etmek için Leslie Hawks’ın Ovidiu Rom gibi çeşitli sivil toplum kuruluşları ile çalışmaktadır.

Bulgaristan’daki The Phodar Fotoğrafçılık Bienali 2009 Portfolyo Ödülü’nü kazanmıştır. Aynı zamanda Jen Bekman’ın Hey! Hot Shot Yarışması’nda hem 2008 hem de 2009’da mansiyon ve Amerikan Photography 23’de onur nişanı ve Carleton Üniversitesi’nden İsviçre’de fotoğraf için Larson Bursunu kazanmıştır. 2008’de PDN’s 30 ve Dünya Basın Fotoğrafı Joop Swart Masterclass için aday gösterilmiştir.

Çalışmaları son olarak, dünyadan 132 fotoğrafçının 20 Ocak 2009’da “umut”u yakalamak için organize ettiği Courrier Japon projesi “Değişimin Bugünü”nün yayınlanması vesilesiyle Tokyo’da ve Bulgaristan Plevne’de Photar Fotoğrafçılık Bienali’nde sergilenmektedir

Davin Ellicson

About Davin ELLICSON

Photographer Davin Ellicson studied Modern European History at Carleton College in Minnesota before moving to live and farm in a small village with peasants for a year in the Maramures region of northern Romania, home to the most traditional rural life left in Europe. In 2006, he completed an MA in Photojournalism and Documentary Photography at The London College of Communication and then moved to Bucharest to pursue stories throughout the Balkans.

Davin has completed assignments for such publications as The International Herald Tribune, The Chronicle of Higher Education, Courrier Japon, Bloomberg News and Intermediair Magazine and his work has appeared in The New York Times, Der Spiegel, TAZ, Die Presse, and the books ‘East’ and ‘This Day of Change’ which was recently nominated for a Lucie Award. Davin also works with various NGOs in Romania including Leslie Hawke's Ovidiu Rom which seeks to help put impoverished Roma children in school.

The recipient of the 2009 Portfolio Award at The Phodar Photography Biennial in Bulgaria, he has also won an honorable mention in Jen Bekman's Hey! Hot Shot Contest in both 2008 and 2009, honors in American Photography 23 and a Larson Fellowship to photograph in Sweden from Carleton College. In 2008, Davin was nominated for PDN's 30 and World Press Photo's Joop Swart Masterclass.

His work has recently been exhibited in Tokyo on the occasion of the publication of the Courrier Japon project 'This Day of Change' which organized 132 photographers from around the world to capture 'hope' on 20 January 2009, and also in Pleven, Bulgaria at The Phodar Photography Biennial.

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

Use By Author Permission Only.