Engin GÜNEYSU
 
Yaş : 26
Meslek : Satış Temsilcisi

2004 İzmir/çeşme guide kitabı ve Aynı yıl bodrumun kalbi dergisi fotoğrafçılığı, 2005   G.Antep, Adıyaman, Ş.Urfa Kosgeb sanayi rehberlerinin fotoğrafçılığı.

http://www.vefotograf.com/

http://www.fotoritim.com/yazi/engin-guneysu--roman-mahallesi

Aslında fotoğrafa ilk başladığım yıllarda bilinçsiz olarak deklanşöre öylesine basardım. Gerçi fotoğrafa başlamama sebep olan şey anlık tanıdığım bir insanın bana makinelerden, zoom lenslerden ve uzağı yakına getiren o optik teknolojiden bahsetmiş olmasıydı! Düşündüm ve çok etkilendim uzağı yakına getirmeyi anlık görmek değil gördüğünü bir de kaydedebilme durumu beni cezbetmişti.

Fotoğrafa başladıktan yaklaşık bir sene sonra edindiğim ve 7 yıl kullandığım Olympus om10 analog makinem ile uzunca bir süre insanları uzaktan fotoğrafladım, 2 yıldan beri belgesel tarzda fotoğrafla alakalıyım, her ne kadar arada bir deneysel çalışmalar yapıyor olsam da bunlarda can sıkıntısını gidermek için yapıyorum sanırım.

Bugüne kadar kapsamlı olarak yaptığım iki adet ve halen devam etmekte olan belgesel çalışmam var.

Doğal insan anlarını ve tutkularını fotoğraflamayı seviyorum. Sonuç olarak kendimi bir ifade biçimi olarak fotoğrafı seçtim…

Gülsah Çakar

Yaş : 24
Meslek : Öğretmen
http://www.fotokritik.com/kullanici/masalsu

Fotograf çekiyorum çünkü müzik ve hayal dünyamın küçük  küçük renkleri  üşüdükce birbirinin üstünü örtüyor renklerle, notalar. Beyazın üstüne dünyadaki gördüğüm renkleri konduruyorum, bana öyküler sunuyor...

Yaşama dair, insana dair, ruhuma dair. Her insanin kocaman bir dünyası var ve ben o dünyaların keşfine çıkmak, dünyasından hikayeler yakalamak hemen altına dizeler kondurmak  istiyorum. Resim yaparken müdahale ettiğim bütün fırça darbelerim orda sakinliğe bırakıyor kendini, çünkü ben fotograf çekerken renklerim kirlenmiyor...

Doğa bütün canlılığıyla duruşta, ben ise geziyorum ..

Kemal Batur

Yaş : 45
Meslek : Foto-muhabir
17 yıllık haber fotoğrafçısı

En önemlisi iş için çekiyorum. Benim işim bu. Fotoğraf çekmek en güzel işlerden birisidir bence. Zorlukları olmasına rağmen, o anı yakalamanın heyecanı her şeye değer. İşin ilginç yanı fotoğraf çekerken sakinleşiyorum. Beni çekiyor fotoğraf çekmek.

Konunun sanat tarafına girmek istemiyorum. Fotoğraf bana göre sanat değildir. Sadece harika bir iştir. Çünkü mekanik alet ile ortaya çıkan bir ürün…

Fotoğraf üzerine binlerce şey yazabilirim. Ve bunlar sadece benim yaklaşımlarımı belirtir. Çünkü konu ile ilgili herkesin bir görüşü vardır.

Fotoğraf bir görme biçimidir.

Hayata zamanla fotoğraf kareleri olarak da bakabilirsiniz. Kısacası bir fotoğraf bize neyi hatırlatır. Özellikle geçmişi ve geçmiş içinde kayda geçen belge olarak karşımıza çıkar. Bence fotoğrafın en önemli yanı geçmişi görsel bir belge olarak saklamak. Çok önemli bir arşiv çalışmasıdır.

Bir de fotoğrafta ne olması da önemli. Her bir kare bir birey gibidir. Kendine has özellikler taşır. Bu özellikler ise bakanın bakış aşısına göre değişir. Kendisi ne ile ilgili ise fotoğraf objesine ona göre bakar.

Kısacası fotoğraf bize neyi hatırlatır. Aile albümleri geçmişi,belgesel çalışmalar tarihi ve haber kareleri ise haberi.

Fotoğraf çekmek olgusu da kişiden kişiye göre değişir. Herkesin çekim amacı farklı olabilir. Ama gerçek olan şey, geçmiş an’ın donarak kayda geçmesidir...

Fotoğrafın kullanım alanları günümüzde çok geniş bir alanı kapsar. Önemli olan ilgi duyduğumuz şeydir. Kısacası fotoğrafı çeşitli amaçlar için de kullanılabilir. Bilgi, belge, arşiv, haber veya manipüle aracı olarak. Onu kullananın niyetine göre değişir. Bence en önemli yanı tarihe not düşmeleridir. Kısacık ömründe fotoğraf çok yol aldı. Ayrıca fotoğraf çekenin birikimi karesine de yansıyabilir, bir kare ile bir roman da yazabilirsiniz… Fotoğraf yorumculuğu da ayrı bir birikim alanıdır.

Herkese iyi çekimler…

Murat Gençer

Yaş : 45
Meslek : Tekstil Mühendisi
12 yıldır fotoğrafla ilgileniyor, son dönemde profesyonel çalışmalara sahip.
 

İlk olarak, hayata farklı bir pencereden (vizörden) bakmak, gördüklerimi farklı değerlendirmek hoşuma gidiyor, bu nedenle fotograf çekiyorum diyebilirim.

Bunun yanısıra, hayatın acımasız koşturmacasından kurtulmak, sıkıntı ve dertlerimden arınmak için de denebilir. Çünkü,  vizörün arkasına geçtiğim zaman, görüntü peşinde koşarken tüm dertlerimden, düşüncelerimden arınıyorum.

Farklı bir açıdan da, insanların bilmediği, görmediği şeyleri görüp, bilgi sahibi olmak, anı ölümsüzleştirmek veya belgelemek için de denebilir.

Son olarak da, şu anda fotografla profesyonelce uğraştığım için, para kazanmak için fotograf çekiyorum.

Nur Zaim

Yaş : 26
Meslek : Peyzaj Mimarı
8 yıldır fotoğraf çekiyor

Dolaylı yoldan tanışmamızın 8. yılı. Çocukluğumda yaptığım karakalem çalışmalarının kendi içinde kuralları, biçimleri ve süreçleri olurdu tıpkı fotoğraflarımdaki gibi. İlk keşfim, ilk heyecanım, ilk hevesim işte o yıllarda başladı, şekillendi. Büyüdükçe, eriştikçe bilgim, algıma doğru yön aldı, sonra bazen düz giderek bazense rayından çıkarak şekil aldı. Açıklığa önem vermişimdir hep anlatımlarımda, bir kompozisyon barındırmalı her fotoğraf bağrında. Bu sebeptendir; fotoğraflarımda çoğu zaman anlaşılamayan bir dil, sanat oluyor. Belki de bana öyle geliyor….

Neden mi? Üretimin en büyük görsel zevkini fotoğraf çektiğimde alıyorum.

Hayatımda o durduramadığım akışın anlarını bir karede dondurarak ölümsüz kıldığım için belki de. Hiç bir şeyin kaybolmadığının ve herşeyin zaman içerisinde değiştiğinin en belirgin kanıtıdır fotoğraflar…

Teknik kısmı beni çok etkilememiştir fotoğrafların. Bu sebeptendir ki, yaptığım eleştiriler de hep teknikten uzak mantığa dolaylı yoldan yakın düşünce, durum kompozisyon içeren ibareleri taşır. 

Bir fotoğraf felsefesi değil elbetteki bu, ama hayat kadar gerçek ve hayatın içerisinde yer alan bir olgu. Bize varolduğumuzu, varolacağımızı ve bir şekilde değiştiğimizi / değişeceğimizi  hatırlatıyor zaman zaman.

Fotoğraf çekerken yaşayan tüm varlıkların üzerinde bir hakimiyet kuruyorum; tüm nesneler ve canlılar bakış açımda yeniden anlam kazanıyor sanki. Öz benliklerinden çıkıp yeniden varoluyorlar.

Bazense objektifime tüm dünyayı sığdırıyorum. 

Fotoğraf çekmeyi gerçekten seven ve ciddiye alan bir insan olarak aslında bu sanatın çok ağır ve ağır olduğu kadar keyifli ve hayatın bir parçası olduğunu düşünenlerdenim ben de.

“Fotoğraf realitenin yansıması değil, yansımanın realitesidir” demiş B. Brecht.

“İşte düşüncelerimin en öz anlatımı”

Olgay Güler

Yaş : 25
Meslek : Öğrenci
1 yıldır amatör olarak fotoğrafla ilgileniyor.

http://www.fotokritik.com/kullanici/portfolyo.php?id=45267

Sanırım fotoğraf çeken ve fotoğraf çekmeyi çok seven birisine sorulacak en zor sorulardan biridir bu... Fotoğraf çekmeyi, eğer bir hobinin ötesine götürmüş, günlük yaşamının bir parçası haline getirmiş biriyseniz, bunun cevabı gerçekten çok zordur. Bu, "neden yemek yiyorsunuz?" gibi bir soru gibi gelebilir size. Fakat objektif olarak düşünüldüğünde, fotoğraf çekmenin bir “an”ı dondurmak ve onu diğer bütün insanlarla paylaşmak adına yapılan bir eylem olduğunu kavramak güç olmuyor. Ve bu bağlamda, en iyisini çekmek, en farklı olmak, bir anlamda sizin amacınız olmaya başlıyor.

Sorunun asıl cevabına gelmek gerekirse, şahsen; fotoğraf çekerken olmadığım kadar özgür hissediyorum kendimi. Ve hiç olmadığım kadar yaratıcı. Derin düşünmek gerekirse, fotoğraf çekmek için dışarı çıktığınızda, sizi nelerin bekleyeceğini bilmemek, hangi anlarla karşılaşacağınızı merak etmek veya kafanızda bir kurgu varsa “acaba bunu gerçekleştirebilecek miyim” sorusu bu işin en büyük özelliği ve heyecanı... Yakaladığınız bir anı veya kurguladığınız bir fotoğrafı insanlarla paylaşmak ve onlardan övgü ya da daha iyisi için tavsiye almak başka bir heyecan ve zevk kaynağı.

Daha çok küçükken ailemle birlikte çekildiğimiz fotoğraflar "ne kadar saçma" diye düşünürdüm. Ancak şu an geçmişe baktığımda, eski fotoğraf albümlerini karıştırdığımda bunların hatırlanması gereken şeyler olduğunu anlıyorum. Biliyorum, fotoğraf bir anı olayı değildir. Bu örneği vermemin nedeni, bu anı fotoğraflarının bile insanda ne garip duygular uyandırdığı… Bu açıdan düşündüğümde, bugün ve seneler içinde çektiğim bir manzara fotoğrafını ya da bir insan portresini saklamak ve bunları seneler sonra bile insanlarla paylaşmak, sanırım bir insan için en büyük ve heyecan verici duygulardan biri olacak. Anlatmak istediğim, fotoğraf çekmenin bir beklenti, bir heyecan ve bir paylaşım olduğu. Eğer bu üç duyguyu da hissetmek benim için bir heyecan ise, işte ben bu yüzden fotoğraf çekiyorum. Bir anlamda fotoğrafın heyecanını içime çekmek için fotoğraf çekiyorum...

Serdal Güzel

Yaş : 41
Meslek : Yönetici/Reklamcı/Mühendis/Fotoğrafçı 
25 yıl önce başlayan fotoğraf sevdası ara ara duraklama dönemlerine girerek sürdü, son 8 yıldır aralıksız, son 5 yıldır ise Profesyonel (Ticari) alanda da devam ediyor.

http://www.fotokritik.com/kullanici/serdal

Fotoğraf bir tutku olayı benim için. Öncelikle kendim için fotoğraf çekiyorum. Yani anılarımı yaşatacağım, belgeleyeceğim, sevdiklerimle paylaşacağım ve çocuklarıma miras (parayı kendileri kazansın) olarak bırakabileceğim fotoğraflar benim için ön planda. Fotoğraf hayat' tır diye düşünürüm ve insan öğesi ağırlıklı fotoğrafları, yaşamın ta içinden olanları çok seviyorum.

İşim gereği hayatın içinden fotoğraflar çekmeye vakit bulamasam da çektiklerim benim hayatım hakkında fikir veriyor diyebilirim. Neler yapıyorum, nerelere gidiyorum, nasıl yaşıyorum? ... Böyle düşününce bencil bir durum da ortaya çıkıyor ama bu tüm fotoğrafçılar için böyle. Özellikle fotoğrafçılığın ticari kısmını bir kenara bırakırsak fotoğraflarla hayata fotoğrafçının gözünden bakmıyor muyuz?

Bunun dışında işim gereği fotoğraf çekiyorum. Yani fabrikalar, binalar, ürünler, toplantılar... Ama stüdyo işi değil, bir türlü ısınamadım stüdyo fotoğrafçılığına. Bana doğal gelen belki yıllarca şantiyelerde mühendis olarak çalışmanın verdiği özgürlük hissiyle aktüel fotoğraflar çekmek, ticari bile olsa. Ama iş için bile fotoğraf çekmeye çıktığımda kendim için kareler mutlaka kovalıyorum.  Bir fabrikaya gitmişsem çalışanların fotoğrafları (müşterimin istemedikleri) mutlaka oluyor, reklam fotoğrafları değil, gerçeklerle yüzleştiren fotoğraflar yani. Bu fotoğrafları maalesef paylaşamıyorum.

Vakit bulursam proje fotoğrafçılığına başlayacağım. Yani sadece gördüklerimi değil, aklımdakileri de benim gözümden paylaşacağım. Ama maalesef fotoğraf çekmek emek ve özellikle zaman istiyor. Çok bilen değil, çok gezen daha iyi fotoğraflar çıkarır derim hep. Az kaldı, emekli olduğumda aklımdakileri de fotoğraflayacağım.

Avatar fotoğrafı için Hasan TEZKOL’e teşekkür ederim.