İlginç, mizah yönü güçlü ve merak uyandıran kurgular yapıyorsun... Bu duruma gelinceye kadar ne gibi aşamalardan geçtin?

Tarzım çok değişti. İlk başlarda martı, bulut, kedi, kopek veya kayık gibi herkesin karşılaşabileceği nesneleri konu aldım. Bir manzaranın karsısına geçip; `Vay canına ne güzel bir gün batımı! Bunu hemen çekeyim de fotoğraf olsun` ya da (Fotokritik için) `72 saatin dolmasına 5 saat kaldı. Bir şey çekeyim de fotoğraf yükleme hakkimi kaçırmayayım` diyerek fotoğraf çekerken şimdilerde tamamıyla farklı sebeplerle basıyorum deklanşöre.

Mizah ise hayatımda çok yeni değil. Fotoğraf, beynimde daha fazla hücre işgal ettikçe daha fazla nasipleniyor sanırım içimdeki gülen adamdan. İnsanları güldürmek gibi bir amacım yok aslında; kaldı ki bu is, insanları ağlatmaktan çok çok daha zor. Nereden geliyor bilmiyorum ama bir yerlerden minik minik espriler kurgularıma sızıyor. İnsanlardan gelen olumlu tepkilerin de beni, bu çatlağın nerede olduğunu aramam yönünde teşvik ettiğini söylesem sanırım çok fazla gerçekçi olmuş olmam. Gülmek herkese yakışır.

İlham kaynağın nedir? Objektifin tam ortasına bir top, misket veya dart oku atmak nerden aklına geldi? Nelerden etkilenirsin? Okuduğun bir kitap, dinlediğin bir müzik, izlediğin bir film mi sana fikir verir?

İlham kaynağı olmayan hiç bir şey yok gibi aslında. Hayatın kendisi başlı başına bir ilham marketi sanki. İstediğin reyona girip istediğin kadar ilham alabilirsin. Bahtsız bedevinin başına gelenleri konu alan çalışmamda o özlü sözden; ağaçtan düsen kırmızı elmalı çalışmada da Newton nasıl bir şey görmüştü acaba diye kendi içimdeki sorgulardan yola çıkmıştım. Üzülerek itiraf ediyorum ki çok okuyan biri değilim. Ama buna rağmen karelerin altına bir iki cümle karalamayı seviyorum.

Müzik benim için gerçekten çok iyi bir arkadaş. Ve sinema ise şimdiye kadar çok fazla içice olmadığım bir sanat dalı. Zahmetli bir mevzu. Kuyrukta bekle bilet al; kuyrukta bekle patlamış mısır al; kuyrukta bekle içeri gir; önüne oturan adamın sac telleri ile bütünleşik sahnelerde kendine mukayyet olmaya çalış, vesaire. Evde DVD izlemeyi tercih ederim...

Kurgu yapan bütün fotoğrafçıları merak ve ilgi ile izliyorum. Bunun yanında moda çekimlerini de takip ediyorum. Fakat elimden geldiği kadar etkilenmemeye çalışıyorum. Kurgu fotoğraflarla ilk kez Murat Suyur'un portfolyosunda tanışmıştım. Ama dediğim gibi etkilenme örnek alma ya da benzemeye çalışma gibi mevzulardan gerçekten uzağım. Ama fotoğrafla beni tanıştıran Fotokritik'in adını burada anmadan geçmek istemem.

Ben hep fotoğrafların, sahiplerinin kişiliklerini ve hayat görüşlerini yansıttıklarını düşünürüm. Sence de böyle mi? Fotoğrafların seni yansıtıyor mu?

Eğer kastettiğin fotoğrafların içeriğinin, fotoğrafçısının içeriğini yansıtması ise ne yazık ki bu konuda sana katılamam. Ama fotoğrafçının portfolyosu külliyen, fikir verebilir sahibi hakkında. Bunu da en iyi kurgu fotoğraflar yapar diye düşünüyorum.

Gezi fotoğraflarından oluşan bir portfolyoya sahip bir fotoğrafçının karelerine bakıldığında bulunduğu yerler, seyahat rotası gibi bilgilere ulaşılabilir ama kurgu fotoğraflar sahibinin hayal gücünü ve hayata bakış acısını da yansıtabilir ki bu iki unsur fotoğrafçının kişiliği hakkında az da olsa ipucu verebilir belki...

Kurgularının dışında makro, doğa, belgesel fotoğraflar da çektin mi veya düşünür müsün?

Makro fotoğraflara ilgim var. Kimi zaman kurgularımda da kullanıyorum makroyu. Fakat makro çekebilmek için böceklerin, kelebeklerin ve akrabalarının peşinde koşmadım hiç. Yaradan ne güzel yaratmış ve o yaradılanı da zaten yeterince makrolayıp bizlerle paylasan var. O alana girip kalabalık yapmak istemem doğrusu. Doğa ve manzara fotoğraflarını ister istemez alıyorsunuz. Ama profesyonel anlamda manzara ya da doğa fotografçılığı ile ilgilenmiyorum şimdilik.

Gerçekleştirmek istediğim, `3KITA6DENIZ` adında bir tur planım var. Şartların olgunlaşmasının müteakibinde minik bir motorize grupla uzun bir yol yapıp bunu belgeselleştirmeyi düşünüyorum. Sualtı-suüstü fotoğraf ve video çekimleri yapmayı planlıyorum. Hayırlısı.

Kurgularını oluştururken PS'den yararlanıyor musun yoksa çekim aşamasında mi bitiriyorsun. Mesela çok merak ediyorum futbol topuyla makineye doğru sut atman büyük cesaret, acaba kaç makine veya lense mal oldu bu çekimin?) Bunun bir sırrı var mı bizimle paylaşabilecegin?

PS kullanmadan izleyici ile paylaştığım fotoğrafım neredeyse yok. En azından boyutlandırmak için bile kullanmak gerekiyor ama PS ten kastettiğinin bu olmadığının da farkındayım. Bahsi açılan fotoğraflar benim düşündüğümden de büyük bir yankı buldu. Her seferinde tekrarladım ve eminim Fotoritim okuyucuları da merak edecektir fotoğrafların altında yatan gerçeği. O fotoğraflarda görülen top, bıçak, ok, elma, bilye ve para kesinlikle sonradan eklenmedi. Orijinal karelerde de o objeler bulundukları yerde öylece duruyor.

Fakat buna insanları inandırmak hiç kolay olmuyor. Genel kani objelerin sonradan eklendiği yönünde. Ama dediğim gibi o objeler montajla oraya sonradan eklenmiş degiller. Kaldı ki sonradan eklenmiş olsa bile bence ön plana çıkması gereken husus `fikir`. O karelerdeki fikir bence çok güzel. Ben insanların oraya yoğunlaşmasını tercih ederdim ama insanlar fotoğrafların nasıl çekildiğine kilitlendiler. Exif bilgileri ile uyumsuzluğundan tutunda alicengiz oyunlarına kadar araştırılmadık ayrıntı veya sataşmalarla muhattap oldum. Ama şikayetçi değilim. Çok da büyütülecek bir mevzu değil bence. Bir forumda tanımadığım bir suru insandan iyi sözler duydum. Ayni tarz fotoğrafları deneyenler oldu, çözüm önerileri ile gelenler oldu. Gerçekten çok keyifli bir paylaşımdı benim için.

Tamam... Fotoğrafı seviyorum ama, çok sevdiğim Sigma 17-70 mm lensimin üzerine de o objeleri fırlatacak kadar fotoğraf aşığı değilim! Sanırım bu bilgi yeterli olacaktır.

Sence  PS veya diğer fotoğraf işleme programlarının fotoğrafa katkısı nedir?

Fotoğrafı, fotoğraf makinesinde bitirmek elbette ustalık gerektiren bir mevzu. Bunu yapanlara imreniyorum. Ama ben kendi adıma PS veya türevi imaj isleme yazılımlarının kullanılmasına karsı değilim. Ortaya çıkan urunun gücüdür önemli olan. Burada iki önemli husus var; birincisi iyi isçilik diğeri de ölçüsünde tadında bırakabilmek. Eliniz cerrah eli kıvamında değilse buram buram montaj kokan fotoğrafınız insanların üzerinde patlıcanlı baklava etkisi yaratabilir. Bu sebeple sergilenecek fotoğrafların üzerinde yapılan müdahalelerin çok ama çok özenilerek yapılmasından yanayım.

Diğer konu ise ölçüsünü kaçırmamak. Stok fotoğrafları alıp harika bir isçilikle birleştirip iyi görseller oluşturabilen insanlar var. Elde ettikleri imajın bütün alt öğeleri fotoğraf olmasına rağmen sonuç bazen fotoğraf olmayabiliyor. Göğsünüzü gere gere `Bu fotoğrafı ben çektim kardeşim!` diyebileceğiniz noktalarda bırakmalısınız çalışmanızı. Adamın biri gelipte `Neresini sen çektin birader?` dediğinde, ona sadece arka plandaki minik bir fareyi gösteriyorsanız, o imaj sizin `fotoğrafınız` değildir. Sizin kolajınızdır.

Fotoğraf için ekipman ne kadar önemlidir? Kullandığın ekipmandan bahseder misiniz?

Işığı ve gölgeyi algılayabilip bunu herhangi bir ortama aktarabilen her alet ile fotoğraf çekebilirsiniz. Ama teknolojinin bize sunduğu inanılmaz nimetler, bir noktadan sonra dayanılmaz, reddedilemez oluyor. Ekipman elbette çok mühim. Fakat bir fotoğrafçının sahip olması gereken iki önemli ekipman var. Beyin ve göz.

Doğru ekipman doğru fotoğrafçı esleşmesinin meyveleri tadından yenmez. Ama doğru ekipman yanlış fotoğrafçının eline geçerse makinenin kemikleri sızlar. Diğer seçenek biraz daha dramatiktir. İyi bir kuş fotoğrafçısından 30 mm lik bir lensle iyi kus fotoğrafları çekmesini beklememek gerekir. Elvis `Rock&roll ile sorunun varsa gitarını suçlama!` demiş. İyi de demiş. Ben bir senedir Nikon D200 kullanıyorum. Çok memnunum. İlerleyen zamanlarda 35 mm lik bir sensore geçmem gerekiyor. Marka savaşlarına inanmıyorum. Canon da kullandım ve çok sevdim. Nikon da gerçekten zevk veriyor. Şimdilik 4 lensim var. 2 kafa para flaş ve su altı ekipmanı edindim son donemde. Eksik ama şimdilik yeterli bir donanıma sahibim. Şikayet edemem asla.

Fotoğrafçılık ideallerinizi anlatır misin?

Hiç birşeyi yaparken; fotoğrafla ilgilenirken aldığım keyfi yasayamıyorum. Tüm gün günesin altında kavurucu sıcaklıkta yapılan bir çekimin altından ayakkabılarımı bile çıkarmadan fotoğrafları aktarmaya koşarken fark ettim bunu. Ve dedim ki sanırım bu isten ekmeğini çıkarmak çok keyifli olacak. Hakli da cıktım. Fotoğraftan kazandığım para inanılmaz lezzetli. Aslında bu konuyu fotoğraftan kazanılan para olarak sınırlamaktan öte; insanin hobisinden para kazanması; seklinde bir genellemeyle ifade etmek gerekebilir.

Reklam ve moda fotoğrafçılığı üzerine yüksek lisans yapmak istiyorum. Fotoğrafın bu dalına kendimi ve portfolyomu daha yakin buluyorum çünkü.

Ne istiyorum biliyor musun İnci? Birisi fotoğrafıma baktığı zaman; `Aaa! Ne güzel fotoğraf!` deyip başka bir fotoğrafa geçmesin. Elini çenesine götürsün, düşünsün, fotoğrafın üzerinde yorum yapsın, sonra da başka bir fotoğrafıma zıplasın; bunu istiyorum. Kurgu dalına da ilgi duymamın altında bu isteğim yatıyor olabilir. Aklıma gelen bir fikir doğrultusunda çektiğim bir kareye gelen ve tamamen başka bir şey anlatan bir yorum beni çok mutlu ediyor. Bu iyi bir his.

Diğer zamanlarınızda fotoğraf dışında neleri yapmaktan keyif alırsın? Bunlardan fotoğrafçılığına yansıyan şeyler var mı?

Araba kullanmayı çok seviyorum. Motosiklete aşırı bir ilgim var ve Allah kısmet ederse yakında başıma bir kask geçirmeyi planlıyorum. Müzikle yakından ilgiliyim. Size gitar ve ney le bir şeyler çalabilirim. Seyahat ve adrenalin sporları çok çekici geliyor. Ama bunların içinden fotoğrafa neler sıçrıyor tam olarak kestirmek çok zor.

Bütün Fotoritim ailesine selamlar, sevgiler!..

Ali Raşit Sipahi
 

Elektronik ve haberleşme mühendisi olan Ali; 1980 doğumlu ve Birleşik Arap Emirlikleri / Dubai de yasamakta. Fotoğrafla 2004 senesinde Fotokritik vasıtası ile tanıştı. ve son iki senedir `bilinçli` bir şekilde fotoğraf çekiyor. Moda, kurgu ve tanıtım fotoğrafları ile ilgileniyor.

Röportaj : İnci İŞLER