Yusuf Tuvi,

Yıllardır ismini duyduğum, kıymetli bir fotograf sanatçımızdır.Kendisini renkli dünyamızın renklerini bizlere taşıyan sanatçı olarak görüyorum.Meşakkatli yolculuklar sonucunda elde edilen bir demet fotografın insanlarla paylaşılmasının o sanatçıya verdiği mutluluk.. Sanırım Yusuf Tuvi üstad bu mutluluğu oldukça tadmış ve yaşamıştır ve de yaşayacaktır.

Nice güzel ve sağlıklı günler dilerim Sevgili Usta.
Sürekli başarılar dilerim.

Sevgi ve saygılarımla

Yürekten tebrik ederim.
Bu olağanüstü güzel karelere ne yazılsa az olur ama,
yine de bir şeyler yazmak istedim.
içimden geldiği gibi ve mürekkebi kurumudan.

İnsanım ben…
En umulmadık anların,
en beklenmedik zamanların
ve en unutulmuş mekanların içinde birden ortaya çıkıveren…

İnsanım ben…
Bazen bir yağmur, bazen bir dere,
bazen bir delişmen ırmak gibi akıveren…

İnsanım ben…
Onurlu, güçlü, kalabalık, naif, sessiz, zavallı…
Umudu, sevdayı bir çıra gibi yakıveren…

İnsanım ben…Belki;
San Francisco’da, rengarenk bir kelebek resmi önünde yürüyen bir kadın ve gözyaşını içine akıtan bir dilenci..
Kathmandu’da, pirinç tarlasında, pirinç hasadıyla umudun harmanına hazırlanan bir kadın; üzerinde kırmızı elbisesi olan…
Rajasthan’da Pushkar Panayırı’nda dolunay’ın yeryüzünü öpmek için eğildiği vakitlerde kutsal suyun çeşmelerinde su dolduran bir kadın ve tam kapının ortasında sarı sapsarı giysisi içinde bir çocuk…
Eski Delhi’de, bir sinema girişinde, film afişlerinin altında hayal kuran bir çocuk…
San Francisco’da sevdiği kadına serenad yapan bir delikanlı ve aynı şekilde sevdiği erkeğin gözlerinde erimek isteyen bir genç kız…
Yine San Francisco’da, köprünün neyi ve nereye bağladığını düşünmeyen , denize attığı oltasına ısrarla balık bekleyen, beklerken de zamanın içinde kaybolan bir meçhul adam…
Pennsylvania’da , her yer beyaz giyindiğinde yapraksız bir ağacın altında, babasının elinden tutmuş bir çocuk ve oğluyla yürüyen bir baba…

İnsanım ben..Belki;
New Orleans’ta, dünyanın dertlerini, sorunlarını tartışırken kendinden geçen iki dost insan…
Havana’da, oyun masasının gizeminde kaybolmuş bir adam…
Trinidad’da,boyaları silinmiş bir kapı önünde, yarınlara özlem biriktiren küçük bir çocuk…
Yine Trinidad’da, bütün dertlerini, bütün sıkıntılarını sahibi olduğu at arabasına yüklemiş bir kadın…
Rajasthan’da, Pushkar Panayırı’nda, sarı ve kırmızı başlıklarıyla, sazlıklar arasında eski baharların bıraktığı sevdaları arayan iki genç adam…
Yine Rajasthan’da, Pushkar Panayırı’nda,sarı örtüsünü başını atmış ve başka bir aleme geçmiş gibi duran bir kadın… Kalabalıkların içinde ve yapayalnız…
Rajasthan’da, Udaipur’da, sepet ören, örerken de ördüğü sepete, umudu, sevdayı kısacası yaşama sevincini saklayan sepetçi kadın…
Rajasthan’da, Jaisalmer’de, arkasındaki ağacın delişmenliğine inat, belli ki dünyaya gelmesini uzun zamandır beklediği çocuğunu örtüsüne sarmalamış ve sımsıkı kavramış bir anne…

İnsanım ben… Belki;
Mynamar’da, Altın Tapınak’ta ateşin ve dumanın gizeminde, belki de hayatın her şeyiyle sadece ateş ve dumandan ibaret olduğunu düşünen bir kadın…
Yine Mynamar’da, Altın Tapınak’ta,dua eden bir genç kız. Çiçekli-beyaz elbisesi ve uzun siyah saçları, iri dudakları, kapalı iri gözleri ve uzun parmaklarıyla duasına dünyayı koyan.
Kathmandu’da,Bhaktapur’da, aslan ve fil heykellerinin süslediği basamaklara tırmanan kırmızı elbiseli genç bir kadın…
Marakeş’te, Jma El Fna’da, bir bayram yerinin içinde, kalabalıkta kaybolmuş bir erkek, bir kadın, bir çocuk…
Mısır, Krallar Vadisi’nde, mavi boyalı bir kapıda, kapının kenarındaki selvilerin ölümsüzlük iksirini tatmış gibi duran ve “buraya emin bir selamla gir” yazısının altına sığınmış, kırmızı pembe elbiseli bir kadın…
Mombasa’da, sıcak kumların üzerinde çocuklarıyla yürüyen bir anne ve beş çocuk..
Yine Mombasa’da, umut kapısında mor beyaz elbiseleriyle bulutlara davetiye çıkaran bir genç kız…
Kairouan Medinası’nda(Kayravan şehrinde),süslü mavi bir kapı önünde beyaz örtüler içinde zamanı sisleyen bir kadın… belki bir anne, belki bir abla, belki bir kızkardeş……
Kairouan, Sidi Sahab Türbesi’nde , çinilerin sessizliğine gömülmüş gibi Yaratan’a sığınmış halde dua eden bir kadın…

İnsanım ben…
Ya bir çeşme başında,
Ya bir kapı önünde,
ya da renkleri silik bir pencere kenarında
umarsız bakışlarla ansızın bakıveren…

İnsanım ben…
Adım; "dünyalı"
Mekanım; “dünya”,
Zamanım; “dün bugün gelecek zaman ”

Sayın Tuvi, çalışmalarınızı zevkle izledim.
Selamlar, saygılar

Yusuf bey,
Yıllardır olduğu gibi şimdi de fotograflarınızı fotograflarınızı zevkle izledim. Kutlarım.