Bugünkü Iraklılar

Sıradan Iraklılar, Irak savaşının ilk kurbanlarıydı ama çatışmalarda çekilen acımasız resimleri ile medyada ancak bugün yalın bir şekilde yer alıyor. Saldırılarda kaç sivilin yaralandığı ya da can verdiğini tam olarak tahmin etmek zor ama tüm açıklamalar bir yana, arazideki durum, işgalci kuvvetler ile ateş hattı arasında kalmış sivillerin insani bir felaketi, ülkeyi ele geçiren milisler ve hınçla hasar veren çeşitli ayaklanan gruplardan oluşmakta.

Zarar görmüş altyapısı ve yağmalanmış kaynakları ile Irak, kendisinin bir gölgesi haline geldi. Ülke dışında 2 milyon mülteci var – başlıca Suriye ve Ürdün’de- ve diğer 2.4 milyonu yer değiştirmiştir. Iraklı mültecilerin bu portre koleksiyonu, insani boyutu ön plana çıkarmak ve kişisel bakış açısından savaşın zararını göstermeyi amaçlıyor.

Irak serisi Prix de la Photographie'de savaş kategorisinde (amatör) 1.lik ödülü kazandı. 

Iraqis Today

Ordinary Iraqis are the first victims of the Iraq war, yet there is barely mention in the media today of the cruel toll the conflict has taken on them. It’s difficult to give a precise estimate of the number of civilians who perished or were injured as a result of the invasion, but by all accounts the conditions on the ground are a humanitarian disaster with the civilians caught in the line of fire between the occupation forces, the militias that have taken over the country and the various insurgent groups wreaking havoc.

With its infrastructure destroyed and its resources pillaged, Iraq has become a shadow of itself. There are some 2 million Iraqi refugees outside the country—mainly in Syria and Jordan—and around 2.4 million others internally displaced. This collection of portraits of Iraqi refugees seeks to bring the human dimension to the forefront and show the ravages of war from personal perspectives.

The Iraqi series just won 1st prize in the war section (non-pro) of the 2009 Px3, Prix de la Photographie, Paris.

Lübnan’da Suriyeli bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldim. Çok küçük yaşlardan itibaren film yapımcısı olma hayalleri ile büyüdüm. Yaratıcı ve görsel birşeyler yapmak her zaman benim bir parçamdı. (Sonunda Birleşik Devletler’de film yapımcılığı okudum) Ama özellikle fotoğrafçılıkla ilgilenişim ilginç bir anektotdur. Babam ben 10 yaşındayken öldü. Kendileri için önemli birilerini kaybeden çoğu insan gibi bu olay olduğunda iki şeyi onun anısı olarak saklamaya karar verdim. Neden olduğundan emin değilim ama iki şeyi gelişigüzel elimde tutmaya çalıştım. Birisi bir çift güneş gözlüğü diğeri de bir Minolta kamera ve lensleri idi. O kamerayı o zamandan beri saklıyorum.

İlk “gerçek” fotoğrafınızın ne olduğunu hatırlıyor musunuz?

Lisedeyken genellikle siyah-beyaz fotoğraflar çekerek Minoltayla oynamaya başladım. Bu bana daha iddialı geliyordu ama daha önemlisi, siyah-beyazın banyosu renkliden daha kolaydı. Orta formatı seviyordum ama söyleyecek ilginç şeyler bulmakta zorlanıyordum. Sanırım ilk serim, bir mezarlıktaki mezartaşlarıydı. Çok orijinal değildi ama bu beni ışık ve çerçeveleme hakkında düşünmeye itti.

Fotoğraflarınızın ilham kaynağı nedir?

Pek çok var. Çözülmesi gereken meselenin görsel değil, duygusal ve entelektüel olduğunu öğrendiğimi düşünüyorum. Diğer bir deyişle, içeriğin mümkün olduğunca estetik oluşu önemli. Özellikle, dijital teknolojilerle “güzel” imajların kolaylıkla şipşak çekiliverdiği günümüzde, bir fotoğrafın varoluş sebebi olmalı.

Fotoğrafçılığı profesyonel düzeyde mi yoksa daha çok hobi olarak mı yapıyorsunuz?

Profesyonel ve hobi arasındaki ayrımı gerçekten sevmiyorum. Bana göre bir şeyi ciddiyetle ele almak önemlidir. O, işin kalitesidir... Ama sorunuza cevap olarak; yaptığım tek şey o olmamasına rağmen fotoğrafçılığı gittikçe daha ciddi bir şekilde ele alıyorum. Film yapımcılığı ile de halen ilgileniyorum. Aslında şu sıralar, geçen kış tamamını Lübnan’da çektiğim bir filmi bitirme aşamasındayım.

Tipik bir fotoğraf çekiminiz ne kadar sürer?

Duruma bağlı. Bu bir nevi fotoğrafta neyin ilginç olduğudur. Araştırma, ağ oluşturma, görsel testler ve bunlar gibi somut işler ile bir fikir ya da kavramın olgunlaştırılması gibi daha soyut kısımların ayrımını yapabilirim.

Bir fotoğrafçı olarak güçlü ve zayıf yönlerinizin ne olduğunu düşünüyorsunuz?

Muhtemelen bir insan olarak zayıf ve güçlü yönlerim aynıdır. Şahsen, yaşamda insanların güçlü ve zayıf yönlerinin genellikle tek ve aynı olduğunu anladım. Sanırım entelektüel olarak meraklıyım. Bu genelde bir nitelik ama aynı zamanda yapabileceklerimden biraz fazlasını sorgulamaya da meyilliyim.

Fotoğrafçılıkla aşırı derecede ilgili, yaşadığım ya da yaşayacağım pek çok tarihsel olay var. Neyin en iyi fotoğrafı oluşturacağı hakkında önyargılı bir fikir anlamına gelebileceği için sadece bir tekini nasıl seçebileceğimden emin değilim. Yine de sorunuza esprili bir cevap vereceğim; dünya dışı varlıkları doğrulayan ilk fotoğrafı çekmek olabilir.

Fotoğraf çekmekte özel bir amacınız var mı?

Kendiminki de dahil insanların görüşlerinin doğruluğunu tartışmak.

Fotoğraf çekmek isteyenlere neler önerirsiniz?

Herhangi yaratıcı bir şey çekmeyi düşünen kişilere aynı şeyi söyleyebilirim. Bencil olmayın. Sizden daha büyük bazı şeyleri içeren bir çevrede bulunduğunuzu her zaman hatırlayın.

Bu çalışmanın sebebi neydi? Bu projeyi yapmanız için sizi ne etkiledi?

Yılladır Batı medyasında Arapları ve Müslümanları, canavarlaştırma yoluyla sömürgeleştirme ve işgali haklı gösterme eğilimi vardır. Bu eğilim, George W. Bush ve Tony Blair’in liderlikleri zamanında kriz noktasına ulaştı ama hala batı kültüründe hatta sözde medyada bile yerleşmiş haldedir. “Bint Jbeil, Şehit Kasaba” ve “Bugünkü Irak (Tanıklıklar)” çalışmaları ile savaş ve emperyalizmin yıkıcı etkilerini şahsi açımdan göstermek istedim. İnsanların, duygusuz istatistiklerle beslenmek yerine görmezden gelmesi daha kolay olan gerçek kişilerin acılarına tepki vermelerini sağlamak istedim.

Bu proje üzerinde çalışırken ne gibi güçlüklerle karşılaştınız?

Karşılaştığım güçlükler daha çok kişisel ve lojistikti. Yüz yüze geldiğiniz bu çeşit çılgınlık ve yıkım sizi insanlığın çirkin yanları ile karşılaştırıyor... Yani kendinizin çirkin yanları ile yüz yüze getiriyor...

Oradaki insanlarla ilgili neler gözlemlediniz?

İnsanlar aşırı derecede kibar ve davetkardı. Ve onlarla ilgili gerçekten güzel olan bir şey vardı; onların yaşamaya devam etme istekleri, onlara zarar vermek ve haritadan silmek isteyenlerin isteklerinden açıkça daha güçlüydü. 

Unutamadığınız bir anı yaşadınız mı?

Eninde sonunda kişiliğimizi tanımladığı için pek çok anıya sahip olduğunu umuyorum. Onların bazıları çalışmalarım vasıtasıyla ölümsüzleştirilmiştir.

Born in Lebanon to Syrian parents, I grew up from a very young age with the dream of becoming a filmmaker. So part of me was always drawn to doing something creative and visual (I did eventually end up studying filmmaking in the United States). But how I got interested in photography specifically is kind of an interesting anecdote. My father passed away when I was 10. Like many people who experience the loss of someone important to them, when that happened I decided to keep a couple of items in remembrance of him. I'm not sure why, but I grabbed two items sort of randomly. One was a pair of sunglasses, the other an old Minolta camera, along with its lenses. I’ve kept that camera since then.

Do you remember what your first ‘real’ photograph was?

When I was in high school, I started playing around with that Minolta, taking mostly black and white pictures. For one thing, it felt more “artsy” to me, but more importantly developing black and white was much easier than developing color. I loved the medium, but I was struggling to find something interesting to say. I think the first series I did was of tombstones in a graveyard. Not particularly original, but it forced me to start thinking in terms of light and framing.

What are your sources of inspiration for your photos?

There are many. It really depends. But I think what I’ve learnt is that it’s important to challenge yourself not just visually, but also emotionally and intellectually. In other words, the content matters as much as the aesthetic. A photo needs to have a reason for being, especially today when it has become so easy with digital technology to snap “beautiful” images.

Are you doing your photography on a professional level or is it more of a hobby for you?

I don’t really like the distinction between “professional” and “hobby”. To me, what matters is to do something seriously. It’s the quality of the work... But to answer your question, I have become more and more serious about photography, even though it’s not the only thing that I do. I’m still very much involved in filmmaking as well. As a matter of fact, I’m currently in the process of finishing up a film which I produced and which was shot entirely on location in Lebanon last winter.

How much work goes into a typical photo shoot of yours?

Each case is its own case. That’s sort of what is interesting about photography. I would differentiate between the tangible work, such as research, networking, visual tests, and so on... and the less tangible work, the more abstract part, such as the maturation of an idea or a concept.

What do you feel are your strengths and weaknesses as a photographer?

They’re probably the same as my strengths and weaknesses as a human-being. Personally, I’ve noticed that in life people’s strengths and weaknesses are often one and the same. I suppose I’m intellectually curious... it's generally a quality, but it also means that I tend to sometimes question things a little more than I should.

If you could photograph any past or future event in history, what would it be?

There are many historical events I would have been, or would be, extremely interested in photographing. I’m not sure how I would go about isolating just one, as it would imply a preconceived idea about what would make the best picture... But since there’s a playful aspect to your question, I’ll answer you nevertheless. It would probably be to photograph the first confirmed contact with an extra-terrestrial being.

Do you have a particular goal for your photography?

To challenge people’s views, including my own. 

What advice would you give someone thinking about taking up photography?

The same I would give to anyone thinking about taking up anything creative. Don’t be self-centered. Always remember that you only exist in the context of something much bigger than yourself. 

What was the reason of this work, what did effect you for making this project?

For decades now, there has been a tendency in Western media to justify colonization and occupation by dehumanizing Arabs and Muslims. This tendency reached its paroxysm under the leaderships of George W. Bush and Tony Blair, but it’s still very much engrained in Western culture, even in the so-called liberal media. With these works “Bint Jbeil, Martyr Town” and “Iraqis Today (Testimonies)”, I wanted to show the ravages of war and imperialism from personal perspectives. I wanted people to react to the pain of real individuals, instead of being fed cold statistics, which are easier to ignore.

While working on this project in the town which difficulties had you got?

The difficulties I had were more personal than logisitical. Witnessing such madness and destruction puts you face to face with a very unattractive side of humanity... so in a way it puts you face to face with a very unattractive side of yourself.

What did you observe about the people overthere?

People were extremely kind and welcoming. And there was something truly beautiful about them in the sense that their will to continue on living was obviously much stronger than the will of the people who were trying to destroy them and erase their town from the map.

Do you have any memory that you can never forget?

Hopefully I have many, as our memories ultimately define our identity. Some of them have been immortalized through my work.

Röportaj ve Çeviri (interview and translation by) : Berna AKCAN 

www.amrohamzawi.com

---

Bint Jbeil, Şehit Kasaba

 

İsrail sınırına sadece 3 km uzaklıktaki Bint Jbeil, 2006 yazı boyunca defalarca vuruldu. Hizbullah savaşçılarının şiddetli direnişinden ötürü işgal edilmesi güç olan bu yeri, İsrail kuvvetleri geri aldı ve topa tutarak neredeyse tamamen yerle bir etti. Bugün, Bint Jbeil sakinleri Başbakan Olmert’in savaşı, Şii hareketi Hizbullah’a karşı değil, Lübnanlı sivil masumlara karşı  kolektif bir cezalandırma olarak yürüttüklerini düşünüyorlar. 

 

 

Bint Jbeil, Martyr Town

 

Located only 3 km away from the Israeli border, the town of Bint Jbeil was severely hit during the war of summer 2006. Unable to occupy it due to the fierce resistance of Hezbollah’s fighters, the Israeli forces withdrew and shelled it almost entirely to the ground. To this day, Bint Jbeil’s inhabitants feel that prime minister Olmert carried out a war of collective punishment against innocent Lebanese civilians, not against the Shiite movement Hezbollah.

---

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved