Tam 30 yıl öncesinin son aylarından biri idi.Deniz bitmişti ve ben karaya vurmuştum. Islaktım, üşüyordum ve en önemlisi nefes alamıyordum. ”Keşke balık değil de kuş olsaydım “ diye düşünürken, ailemizin eniştesinin elinden çıkan AE-1 gelip elimden tuttu ve beni hayatın  içine çekti.

Bir yıl, düşüp-kalktım, kırdım-yapıştırdım, yazdım-sildim, kaybettim-buldum AFSAD’a  ulaştım.

Günün akşam saatlerinde Ziya GÖKALP  caddesi üzerindeki Fransız Kültür Derneği binasının arkasından yol bulan ışık   İnkılap sokak, No: ..  ‘un penceresinden süzülüp salona   konuk olur iken, ben de kapıdan “ buyur “ edildim. O  gün  bu gündür, çatısının altındayım.

Havası, kokusu, rengi ve sıcaklığı ile  “başka” idi AFSAD. Bu “başka”’ lığının fotoğraf anlayışı ve eylemlerinden  geldiğini anlamam uzun sürmedi. Bir üyenin, çiçek fotoğrafı çekip gösteriyor olması tozu dumana katmaya yetmişti. Çünkü AFSAD  fotoğrafı;  emek, barış, demokrasi, insan hakları, dostluk ve bağımsızlık ideallerine hizmet edecek görsel belgeleri oluşturmak amacı  ile üretmeyi varoluş nedeni olarak açıklamıştı.

Ben de “çatıda uçuşan güvercinler” fotoğrafım nedeniyle payıma düşen zılgıtı yedikten sonra, çadır sergilerinde, gezici otobüs sergilerinde,gezici pano sergilerde ve giderek  de yönetim kurullarında görev aldım.

Günler,günlerin ardından geldi, ulaştık 12 Eylül’e. Hayrettir ki AFSAD’ın kapısının açık kalmasına izin verilmişti. Ancak, bizler özdenetim ile frene basmak ihtiyacını duyduk. 

Bu dönem, yurtdışından fotoğraf  dünyamıza sızan!!! yabancı dergiler ve aklımızı çelen!!!  fotoğraf  yarışmaları ile tanıştığımız zamandır.

Gördük ki; fotoğraf, belgesel özelliğinin yanı sıra,estetik yapıya sahip, kompozisyon öğelerinin uygulanabildiği, renklilik içeren ve bu olanakları ile “sanat” boyutuna ulaşabilecek bir daldır.

Bu etkilenmemin sonucu olsa gerek,konularımın çeşitlendiğini,var olan görüntüye özellikle düşünsel  bir şeyler !!? katmaya çabaladığımı ve renkli filmi daha çok tüketmeye başladığımı   gördüm.

Yıl 1986 idi. Ama hangi ayın hangi günü? Bilmiyorum. Her hafta Cebeci tren istasyonunun  hemen yakınında “ güvercin pazarı” kuruluyor. Ben kendimi orada fotoğraf çekmeye kurgulayıp gerçekleştiriyorum. Dönüş yolum Cebeci stadyumunun kıyısından geçiyor. Staddan birdenbire yükselen bağırış-çağırışlar yüreğimi dağlıyor.!!! Öyle ya; ilk önceleri amatör, sonrasında ise kısa süreli de olsa, profesyonel idim. Tadı damağımda duruyor. Üstelik, uzun bir geçmişten bu yana  maç da seyretmediğimi hatırlıyorum.

Paraya kıyıp kapalı tribünden bilet  alıp, koltuğa oturup, bir yandan maç seyrediyor, diğer taraftan hayal kuruyorum. Ne zaman ki ayran satıcısı ayağıma basıyor, hayallerim bitiyor, gerçeğe dönüyorum.

O andan sonra gördüğüm şu: Ankara takımının taraftarları sayıca fazla. Her iki kalenin arkasındaki tribünleri mekan tutmuşlar. Konuk takımın , “maraton “ denilen tribünde toplanan  taraftarları sayıca az olmakla birlikte beraber olmanın avantajı ile daha baskın feryatlar gönderiyorlar gökyüzüne.

“Ben bu somut yapıdan kavramsal bir iş çıkartmalıyım” diyerek bir flaş  çakıyor AE-1’imin beyninde !!!

Hemen karşı tribünde oturan insanları 24  çarpı  36  nın içini silme dolduracak şekilde kadrajlamaya çalışıyorsam da 200 lüğüm bu iş için yeterli olamıyor. O  gün, o alanda, bu iş  için çektiğim  dikdörtgenler başarısız oluyor. Ama kararlıyım bu “birliktelik” kavramını çalışacağım. Üstelik,madem ki  “kavramsal” akımı  rehber aldım, o halde fotoğraflarımda “somut insanlar” da olmamalı.

İki yıl yoğun bir biçimde çalıştım. (Halen de takviyelerim oluyor)

Yıl 1990'a ulaştı. Negatiflerim; 40 ‘a  60  ve/ve de   50’ye  75 lik renkli kâgıtlara dönüştü,  paspartuya gömüldü, çerçeve ile çevrelendi,  camdan dışarı bakar oldular. Beraberce  Adana’ya  ulaştık AFAD  ile tanıştık. Bu serüven benim biyografime , “ilk kişisel sergi” olarak  kaydedildi. 2006'da FSK’ya konuk olduk Şimdi Fotoritim izleyicilerine görücüye çıkıyoruz !!   

Fotoğraflarımın, ilk bakışta,   sadece “ doku” fotoğrafları olarak algılanması  tehlikesi var. Oysa ben bu fotoğrafları, güçlü olmanın; birliktelik, dayanışma, örgütlülükden geçtiğinin  farkında olan “insanların” betimlemesi olarak çektim. Fotoğraf uğraşımda çok yakınımda duran arkadaşlarım var. Onlar biliyorlar ki “ doku” olarak tanımladığım fotoğraflar da çekiyorum. Ancak onlar gevşek dokulu ve dagınıktırlar.

Sırtlanların stratejisi; önce panikletip sürüyü dağıtmak, sonra ayrı  düşeni parçalayıp paylaşmak  üzerine kurulu.

Kış geldi~geliyor. Mahallemizin, üniformalı, bol madalyalı, eli sopalı, dili biberli, gönüllü bekçisi …………. efendi, çatısı gök kubbe olan mekanında uyumadan önce yakacağı sandığı,  “yığılmışlar”ın içinden çekip alamayacak kadar akla sahip.

Bugün, ülkemiz hızla ayrıştırılmaya çalışılıyor. Bu saptamam doğru ise, safları sıklaştırıp, karşı  durmak gerekiyor. Fotoğraflarımdan birinin  “sembol” olması, tüm “fotoğraf insanlarımızın” onuru olurdu diyerek düşüncelere daldığımı  itiraf etmeliyim.

Fotoritim‘in fotoğraflarıma bu sayıda yer vermiş olması, beni mutlandırıyor.

İzleyenlerin “tat” almaları dileğim ile selam ve saygılarımı gönderiyorum.

Ali Rıza  AKALIN   
 

YIĞILMALAR

---

Ali Rıza AKALIN Hakkında