SOKAK OYUNLARI

Yaz mevsiminde kentin öğle saatlerinin yegane sahibidir çocuklar. Sıcağa teslim olmuş bu şehrin dar sokaklarındaki tek yaşam belirtisi onların ara sıra yükselen oyun sesleri ve canlı gülümseyişleridir. Yaşlı ve yorgun kent bile ara sıra üzerlerine düşürdüğü gölgesi ile onların varlığına kayıtsız olmadığını fısıldar gibidir.Kendileri bile farkında değildir oysa,dünyanın en güzel saklambaç oyunlarının bu dar sokaklarda oynandığının. Ve bu labirent şehrin çocukları bir gün büyür. Kuvvetli bir deniz yeli onları uzak kentlere savurur. Gün gelir saklambaç oynadıkları sokakta hala saklanmakta olan çocuk ruhunu aramak için geri dönerler. O gün anlarlar ki Antakya’da tüm sokaklar birbirine benzer  ve bu şehir kendi çocuklarının ruhunu öyle iyi saklar ki hiçbirinin sobelenmeden  çıkıp başka diyarlara gitmeye niyeti yoktur ve yazık ki arayanın da bulmaya yetecek kudreti …

Tandırın duvarındaki  isten daha siyah  bakan bir çift göze rastlarsanız bilirsiniz ki size güneyli bir kadının şefkatli gözleri dokunmaktadır. Kadının gözleri tandırın siyahından,tandır kadının mahzunluğundan bir şeyler alır zamanla. Renkleri ve ruhları birbirine siner yavaş yavaş. Ekmeğin hamuruna hüzün karışır kadının elinden. Belki o yüzdendir tandır ekmeğinin zamanla gittikçe kırılganlaşması, dokundukça un ufak olup dağılan hali. Hasılı kadınlar  kırılgan ekmeğe, ekmekler  kavruk yüzlü,solgun çehreli ve kara gözlü kadınlara benzer bu coğrafyada…..

 

  

AHENK

 

Çok renkli, çok dilli, çok dinli ama tek yürekli  bir kent Antakya.Hepsi farklı yönlerden kıvrılarak akan büyük nehirler gibi süzülür karışır insanlar birbirine bu topraklarda. Derler ya “gölge etmemek “ birbirine. Burada tam tersi; insanlar  gölgesi düşsün istiyor birbirinin üstüne. Birinin nefessiz kaldığı anda diğerinin kuytusunda soluklanmak, birinin sularının çekildiği anda diğerinin coşkusundan beslenmek, birinin dilinde sözcükler tükendiğinde diğerinin dudağında yarım kalmış türküye devam edebilmek. Yani birbirinin yarım yanlarından bir bütün olmak, hep bir ağızdan soluk almak, tek yürekli koca bir kent olmak için yüzyıllardır yaşıyor Antakya…

 

 

 

ANTAKYA KÜNCÜSÜ

Zordur yoksul semtlerin oyuncaksız kıyılarında bir oyun çocuğu olmak. Hele ki çocukluğunu senden başka fark eden yoksa ve herkes seni en az kendisi kadar büyümüş birine benzetiyorsa. Çaresiz adımların en fazla kapı eşiğine kadar uzanacak, orada seni sadece yalnızlığın kovalayacak; ta ki  rüzgar seni tek bildiğin yer olan dar sokaklardan alıp bilinmez bir coğrafyaya susam taneleri gibi savurana dek. Zordur çocukluğunu nazar boncuğu misali  yoksul bir semte iliştirmek. Her gülümseyişin eğreti, her umudun yok hükmünde olacağını bilerek, çaresiz bir susam tanesi gibi ne zaman geleceği ve nereye savuracağı belli olmayan rüzgara boyun bükerek….

 

 

E(K)MEK

 

Antakya'da bir çocukluk efsanesidir kara fırınlar. Evin büyüklerinin sizi nefesiniz ve minik ayaklarınızdaki güç tükenene kadar ısrarla gün içinde zorunlu ziyaretçisi haline getirdikleri mahalle fırınları. Ama her çocuğun fırından gelip de eve  yayılan, katıklı, biberli yahut mahlepli lezzetleri için gönüllü katlandıkları bu yolculuk sonunda yüksek taş duvarlarla çevrili evin avlusunda büyük bir akşamüstü şölenine dönüşecektir elbet. O yüzden her Antakyalının çocukluk öykülerinin durağı bu fırınlar modern fırınların yanında hala varlığını sürdürüyor Antakya'da.

 

UZUNÇARŞI ve BAHARAT YOLU

Uzunçarşı, şehirde yüzünü gösteren pek çok modern yapı ve çarşıya rağmen hala şehrin kalbi, en canlı alışveriş merkezi ve turistik yeri olmayı sürdürüyor. Bunda belki de bu çarşının karmaşasına hakim ahenk, bu karmaşanın insana yaşattığı garip huzur ve sıcaklık, kıvrılarak uzanan çarşının her dönemecinde karşılaşılan ayrı bir güzelliğin etkisi var. Antakya'daki zengin  mutfağın ve yemek kültürünün mayası da hala bu çarşı ve en güzel örneklerini de çarşının mutevazi  dükkanlarında görmek mümkün. Dolayısıyla Antakya fotoğraflarının içinde bu çarşıyı belgeleyenler benim için  olmazsa olmaz nitelikte olanlar.

 

---

Ayça ÖZTÜRK Hakkında

1978 Antakya doğumluyum. Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunuyum. Halen serbest avukatlık yapmaktayım. Fotoğraf maceramın başlangıcında bir gün fotoğraf çekeceğimi, kendi dünyamı ve gördüklerimi paylaşabileceğimi düşünmemiştim. Niyetim daha çok iyi bir izleyici olarak kalmak ve fotoğrafların duygusunu analiz edebilmekti. Ancak bu geniş dünyada sadece izleyici olarak kalmak mümkün olmuyor. Kendi dünyanızdan da bir şeyler paylaşma arzusu kaçınılmaz hale geliyor. Bu sebeple ben de gördüğümü ve görülmesini istediklerimi çekmeye ve paylaşmaya başladım. Ama hala fotoğraf çekmek kadar fotoğraf izlemeyi ve fotoğrafların yansıttığı duyguları analiz etmeyi seviyorum.

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.