For English: Please Scroll Down and Read the Page ↓

Koşullar

Conditions

Dr. Jörg M. Colberg

Bu çalışma modern güzel sanatlara adanmıştır: Bizlerin gözünü kamaştıran veya düşüncesizce eğlendiren ya da bildiğimiz şeyleri bize sunan bir çalışma değildir. Bir kere gördüğümüzde sorular sordurtan ve bize farklı bir insan olma seçeneği sunan bir çalışmadır. Ayrıca tesadüfi bir şekilde Andrés Marroquín Winkelmann'ın koşullarını ifşa etmektedir. Çalışmanın iskeleti Almanya, Berlin’ de oluşturulmuştur ve yerel yaşama dair yerleri ve insanları, gecekondu olarak kullanılan ya da kullanılmış olan, şehrin alt kültürünü oluşturan bölgelere dayanır. Fotoğrafçının yakından tanıdığı insanları ve yerleri natürmort görüntülerle bir arada sergiler.

Gecekonduculuk ve modern fotoğrafçılık göze ilk görünenden çok daha fazla şey anlatmaktadır. Özlü mesajlarla sık sık kafa karıştıran bencil görüntülerden bahsetmiyorum. Onların bir belirsizlik konumunda dünya ile mücadele etme tutkularından bahsediyorum: bir kimse örtülü bir propagandanın çeşitli katmanlarını dikkatli bir şekilde soyup iyi bir güzel-sanatlar fotoğrafçısının bu dünyada bir gecekonducu olduğunu, kapıdan içeri girdikten sonra kurallara uyup uyamayacağı bir alanı keşfeden kimse olduğunu görebilmelidir.

Fotoğraf- kitabı yapımında geleneksel yöntemlerin bir kenara atılıp koşulların özellikle fotoğrafların seri dizilim anlayışı içinde bir kitapta sonuç bulduğu mantıktan ibarettir. Kitap yapıcılar tarafından değil de izleyiciler tarafından oluşturulan görüntüler arasında sınırsız bir bağlantıdır (tam açarsak: kitabın yapıcılarından biri olarak muazzam bir ayrıcalığa sahip oldum). Anlam üretilmedi, anlam bulundu. Koşullar “Conditions” açık bir zihin gerektirir. Koşullar çalışmasının bir galerinin duvarlarında asılmasını bilmek bir şey değildir ama heyecan vericidir. Tabii ki duvar onların farklı yollardan izleyici üzerindeki kavrayışlarını sergileyen fotoğraflarını kitaptan daha çok taşıyacaktır.

Kitap ve duvar fotoğrafları üzerine konuşmalar yapılmıştır. Böylesi bir ayrımsamanın eninde sonunda bir anlam ifade edeceğinden emin değilim. Kimi fotoğraflar kitapta sunulurken kimi de duvardayken iş görür ama fotoğrafı her ikisinde de görmek isteyecek biri olamaz mı? Andrés Marroquín Winkelmann'ın Conditions’ ı şimdi bir uzlaşma sunuyor.

Çeviri (translated by) : Hasan SÖNMEZ

Conditions by Dr. Jörg M. Colberg

This is the promise of contemporary fine-art photography: It is not to dazzle us or to mindlessly entertain us or to present us that which we already know. It is to ask us questions, to give us the option to become a different person once having been exposed to it. Coincidentally, that is also the promise of Andrés Marroquín Winkelmann's Conditions. The body of work was produced in Berlin, Germany and shows people and places in communal housing, part of the city's subculture that is or at least was in part based on squatting. It shows people and places the photographer knows intimately, portraiture mixed with still lives.

Squatting and contemporary photography have more in common than it might seem at first. I'm not talking about the often self-centered displays of attitude that both often confuse with a genuine message. I'm talking about their desire to challenge the world from a position of uncertainty: One has to carefully peel away the various layers of propaganda that have been put on both to see that a fine-art photographer, a good fine-art photographer is a squatter in this world, someone exploring a space after gaining entrance to it in ways that might or might be not following the rules.

It was only logical that Conditions would result in a book that throws away the conventions of photo-book making, in particular the idea of a sequence. Instead, it is infinity of connections between images, to be made by the viewer and not by the makers of the book (full disclosure: I had the enormous privilege of being one of its makers). Meaning is not presented, meaning has to be found. Conditions require an open mind.

To know that Conditions has now been brought to a gallery wall is nothing but exciting. Of course, the wall will have the photographs unfold their grip on the viewer in different ways than the book.

There has been talk of book photography and wall photography. I'm not sure such a distinction ultimately makes sense. There might be photography that only works in a book, and photography that only works on a wall – but wouldn't one want to see photography that unfolds both on the wall and in a book equally well? Andrés Marroquín Winkelmann's Conditions offers that opportunity now.

Zappallal / Yurinaki

Duyumsal bir hafıza olarak yaşamı izlemek, Jorge Villacorta

Yurinaki Zapallal’dan yaklaşık olarak 350 kilometre mesafededir. Arabayla yaklaşık dokuz saat çeker. Birbirinden çok farklı olmayan coğrafik alanlarda yerleşmiştirler. Her birinin marjinal yerleşimler olduğu doğru, ancak Yurinaki kırsal özelliğe sahipken ve de yıllarca bu özelliğini sürdürecek gibi görünürken Zapallal’ daki – Lima Metropolitana’da, Peru’nun başkenti-  yerel yaşantının ritimleri kentsel bir şekle henüz bürünebilmiştir. Bununla birlikte bir kimse Andrés Marroquín Winkelmann’ın bu kitaptaki pek çok fotoğrafında bir yeri diğerinden ayırt etmek çok zordur ve bu onun fotoğrafik alanı kullanırken sanatsal açıdan belgesellik fikrinin sesini duyuran projesinin özündeki muğlaklıktır.

Durgunluk ve fanilik Marroquín Winkelmann’ ın dikkatli kompozisyonlarında figürler olarak ortaya çıkar, benzer yaşayan fotoğrafları “tableaux vivants” onun çevresel vizyonundaki modernliğin işaretlerini anlatan içerikten sakınılarak kaydedilmez. Onun görüşü oldukça basit biçimde bunları kapsamaz, fotoğraf çekerken tanımlama yapmayı reddeder. Dahili ve harici mekanların varlığını ince ve ölçülü olarak çok doğrudan ve açık bir şekilde kabul eder. Vizyonları, duyumsal hafıza olarak yaşamın etkilerini biriktiren gerçeğin izleri halindeki alanları ve atmosferleri sınırlamak için ortamın potansiyeli ile birlikte, hem gözlemleme keskinliğinden hem de fotoğraf mecrasının sessiz boyutlarındaki düşünce dolu denkleminden fışkıran bir yoğunluğun kazanımlarıdır.

1980’ lerin ortalarında gelişmeye başlayan belgesel fotoğrafçılığın, samimi ya da inandırıcı olabilmek için yirminci yüz yılda gerekli bir şart olan betimlemenin önem kazandığı kendi problematik tarihinin bir başka evresine girdiği görülür. Belgesel fotoğrafçının niyetindeki samimiliğin görüntülerde ortaya konan belirli bir bağlamı yansıtması beklenir: fotoğrafçı yakında durdukça, daha özgül biçimde yaklaştıkça konunun özüne kavuşur.

Öyle ki sıklıkla fotoğrafçının bir ayıklayıcı olması ve bütünüyle ya da – kısmen bütünüyle– fotoğraflanan konuya yoğunlaşması gerektiği tartışılmıştır. Sadece bu yolla fotografik işin içine giren durumlarla bağlantı kurulması yeterli bir anlayış sağlayacaktır. Buna paralel olarak, belgesel estetik kavramındaki farklılaşmayla beraber değişim ve anlayış, benzer öteki zeminlerde de ortaya çıkan yeni seslerdir.

Yeniden tanımlanmış olan stili, editoryal ifadeyi jest veya arabuluculukla minimize etmeye zorlarken, fotoğrafçının düşünce ve empati varlığının gerçek bir işareti olarak kişisel olmayan niyetini gösterir. Yazarın konuya olan mesafesi bir kimsenin aktif olarak gözlemlediği ama olaysız, düzgün, akıllı, ağır başlı renkli görüntülere dönüşmüştür.

1990’ların başlarında görsel sanatlara katılmış yeni bir resimsel anlayış – renkli fotoğrafçılığın yaygın kullanımı sayesinde, gerçi sade olmayan bir şekilde – modernlik kavramına inandırıcı bir anlam bulaştırmıştır. Portre, manzara ve ölü doğa gibi türler birden bire, sadece günümüzün yenilenmiş modelleri olmayıp ayrıca fotoğrafçılık alanında uygun eğitim almamış, doğru titreşime sahip görüntüleri yaratmaya çalışan fotoğrafçı ve sanatçıların çalışmalarında ortak bir yazarlık biçiminde anlam kazanmıştır.

1983 doğumlu Andrés Marroquín Winkelmann 1990’ların belgesel estetiği ile şimdinin uluslararası sanat manzarasında yer alan çalışmaların sahip olduğu tarzlar arasındaki ortak ilişkiyi devralmıştır. Uzak durmasına rağmen Almanya’ da kısmen eğitim aldığı için Dusseldorf Fotoğrafçılık Ekolü olarak adlandırılan belgesel estetiği yansıtan görünümlere yaklaşımında özgün bir tavrı benimsemiş olması açıktır. 2005’de Yurinaki’ nin olduğu yerde tesadüfen, Thomas Struth onun Peru’ nun Amazon ormanlarındaki “Cennet - Paradise” isimli projesinde yer alan bazı görüntülerin çekimlerini yapmıştır. Ayrıca Lima Şehri’ nin çölde yok olmaya başlayan güvenli olmayan insan yerleşimlerini fotoğraflamıştır.

Marroquín Winkelmann bilgiden sakınmaz ancak izleyiciye sunduğu görüntüler müzikal anlamdaki – duygu durum / yaradılışa boyun eğme aracılığıyla oluşmuş yapının gerçekleşmesi - yoruma eklenen ilave aydınlatmayla birlikte bir arabuluculuğun sonucudur. Bu durum ikamet bölgelerinde daylight -gün ışığı- çekimleri yaparken dış aydınlatma araçlarının kullanımını içerir. Mahalle sakinlerinin fotoğrafçıyla iş birliği içinde olduğu ücretsiz bir sahneleme yönünde verilen kararlar başarılı çekim yapabilmek için uygun bir aksiyon ya da işin yerine getirilmesinin anlaşılmasına gerek duyar. Pozlar kendi içinde, bireylerin kendilerinin olan alanlardaki hareketsizlikleri aracılığıyla kendilerini teşhir etmesini mümkün kıldığı genel dinamiklerden fışkıran bir şeye dönüşür.

Fotoğrafçı ek aydınlatma aracılığıyla bir yeri görme deneyimi içinde öğeleri tanımlarken çok açık olmayan ancak onun ilgisini çeken dokuları ortaya çıkararak izleyicinin dikkatini fotoğraflanan konunun belli bir özelliğine çeker. Ön plana çıkardığı altı çizili bilgi bir tanımlama yaparken öyküsel bir ilişkiye yönelimden söz edemez. Bu daha çok fotografik işin orijininde tahrik etme yoluyla yavaş bir okumanın, duyumsal yanıtı ortaya çıkaran görsel bir yapı olarak çerçevenin içeriğine dair algılamayı zenginleştirdiği bir vurgulama serisi yaratmaktır.

Marroquín Winkelmann’ın fotoğraflarındaki belirgin karakteristik, Zapallal ve Yurinaki gibi yerleri seçmiş olmasıdır. Görsel olarak yeterince betimlenmemiş, şehrin varoşlarındaki Perulu kesimin yerleşimlerini fotoğraflamayı seçmiştir. Bunlar ülke haritasındaki çok sayıda suskun noktadan sadece ikisidir: halka dahil edilmezler; sayılmazlar. Ne zaman sosyal eşitsizlik üzerine tartışma çıksa herkes onların ulusal politika tartışmalarının esasını oluşturduğunu bilir; ve kimse onların gerçekte nasıl göründüğünü bilmez. Onlar farklı, bağımsız, görsel varlık olarak görülmeksizin Peru mülkiyetiyle ilişkili olarak atılan nutuklarla homojenize edilirler. Ancak Winkelmann’ın gözleri sıklıkla belirli bir sosyal detayı arasa bile bu çalışma sosyolojik meseleleri bu anlamıyla işaret etmez. Bu insanları düş gibi resmetmesine karşın çocukluk ve gençlik üzerine odaklanır, bununla birlikte onları seyircisiz gelişen tuhaf durumlardaki sahneler olarak gösterir. Onun gözünde bireyler bitkiler ve hayvanlar gibi diri ya da boğazlanmış ve bir organizma olarak yeniden tanımlanmış bir konu, gerçeğin bütünleşik gelişimi olarak aynı varoluşsal karmaşıklığın bir parçası gibi görünür. Aynı özel ilgi onun çöl fotoğraflarında da yer alır: taş veya kum, olağan dışı bir şekilde rahat evlerin ve kulübelerin etrafını kuşatmış gibi görünür – bazen onları içine hapseder – içine alır. Aile resimleri yoktur ama aile yaşantısı güçlü biçimde hissedilir, fotoğrafladığı odalarda veya genç ve yetişkinler arasındaki bağı işaret eden olaylarda zamanla eğitim ve oyunların sonucu olarak değişmeye başlasa bile bu durum çok açıktır. Bu görüntüler izleyiciye toplum içindeki hala aile yapısına dayanan yaşantının kompleksliğini hayal etme fırsatı verir.

Eşitsizlik ve mülkiyeti nicelleştirmeye yarayan istatistik hesaplamaların ardında, böylece akademik bir araştırma için şiddetli veriler – ve nihayet stratejik politik beyanat – verir. Kibarca söylemek gerekirse Marroquín Winkelmann sıradanlığın içindeki güzelliğin kişisel keşfi açısından insan çabasının içten kutlandığı çok dengeli doğrulayıcı bir duruş sergiler.

Çeviri (translated by) : Hasan SÖNMEZ

Tracing life as sensuous memory by Jorge Villacorta

Yurinaki is approximately 350 kilometers from Zapallal, and it is about a nine- hour journey by car. They are located in geographical areas that could not be more different from each other. It is true that both are peripheral settlements, but the life rhythms of the community living in Zapallal – within Lima Metropolitana, capital of Peru -, have already begun taking on an urban shape, while Yurinaki is rural and will quite probably remain so for years to come. However, in most of Andrés Marroquín Winkelmann’s photographs in this book, one has great difficulty discerning one place from the other, and it is this ambiguity at the core of the project that sets the tone of his proposal of the documentary as art, using the photographic medium.

The stillness and a-temporality that emerge as features of Marroquín Winkelmann’s careful compositions, resembling tableaux vivants, are not inscribed by avoiding the inclusion of the telling signs of modernity in his vision of the peripheral. His gaze is quite simply not held by these either, for as he photographs he refuses to describe. He very directly and cleanly acknowledges presences both indoors and outdoors with subtle balance and measure. The visions he achieves are of an intensity that emanates both from acuteness of observation and from a deliberate equation of that dimension of silence that is the terrain of photography, with the potential of the medium to encapsulate spaces and atmospheres as traces of the real that build up the impression of life as sensuous memory.

Documentary photography by the mid-1980s appears to have entered another phase of its problematic history in the 20th century, in which the emphasis shifted to the necessary condition of belonging to the context portrayed, in order to render it faithfully or, at the very least, convincingly. The authenticity of the documentary photographer's intention, was supposed to be reflected in what the images revealed of a specific context: the closer the photographer came to the bone, the more specifically committed to the context they should be, or so the argument went.

So it was frequently argued that the photographer had to be an insider of sorts, and fully -or almost fully- belong to the context photographed, for only thus would an adequate understanding of and commitment to the circumstances enter into the photographic act. Parallel to this, however, the notion of documentary aesthetics had begun undergoing changes, diversifying and reaching what seemed to be new inflections in an otherwise familiar ground. The style that was being redefined, while stressing the minimization of authorial expression through gesture or intervention, seemed to propose the impersonal as a real sign of the photographer’s presence of mind and empathy. The distance of the author from the subject translated into the neat, clear-sighted, level-headedness of color images that one could describe as actively observed but uneventful.

A new sense of relation to the pictorial, entered the visual arts soon after, in the early 1990s and - thanks to the widespread use of color photography, though not exclusively - contaminated the notion of the contemporary in a persuasive manner. Genres such as the portrait, the landscape, and the still-life suddenly became not only current in renewed modes, but also meaningful in a muted, authorial way in the work of both photographers and artists who, though lacking in proper training in photography, were using the medium to generate images of true resonance.

Born in 1983, Andrés Marroquín Winkelmann has inherited both the documentary aesthetics of the 1990s and the muted relation to genres that is at work at present in the international art scene. It goes without saying that since he has been partly educated in Germany, he has absorbed a core attitude that in his approach to landscape reflects the documentary aesthetics of the so-called Dusseldorf School of Photography, though he also marks a personal distance from it. Coincidentally, Thomas Struth shot some of the images of his “Paradise” project in the Amazon rainforest of Peru, in mid-2005 -where Yurinaki happens to be located. He also photographed the precarious human settlements where the city of Lima starts to dissolve into desert.

Marroquín Winkelmann does not eschew information but the images he presents to the viewer are the result of an intervention with additional lighting that amounts to interpretation in the musical sense - the realization of composed structure through subjection to mood/temperament. This involves the use of external lighting while photographing daylight scenes in the context of dwellings or living spaces, either with or without individuals performing domestic or other tasks. Decisions are made towards a frank process of staging in which the collaboration of the inhabitants of either locality with the photographer is necessary to figure out a convenient action or task to carry out for the camera. The pose in itself becomes something emanating from the general dynamics of the session, which allows the individuals to find ways to manifest themselves by their immobility, in spaces of their own.

Through additional lighting he brings to the attention of the viewer, certain features of the photographed context, revealing those textures that are not so evident but have interested or attracted him as defining elements in his own experience of seeing a place. The underlying information that he chooses to bring to the fore cannot be said to bear a relation to narrative as in recourse to description. It is more like creating a gamut of accents that enrich the perception of what is contained within the frame as visual construction, through stimulating a leisurely reading highlighting the sensuous response at the origin of the photographic act.

A significant characteristic of Marroquín Winkelmann’s images of this project is that by choosing locations as Zapallal and Yurinaki, he has chosen to work in a visually under-represented segment of Peruvian human settlements outside of the cities. These are just two of myriad silent points on the map of the country: they do not register with the public; they do not count. Everybody knows about them, they are intrinsic to national political discussion whenever social inequality is bandied about; and nobody quite knows what they really look like. They are homogenized by the discourse concerning poverty in Peru without ever having emerged as discrete, independent, visual content. But his work does not address sociological issues as such, though his eye often seeks out precise social detail. He focuses on childhood and youth and in spite of his dreamlike portrayal of them, he nonetheless presents them as stages in the strange affair of growing up without spectators. In his vision, individuals seem to be a part of the same existential mesh as plants and animals, living or slaughtered, and context is redefined as an organic, integral development of the real. The same goes for his images of the desert: stony or sandy, it would seem to surround the houses or shacks -sometimes hemming them in - as in a weird, homey embrace. There are no family portraits but family life is potently felt, and is evident in rooms he has photographed and in actions that point to the bonds between youngsters and adults, in which the former learn from the latter, though this has started to change in time as a result of education and games. These images permit the viewer to imagine life in the community as more complex, yet closely based upon family structure.

Beyond the statistical figures that attempt to quantify inequality and poverty and, thus, provide hard data for academic research - and, eventually, strategic political statements - Marroquín Winkelmann achieves a very delicately poised affirmative stance, in which the human endeavors are celebrated as intrinsic to his personal discovery of beauty in the commonplace.

Andrés Marroquín Winkelmann Peru’da doğmuştur ve Almanya’da yaşamını sürdürmektedir. “Universidad de Lima” da iletişim okumuştur (2000-2003). 2005’ de Berlin Fotografie am Schiffbauerdamm (FAS)’ da fotoğrafçılık dersleri almış ve Ostkreuzschule für Fotografie und Gestaltung’ da fotoğraf kariyerine (2009) devam etmiştir.

 

Andrés’in çalışması dünyada pek çok yerde solo ve grup sergilerinde yer almıştır. Shanghai - Berliner Kunstsaloon’da Kunst.Licht Gallery, İtalya Savignano Fotofestivali, Leipzig’ de F-Stop Festival’i, Darmstädter Tage der Fotografie ve Fotosommer Stuttgart 2010.

Andrés Marroquín

 

Andrés Marroquín Winkelmann was born in Peru and now resides in Germany. He studied Science of Communication at the “Universidad de Lima” (2000-2003). In 2005 he started his photography studies at the FAS, Fotografie am Schiffbauerdamm in Berlin and he continued his career at the Ostkreuzschule für Fotografie und Gestaltung, graduating in 2009.

 

Andrés’ work has been invited to numerous group and solo exhibitions around the world, including 06. Berliner Kunstsaloon, Kunst.Licht Gallery in Shanghai, Italian Photofestival of Savignano, F-Stop Festival in Leipzig, Darmstädter Tage der Fotografie and Fotosommer Stuttgart 2010. 

---

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.