Fotoritim’e hoşgeldin Alessandro. Bizimle portfolyondan örnekler paylaştın ve şimdi seni daha yakından tanımak için konuşmak istiyorum. Öncelikle, fotoğrafçılığa nasıl başladın ve bu seçimde seni etkileyen nelerdi?
Öncelikle konukseverliğiniz için çok teşekkürler.
İlk makinamı elime aldığımda 2 yaşlarındaydım. Ailemin oyuncaklarım arasına koymuş olduğu çok basit bir makina idi. Neden olduğunu bilmiyorum ama çok büyüleyici idi. Hayattan küçük bir parça zaptedebilmemi sağlıyordu. Bu küçük kutu sihirli idi! Çocukluğum boyunca yanımda her zaman bir fotoğraf makinası taşıdım. Benim ayrılmaz bir parçam olmuştu.
Klasik lise eğitimimin ardından, diğer büyük tutkum olan konuya yönelmeye karar verdim: Havacılık. Havacılık ve uzay mühendisliği okumaya başladım.
İlk birkaç haftanın ardından, yeni ortama alışmaya başlamış, fotoğraf makinemdeki pilleri çıkarmıştım. Birkaç ay içinde kendimi yalnızca sayılardan ibaret, soğuk bir dünyada buluverdim.
Rahat bir sene geçmişti: Nihayet bir sabah kendime bir hata yapmakta olduğumu itiraf edecek cesareti buldum. Bir anda emin olduğum her şey yok olup gitmişti: Ne yapacağım, ne olacağım hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Eve döndüğümde mekanik hareketlerle çekmeceyi açıp dört pil çıkardım ve Nikon’uma taktım. Dışarı çıkıyorum, çekim yapıyorum ve hayatın içindeki insan topluluğunu yeniden keşfetmeye başlıyorum.
O anda fotoğrafçılığı yeni bir ışık altında yeniden keşfettim. Evet , fotoğrafçılık sadece bir boş zaman tutkusu değil , aynı zamanda yaşamak için bir yol olabilirdi. Fotoğraf çekmek bir gereklilik , meraklı olmak için bir sebep , hikayeler keşfetme, insanlarla tanışma, yeni yerler görme için bir yol olabilirdi. Kısaca , hayatta imtiyazlı bir görüş noktasına sahip olmak için harika bir yoldu.
Şu anda 25 yaşındayım , gidilecek daha çok yolum var fakat şuna eminim ki ; ben doğru yolda olanlardan biriyim. Sebastiao Salgado, Helmut Newton, Gianni Berengo Gardin gibi fotoğraf ustaları ile tanışma şansına sahip oldum. Onlarla konuşmak , seçimimde ne kadar haklı olduğumu gösteren kusursuz bir kanıt idi. Bunca çalışma yılından sonra onların karizmaları ve heyecan vericiliklerini hissetmek şaşırtıcıydı.
Wellcome to Fotoritim dear Alessandro… You share us samples of four portfolio and i want to talk over it for recognize you more intensive. But first, i want to ask you that " how did you start to photography and what did things influence you for your this choosing ?
First of all thank you for hospitality!
Well... I was about two years old when I took a camera in my hand for the first time. It was among my toys, a very simple camera that my parents put there. I don't know why but I was so fascinated. I couldn't believe that a little box allowed me to capture a fraction a life. That little box was magic!
During my childhood I always used to bring a camera with me. It become an inseparable friend.
After my Classical studies, I decided to follow the biggest passion of mine, such as aviation. I started to study at Aviation and Space Engineering at University. A few weeks later on, almost got used to new enviroment, took off the battery of the camera, then I found my self in a cold world which was made just of numbers.
It was a quite year passed. Eventually, in one morning I had the courage to confess to myself that I have been making a mistake. What a difference a second made on me, and all the things that I am pretty sure of had gone. Neither did I know nothing about what I was going to do, nor who I was. When I went back to my place, mechanicaly I removed 4 batteries from drawer and put them into my Nikon. I am going out, taking pictures and re-conquest crowded people in life .
In that moment I rediscovered photography under a new light. Yes... photography is not just a passion for freetime, photography can be also a way to live!
Taking pictures can be a necessity, a reason to be curious, a way to discover stories, to meet people, to visit places. In short, it is a wonderful way to have always a privileged point of view in life.
Now I'm 25, I still have a very very long way to ride but I'm sure that I'm on the right one. I had the luck to meet some masters of photography like Sebastiao Salgado, Helmut Newton, Gianni Berengo Gardin... speaking with them was the definitve confirmation that my choice was right. It was stunning to feel their charism and excitement after so many years of work.
Fotoğrafçılık , sanatınızı anlatmak için bir alet. Sanat bir birikim. Bunlar içinde Alessandro’nun yeri nedir? Ve insanlara kendinizi anlatmak için fotoğrafçılığı nasıl kullanırsınız?
Bu soru hassas bir konu açmamı sağlıyor. Elinizdeki bir fotograf makinası ile pek çok şey yapabileceğinizi düşünüyorum. Hikayeler anlatabilirsiniz, portreler çekebilirsiniz , katolog oluşturabilirsiniz, kendinizi araştırma ve gerçeküstü fotograflar yolu ile dile getirebilirsiniz ve daha fazlası. Herşey kendi kimliği ve değerine sahip ama fotografçılık yapmak için her yol diğerinden farklı.
This question allows me to broach a delicate subject. I think that you can do a lot of different things with a camera in your hand. You can tell stories, you can take portraits, you can illustrate a catalogue, you can express yourself through research and surrealistic pictures and so on. Everything has its identity and dignity but each way to make photography is different than others.
In short, I think you can have an artistic or a journalistic approach. Mine is journalistic because I'm influenced by my enviroment. My father is a journalist, I made classical studies, I wrote several articles on aviation magazines so this is my natural approach also to photography. Obviously this matter has not to be absolute, you can be influenced in style by arts but the original approach defines the aim of your work.
Simply, I'm a storyteller, a journalist who writes with light instead of ink. It is very powerful because you can show to people the reality through your eyes.
It is exciting but it is a serious responsabiltity, too.
Bir evvelki cevabımla bağlantılı olarak cevaplayayım ve fotoğrafçılığımı fotoröportaj ve haber gazeteciliği olarak tanımlayayım. İşlerimin özelliği olarak röportajlar ve portrelerin bir karışımı olduğunu da söyleyebilirim.
We've got lots of concepts for photography… Example photo-reportage, documentary photos, photo-diary, photo-journalizm , where is your works on this line ? Or which kind of photography effected you ?
Beğendiğiniz fotoğrafçılar ve nedenleri?
Ayrıca iki dergiden sözetmek istiyorum ; Vanity Fair ve National Graphic. (İtalyanca baskısı ile işbirliğine başlıyorum) Eğer ilham kaynağı arıyorsanız onlar nefis kaynaklar.
Who are your photo idols ? and why ?
I could write thousands of words about them and their pictures... they're great! But, in short, I think highly of them because their pictures are always recognizable. In their works you can find an idea, a gesture or a look, an incredible glance and a perfect composition. I admir this perfect mix between shape and contents.
I would also mention two magazines: Vanity Fair and National Geographic (I'm starting a collaboration with the Italian edition).
They're a great source if you're seeking inspiration.
İtalya’nın sanat konusunda önemli bir tarihi var – bir tek o da değil üstelik- ama şu andaki gerçeklik ve İtalyan fotoğrafçılığının etrafında dönen yapılanmalar ülkenin geleneğine layık değil.
İtalya’da fotoğrafçılıkla ilgili deneyime sahip olan herhangi birisine sorabilirsiniz bunu. İyi yayınlar, acenteler, galeriler var ama Paris, Londra ya da New York bambaşka.
Italy is an art country… There're lots of art in there… Is it difficult for you ? How did you prove you in this conditions ? ..
Italy has important history of art – not even this at all - but, for the today’s reality and structuring around Italian photography are not worthy of traditions of the country. You may easely ask this to anyone who has experiences of photography in Italy. There are many qualified galeries, magazines and agencies but London, Paris or New York are a different story.
Aslında iki ayrı dil söz konusu olan, insanın iki farklı şekilde iletişim kurmasını sağlıyor. Aynı fotoğraf hem siyah beyaz hem renkli olmuyor, seçilen şeye bakıp ona göre karar vermek gerekiyor önceden.
Siyah beyaz daha dolaysız, zaman zaman dramatik hatta, konuya ve içeriğe direkt giriyor. Renk ise özellikle estetik yorum katıyor, bu kimi zaman insanın dikkatini dağıtsa da, kendine has bir gücü var işte. İkisi de kendine özgü, farklı ama bir o kadar da benzersiz özelliklere sahip.
Bu farklılıkların bilincinde olmanın, her iki şekilde de iletişim kurmayı bilmenin ve konuya, içeriğe ve işin hacmine göre seçim yapabilmenin önemli olduğuna inanıyorum.
Bartabas’a getirdiğim yorumda, doğru seçimin renkli çekim olduğuna inandım. Koreografi ve gösterinin, kostümlerin renkliliği ve sıcak renkler anlatının önemli unsurları olarak öne çıkıyor. İşte, bence, siyah/beyazın hikayeye özelliğini kaybettireceğini düşündüğüm durumlardan biri de bu. En azından benim algım o şekilde oldu.
Şüphesiz başka bir fotoğrafçı bu konuyu renk kullanmadan da mükemmel bir şekilde yorumlayabilirdi. Fotoğrafçılıkta her şey o kadar öznel ki.
And now, your first reportage ; Bartabas And His Show… in this Works you worked colourfull photos… what did you think about w/b and colourfull photos ? and why did you use colour in there ? …
I love black & white pictures, in fact I have gone closer to take colorful pictures just for financial causes (it is harder to sale black & white works). Yet, I now appreciate the colorful pictures as well as black&white ones.
In fact, this is like having two different languages, thus it provides you to communicate in two different ways. The same phtograph can’t be balck & white and colorful, you should look at the choosen object and make decision. Black & white is unequivocal, once in a while dramatic, it comes into subject and content directly. The color adds aesthetic elements, even if sometimes causes you to distract your attention out, it has its own power though. Both of them have their authenticity, both are unique, different and have matchless individualities and characteristics. You have to know these differences, how to communicate in two ways so you can choose in accordance with the object, content, and what your work have to be showed.
In comment I brought to Bartabas I believed that colorful was the right way to take photographs. Coreography and show, vividness of costumes and hot colors are important elements of the story, that story. In my opinion this is exactly the condition where black & white cause story to loose its own individuality. At least it was what my comprehention was.
I’m sure that another photographer might have interprated this object without using colors perfectly. There is plenty of things that are subjective in photography.
Kısa bir süre sonra dijital makinalara karşı olan düşüncelerimin iyi bir fikir olmadığını anladım. Dijital çağın gelişi aletlerde bazı değişiklikler yapmıştı ama çektiğiniz fotoğrafların sonuçları aynı idi. Yeni teknolojiye sahip ekipmanlar demek daha basit ve hızlı iş üretimi anlamına gelir. Yaptığın şeyin tamamen farkında olarak hareket edebilirsin. Üç yıl kadar önce çekimlerimi Polaroid arkalık kullanarak kontrol ederdim.
Güzeldi ama aynı zamanda pahalı ve vakit kaybettirici idi. Şimdi sonuçları sadece makinadaki bir tuşa basarak anında görebiliyorum. Buna ilaveten, dergiler ve firmalar size dijital dosyanızı soruyorlar, filmli makinalarla çalıştığımda her kareyi basmak zorunda kalıyordum. Bu nedenlerle kimyasal fotoğrafçılığın bütün nitelikli avantajlarını bıraktım. Artık piyasanın gereksinimleri sizi dijital donanım ile çalışmaya zorluyor.
Please tell me, your photo equipments and preferences …
After a bit of time I've understood that my position against digital cameras wasn't a good idea. The coming of the digital era is changing something in the tool but results are the same: you take pictures. New tools mean a very simpler and faster workflow, you can act in full awarness of what are you doing. Three years ago I used to preview my shots with a Polaroid back. That's wonderful but it was also an expensive waste of time. Now I can check the result in real time just clicking a button directly on the camera. In addition, magazines and agencies ask you only for digital files so when I used to work with film cameras I had to scan every frame, too. In this way I lost all quality advantages of chemical photography and times were too long. Nowadays market's requirements makes you work with digital equipment.
Today, I work with a Nikon D2H digital camera, lenses from 17mm to 200mm and SB800 flash.
Recently I've added a wi-fi transmitter to the camera. In static situations, I can transfer images directly to my MacBook Pro. In this way, I can look immediately the picture I'm taking at its higher definitions. It's amazing!
Bu durumda şanslı olduğumu söyleyebilirim çünkü hareket ve insan motifi – ki bunlar sürekli aradığım unsurlardır- Bartabas dünyasının kuvvetli unsurlarını oluşturuyordu. İnsan motifi ve... atlar yani demek istediğim.
Portrelerde de insan ve dinamizm arasındaki bu etkileşimi biraz olsun yansıtmaya çalıştım. Bana kalırsa, yalnızca hareket eden şeyler dinamik değildir, ekstrem olan da öyledir. Bu özetlenebilir ve hatta kavramsallaştırılabilir. Mesela, iki at üzerinde ayakta duran çocuk, gösteri sırasında yorumlanan ekstrem ve hızlı bir durumu gösterdiği için bence bir dinamizm örneğidir.
Her iş yetenek ve hassasiyetinize uzanan bir meydan okumadır. Benim amacım , tarzımın göze çarpan özelliklerini çevreye göre kalıba sokmak, tersi değil. Çok zor ama bu sürecin gelişmek için iyi bir yol olduğunu düşünüyorum.
You use in your works ; "moving" and "human" in first plan… they're so good but so hard, too… What did this Bartabas reportage add your personilty photo progress ?
My aim is to mould features of my style in according to the enviroment and not viceversa. It's very difficult but I consider this process a good way to grow up.
Regarding Bartabas, I should say I was lucky because motion and human presence – which are the elements that constantly I looking for - are the content of powerful elements of Bartabas’ world. Human presence and…horses.
I tried to reflect the interaction between human and dynamism. In my opinion not only moving things are dynamic but things that extreme are as well. This can be summarized and conceptualized. For instance, the boy who stands up on two horses demonstrates an extreme and fast position that is interprated during the show, is an example of dynamism, I think.
For example, taking pictures during the show was very hard. The light was very low while some situations were very fast and dynamic. In the evening, when I came back to my room, I downloaded pictures into my notebook and I checked them. If something was wrong, I'd have the chance to take pictures again the day after. The quality of selection was indeed higher than my standard up to that moment.
Bu çalışma ile ilgili ilginç anılarınız var mı? Bizlerle paylaşır mısınız?
İlk geceyi takip eden sabah, dışarıya, Bartabas’ın ekibinin misafir edildiği alanın barına oturmuştuk. İşte tam o anda o geldi, çok sert ve kaba bir insan, hızlı adımlarla bize doğru yaklaştı. Fotoğraf makinesinin sesini taklit edip "CATAPLAC CATAPLAC CATAPLAC" dedikten sonra çekip gitti. Utanç verici bir durumdu.
Ancak her şey sona erdikten sonra işin tamamını gördü ve çok memnun kaldı çünkü – diye açıkladı- fotoğraflar o ana kadar gördüklerinden farklıydı. "CATAPLAC" utancının ardından içime su serpen büyük bir mutluluk oldu bu.
Did you live interesting memories in this Works ? Do you share us ?
It's a real unique world. Some people refer to it as "circus", but it's a narrow-minded point of view. Bartabas' is something totally different. It's equestrian theater. There's an academy (in Versailles) where ancient equestrian arts are taught, there is a village so on out of Paris where Bartabas lives together with his fellows and there is a journey around the world with his show. Everything is about horses. It's a different world.
The show we’re talking about is named Loungta. Long instants which were reserved to serenity, introversion, and concentration were followed by very fast and dynamic passages. Due to taking photos during the real show, I and my colleague tried to be careful yet, in the mean time, we were supposed to get back home with quite fine exposures. As I have mentioned before, light circumstances were very critic and thus, we were supposed to take lots of photographs to find the correct ones. To not obstruct the show, we were working hard to find correct timing by covering noisy sounds of the cameras with the sounds of the horseshoes.
In the morning that follows the first night, we were at the bar in the area where Bartabas’ team had been settled. At the right moment he came closer to us in speedy steps, he was though and rough kind of person. He pretended the cameras sound saying "CATAPLAC CATAPLAC CATAPLAC" and went. That was so embarrassing to me.
However, after all things had been finished he saw the whole reportage and became happy because -he explained - photos were diffrent from any one he had ever seen. This was complete happiness that hydrated me after the blame of “CATAPLAC”.
İtalyan askerleri? Çok farklı işler...Bu fotografları nerede çektiniz? Lütfen hikayenizi anlatın? Bunun için nasıl izin aldınız ve asker portrelerindeki amacınız nedir?
Bu iş 2004 yılının ortalarında Contrasto adlı acentenin işbirliğiyle hazırlandı.
Amaç, Irak’taki İtalyan askerlerinin müdahalesini klasik olmayan bir bakış açısıyla anlatmaktı. Onları orada, yani Irak’ta görüntülemek değil, cepheye gitmek üzere İtalya’da hazırlanırken anlatmak istiyorduk. İnsanlara bu kişilerin yüzlerini göstermeyi amaçlıyorduk.
Stilistik seçimimiz, askerlere –dinamik veya değil- işlerini simgeleyen belirli bir durumda (bir yangın söndürme harekatı, bir helikopterin bakımı ya da uçağının önünde bir pilot) poz verdirerek farklı görevleri ve farklı kategorileri anlatmaktı.
Bu iş, 3 haftalık bir döneme yayılan yaklaşık 6-7 günlük bir zaman aldı ki bu süre zarfında Irak’taki faal bölümlere ev sahipliği yapan çeşitli İtalyan üslerine gittim.
Italian Soldiers … So different Works… Where did you take this photos ? … Please tell me its story ? … How did you leave for ? … And what's your aim about portrait of soldiers ? …
Purpose was to tell the intervention of Italian Army in Iraq from a different way, instead of classical way. We wanted to show them in Italy when they were preparing to go to the front line, and not in Iraq. We were intent to expose faces of those people to other people.
Our aim was to tell different categories, and different tasks by making solders pose – dynamic or not - in significant situations which symbolize their tasks (an extinguishing operation, servicing of a chopper or a pilot in front of a plane)
This work approximately took 6-7 days which had expanded in three weeks. During the period I went to several Itallian bases where they had been householder to active sections in Iraq .
Irak’a gidiyorlardı ve sanırım farklı bir felaket ülkesine gitmeden evvel biraz gerginlik vardı. Sizin ve arkadaşlarınızın hissettikleri nelerdi?
Portrelerde kullanılan tüm İtalyan askerleri Irak’taki İtalyan misyonlarında görev aldılar. Bunlardan bazıları fotoğraflardan birkaç gün sonra yola çıkacaktı, bazıları ise daha önce en az bir kez oraya gitmiş ve yeniden gidecek insanlardı.
Bu misyonun nedenlerine herkes katılmasa da hepsi güçlü bir sorumluluk duygusuyla hareket ediyordu. Özellikle içlerinden birinin bu fotoğrafların Irak’la ilgili bir haberin içinde yayınlanıp yayınlanmayacağını sorduğunu anımsıyorum. "Evet" demiştim "zaten bunun için buradayım!". Bunun üzerine, annesine savaş için değil insani yardım faaliyetleri için bir misyona katıldığını söylemiş olduğunu itiraf etti. Belki her şey bittikten sonra gerçeği söyleyecekti.
They were go to Iraq ? and i think there was a bit tightness before go different calamity country…. What're your and theirs feelings ?
All Italian soldiers portrayed have been employeed at Itallian missions in Iraq. Some of them would be on the way after having taken photographs, and some others were people who had been there once and would come back there again.
Even though all of them did not agree with the reason of this mission, they all took action by quite strong responsibility and harmony. I especially remember one of them asking whether or not one of these photographs would be published in any Iraq related news. I said “yes, that’s why I am here!".Then he confessed that he told her mother that he joined to an humanitarian aid mission in another place, amd not to fight in Iraq. He would tell the truth her after all the thing were done.
Çalışmalarımın göze çarpan ana özelliklerini topladınız ... Röportaj ve portreler karışımı.
Fotoğrafçılığı bir meslek ve yaşamak için bir yol olarak yeniden keşfetmemden hemen sonra , ilk yaklaşımım röportaj oldu. Fakat, bilmeden, olaylar ve yerler içindeki insanların hikayelerini anlatan çevresel portreler çektiğimi farkettim. Sonra portrecilik sanatında daha derin çalışmalar yaptım fakat röportaj dürtüsünü özledim. Kısaca, iki farklı alanı yeniden elden geçirip bir tek yaklaşım içinde sonuçlandırdım. İtalyan askerleri ile ilgili seri bu yöndeki ilk tecrübemdi ve Bartabas röportajının da ilk parçasıydı. Sitemi en son çalışmalarımla güncellediğimde bunu daha belirgin ve apaçık bir şekilde anlayacaksınız.
Just after I've rediscovered photography like a job and a way to live, my first approach was with reportage. But I noticed that unconsciously I took enviromental portraits to tell stories of people who were in the events or in the places I was photographing. Then I've studied in depth portraiture, but I missed the spur of reportage. In short, I've revised the two different fields and resulted into one singular approach.
Ve şimdi Kadın Biniciler. Bu çalışmalar siyah-beyaz. Ve bol grenli. Ve daha habersel fotograflar. Hız , yarış, adrenalin ve kadın! Evet , ilginç ve farklı. Röportaj olarak ilginç miydi? Çalışırkenki hisleriniz nelerdi?
Siyah beyaz seçimi dikkatlice düşünülmüştü. Bu şampiyonanın benzersiz bir özelliği vardı ; tersyüz edilmiş roller. Kadınlar , arkalarında erkekleri otururken güçlü motorsikletleri kullanıyorlardı. Amacım habercilikte detaylı fotograflar çekmekti. 400mm teleobjektifle pan çekilmiş spor görüntüleri değildi. Görüntüler bu özel konu hakkında hiçbirşey anlatmayan şeylerdi. Diğer motorsiklet yarışlarında çekebileceğim gibi adsız görüntüler olmalıydılar.
İfade etmenin etkili bir yolunu arıyordum. Etkili bir Siyah-beyaz , teleobjektifler yerine geniş açılarla
Değişik modları anlatabilmek için etkili bir yol arıyordum. Teleobjektif olanlar yerine geniş lensle siyah-beyaz bence tam aradığım şeydi.
Bu serileri seviyorum. Her istediğimde güncelleyebilirim, ama gerçekte bu seçimler 2004 -2006 arasında çekilmiş görüntülerden oluştur. Bu biraz kimyasal ve dijital resimlerin karışımı gibi.
And now Woman Riders … these Works are w/b …. and more grains inside… more journalist photos… Speed, race, adrealin and woman ! … Yes, interesting and distinct…Was it interesting about reportage ? What was your feeling when did you work ? …
So, my aim was to take intimate pictures, in a "journalistic" way, and not sports images like the panning of a motorbike with a 400mm telephoto lens. Images like that wouldn't tell anything about this specific topic. They'd be anonymous images, just the same I could shoot in any other motorbike race.
I was looking for an effective way to express the alternative mood. The black and white, with wide lenses instead telephoto ones, was exactly what I needed.
Gerçi bir caddede birine yaklaşmak istediğinizde ya da bir yerde insanların fotoğrafını çekmek için yaklaştığınızda hele de o insanlar sizin orda olduğunuzu ve neden orada olduğunuzu biliyorsa tamamen farklı oluyor.
If I say you that 24mm is my favourite lens, I think it will be an exhaustive answer.
But the camera could help. Like war photographers say that it is a shield, I think that a camera could be also an encouragement to approach a person altough it is quite different if you have to approach someone on the street or if you have to take pictures in a place where people know that you're there and why you're there.
Cameras with waist level finder (like Hasselblad) have a great advantage: they don't interpose between subject and photographer. In this way you have a straight relation with who stayes in front of your lens. He/She can look into your eyes and it is very important.
BASKET
Yeniden kapalı alan ve siyah-beyaz... Konu bir parça üzücü... Siyah-beyaz dramatik bir fotoğraf mıdır? Bunun hakkındaki fikriniz nedir?
Siyah-beyaz fotograflar renkli olanlardan kesinlikle daha dramatiktirler fakat bu durumda benim amacım başka idi. Dikkati dağıtmadan, sadece konuya, onun durumuna ve işlerine odaklanmak istedim. Sanırım renkler daha fazla birşey katmazdı.
Last reportage : Basket …
The original idea was telling stories and trainings of disabled athletes for 2004 Olympic Games in Athens. Unfortunately the work was stopped for budget reasons but I was able to complete the series about the basket team captain.
Önce endişeliydim. Atletlerin kendilerine, içinde bulundukları duruma gösterdiğim bu ilgiye nasıl tepki vereceklerini bilmiyordum, ama her şey iyi gitti ve bu yalnız onlar sayesinde gerçekleşti.
Bu açıdan bakıldığında, özellikle insani anlamda çok önemli bir deneyim oldu. Özürlerini tam bir sükunet içinde yaşayan olağanüstü insanlar. Bunu bir sınırlama olarak görmüyorlar, her şey o kadar normal ki; bu sayede insan da bu ortama gayet normal bir şekilde girmeyi başarıyor.
They're so trusting people… Did you effect you ? What was thinking when did you work this subject ? …
First I was concerned. I did not know how athletes would react to my interests about their precenses and circumstances. Yet every thing went good and this happened just because of them.
From this point of view, understanding humanbeing has been quite fine experience to me. Amazing people who live their disability in entire serenity. They do not take this as restriction, everything seems normal, hence you are able to get into this enviroment naturally.
Işığı ustaca kullanabiliyorsunuz. Işığın iyi fotoğraf çekmede en önemli şey olduğunu mu düşünüyorsunuz?
Evet, başarılı bir fotoğraf için ışığın temel unsurlardan biri olduğuna inanıyorum. Diğer taraftan, Yunan etimolojisinden yola çıkacak olursak, "fotoğraflamak" tam olarak "ışıkla yazı yazmak” anlamına geliyor. Bir fotoğrafçı için “görmeyi”, değerlendirmeyi bilmek çok önemli ama ışığı yaratmak ve idare etmek de yabana atılamaz. Bunun yanı sıra şeklin yanında konu da olması gerektiğini unutmamalıyız.
You can use light skilfully… do you think that light is the best important for taking good photo ?
Yes, I believe in that light is fundamental and essential for a succesfull photograph. On the other hand, if we start by Greek etymology, taking photographs means exactly “writing with light”.
It is very important a photographer knows how to look at and evaluate it. But do not forget that the shape is important just if you put also a content in your pictures.
Ve zor bir soru. Hangi röportaj sizin için en iyisiydi? Ve yeniden bu işler için gidecek olsanız nereye giderdiniz?
Zor bir soru bu. Anlattığım gibi, her bir işin ardından, insan bir şekilde gelişiyor. Eğer bahsettiğimiz dört röportajı farklı bir sırayla hazırlamış olsaydım, eminim başka görüntülere bakıyor olurduk. Şimdi muhtemelen onları farklı bir şekilde düzenlerdim ama her bir serinin ne zaman ve nasıl ortaya çıktığını değerlendirdiğimde sonuçlardan oldukça memnun olduğumu söyleyebilirim.
And a hard questions is which reportage is the best for you ? and if you go again for this Works, where will you go for again work over ? …
Yeni başlayan fotoğrafçılara ne önerirsiniz?
Her gün bolca fotoğraf çekin ama aklınızda bir proje muhafaza edin.
Bir yol bulup teknik zorluklar içinde kaybolmayın.
Sevgili Alessandro, bizimle kendinizi ve mükemmel çalışmalarınızı paylaştığınız için teşekkür ederiz.
Ben de teşekkür ederim.
What do you suggest to starter photographers ?
Identify your masters and study their works.
Take a lot of pictures everyday but keep a project in your mind.
Find your way and don't get lost in technicalities.
http://www.alessandrobarteletti.com/
Röportaj : Levent YILDIZ
Çeviri : Ayşegül KANBAK, Berna AKCAN
Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved
www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserleri