Büyüdüğünüzde ne  yapmak istiyordunuz?

Tam olarak söylemek benim için zor... Çocukluğun ne demek olduğunu bilirsiniz… Her gün bir başkası olmak istersiniz: bir arkeolog, bir pilot, bir polis... O zamanlar, babam eski Zenith makinası ile araba yarışlarını, annemi, beni çekmek için etrafta koşturuyordu. Fakat tüm hayatım boyunca görsel sanatlarla oldukça fazla ilgiliydim. 13 yaşındayken Genç Öncüler kampında, tahta ve metal üzerine resimler yaptığımız bir sanat grubu vardı, o zaman başlamıştı bu ilgi. Grubun her üyesinin belirli bir şeyi çok iyi çiziyor oluşu ilginçti. Kimi güllerde uzmandı, kimi lale çizmekte, benim en sevdiğim çiçekler yaban gülleriydi. Neden olduğunu bilmiyorum. O zamanlar, bir gün fotoğraf çekeceğime dair hiç bir fikrim yoktu.

O zamanlarda sizin ilginizi çeken neydi?

Yıllarca uçak ve roket modelleri toplamaya, birleştirmeye ve fırlatmaya meraklıydım. Aslında gökyüzü beni hala büyüler. Bir gün paraşütle  atlamayı denemek isterim.

Daha sonra kulüp partileri dönemi geldi. Bu, ben hala  okuldayken,  1996’da başladı. Genç yaşına rağmen Moskova klüplerinde plaklar (trans ve tekno) çalan bir arkadaşım vardı. Beni tüm bunlarla tanıştıran oydu. Katıldığım ilk elektronik etkinlik, Moskova yakınlarındaki eski bir arazideki açık hava partisiydi. Gece, açık hava, gökyüzünden parlayan projektörlerin ışıkları (Bulutlar içindeki UFO’lar gibiydiler), kalabalık, OLIVE’in remiksi olan “yalnız değilsin” ve”adını haykırmak” eşliğinde dans… Büyülenmiştim…

Yeni bir deneyime henüz başladığım zamanlarda, dövme atölyeleri ve moda kulüpleri için dövme çizimleri yapıyordum. Moda tasarım kulüpleri ve kulüpler için dövme çizimi, trans partileri ve açık hava olayları için tekstil işinden çabuk vazgeçmiştim. Bir süre sonra bu faaliyet ciddi bir meslek ve organizasyon haline geldi.

1998’de kendi sanat markam olan “Andromeda Teknoloji”yi oluşturdum ve tüm zamanımı sanat tasarımcısı olarak çalışmaya ayırdım.

1999-2000 yıllarında okul arkadaşımla birlikte (beni kulüplerle tanıştıran kişi) “Silistilin” adlı bir elektronik müzik projesi organize ettik. Onun  dairesinde, bir ergen için oldukça güçlü ve pahalı olan bir sistem vardı: 3-4 özel marka sintisayzır, profesyonel pikaplar, güçlü profesyonel ses yükselticiler vs. Yerel bir kulüpte çalınması için birkaç parça yazdık. O dönemde Moskova’da efsanevi proje “Quirk” ortaya çıkmıştı, onların ilk işiydik. Bir süre her şey yolunda gitmişti ama sonra genellikle olduğu gibi anlaşmazlıklar oldu ve kapanmak üzere proje sona erdi.

2000 yazında, Moskova yakınlarında Substance Sky Grubunun (kulüp,trans,tekno) ilk açık hava trans partilerinden birinde DJ Psy ile tanıştım. Biraz konuştuk ve çok ortak noktamız olduğunu gördük ve beraber çalışmaya karar verdik. Bir dizi harika kulüp ve açık hava etkinlikleri ortaya  çıkardık, DJ, B-53 (Kransnogorsk) ve “Net Bar” (Moskova)’ı çalardı.

Sanat markam ve promosyon grubumla İtalyan ses kayıt markası Shine Record, Trance Cure Sindacado müzikal projesi, İngiliz ses kayıt markası Platipus ve Alman marka Chaishop ile çalıştık.

Tüm etkinliklerimizin benzersiz ve ilginç, bazılarının da skandal nitelikli olduğunu düşünüyorum. En unutulmaz etkinlikler arasında, Moskova yakınlarındaki bataklıklarda ticari olmayan açık hava partileri dizisi vardı. Ortam sınırsız hayal gücü ile renklendirilmişti (örneğin; Nahabino Orman Partisi ve diğerleri).

2001’de klüp ortamından resmen ayrıldım. Neden? Biraz üzücü çünkü dijital trans hareketi biraz hoş olmayan, çocuksu, ticari bir yön kazandı. Türün gerçek hayranları, anlamsız ve gereksiz duygulardan oluşan gizemli, bilinmezlerle dolu “underground” a yöneldiler. Fakat hala trans hareketinin bir zamanlar ne olduğunu takdir eden kişiler vardı etrafta. Bu kişiler, onları işimizle memnun etmeye çalıştığımız kişilerdi.

Sizi fotoğrafçılığa ve Nü kategorisine yönlendiren neydi? Bu tesadüf müydü, merak mıydı yoksa yaratıcı bir kişi olarak keşfedilmemiş yeni bir alana girmek mi sizin ilginizi çekti?

2001 yazı sonlarında internet vasıtası ile harika bir bayanla tanıştım. Fotoğrafçılıkla ilgileniyordu ve nude modellik yapıyordu. Çabucak yakınlaştık, aşık olduk. Bir sonbahar akşamı, bilgilendirmek ve süreci izlemek üzere beni bir stüdyoya götürdü ve sonra benim bazı fotoğraflarımı çekti. Olan bitene tamamen yabancıydım. Bu toplantılarda benim için çok önemli bir şeyi anladım. Modellik yapmaya devam etmeliydim ve bir süre sonra eğer kendi makinamı alırsam kendi fotoğraflarımı çekebilirdim. Denemeyi bekleyemezdim. Kafamda fikirlerden oluşmuş bir dağ vardı…

Bir model olarak başladınız yani?

Doğru! Eğlenceliydi. İçeri girdiğimde ilk işittiğim şey “mayonu çıkar!” olurdu. “Bir fincan çay alabilirsem tamam “derdim. Fakat cidden fotoğraf kariyerime vizör tarafından değil de  objektif tarafından, yani bir model olarak (ben oyuncu demeyi tercih ediyorum) başlamakla şanslı olduğumu düşünüyorum. Bütün bir yıl değişik fotoğrafçılar için modellik yaptım ve yetenekleri ile duygularını bir fotoğraf yolu ile birleştirmelerini gözlemledim.

Oldukça ilginç gözlemler olmalı. Paylaşmak istedikleriniz olabilir mi?

Oh, kafamda pek çok düşünce var, vardı… Her fotoğrafçı, modeliyle iletişim konusunda  kendine ait bir tarza sahip. Bazıları görmek istediği şeyi size kolaylıkla söyler fakat modeli,  fotoğraf çekerken kendi haline bırakır. Diğerleri ki ben onları “muhabir” olarak adlandırıyorum, akıllarında herhangi özel bir amaç olmadan modelle konuşarak fotoğraflarını çekerler. Üçüncü tip fotoğrafçıların çekim için önceden belirledikleri fikirleri vardır ve her modeli, her ayrıntıyı dikkatle yerleştirirler. Bu, modelin kendiliğinden eklemek istediği şeylere engel olur.

Böylece, modellik tecrübem süresince diğer fotoğrafçıların benimle nasıl çalıştıklarını gözlemledim, kendi sonuçlarımı çıkardım. Birşeyler benimle birlikte kaldı…

Bazı çekimlerden aklında yer eden, özellikle çarpıcı hatıralar ya da zorluklar var mı?

Şubat 2002’de kız arkadaşım ve ben Moskova’da, fotoğraf sanatçısı Evgeniy Kozhevnikov için modellik yapıyorduk. Bu bölüm bende derin bir etki bıraktı. İki kadın ve benim Hitchcock palyaçoları gibi olmamız istenmişti. Bu benim, insanlarla çalışma ve onların duygularını film üzerinde yakalama konusunda mükemmel bir yeteneğe sahip bir fotoğrafçı ile ilk karşılaşmamdı. Bu sanatçı ile sohbetlerimin ve çalışmamın sadece nü sanatında değil genel anlamda duygusal sanat fotoğrafçılığındaki sanatsal gelişimimde çok güçlü etkisi oldu. Haftalık biraraya gelişlerimiz süresince kurgulanmış duygular ile yaşanmış duygular arasındaki farkı anlamayı öğrendim.

Pek çok yaratıcı bilgi edindikten sonra herhalde makine almak ve kendinize ait şeyler çekmek için sabırsızlandınız?

Bir yıl sonra 2002 sonbaharında, annemden borç para aldım ve fotoğrafçı bir arkadaşımla ilk dijital kameram olan Minolta Dimage 7i’yi almak üzere ufak bir dükkana gittim.

Makinayı ellerime aldığımda ve tüm açılardan baktığımda bir zevk dalgası hissettim.

Büyük ihtimalle çekime başlamak için sabırsızlandınız… İlk deneyiminiz nasıldı?

Tanıdığım bir kızı yakaladığım gibi parka, nü çekimler için götürdüm. 10 kadar çekim yaptım, yarısını gerçekten sevmiştim. Hala diyaframın ve pozlamanın ne olduğundan da emin değildim. Çektiklerimin yarısının flu oluşunun sebebi buydu.

Fotoğrafçılık dersleri aldınız mı yoksa tamamen deneyerek mi öğrendiniz?

Kendi kendime öğrendim. Herşeyi işin gidişatı sırasında öğrendim. Aslında gözlemlerime göre genelde çoğu sanatsal fotoğrafçılar hiç bir zaman fotoğraf akademilerini bitirmemiştir.

Hangi kategorilerde fotoğraf çekersiniz?

Esasında, dijital fotoğrafçılığın manupülasyon tekniklerini kullanarak varolan tüm türlerde: nü, portre, röportaj, şehir manzarası, bazen still life. Sipariş almam. Sadece bitirdiğim işleri satarım (fakat hepsini değil). Fakat çoğunlukla Nü sanatı… Çıplak figürlerin doğada varolan ve hayal dünyamızın üretebildiği herşeyle birleşimi…

İç mekanlarda mı yoksa dış mekanlarda mı çekim yapmayı tercih edersiniz? İlk makinanıza halen sadık mısınız yoksa başka bir  tane ile değiştirdiniz mi?

Genellikle fotoğraf ortamlarım; doğal ışıktaki şehir, orman ve harabelerdir. Fakat kışın mantıklı nedenlerden ötürü, kendime ait bir stüdyom olmadığı için arkadaşlarımın stüdyosuna giderim.

 

Kimin fotografik çalışmalarını beğeniyorsunuz?

Çoğunlukla Evgeniy Kozhevnikov, Lena Sergeeva, Igor Amel’kovich, Dmitrii Provotorov, Emil Schildt ve diğerleri.

Çekimlerinizi son ayrıntıya dek planlıyor musunuz yoksa tamamen çekim sürecinde kendiliğinden mi oluşuyor?

Hem evet, hem hayır. Bazen hazırlanmış bir senaryoya göre çekerim, bazen tamamen doğaçlama ve bazen hepsini birarada karıştırırım. Denemeyi seviyorum. Herhangi bir durumda, benim için genel bir fikri önermek çok daha kolaydır ve modellerin istediklerini yapmalarına izin veririm. Mankenlerin , onlara tüm fikri anlatmadan evvel beni anlamaları harikadır. Onlara bir vitrin mankeni gibi poz verdirtmem.

Bu, kesinlikle  mankenleri bulmakta çok iyi olduğunu gösterir. Nasıl insanlar arar ve onları nasıl bulursun? Fotoğraflarını çekmek için profesyonelleri mi yoksa şımarmamış heveslileri mi tercih edersin?

Bu iyi bir soru! Başlangıçta fotoğraf sanatçısı arkadaşıma götürdüğüm ve kendim poz verdirttiğim aynı modelleri çekiyordum. Esasında tüm modellerim kulüpten ya da fotoğraf çevresindendir, ticari modeler değillerdir (arkadaşlarımın arkadaşları vs) Bununla birlikte birkaç profesyonel model de fotoğrafladım. Aralarındaki fark muazzamdır; sıradan insanlar benim için daha ilgi çekicidir, onlar daha hayat doludur. Profesyonel modeller daha yapaydır ve onlarla çalışmak daha zordur. Onlara portfolyoları için ajansları tarafından bir biçim verilmiştir. Gerçek duygularını onlardan çekip çıkartmak daha zordur. Eğer kameramdan geçen 30–40 profesyonel modelin arasında bir ya da ikisi beni, tarzımı, isteklerimi anlasalardı mucize olacaktı.

Yeni modellerle metroda çekim yapmayı gerçekten seviyorum. Dişi cins olarak diğerlerinden farklı birilerini görünce kendimi tanıtır ve onlara internet adresimle kartımı veririm. Genellikle beni ararlar!

Fakat beni memnun eden modelleri bulmak gerçekten zordur çünkü sadece güzel bir vücüt benim için yeterli bir gösterge değildir. Benim için en önemli ve göz ardı edilemez faktör kişinin iç dünyası,  sanat ruhu, duygusallığı, hassasiyeti ve tabii ki bir fotoğrafçı olarak beni ve ne yaratmak istediğimi anlayabilmesidir.

Bir fotoğrafta hassasiyet ve duygusallığı vurgulamak çok kolay değil. Fakat eğer bunu kullanabilirseniz sonuç sıradışı olur. Bir izleyici konuya ilgi duymaya başlayacak ve fotoğrafın ruhu ile kendinden geçecektir. Fotoğraflarınızı değerlendirdiğimizde gerçek duyguları ifade etmenin anahtarını bulduğunuzu görüyoruz. Bunun sırrı nedir?

Çekimler sürecinde, heyecanları ve duyguları tamamen birleştirmeye yardım eden iki şart vardır: birincisi canlı duyguları oluşturabilen, titiz, yetenekli bir aktör (Hatta her senaryo için uydurulmalarına rağmen), ikincisi önceden yaşanmış duyguları hatırlayabilmek ve onları yeniden canlandırabilmek.

İkinci koşulu sağlayabilmek benim için daha zordur ama sonucun çok daha kuvvetli olacağı kaçınılmazdır. Bu iki koşul tabii ki birbirine bağlanabilir. Harika, derin ve gerçekten benzersiz işler,  böyle fotoğrafik deneyimlerden ortaya çıkar.

Gerçek ve sahte duygular iki nü çekim örneği ile görülebilir;  iki partnerin karşılıklı duygu ve heyecanlarını nakletmemiz gerektiği bir zaman (bir kadın ve bir erkek) iki iyi arkadaşlar, onlar set arkadaşıdırlar.

Diğer çift daha yakınlar; birbirlerine aşıklar. İki insanın yakınlığını iletmeye çalıştığımız bu örnekte, onların duyguları ve heyecanları, ikinci çiftin fotoğrafları ilk çifte %101 üstün gelir. Tek bir çekimde, iyi bir modele (iyi bir aktör) veya bana yakın (sevdiğim kadın) olan bir insana poz verdirmenin ne anlama geldiği tecrübesini yaşamıştım.

Duygular sahte olmadığı zaman sonuç kesinlikle daha iyidir. Bu duyguları hemen hisedebilirsin. Bu iki insanın duyarlı (ya da kaba) dokunuşları, bakışlarının birbirine karışması, karşılıklı auraları üzerinize çöker. Fakat yakınlık ve duyarlılık fotoğrafçının her zaman istediği konu değildir. Bazen tersini ister, insanlar arasındaki uzaklık ve soğukluk  hissini...

Böylelikle diğerinden karakter ve davranış bakımından tamamen farklı olduğunu bildiğim kişileri davet ederim. Fakat eğer onlar uygun ve yetenekli aktörler, hatta birbirlerine deli gibi aşık insanlar iseler uzaklaşma ve soğukluğu aktarmada da iyi olabilirler. Yani projenin başarısı, fotoğraf sanatçısının ve tabii ki oyuncuların yeteneklerine bağlıdır.

Fotoğraflarınızın tarzı bana nedense Tarkovski’nin perspektif kullanma sanatını andırıyor: Loş arka plan ve çevre şaşırtıcı bir şekilde değerli ve güzel bir hal alıyor. Fakat aynı zamanda fotoğraflarınızda Tarkovski’ninki gibi bir çeşit anlaşmazlıklar da görüyorum.

Belki gerçekten bir benzerlik vardır.Örneğin; Tarkovski’nin “Avcı” dünyası, herşeyin değiştiği ve değiştirildiği karanlık, bilinmez bir dünya. Bu dünyanın bir özü var (bir işleyiş) ve aynı zamanda gizemli. Bu dünyada eğer birşeylere sıkı bir şekilde inanıyorsanız o gerçekleşir. Şüphesiz Tarkovsky, kendi tarzının ustasıdır. Benim tarzım Karanlık Sanat. Bence soğukluk, üzüntü ve  insani acılar izlenimini yaratmak   eğlence ve gülmeye nazaran daha zordur. İşte bu yolu seçmemin nedeni budur. Tüm arka planlarımın, Tarkovski’nin çalışmalarındaki gibi canlı öznelere canlı bir tamamlayıcı olması bundandır. Onlar genel atmosferde büyük bir rol oynarlar.

Kendinizin bir sanat fotoğrafçısı olduğunuzu vurguluyorsunuz.  Çalışmalarınızın bunu açıkça gösterdiğini düşünüyorum. Bunu bundan sonra ispat etmek gerçekten gerekli mi?

Benim yöntemim bilgisayarda fotoğraflara rötuş yapmak ve dijital fotoğrafik  manupülasyonları (DPM) kullanarak veya bunu işlenmemiş baskılarda elle yapmaktır. Fotoğrafçılık topluluğundaki çoğu kişiler bu tür fotoğrafçılığın saf olmadığını, yapay olduğunu düşünürler. Bunun özü, bu insanların çoğu klasik fotoğrafçılar ya da klasik dogmalar ve kuralların ötesine geçmekten korkan fotoğrafçılardır. İşte bu nedenle onların olmayan ya da onlarınkine benzemeyen,  farklı ve yanlıştır. Ticari klasik fotoğrafçılar arasında, yerlerinin genç ve yetenekli fotoğrafçılar  tarafından daraltıldığına dair korku vardır. Bundan dolayı sanatsal dijital fotoğrafçılığı küçümserler.

Ve tabii ki sanatçılığın kendisi senaryonun, çekim sırasında şekil yaratıcılığının  ayrılmaz bir parçasıdır. Giysileri, dekoru, makyajı vs i kastediyorum. Şimdi DPM sanat fotoğrafçılığının faydalı bir isim olarak beğenilmesi iyi bir şeydir. Fotoğrafın bilgisayarda ya da elle manupüle edilip edilmemiş oluşu ya da filmle mi dijitalle mi çekilmiş olması önemli değil. En önemli şey, sanatçının çalışmasına ruhunu, duygularını  katması ve onlara bakılması, değer verilmesidir.

Serginizin ismi olan “ Sanat Uykusuzluğu” sizin yaratıcılık inancınız olarak ele alınabilir mi?

Öyle olduğunu sanıyorum. Yaratıcı uykusuzluk halinde yaşıyorum. Geceleri yalnız başıma düşüncelerim ve sorunlarımla işlerimi tamamlıyorum. Yaratıcılık benim için günlük yaşamımın ayrılmaz bir parçasıdır. Aslında o, hayatımın kendisidir. Kendi kuralları ve düzenlemeleri olan benim küçük, bütün dünyamdır. Bu dünyada neredeyse hiç uyku kavramı yoktur, sadece yaratma zamanı ve üretmek vardır. Fotoğraflarım;  insanların yaşamlarından, tarihlerinden , duygularından parçalar taşır... Bu benim yaşamım, benim uykusuzluğum. Bir dahaki sefere yeterince uyuyacağım... 
 
Röportaj : Juliana Voloz
Çeviri (translated by) : Berna AKCAN 
... 
 

 

What did you want to become when you grew up?

It’s hard for me to say exactly -- you know what childhood is like - every day you want to be someone else: an archaeologist, a pilot, a policeman... At the same time my father was running around with his old Zenith camera taking pictures of car races, my mom, me... But I have been connected to the visual arts pretty much all of my life. It started when I was about thirteen years old, at a Young Pioneers’ camp: there there was an art circle, in which we painted on wood and on metal. I usually painted flowers. It was interesting that each member of the circle could draw one particular thing very well: someone was an expert at roses, someone else drew tulips, my best flowers were wild roses – I don’t know why.  I had no idea at the time that I would be taking photographs one day.

What interested you at that time?

For many years I was keen on collecting, assembling, and launching models of airplanes and rockets. Actually, the sky still fascinates me.  Some day I'd like to try a free fall jump… Later came a period of club parties. That started in 1996, while I was still in school. I had a friend who, despite his tender age, was spinning disks (trance, techno) in Moscow clubs. He’s the one who introduced me to all this.  The first electronic event that I attended was an open air party at an old estate near Moscow. The night, the open field, the lights of the projectors shining into the black sky (like some kind of UFO in the clouds), lots of people, dancing to re-mixes of OLIVE - “you’re not alone”, and “calling your name”... I was enthralled...

At the time I was just starting to experiment in a new direction – I was drawing tattoo sketches  for tattoo studios and also sketches for club fashions. I quickly outgrew the tattoo sketching in favor of designing club fashions and textiles for clubrooms, trance parties, and open air events. After a while, this activity grew into a serious occupation and organization.

In 1998 I started my own art label, “Andromeda Technology”, and worked full time as an art designer.

In 1999 – 2000, together with my school friend (the same one who first introduced me to the club scene), I organized a project of electronic music called “Silistilin”. In his apartment he had a fairly powerful and expensive system for an adolescent: 3-4 brand-name synthesizers, professional vinyl players, powerful professional level amplifiers, etc. We wrote a few tracks to play at a local club. At that time, the legendary London project “Quirk” was appearing in Moscow – we were their opening act. For a while everything was running smoothly, but then, as usual, there were disagreements and the project ended up closing down...

In the summer of 2000 I met DJ Psy at one of the first open air trance parties of the band Substance Sky (club, trance, techno) near Moscow.  We talked a bit, found that we had a lot in common, and decided to work together. We put together a series of wonderful club events and open airs, my the DJ sets: B-53 (Kransnogorsk), and “Net Bar” (Moscow).

With my art label and our promotional group I worked with the Italian audio recording label Shine Records, the musical project Trance Cure Sindacado, and the English audio recording label Platipus and the German label Chaishop.

All of our activities were, I think, unique and interesting, and some of them were scandalous.  Among the more impressive activities were a series of non-commercial open airs in some marshes near Moscow – they were saturated with a fantasy-like atmosphere (for example, Nahabino Forest Party and others).

In 2001 I officially left the club scene. Why? It’s a little sad, but in the past few years the digital trance movement has gained a somewhat unpleasant childish-commercial dimension.  True lovers of the genre left for a mysterious, and put more accurately, secretive “underground”, which many feel is nonsensical and unnecessary. But there are still a few good people around who still appreciate the trance movement for what it once was – these were the people that we were working to please. 

What lead you to photography and in the Nude genre: was it accidental, was it curiosity or maybe, being a creative person, you were interested in entering a new undiscovered field?

At the end of the summer of 2001, I met a wonderful lady through the Internet.  She was interested in photography – she was a Nude model. We quickly grew close, fell in love, the whole business... One autumn evening she brought me to a studio, to get acquainted -- to watch the process, and then have some pictures taken of me. I was completely wild about the whole thing and went for it... At these sessions I understood that I found something very important for me.  I understood that I would continue to model, and after a while I was confident that when I would buy my own camera and start to take my own pictures that it would work! I couldn’t wait to try it out. In my head I had a mountain of ideas piling up...

That means you started as a model?

That’s right! It was kind of funny: I walk in, and the first thing I hear is “Gene, take off your trunks!” “Is it OK if I have a cup of tea first?”  But if I think about it seriously, then I think that I was lucky that I started my photographic career not from the side of the view finder but from the side of the lens, I mean as a model (although I prefer the word “actor”). I modelled for a whole year for different photographers, and was able to make some observations about their abilities to convey emotions through a photograph.

Those must be pretty interesting observations.  Are there any that you’d like to share?

Oh, there are so many thoughts in my head, there was so much... Every photographer has his own style of communicating with his model. Some find it easier to tell you what he’d like to see, but leave the model room to improvise while they just take pictures. Others, whom I call “reporters”, just take pictures while they’re talking to the model, without having any specific goal in mind. A third type of photographer has a fixed idea for the shooting and carefully positions each model and each detail.  It smothers any initiative the models might have to add something of their own. 

So that’s what I learned during my modeling experiences – I observed, I learned how other photographers work with me, drew my conclusions. Something stayed with me.

Do you have any particularly vivid recollections of some shooting or an encounter?  Did they have an influence on your personal photographic style?

In February 2002, my girlfriend and I modeled for Evgeniy Kozhevnikov, an art photographer in Moscow. This session left a profound impression on me. We were supposed to be something like Hitchcock clowns: two women and me.  This was the first time that I encountered a photographer who had an excellent ability to work with people and to capture their emotions on film.  My conversations  and work with this artist were the strongest influence on my artistic development, not only in Art Nude, but also in emotional art photography in general. During the time of our weekly sessions I learned to understand and feel the difference between staged emotions and emotions that have been already experienced, those, which I could remember and relive during the session.

So, after getting so much creative information, you probably were impatient to take the camera and photograph something of your own?

After a year, in the fall of 2002, I finally borrowed some money from my mother and went with my photographer-friend to a small shop to buy my first digital camera, a Minolta Dimage 7i.

When I took the camera into my hands and looked at it from all angles– I felt a surge of pleasure.

You probably felt very impatient to be able to start shooting… How was your first experience?

I grabbed a girl I knew by the hand and took her to the park to take Nude pictures. There were about ten shots, about half of them I really liked.  At the time I still wasn’t too sure what an aperture is and what an exposure is. That’s why half the shots were out of focus.

Did you take lessons in photography or did you just learn by doing?

I taught myself. Everything came to me during the course of the work. Actually, my observation is that, in general, many artistic photographers never finished any photo academies....

What genres do you photograph in?

Basically in all existing genres using techniques of manipulation of digital photography: Nude, portrait, reportage, cityscape, sometimes still life. I don’t take orders, I only sell finished works (but not all of them...) But mostly I work in Art Nude -- the combination of nude figures with everything that exists in nature and with everything that our fantasies can generate...

Where do you prefer to photograph – indoors or out?  Are you still faithful to your first camera, or have you switched to a different one?

Generally the settings for my photographs are the city, the forest, ruins, with natural light. But in winter, for logical reasons, I move to some studio of my friends, since I don’t have my own studio.

 

Whose photographic works do you like?

Most of all: Evgeniy Kozhevnikov, Lena Sergeeva, Igor Amel’kovich, , Dmitrii Provotorov, Emil Schildt and others.

Do you plan your photo session to the last detail or do you improvise during the shoot?

Yes and no. Sometimes I shoot according to a prepared script, sometimes I improvise completely, and sometimes I mix everything together – I love to experiment!  In any case it’s easier for me to propose a general idea and let the models do whatever they want. It’s great that the models can understand me even before I’ve said the whole idea and I don’t have to pose them like mannequins in a store window.

It definitely means that you are good at finding good models.  What kind of people do you look for and how do you find them?  Whom do you prefer to photograph:  professionals or “unspoiled enthusiasts”?

That’s a good question! At first I photographed the same models that I used to bring to my friend the art photographer and with whom I used to pose myself. Basically, all my models are people from the club or photo scene, not commercial models (friends of my friends, etc.) However, I have photographed a few professional models. The difference between them is enormous – ordinary people are more interesting to me, they are more lively. Professional models are more artificial and harder to work with – they are used to being “moulded” by their agencies, for their portfolio. It’s harder to extract emotions out of them. It would be a miracle if out of the 30 or 40 professional models that have “passed through my camera” one or two have understood me, my style, my desires!

I really love to “capture” new models in the subway: I see some distinctive person of the female gender, I introduce myself, I give her my card with my Web link. Usually they call me!

But really, it’s very hard for me to find models who satisfy me, because just a beautiful body is not a sufficient indicator for me. For me, a very important and non-negligible factor is a deep inner world of a person, his inner artistic spirit, emotionality, sensitivity, and, of course, understanding of me as an art photographer, and of that which I want to create.

It’s not easy to get to an expression of sensitivity and emotionality in a picture.  But, if you manage to do it, then the result is extraordinary.  A viewer will start to sympathize with the subject and can be carried away by the spirit of the image.  Judging by your pictures, you’ve found the key to expressing true feelings.  What is the secret to this?

In the process of doing the shoots I have defined two requirements that help to convey feelings and emotions more fully: First, I need a precise, competent actor, who can generate lively emotions (even though they are invented for each scenario); second, it’s being able to recall previously experienced emotions and to re-enact them. Satisfying the second condition can be harder for me, but the result is, as a rule, much more powerful. These two conditions, of course, can be intertwined. Wonderful, deep, and truly unique works are born out of such photographic experiments. 


The difference between honest and simulated emotions can be seen in two examples of Nude shooting, where it was necessary to convey the mutual feelings and emotions of two partners:  one couple (a man and a woman) were just good friends, they were partners on the set. The other couple were close; they were in love with each other. In this example, where we were trying to convey the closeness between two people, their emotions and feelings, pictures of the second couple certainly outdid the first by 101%. At one shoot I was able to experience myself what it means to pose with a good model (a good actor) or with a person who is close to me (the woman I love). The result is certainly better when the emotions are not simulated.  You can sense these emotions immediately – they just sweep over you out of the tender (or rough) touches, the confluence of the gazes, the mutual aura of these two people. But, closeness and tenderness are not always the topic that the photographer wants to explore.  Sometimes he wants the opposite, to convey a feeling of distance and coldness between people. Then I invite people whom I know to be completely different from one another, in character and in behaviour. BUT, if they are able and talented actors, even people who are deeply in love with each other can be good at conveying estrangement and coldness. Then the success of the project depends on the abilities of the art photographer, and, of course, of the actors.

The style of your pictures reminds me somehow of Tarkovsky’s scenography: the gloomy background and surroundings turn to something valuable and surprisingly beautiful. But also I see in your pictures some kind of rift, similar to Tarkovsky’s.

Maybe there really is a similarity, for example, with Tarkovsky’s “Stalker” world – a gloomy, unidentified world in which everything is changed and displaced. This world has an essence (a mechanism), and is mysterious at the same time. In that world, if you firmly believe in something, then it will happen. Without a doubt, Tarkovsky is a master of his style. My style is Dark Art (a rift towards darkness).  I think, it’s much harder to create an impression of coldness, sadness, human pain than of joy and laughter. That’s why I chose this path! That’s why all my backdrops are like a live supplement to the live subjects, just like in Tarkovsky’s work; they play a major role in the general atmosphere...

You emphasize that you consider yourself to be an art photographer.  I think that your works show this pretty clearly.  Is it really necessary to prove this anymore?

My method is to touch up photographs on the computer and using digital photographic manipulation (DPM), or to do this manually on the raw prints. Many people in the photography community consider this kind of photography not pure, it’s artificial.  The essence is that most of these people are classic photographers or photographers who are afraid to go beyond the bounds of classic dogmas and rules. That’s why everything that is not theirs, or doesn’t look like theirs, is different and wrong. Among commercial classic photographers there is a fear of a narrowing of their niche by young, talented art photographers. So they sneer at artistic digital photography.

And of course the artistry itself is an inseparable part of the scenario, of the creation of the images during the shoot. I mean the clothes, the decorations, the make-up, etc. It’s good that now DPM art photography is enjoying an improving reputation, and that it doesn’t matter whether the picture is manipulated on a computer or manually, whether it’s a film or a digital file. The important thing is that the artist has put his soul into his work, his emotions, and that they are seen and valued.

Can the title of your exhibition “ART INSOMNIA” be taken as your creative credo?

I guess so. I live in a state of creative insomnia. Nights I bring my works to completion, alone with my thoughts and problems. Creativity is, for me, an inseparable part of my daily life. Actually it IS my life, my small, complete world, with its own rules and regulations that intersect in space. In this world there is almost no concept of SLEEP, there is only TIME to CREATE and PRODUCE... My photographs are the carriers of pieces of people’s lives, pieces of their histories, pieces of emotions... this is my life, my insomnia. I’ll get enough sleep in my next one...

 
Interview by Juliana Voloz