SON AYAKLANMA – SON AYAKLANMA 2
LAST RIOT – LAST RIOT 2

 

20. yüzyılın gerçek dünyası tarafından yaratılan sanal dünya, petri kutusundaki bir organizma gibi gitgide hızlanarak gelişiyor. Kendi sınırlarını aşıp yeni bölgelere geçerken kurucularını içine alır ve kesinlikle yeni birşeylere dönüşür. Bu yeni ünyada gerçek savaşlar www.americasarmy.com’daki bir oyun gibidir. Hapishane işkencesi daha çok, modern dünyanın Valkürlerin (İskandinav mitolojisinde Odin'in yardımcısı olan ve ata binen savaşçı bakire) sadist deneyimleri gibi görünür. Teknolojiler ve malzemeler, yapay çevreyi yeni bir çağın fantazi manzarasına dönüştürür. Bu cennet, zamanın donduğu ve geçmişin geleceğe komşu olduğu mutasyona uğramış bir dünyadır. Buranın sakinleri cinsiyetsiz ve daha çok melekler gibidirler. Çok sade, belirsiz ya da erotik imgelemler 3 boyutlu perspektifin yapay değişkenliğinde doğal görünür. Yeniçağın kahramanları, son ayaklanmanın katılımcıları olarak sadece tek bir kimliğe sahiptirler. Ayaklanmada herkes kendisi ve diğeri ile savaşır ve kurban ve saldırgan, kadın ve erkek arasında pek bir fark yoktur. Bu dünya ideolojinin, tarihin ve ahlak sisteminin sona ermesini kutlar. 

 

The virtual world generated by the real world of the twentieth century is growing exponentially, like an organism in a Petri dish. Crossing its own borders in to new zones, it absorbs its founders and mutates in to something absolutely new. In this new world real wars look like a game on www.americasarmy.com. Prison torture appears more like the sadistic exercises of modern-day valkyries. Technologies and materials transform the artificial environment in to a fantasy landscape of a new epoch. This paradise is a mutated world where time is frozen and the past is neighbour to the future. Its inhabitants are devoid of gender, becoming more like angels. This is a world where the severe, the vague or the erotic imagination appears natural in the artificial unsteadiness of 3D perspective. The heroes of the new epoch have only one identity, that of participants in the last riot. The riot, where each fights both self and the other, there’s no longer any difference between victim and aggressor, male and female. This world celebrates the end of ideology, history and ethics. 


 

“Delacroix tutkuya tutkuyla aşıktı ancak bunu olabildiğince açık resmedecek kadar soğukkanlı ve kararlıydı.”

Charles Baudelaire, ‘L'oeuvre et la vie d'Eugène Delacroix’ (1863)

AES+F’nin çalışmaları, 19.yy Fransız ressamı Eugene Deacroix‘in çalışmalarıyla karşılaştırıldığında, AES+F’nin imgelemler için geniş bir kaynak yelpazesi kullanarak oluşturduğu Last Riot videosundaki pek çok sahne bizi tedirgin edecek kadar aşina gelebilir. Oyunun kahramanları, romantik akımın hararetli görüntülerini çağrıştıran acımasız sahnelerini canlandırırken, Nicolas Poussin veya Guido Reni’nin 17. yy çalışmalarında bulunan alegorik figürlerin ustaca aktarılmış ifadelerine sahiptirler. Bunlar bilgisayarla oluşturulmuş, benzer estetik özellikleri paylaştığı popüler bilgisayar oyunu America’s Army (Amerika Ordusu)’deki askerler gibi davranırlar, airbrushla yapılmış ticari reklamlardakine benzer kusursuz vücutları vardır. Çocukları peşinden sürükleyen tüm bu zafer havasının, masumiyetle, kültürle, tarihle ve politikayla en küçük bir ilgisi yoktur. Sanat tarihine ve modern sanata göndermeler yapan, çılgın ve mitsel olarak adlandırılan Last Riot’un bizi şaşırtan gücü, belki de bize benzerlikler ile sahte bir güven duygusu verebilme becerisiyle yakından ilgilidir. Last Riot geçmişin, günümüzün ve projeksiyon altındaki geleceğin gerçek elemanlarıyla oluşturulmuş sanal bir dünyadır. Betimlemeler, sanat tarihine göndermelerin yanısıra da popüler kültürün tipik karmaşasını da içermektedir.

Süregelen epik mirasın görsel bir benzeri olma sorumluluğunu omuzlarken, buna ait geleneklere, sahnelerde çocuk ve gençleri kullanarak omuz silkmektedir. Köklü geleneğin idealize edilmiş nü genç erkeği, Michelangelo’nun bilinen heykeli David (1501-4)’ne öykünen, üstü çıplak genç erkekler oyuna katılır. Bir sahnede, diğerlerinin önünde baygın yatan, kumaşla örtülü bir çocuk vücudu gördüğümüz bir pietâ (1)’ya gönderme yapılmaktadır. Michelangelo’nun Dying Slave (1513-14) ve Laocoön Group‘tan çağırışımlar bizi çalışmanın erotik potansiyelini de düşündüren bir noktaya getirir.  Ürkütücü Amazon tavırlı, fazlasıyla doğal ve alışkın bir şekilde gereğinden çok silah kullanan kız çocukların katılması (önergen-genç) aykırılığı güçlendirmektedir. Poussin’nin çalışmalarından Reni’nin Archangel Michael (1635)’na kadar durağan neoklasik, Delacroix’un Death of Sardanapalus (1827-28)’dan  Théodore Gericault’s Raft of the Medusa (c1818)’sına dek dramatik çok sayıda göndermeyi fark ediyoruz. Sert çocukların,  rol aldıkları vahşetle alakası olmayan ifadesiz yüzleri, ortak bir özellik olarak algılanıyor. Kaçınılmaz bir biçimde tekrarlanan şiddet neredeyse sıradan bir tavır olarak oynanıyor.

Sahnelerdeki kareografik düzen, dans edercesine kıvrılıp bükülen vücutlar ve dövüş sahnelerinin işleniş biçimi,  17. yy. tarih resimlerinde var olan görsel bir durgunluğa sahiptir. Öykündükleri sanat tarihi bağlamında ilişkilendirdiğimiz kompozisyon ve görüntüler ağırlıklı olarak video formatında çağdaşlaştırılmıştır ve geleceğe dair ürküten bir dokümantasyon olarak algılanmaktadır.

AES+F tarafından atıfta bulunulan diğer bir kilit referans ise Amerikan ordusu tarafından kullanılan,  ‘American Army’  isimli oyna-gel-kayıt ol bilgisayar simulasyonudur. Düşünülüp, tasarlanıp, 13-22 yaş grubuna sunulan bu oyun potansiyel askeri adayların (Amerikan Ordusu için her yıl gereksinilen 80.000)  askeri kariyere atılmalarında yardımcı rol oynar. Katılımcılar teröristleri gerçek görünümlü ve sesli silahlarla pusuya düşürüp öldürürler. Last Riot’daki dövüş sahneleri ‘American Army’ simulasyonunda mevcut, neredeyse hemen hepsi bebeksi görünümlü askerlerin çarpıştığı, kusursuz estetik animasyonları anımsatır. Ruhsuz ve fütursuzca şiddet; fikirlerin pazarlanma endişesinin nerede bitip, oyunun ya da savaşın nerede başladığı belli değildir. Gerçek ve sürrealin  bu kışkırtıcı kombinasyonu olan Last Riot savaş oyunu, hangi sahneler yapılabilir, yapılmalıdır ve bunları görmeyi istemek ne anlama gelmektedir gibi sansüre ilişkin soruları da beraberinde getirmektedir. Bu bilgisayar oyununun estetiğinin zararsız samimi bir yüzü var; Last Riot bizi canlandırılmış ahlakdışı bir dünyanın kıyısına getiriyor ve bunun kendi dünyamızla benzerliğini düşünmeye zorluyor.

Farklı bitkilerin, hayvan çeşitlerinin, doğal ve insan yapımı çevreyi tanımlayan pek çok elemanın, peyzajdaki ortak anlatımı desteklemesine rağmen ortam huzursuzluk vericidir. Bu, bir anda tropikten buzula dönebilen, petrol kuyusu yanında rüzgar değirmenleri bulunan,  fonda bir yerleşim grubunun olduğu yerde savunma kaleleri ve kulelerinin de olduğu, etrafa lavlar ve kayalar fışkırtan bir yanardağ ile fantastik ve imkansız bir ortamdır. Gökyüzünü süpüren yolcu uçakları, fırlatılan uzay gemisi gökyüzündeki zararsız bir grup sivil ve resmi kuvvetlerdir. Rüzgar türbünleri belirli bir ritimle dönerken, trenler ve tanklar peyzajda nokta nokta görünür. Öncesinde rastgele, birbirine yakın bir biçimde yerleştirilmiş görünen tüm bu objeler, rekabete dayalı stratejik sürecin gelişimi ve savunmaya bağlı olarak manik hale gelir, çoğunlukla da kaçınılmaz bir şekilde kontrolden çıkarlar.

Kuşlar -kartallar ve flamingolar bu sıradışı çevrenin bildik sakinleridir. Flamingolar kirli görülen bir suyun içinde yürüyüp dururken, kartallar kararmış ufuktan doğru uçarak gelirler ve ara sıra ürkütücü bir şekilde pike yaparlar. İnsan soyunun yok oluşunu sözüm ona ifade edebilme amacıyla ilginç bir sayma aracı olarak büyük ölçüde bu kuşlardan faydalanılmıştır. Sıklıkla $10’lık popüler ucuz Amerikan bahçe süsü olarak tanımlanan flamingolar, Wall-Mart’la ilgili olarak da eleştirilen (2) kolektif ve grup hareketinin amblemi olarak kullanılırlar. Zooloji bizlere kendi başlarına hayatta kalamayan, gözleri beyinlerinden büyük olan flamingoların güçlü sürü içgüdüsünü anlatır. İşte bu apokaliptik peyzajda, bu göz alıcı formdaki canlıların yaşamlarını sürdürebilmesi belki de ironik bir şekilde ticaretin anakronizmine işaret etmektedir.

Yunan mitolojisinden bu yana güç ile bağdaştırılmış kartallar, ölümsüzlüğü ve öngörüyü temsil ederler. Daha çok Amerikan vatanseverliğinin sembolü olarak bilinseler de, İran İmparatorluğu bu sembolü ilk benimseyenler arasındadır. Last Riot’da tehditkar bir tanesinin tekrar tekrar ortaya çıkması, belki de küresel politik eğilimlerin üzerini çizmektedir.

Ticari reklamcılık ile kurulan paralellikler gözden kaçacak gibi değildir. AES+F,  erken çalışmalarından King of the Forest (Ormanın Kralı, 2001-3)‘ta, lüks marka reklamlarını anımsatan bir tarz ile, manken ajanslarına bağlı çocukları tanıtmıştı. Bu bağlamı Last Riot’da da her biri farklı bir milliyetin, dolayısıyla tüketimin, genç bir kahramanını temsil eden kusursuz çocuk ‘tipleri’nde görmek mümkündür. Kapitalizmin tetiklediği kıyasıya tüketim saldırganlığı marka ayakkabılarında, golf kulüplerinde, Calvin Klein imzalı yalın beyaz iç çamaşırlarında (3), refah kültürünün dayatması olarak apaçık görülmektedir. Ortaçağ Avrupa’sı gümüş kılıçları ile başka bir çağa atıfta bulunulurken, tam anlamıyla öldürmek için giyinilmiş, mavi kot pantolonlar, beyzbol sopaları ve kamuflaj kumaşından askeri giyimden esinlenilmiş stil, çağdaş soysal Amerikanizm’ini desteklemektedir.

Çağdaş sanat üzerine eleştirmenler ‘Toplum istediği sanatı alır’ diye açıklamışlardır. Sahneleme ve ironi istiyoruz. Duygusallık ve heyecan istiyoruz, aynı zamanda sakinlik, boşluk ve popülarite istiyoruz. Biz  reklamizim istiyoruz. (4)

Muhtemelen tüm bu isteklerin merkezinde farklı, aykırı olanın tüketilebilir meta olarak pazarlanması yer almaktadır. Her türlü kültürel takasın alım ve satımı canlandırdığı, post-komünist bir çağda,  AES+F görsel tüketim için yasağın oynandığı kavramsal bir ortam yaratır. Çocukluk döneminin tanımına dair tüm bildik kuralları bir tarafa bırakan Last Riot, izleyiciye neyin yasak olması gerektiğine dair kendi tanımlamasını yapabilmesi için düşünme fırsatı tanır. Çalışmadaki anahtar konu, yetişkin dünyasının nesilden nesile ettiği ‘başka’ olarak tanımladığı farklı çocuk tanımının sembolize edilmesidir (5). Bugün Batıda çocukluk çağı hakkında hiç olmadığı kadar karmaşa yaşıyor, çocuklar konusunda daha obsesif davranıyoruz. (6)

Burada çocuk-yetişkinler ebeveynlerinden farklı olarak, sivil toplumsal kuralların bizler için kırılgan noktalarını teşhir ederek canlandırıyorlar. Sadistik tavrın dönemin düzeni olduğu günümüzde, Last Riot’un betimlemesi gençlik anarşisine dair kült bir teşvik materyali olarak görünüyor. Bu çocuklar, sözüm ona cinsellik dışında, masumiyet ve vahşet gibi iki eğilimi tecrübe ediyorlar. Çocuklar burada da, Lolita, Poltergeist, Heavenly Creatures, The Exorcist, The Virgin Suicides ve  Rosemary’s Baby gibi popüler filmlerin de içinde olduğu sinematik bir geleneğin içine dahil ediliyorlar.

Bir ikilem her zaman ki gibi su yüzüne çıkıyor: ‘Masumiyet her zaman bozulmayı beraberinde getirir -ne kadar kusursuzsa çöküntü de o kadar büyük olur.’ (7) Last Riot’da ki gençlik, tüketimin küçük tanrı ve tanrıçaları olarak mükemmel görünerek, çöküntünün sınırsız potansiyelini gözler önüne sermektedir. Melek gibi görünen kötüler, eski Nordik mitolojisinde yer alan tanrıçaları (görevi kahramanca ölenleri seçmek olan) anımsatırlar. Bundan böyle küçük çocuklar ve her yaş grubu, dünyanın bittiği yerdeki dünya olan distopyanın öz vatandaşlarıdır.

Abby Cunnane

Tatiana Arzamasova, Lev Evzovich and Evgeny Svyatsky’den oluşan  AES, 1987 yılında kurulmuştur. Moda fotoğrafçısı Vlademir Fridkes’in 1995 yılında katılımından sonra isimleri AES+F olarak değişmiştir. AES+F fotoğraf, bilgisayar tabanlı durağan ve hareketli görseller, çizim ve heykeli kapsayan medya çalışmaları yapmaktadır. Rus derlemesi Avrupa’daki galerilerde sergilenmiş, dünya çapında çok sayıda bienal ve sergiye katılmıştır. Son olarak da 2007 yılında 52. Venedik Bienalinde sergilenmiştir.

[1] Meryem Ana’nın ölü İsa’yı taşıdığı ağıt , matem sahnesi.

[2]  Kevin Scott, ‘The Flock Thins’, The College Hill Independent, 11 November 2006, for discussion of the American lawn ornament and its social/cultural significance.

[3] 1999’da  Calvin Klein tartışmalara yol açan reklam kampanyasında, bilboardlara avluda üstlerinde sadece beyaz iç çamaşırlarıyla oynayan çocukların olduğu bir reklam astırmıştı. Bu reklamlar büyük toplumsal tepki nedeniyle 24 saat sonra indirilmiştir.

[4] Matthew Collings, Art News NZ, Spring 2007.

[5] See Barbara Creed, ‘Baby Bitches from Hell’, Mixed-up Childhood (exhibition catalogue), Auckland Art Gallery (2005), p.35. sergi kapsamında  AES+F’s ‘King of the Forest’ üzerine  çalışmaları da  mevcuttur.

[6] Sarah Gibson cited by Janita Craw and Robert Leonard, ‘Inventing Childhood’, Mixed-up Childhood (exhibition catalogue), Auckland Art Gallery (2005), p.127.

Craw and Leonard çocukluğun modern tanımını sorgular ve tartışırlar,’ kabul edelim ki hepimiz ne demek olduğunu biliyoruz, ve sadece bir kez yaşıyoruz’

[7] Creed, p.34.

“Delacroix was passionately in love with passion, but coldly determined to paint it as clearly as possible”

Charles Baudelaire, ‘L'oeuvre et la vie d'Eugène Delacroix’ (1863)

AES+F’s work has been compared to that of nineteenth century French painter Eugene Delacroix, indeed a number of scenes in their Last Riot video may seem unnervingly familiar to us; they appear to draw on imagery from a wide spectrum of sources. The participants have the sublimely detached expressions of allegorical figures in seventeenth century works by Nicolas Poussin or Guido Reni, while indulging in ruthless acts recalling torrid scenes from the Romantic movement. They have flawless bodies, akin to those in airbrushed advertising commercials, behave like soldiers in the popular computer game ‘America’s Army’, and share a similar computer generated aesthetic.


Whatever clouds of glory these infants trail, it has little to do with innocence – cultural, historical, or political. Last Riot, which has been called ‘mad and mythic’, draws heavily on both art history and contemporary culture, its power to shock us perhaps very close to its ability to lull us with familiarity. Last Riot’s location is a virtual world, generated from ‘real’ elements of history, the present, and a projected future. Art historical references abound, the imagery appropriated with popular culture’s characteristic irreverence. Despite shouldering a familiar pictorial legacy of the narrative epic, its conventions are shrugged off with the disconcerting substitution of children and adolescents in the scenes. The bare-chested boys join a long-established tradition of the idealised, youthful male nude, epitomised by Michelangelo’s well-known statue David (1501-4). In one tableau we see reference to a pietà [1] scene, the body of a child draped seemingly unconscious across the others. There are resonances with Michelangelo’s Dying Slave (1513-14), and the Laocoön group, a connection which brings us to consider the work’s erotic potential.


The inclusion of girl children (from pre-pubescent through to teen) intensifies its incongruity; eerily Amazonian in their behaviour, they too wield weapons with the ease of habit and conviction. We recognise numerous references spanning the cool neoclassical detachment of Poussin’s work to Reni’s The Archangel Michael (1635); the drama in Delacroix’s Death of Sardanapalus (1827-28) to Théodore Gericault’s Raft of the Medusa (c1818). A common feature is identifiable in the impassive faces of these brutal children, in their aloofness from the savagery they enact. Violence is performed in an almost perfunctory manner, with the seeming inevitability of a repeated ritual.

In the choreography of the scenes—the balletic contorted bodies and decorative treatment of the gory skirmish—there is a stillness, a staged aspect hailing seventeenth century history painting. Compositions and scenes we associate with their art historical context are forcefully contemporised in the video medium, and read like a chilling documentary set in the future. Another key reference sited by AES+F is ‘America’s Army’, a computer simulation game-come-recruitment tool employed by the US military. Conceived, designed and distributed free to reach the 13-22 demographic, this game helps market an army career to potential recruits (some 80,000 of which are required annually by the US Army). Participants ambush and ‘kill’ terrorists with weapons that look and sound like the real thing.


War scenes in Last Riot recall the seamless animated aesthetic of ‘America’s Army’, where almost doll-like militiamen enter combat. Bloodless and brazenly violent, it’s not clear where the selling of ideas ends and the game, or the battle, begins. Last Riot mimics this provocative merging of the real and the surreal/virtual, raising questions about censorship, what pictures can and should be made, and what it might mean to want to see such pictures. The computer game aesthetic has a disarmingly guileless aspect; in Last Riot we are brought to the very edge of an a-moral animated universe, and compelled to consider its proximity to our own world.

Many elements of the landscape strike a familiar chord, however the juxtaposition of diverse plant and animal species with fragments of natural and ‘man-made’ environments offers a more unsettling vista. This is a fantastic and improbable realm, at once tropical and icy, where a windmill sits in the lee of a ‘nodding donkey’ oil well, turrets and towers of a city cluster in the background, and volcano spew lava and rocks off to one side. Domestic and military projectiles stream across the sky – passenger planes swoop, a space shuttle is launched as are a raft of pink missiles. Trains and tanks dot the landscape, while wind turbines thrum a regular beat. All of these objects are commonplace, yet montaged here in such close proximity, they become manic, competing strategies for development and defence, out of whack and out of control.

Birds – eagles and flamingos – are the recognisable animal inhabitants of these unlikely environs. Eagles loom and swoop forebodingly across the darkened horizon in several shots; pink flamingos wade in a polluted-looking body of water. Providing an interesting counterpoint to the seemingly doomed traces of human infrastructure, a raft of associations survives with these birds. Flamingos are often linked with the $10 popular plastic lawn ornament of Americana kitsch, and as such have been employed as an emblem of corporatism, tackiness and ‘all that is wrong with Wal-Mart.’ [2] Zoology tells us that flamingos have an acute flock instinct, cannot survive alone, and that their eyes are larger than their brains. That these creatures survive in the apocalyptic landscape ironic, their striking forms perhaps signalling the anachronism of commercialism. Eagles, representing immortality and farsightedness, have been connected with power since early Greek mythology.

While they are widely known as a symbol of American patriotism, the Iranian Empire was among the first to adopt the symbol. Its recurring presence in Last Riot seems a menacing one, perhaps foreshadowing the direction of global politics.

Parallels with commercial advertising are hard to overlook. Earlier AES+F projects such as King of the Forest (2001-3) presented children from modelling agencies in a style reminiscent of luxury brand advertising. A connection with Last Riot can be seen in the flawless ‘types’ of the children, as if each represents a young hero of a particular nationality, and universally, of consumerism. The trappings of a culture of affluence are evident in their branded shoes, golf clubs, and the stark white singlets of Calvin Klein underwear adverts [3]; capitalism is seen to galvanise dog-eat-dog aggression. Literally dressed to kill, their blue jeans, baseball bats and the camouflaged fabric of military-inspired fashion all suggest a contemporary generic Americanism, while other weapons – such as the medieval European silver swords –invoke another age entirely.

Commentators on contemporary art have noted ‘[S]ociety gets the art it wants. We want staging and fictions and irony. We want sentimentality and emoting, but at the same time flatness and emptiness and popularity...We want advertisingism.’ [4]

Arguably, at the centre of these desires is the marketing of difference – as a consumable commodity. In a post-communist era, where buying and selling informs every cultural exchange, AES+F create a conceptual location where the prohibited is played out for visual consumption. By setting aside the conventions governing the display of childhood, Last Riot offers the viewer the opportunity to contemplate their own definition of what should be forbidden. The difference of the child, as ‘repressed “other”, symbolic of that which the adult world represses from one generation to the next’[5], is a key subject in the work. ‘Today, in the West, we are more obsessed with children and more confused about childhood than ever before.’ [6]

These child-men enact what their elders do not, exposing the vulnerability of our codes of civil conduct. Last Riot’s imagery could operate as promotional material for a cult of anarchic youth, where sadistic behaviour is the order of the day. Supposedly outside of sexuality, these ‘children’ exercise a dual propensity for innocence and violence. They join children of a cinematic tradition including popular films such as Lolita, Poltergeist, Heavenly Creatures, The Exorcist, The Virgin Suicides and Rosemary’s Baby. A dilemma always emerges: ‘Innocence invites corruption – the more pure and irreproachable, the greater will be the child’s fall from grace.’ [7] Like small deities of consumerism, the youth in Last Riot present a sumptuous campaign for corruption’s limitless potential, while looking faultless. Angelic yet malevolent, they resemble valkyrias (‘choosers of the slain’, whose purpose was to select the valiant dead) from ancient Norse mythology. At once infants and ageless, they are the native citizens of this dystopia, a world at the end of the world.

Abby Cunnane

AES was formed in 1987, and comprises Tatiana Arzamasova, Lev Evzovich and Evgeny Svyatsky. With the addition of fashion photographer Vladimir Fridkes in 1995 the name changed to AES+F. AES+F work across media including photography, computer-based still and moving image, drawing and sculpture. The Russian collective have been displayed in galleries in across Europe, and included in numerous biennials and exhibitions worldwide, most recently the 2007 52nd Biennale in Venice.

[1] Lamentation or mourning scene, where the dead Christ is shown supported by the Virgin Mary.

[2] See Kevin Scott, ‘The Flock Thins’, The College Hill Independent, 11 November 2006, for discussion of the American lawn ornament and its social/cultural significance.

[3] In 1999 Calvin Klein launched a controversial ad campaign involving a billboard image of children playing on a sofa, clad only in white underwear. The ads were pulled after 24hrs of hot public debate.

[4] Matthew Collings, Art News NZ, Spring 2007.

[5] See Barbara Creed, ‘Baby Bitches from Hell’, Mixed-up Childhood (exhibition catalogue), Auckland Art Gallery (2005), p.35. AES+F’s works, from ‘King of the Forest’ were included in the exhibition.

[6] Sarah Gibson cited by Janita Craw and Robert Leonard, ‘Inventing Childhood’, Mixed-up Childhood (exhibition catalogue), Auckland Art Gallery (2005), p.127.

Craw and Leonard go on to question and discuss the contemporary notion of childhood, ‘something we tend to take for granted; we assume we all know what it is; surely we all had one.’

[7] Creed, p.34.

Çeviri (translation by) : Berna AKCAN & Şebnem AYKOL
 

AES & AES+F GROUP

---

ARZAMASOVA, TATIANA

Was born in 1955 in Moscow, graduated from Moscow Architectural Institute (MARCHI) – State Academy in 1978. Lives and works in Moscow.

Was occupied in conceptual architecture. «Grand-Prix» award winner of a jointly OISTT and UNESCO competition «Theatre of Future» (1979). Participated in conceptual architecture exhibitions in London, Paris and Venice.

 

1955’te Moskova’da doğdu , 1978’de Devlet Akademisi Moskova Mimarlık Enstitüsü (MARCHI)’den mezun oldu. Moskova’da yaşıyor ve çalışıyor.

 

Kavramsal mimari ile ilgileniyordu. OISST ve UNESCO ortak yarışması “Geleceğin Tiyatrosu”nda büyük ödülü aldı (1979). Londra,Paris ve Venedik’te kavramsal mimari sergilerine katıldı.

 

EVZOVICH, LEV

Was born in 1958 in Moscow, graduated from Moscow Architectural Institute (MARCHI) – State Academy in 1982. Lives and works in Moscow.

Was occupied in conceptual architecture. Prize winner of OISTT competition «The Tour Theatre» in Stockholm (1983). Participated in conceptual architecture exhibitions in Milan, Frankfurt-on-Main, Paris.

 

1958’de Moskova’da doğdu, 1982’de Devlet Akademisi Moskova Mimarlık Enstitüsü (MARCHI)’den mezun oldu. Moskova’da yaşıyor ve çalışıyor.OISST “Tiyatro Turu”yarışmasında ödül kazandı (Stockholm-1983).Milan,Frankfurt,Main ve Paris’te kavramsal mimari sergilerine katıldı.

 

SVYATSKY, EVGENY

Was born in 1957 in Moscow, graduated from Moscow University of Printing Arts (department of the book graphic arts) in 1980. Lives and works in Moscow and New York.

Was occupied with book and advertising design, poster and graphic art. Participated in international poster competitions, exhibitions of book illustration and design, graphic art. Worked as Creative and the Art Director in several publishing houses in Moscow.

 

1957’de Moskova’da doğdu, Moskova Üniversitesi Baskı sanatları (kitap grafik sanatları bölümü)’nden 1980’de mezun oldu. Moskova ve New York’ta yaşıyor ve çalışıyor.

Kitap ve reklam tasarımı , poster ve grafik sanatlarla ilgiliydi. Uluslarası poster yarışmalarına,kitap resimleri ,tasarım ve grafik sanatlar ve sergilerine katıldı. Moskova’da Yaratıcı ve Sanat Yönetmeni olarak pek çok yayın evinde çalıştı.

 

FRIDKES, VLADIMIR

Was born in Moscow in 1956, lives and works in Moscow.

Works as a photographer of fashion. Published in magazines: VOGUE, Harper’s Bazaar, ELLE, Marie Claire, Cosmopolitan, Sunday Times Style and others. Collaborates with AES group since 1995.

 

1956’da Moskova’da doğdu, orada yaşıyor ve çalışıyor. VOGUE, Harper’s Bazaar, ELLE, Marie Claire, Cosmopolitan, Sunday Times Style ve diğerlerinde moda fotoğrafçısı olarak çalışıyor. 1995’den beri AES grup ile işbirliği yapıyor.

 

Artists united as AES group in 1987. Vladimir FRIDKES has joined AES group in 1995 (since that time AES+F group).

Sanatçılar 1987’de AES grup’ta biraraya geldiler. Vladimir FRIDKES AES Grup’a 1995’te katıldı.(o zamandan beri AES+F grup adını aldılar)

---

GROUP EXHIBITIONS: GRUP SERGİLERİ

---

AWARDS-ÖDÜLLER

«KANDINSKY PRIZE 2007», 1 of 3 nominees in «Artist of the Year» category, Moscow, Russia.

CONTACT INFO:İLETİŞİM BİLGİLERİ

Studio  address: AES group, 65A Vavilova St., Apt. 811, Moscow 117292, Russia

Phone: +7-495-719-0600 (Lev & Tatiana, studio/home), +7-499-197-8725 (Evgeny, home), +7-495-719-0508 (Vladimir, studio/home)

Cell: +7-916-236-7517 (Tatiana), +7-916-170-7188 (Lev), +7-916-142-8234 (Evgeny), +7-903-790-2832 (Vladimir)

Fax: +7-495-719-0508 (AES group c/o Vladimir Fridkes)

E-mail:

aes@mail.tascom.ru

svyatsky_aes@hotmail.com

aesintravel@hotmail.com

URL:

www.aes-group.org

www.mdf.ru

http://triumph-gallery.com

www.ruzicska.com

www.marconoire.com

www.claireoliver.com

www.salvadordiaz.com

www.juanruizgaleria.com

www.galeriemoser.ch

www.guelman.ru

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.