O gün, çaresiz yolcuları ile bir kaç “cayuco” botunun geldiğini haber aldığımda çok yorgundum. Kız arkadaşımla eve giderken Kızıl Haç’tan bir arkadaşım aradı ve “Buna inanmayacaksınız. Tejita plajına gidin çünkü büyük bir kayık gelmiş ve orada başka hiç kimse olmadığı için plaj müşterileri insanlarla ilgileniyorlar” dedi.

Hemen gidebildiğimiz kadar hızlı bir şekilde oraya gittik, yolda olayla ilgili bilgilendirmek için uluslararası haber ajanslarını aradık.

Bu gelenlerden bir kaç hafta evvel adada hemşerilerime karşı beni üzen ve tiksindiren bir kaç tatsız ırkçı olaya tanık olmuştum.

Sahile vardığımızda gördüğüm ilk şey, sayıları çok olmalarına rağmen yardım edenlerin bütün turistler olmadığıydı.

İşimize başladık. Bu durumda yardım etmeye hazır bir çok insan mevcut olduğundan. Endişelerim yokolunca olayların kaydını tutmaya konsantre olabilmiştim.

Sivil Koruma ve Kızılhaç olayı kontrol altına aldılar ve ciddi şekilde ihtiyacı olanları dışarı taşıdılar. Plajdaki gönüllü turistler halka şekli alıp birbirlerini alkışladılar. Birbirlerinin yüzlerine unutmamak için baktılar.

Bunun gibi pek çok, umutsuz insanın gelişini daha evvel de yaşadığım için işimin sebep olduğu birikmiş gerilimi yaşıyordum. Yaşlar yüzümden aşağı yuvarlandı ve anladım ki ırkçılık adalarda yaygın değildi.  İnsanlığa ve kendi türüme olan inancım geçici olarak geri gelmişti.

 
Arturo Rodriguez














 
The Beach 
 

I was quite tired as I had covered the arrival of several "cayuco" boats with their desperate occupants that day. My girlfriend and I were on our way home when we got a call from a friend in the Red Cross. "You're not going to believe this! Run to Tejita Beach because a large boat has just landed and beach-goers are tending the people as there's no one else there."

We immediately drove there as fast as we could, calling international news agencies while on our way to inform them of events.

Some weeks before this arrival I had witnessed several very unpleasant racist acts on the island which had saddened me and made me feel repulsion toward my own countrymen.

Upon arriving at the beach the first thing I saw was that the helpers were not all tourists, although quite a few of them were.

We began our work. On this occasion we didn't compelled to help as quite a few people were on hand, already assisting the arrivals. Freed from worry, I was able to concentrate on recording events.

Once the Civil Guard and Red Cross had things under control, and those most gravely in need transported out, the tourist-beach-goer-volunteers formed a circle and applauded each other. They gazed into each other's faces as if in an effort to memorize them.

I carried the accumulated tension of my job, and of having lived through so many desperate arrival situations. Tears rolled down my face and I understood that racism was not generalized on the islands. My faith in humanity, and my own kind, was temporarily restored.

 
Arturo Rodriguez

 
Çeviri (translated by) : Berna AKCAN