KİM TUTAR SENİ ?

Sabahın ilk ışıkları. Yarışlara hazırlanan atlar birer ikişer çıkıyor antrenman pistine. Kuş sesleri, at kişnemeleri ve sabahın alaca karanlığı hakim hipodromun atmosferine. Yılın her sabahı yerlerini alan kronometreciler başka bir tabirle saatçiler, kalem kağıtlarını hazırlıyor, yarışsevere en doğru bilgiyi verebilmek için…

Bir tarafta atının performansını izlemek için gelen at sahipleri yudumluyor çaylarını. Ne geçim, ne sıkıntı, ne ekonomik durum ne de her hangi  sıradan şey değil, sohbet konuları yalnızca atlar. Çoğu sabah uykusu nedir bilmez. Onlar için en iyi gün sahibi ya da sorumlusu oldukları atın sağlıklı ve zinde olması.

Atlar ahırlarından çıkarılıyor ve küçük adımlarla gezdiriliyor yürüyüş parkurunda. Yeni bir gün yeni umutlarla başlıyor. Kısa bir ısınma turu atan soluğu idman pistinde alıyor. Antrenöründen jokeyine, aprantisinden seyisine, saatçisinden at sahibine, çaycısından boyacısına, ünlüsünden ünsüzüne camianın her ferdi bir arada. Ne bir sınıf farkı var ne de cinsiyet ayrımı. Her birinin buluştuğu ortak nokta tabiatın muhteşem yaratıkları atlar.

Kimi tırıs gidiyor, kimi galop yapıyor. 200 bin kişinin karnını doyurduğu sektörde bir yarış günü daha umutlarla karşılanıyor.

Sabah 05,00’de başlayan idmanlar saat 10.00’a kadar devam ediyor. İdmanını tamamlayan atlar itina ile kurulanıp üzeri örtülüyor ve bu kez de terlerinin soğuması için bir yürüyüş daha yaptırılıyor.

Öğle saatlerine doğru hipodroma insan seli başlıyor.

Ailelerin ilk durağı ponylerden oluşan Midilli Parkı. Çocuklar hem ata biniyor hem de atları minik elleriyle besliyor. Yarış saati yaklaştıkça da ayrı bir heyecan hakim oluyor hipodroma. Atlar padokta gezerken yarışseverler de bu muhteşem varlıkları izlemekten büyük keyif alıyor. Yarış başlar başlamaz, “ Yürü be kızım” naraları yükseliyor kalabalıklardan..Ve fotofinişte adrenalin doruğa çıkıyor. Yarış gününün sonunda ise bu kez de toplu bir terk ediş başlıyor hipodromu. Kimi mutlu, kimi umutlu.