DIŞLANAN DEVLET

Dhaka Bihari kampından 66 yaşındaki Shahara Khatun adlı yaşlı kadın “Eğer size hizmet etmeyi bırakırsak şehrin insanları bir gün bile yaşayamazlar ama hala sizin bir parçanız olamadık” dedi. Son 36 yıldır, 60.000 kilometrekarelik bir alana sıkıştırılmış (kabaca üst düzey bir fitness ve spor salonu kadar) 22.000 insan, Dhaka şehrinin  Mohammadpur bölgesinin “Cenova Kampı” olarak bilinen küçük bir bölümünde Bangladeş “eyaletinde” devletin koruması, yardımı ve tanıması olmadan yaşıyor, nefes alıyor, ürüyor ve hayatta kalmaya çalışıyor.

Yeni yetmelik zamanlarımda, annem öğlen uykusundayken evden gizlice kaçardım. Arkadaşlarımla dar bir patikadan koşar, döne döne sonunda bir harabeye varırdık. Yaşlı insanlar oraya “Kamp Pazarı” derdi. Bunların, özgürlük savaşından sonra Pakistan için seçilmiş Bihariler için geçici barınma yeri olduğunu söylerlerdi. Bihariler yabani güvercinleri evcilleştirmeye çok meraklıydılar. Maruf, Mizan ve Sahadat’ın onları ufacık kulübenin deliğinden çıkarıp oynadıklarını gördüğümde şaşırırdım. Bir gün, Mizan bana bir çift beyaz güvercin verdi. Her zaman, kiralık evimizin verandasından uçuracağım kendi güvercinlerim olsun isterdim. Ama Biharilerin verdiği hiç bir hediyeye evde izin verilmezdi. Hayallerim yıkılmıştı ve ailem onlarla arkadaşlık etmemin beni yoldan çıkaracağını düşündüklerinden bana engel oldular.

Bir fotoğrafçı olarak, kampta kendi keşiflerimi yapmaya başladım. Küçük kamptaki bunaltıcı kalabalık arasında güçlü bir komşuluk buldum. Sefil mahalle ve gecekondular arasından parka parça görünen orda yaşayanların tek nefes alabildikleri alandı. Hiç bir boş yeri olmayan bir alanda kadınlar tarafından yapılan elişleri ve dini ortam kamp yaşamını karakterize etmeye devam etti. Burada çocuklar hala güvercinlerini uçurur; miladlar (dini parçalar) küçük kulübelerde icra edilir, çocuklar dostlar arasında koştururlar.

Kamp sakinlerinden Shawkat Ahmed; “Biz bu ülkede kalmak istiyoruz. Ne Pakistan’a ne de Hindistan’a gitmek istiyoruz.” diyor. Tüm mahrumiyet, adaletsizlik ve sosyal ihmallere karşın kamp halkı bu metropolitanda tüm dayanma güçleri ile yaşamaya çalışıyorlar. Hindistan, Bangladeş ya da Pakistan onları devletin bir parçası olarak kabul edip kalacak yer sağlamayı reddediyor. Onlar hala yaşamayı ve hayatta kalmayı hayal ediyorlar. Ruhları özgürce koşuyor.

Bu toplum için “Mülteci” veya “Sıkıntıdaki Pakistan” başlığı pek çok göz için, zengin kültürel çeşitliliği ve 60 yıl evvel yeni Pakistan devletine ait olmak için evlerini Bihar’da bırakan bir toplumun mirasını saklayan bir perde gibi durmaktadır. İşçilik konusunda çok yararlı ve asil hünerlere, kendi edebiyatına ve diline, kendi normlarına ve adetlerine, yemekle ilgili ve kültürel pek çok beceriye sahip ve “mülteci” başlığı altına gömülmüş bir toplum. Bugün, 21. yüzyılda dünya vatandaşları, en büyük ve en küçük meseleleri gözetmek için kendi devletlerini talep ettiklerinde Bihariler bir devletleri olmadan var olmaktadırlar.

STATE EXCLUDED

“People of the city can’t live even a single day if we stop serving you, but we couldn’t be a part of you still now,” said Shahara Khatun, a 66 years old woman of Dhaka’s Bihari camp. For the last 36 years, 22,000 people, packed in an area of 60,000 square kilometres (roughly the size of a top grade fitness gym), have lived, breathed, reproduced and survived, without the protection, benefits and recognition of a state, in a small section of the Dhaka city’s Mohammadpur area known as ‘Geneva Camp’, in the ‘state’ of Bangladesh.

During my teens, I used to sneak out of my house when my mother is still in her afternoon siesta. I used to run through the small lane, go round and round with friends and finally reach to a slum like place. Elderly people used to call it “Camp Bazaar”. They said, these were temporary housing made for the Biharis after liberation war, who opted for Pakistan. Biharis were very keen on taming wild pigeons. I used to get bemused seeing Maruf, Mizan or Sahadat taking those pigeon out of the hole of tiny sheds and play with them. One day, Mizan gave me a pair of white pigeon. I always wanted to have my very own pigeons to raise them in my veranda of our rented house. But bringing any gift from Biharis was not allowed at home. My dreams were shattered and my parents grounded me, as they used to think; being in company of Biharis will derail me.  

Being a photographer, I started exploring my own experience in the camp. Among the overwhelming population in the tiny camp I found a strong neighbourhood. Patches of sky seen through the shabby quarters and narrow allies of the slum was the only breathing space for the dwellers. A space without any empty space, embroidery works by women, religious environment continued to characterize the life of the camp. Here, kids still fly their pigeon; milads (religious recitation) are performed in tiny shelters, children runs through the allies.

“We want to stay in this country. We don’t want to move either to Pakistan or to India,” says Shawkat Ahmed, a camp dweller. With all the deprivation, injustice, social negligence people of the camp survives in this metropolitan with all their resistance. India, Bangladesh or Pakistan refused to accommodate them as part of the state. Yet, they dream on – for life, and to survive. Their spirit runs free.

The title ‘refugees’ or ‘Stranded Pakistani’ for this community stands as a veil on most eyes, hiding the rich cultural diversity and heritage of a community of people who 60 years back left their home in Bihar to belong to the new state of Pakistan. A community that possess many useful and sublime skills in labour, one that has its own literature and language, its own norms and customs, many culinary and cultural treats, have been buried under the title ‘refugee’. Today, in the twenty-first century when the citizens of the world demand of their state to look after most major and minor affairs, the Biharis exist without a state.

Çeviri (translation by) : Berna AKCAN

 

The alleyway between the houses, constantly crowded by people, also serves as a kitchen for most houses.

Evlerin arasındaki, devamlı insan kalabalığı ile dolu olan dar yol aynı zamanda pek çok eve mutfak olarak da hizmet verir.

A 'milad', a socio-religious gathering, at Moushumi's, a camp-dweller, residence. The month before the tenth of Muharram holds great religious significance for camp-dwellers who host frequent milads across the tiny cabins of the camp throughout the month.

“Milad” sosyal ve dini bir toplantıdır, kamp sakinlerinden Moushumi’nin evinde. Muharrem ayının onundan önceki ay, kamp sakinleri için dini açıdan çok büyük önem taşır ve kamp sakinleri küçük kabinler arasında pek çok milada ev sahipliği yaparlar.

Nurun Nahar (left) had started living in the area even before the camp was set up in 1972. The cabin (right) used to be her former residence until her daughter with her four children moved in there. Now she lives outside under a polythene shade. She had reportedly died two weeks after the photograph was taken.

Nurun Nahar (ayrıldı) kamp 1972’de kurulmadan hemen önce bölgede yaşamaya başlamıştı. Kabin(sağdaki) kızı dört çocuğu ile oraya taşınmadan evvel onun oturduğu ilk yerdi. Şimdi dışarda polietilen bir gölgelik altında yaşıyor. Fotoğraf çekildikten iki hafta sonra öldüğü söylendi.

Mina (front) works on karchupi (a special kind of embroidery) designs inside a house surrounded by other family members. 'Karchupi' design is a popular profession amongst most women in the camp.

Mina (öndeki) etrafında aile bireyleri ile birlikte evde bir karchupi (özel bir çeşit el işi) üstünde çalışıyor. Karchupi tasarımı kamptaki kadınlar arasında çok popüler bir uğraş.

Mizan, who lives in the tiny enclosure on the right, plays with his pigeon. Despite a lack of living space, affection for animals and birds, especially pigeons, feature strongly in their lives.

Küçük kapalı bir yerde (sağda) yaşayan Mizan güvercinleriyle oynuyor. Yaşama alanının kısıtlılığına rağmen hayvan ve kuş, özellikle de güvercin sevgisi onların yaşamında önemli yer tutuyor.

Shawkat Ahmed is sitting inside his tiny house in camper bazaar where he has been living for last 25 years.

Shawkat Ahmed  son 25 yıldır yaşamakta olduğu kampçı pazarı içindeki küçük evinde oturuyor.

Mehrab passes his lazy days around the alleys of over populated camp. Thousands of teenagers of the camp have no future as poverty doesn't support to carry on minimum studies and unemployment is very common.

Mehrab, günlerini  aşırı kalabalık dar sokaklarda tembel bir şekilde geçiriyor. Yoksulluk onlara en ufak bir işte çalışmalarına bile izin vermediği ve işsizlik çok yaygın olduğu için kamptaki binlerce gencin hiç bir geleceği yok.

The inhabitants of the camp passes their daily lives between the houses structurally damaged and overwhelmed in the darken alleys.

Kamp sakinleri günlerini karanlık sokaklardaki hasarlı ve mahvolmuş yapılar arasında geçirirler.

People pray in a mosque inside the camp area, while passer byes walk through the dark alley during dusk.

Günbatımında loş sokaktan gelip geçenler varken insanlar kamp bölgesindeki bir camide dua ediyorlar. 

Prayers at a shrine inside the camp on the morning of the tenth of Muharram. The pigeons will be sacrificed later to mark the occasion on the day.

Kamptaki bir türbede Muharremin onuncu günü sabahı insanlar dua ediyor. Güvercinler daha sonra bu gün vesilesi ile kurban edilecekler.

Blue sky is rare to see from the tiny alleyway of camper bazar. The inhabitants of the refugee camp live in a very congested environment.

Kampçı pazarındaki küçük sokaktan mavi gökyüzünü görebilmek nadirdir. Mülteci kampı sakinleri çok kalabalık bir çevrede yaşarlar.

Shahra Khatun is sitting on the balcony of her house, which she got from the government 36 years ago. Although the tiny places had been located for the camp people, some inhabitants recently made brick build houses on the lands. These groups of people are known as comparatively richer than the general people in the camp.

Shahra Khatun, hükümetten 36 yıl önce aldığı evinin balkonunda oturuyor. Kamp insanları için her ne kadar küçük yerler olsa da bazı sakinler arsalar üstünde tuğla evler inşa etmişler. Bu insanlar, kamptaki diğer insanlara kıyasla daha zengin olarak bilinirler.

Habib and Shamim (right) is having bath during the dusk after coming back from daylong work in the Bihari camp. Most of the people have to work very hard just to survive. Bihari people usually don't get job, as they don't have any formal nationality from the state yet.

Habib ve Shahim (sağda) , Bihari kampında gün boyu çalıştıktan sonra akşamüstü banyo yapıyorlar. İnsanların çoğu, sadece hayatta kalabilmek için çok çalışmak zorunda. Bihari halkının, devlet henüz resmi bir vatandaşlık vermediği için genellikle  işleri yoktur. 

A fire-thrower at the camp prepares for the big event of the tenth of Muharram the next day. Many such antics will be used the next day during the Muharram march, an important event amongst Shi'ite muslims worldwide, also one of the most important religious event among the camp-dwellers.

Bir ateş atıcısı Muharremin onuncu gününün ertesi günü büyük etkinlik için hazırlıklar yapıyor. Bunun gibi pek çok tuhaflık ertesi gün Muharrem yürüyüşü boyunca kullanılacak. Bu, dünyadaki Şii Müslümanlar arasındaki en önemli olay ve aynı zamanda kamp sakinleri için de en önemli dini etkinlik.

Raju is hanging around the camp area in the moon night of Eid-Ul-Azha (the Muslim religious festival). A holy atmosphere surrounds during the religious occasions in the camp.

Raju, Kurban Bayramında ay ışığında kamp alanında dolaşıyor. Dini günler süresince kampı kutsal bir atmosfer sarar.

O zamandan beri İngiltere’de, Kamboçya’da, Myanmar ve Bangladeş’de pek çok hikaye üzerinde çalıştı. Bangladeş’deki zor durumda olan Bihari toplumu hakkında halen devam etmekte olan “Dışlanmış Devlet” adlı bir foto makale de onlardan biridir.

Biraj ileri fotoğrafçılık diplomasını, Güney Asya Fotoğrafçılık Enstitüsü-Pathshala’da aldı. 2004’de İngiltere ‘deki Bolton Üniversitesi’nden fotoğraf derecesini bitirmek için tam burs kazandı.

2008’de Dünya Basın Fotoğrafı JoopSwart Masterclass  bursuna seçildi.

NPPA’nın 2008’de düzenlediği En iyi haber fotoğrafçılığı kategorisinde ”Çevresel Resim Hikayesi’nde” 1.liği kazandı.

2007’de 3. Çin Uluslararası Fotoğraf Yarışması’nda bronz ödül aldı

Karen McVeigh ile birlikte The Guardian One World Medya Ödülleri 2008 Basın Ödülü kazananı oldu.

Venedik Uluslararası Fotoğraf Yarışması 2007’de haber fotoğrafçılığı dalında 2.lik ödülü aldı.

Çalışmaları Visa Pour l'Image, Perpignan, France’I da içererek dünya çapında önemli bir yer tutar.

Angkor Fotoğraf Festivali, Kamboçya

İran’daki İslam Dünyası Uluslararası Fotoğraf Bienali

Hollanda Noorderlicht Fotoğraf Festivali

Yangon Fotoğraf Festivali, Myanmar

Kiyosato Fotografik Sanatlar Müzesi, Japonya

Dünya Fotomuhabirleri Festivali,Çin

S Maria della Pieta Venedik, İtalya

Ulusal Sanat Galerisi, Malezya

Drik Galeri, Bangladeş ve Bolton Üniversitesi, İngiltere

Biraj; TIME.com, The New York Times, The Guardian, International Herald Tribune, The Observer Magazine, Courrier International, Asian GEO, Saudi Aramaco World, Himal Southasian, I Care, New Age, Forum Magazine of Daily Star ve pek çok uluslararası yayında da yer almıştır.

www.andrewbiraj.com

 

Andrew Biraj completed a basic course in photography from Pathshala in 1999, working alongside in a local weekly magazine, before traveling through Bangladesh to pursue his own work as a photojournalist. Throughout the years in his own country, Biraj photographed stories from the political brutality of Bangladesh to the solitude life of his old grandma. He often focuses on the people living on the fringe from the social, political and environmental perspectives.  

Since then, he has worked on numerous stories in the UK, Cambodia, Myanmar and Bangladesh, including his ongoing project 'State Excluded', a photo essay about the stranded Bihari community in Bangladesh.  

Biraj completed advanced diploma in photography from The South Asian Institute of Photography- Pathshala. In 2004 he obtained a full scholarship from the University of Bolton, UK to finish his B.A in Photography. 
 

He has been selected for the World Press Photo JoopSwart Masterclass grant in 2008.

He won 1st Prize in the “Environmental Picture Story” category of “Best of Photojournalism” by NPPA; 2008  

Bronze prize in the 3rd China International Press Photo Contest (CHIPP); 2007

Winner of Press Award with Karen McVeigh of The Guardian in One world Media Award; 2008

2nd Prize in the Photojournalism category in Venice International Photo Contest; 2007.

His work has been featured worldwide, including Visa Pour l'Image, Perpignan, France.

Angkor photo festival in Cambodia.

International Photography Biennial of the Islamic World in Iran.

Noorderlicht photo festival ‘Act of Faith’ in The Netherlands.

Yangon photo festival in Myanmar.

Kiyosato Museum of Photographic Arts in Japan.

Tops- World Photojournalism Festival in China.

S. Maria della Pieta'in Venice; Italy.

National Art Gallery in Malaysia.

Drik Gallery in Bangladesh and University of Bolton in UK.  

Biraj has also been published in TIME.com, The New York Times, The Guardian, International Herald Tribune, The Observer Magazine, Courrier International, Asian GEO, Saudi Aramaco World, Himal Southasian, I Care, New Age, Forum Magazine of Daily Star and in many other international publications.

www.andrewbiraj.com