Diğer bir sergileme ve atölye çalışma alanı yine M.Y.O. hizmetine verilmiş bir alan.

Festivalin açılışı fabrikartgrup insiyatifi kurucusu Kaan SARI’nın konuşması ve Belediye Başkanı’nın katılımıyla medrese binası avlusunda yapıldı. Katılım oldukça yoğundu. Sergiler ilgiyle karşılandı.

Medrese ve diğer alanlardaki sergi açılışlarından sonra sergi kokteylinin verileceği Uçhisar’daki Karlıkevi isimli otele hareket edildi. Karlıkevi sahibi Mustafa Bey tam bir sanatsever. Aynı zamanda festivale sürekli sponsorluk yapıyormuş. Zaten otelin girişinden, arka bahçesine kadar her yerin bir sanat müzesini andırmasından bu durum hemen anlaşılıyor. Gecede Kaan SARI yine bir konuşma yaparak sponsorlara plaketler vererek onlara teşekkür ettikten sonra, müzik eşliğinde, içkiler Uçhisar’ın görkemli silüetine karşı yudumlanarak tatlı sohbetlere dalındı.

Sergilerin açılışının yapıldığı günün ertesinde artık geriye kalan 9 günlük süre içerisinde sanatçılar atölye çalışmalarına başladılar. İşin en çok bu kısmını sevdiğimi söylemeliyim. Adeta bir okul halini almıştı tüm mekanlar. Sanatçılar birbirleriyle kaynaşıp sanat konuşuyor, üretiyor, birbirlerine fikirlerini açık yüreklilikle söylüyordu. Sonuçta düşündüğünüz zaman bu gerçekten çok güzel bir şey. En azından konuştuğunuz bütün insanların ortak ilgisi sanat olunca bir başka tat alınıyor. Aslında bence organizatörler festival ismini değiştirip sanat kampı adını koysalar hiçte fena olmaz. Zaten onların tam da istediğinin bu olduklarını söylediklerini hatırlıyorum.

Farklı disiplinlerle birlikte olmak benim için çok eğiticiydi. Onların konularını seçiş, işleyiş biçimi, yaratı süreçlerini görmek besleyici bir süreçti. Türkiye’den gelen sanatçıların çoğunun genç olması ve ülkemizin ileri gelen sanat okullarından mezun olmaları veya halen okumakta olmaları( Mimar Sinan, Anadolu, Marmara Üniversitesi vb.) kayda değerdi. Ancak burada daha da ilginç olan başka bir şey ise bu genç sanatçıların çoğunun aldıkları eğitimden yana olan sıkıntılarıydı. Çoğu okula girmeden önceki üretkenliklerini kaybetmekten ve özgünlüklerini yitirdiklerinden bahsetti. Eğitimin kendilerine olan güvenlerini kaydettirdiğinden ve tek düze işler üretmelerine yol açtığından söz ettiler. Bu bence dikkate alınması gereken bir konuydu. ( Kendimde bir eğitmen olduğum halde sık sık dile getirdiğim sanatın eğitimi olmaz sözü geldi aklıma sürekli. Bende bir alaylıydım aslında. Fotoğraf eğitimi almadan kendi kendimi yetiştirdim ama şimdi eğitmenlik yapıyorum. Acaba ben mi yanılıyorum derken böyle bir konuyla karşılaşmak haklıyım galiba dedirtti doğrusu). Okullarımızın çoğu bugün gerçekten bu konuda batmış durumda. Gittiğim birçok yerde bunu gözlemliyorum. Sanki fabrikasyon bir eğitim veriliyor hissindeyim. Şöyle ki ; “siz falanca okuldan mı mezunsunuz”   diye sorduğumda yanıldığım çok az olmuştur. Genç sanatçı adaylarının en büyük şikayeti de bu noktada başlıyor zaten. Öğretmenlerinin kendi tarzlarını oluşturmalarına müsaade etmediklerini sürekli dile getiriyorlar. Biz yine festivale dönsek iyi olacak aslında. Tespitte bulunduğum bu konu bence konunun uzmanlarıyla, başka bir platformda ele alınmalı.

Bu yazıyı yazdığım site bir fotoğraf sitesi sonuçta. Ben isterseniz fotoğraf alanında sergilenen işlerden bahsedeyim. Aslında itiraf etmeliyim bu dalda katılan sanatçıların içinden tanıdığım kimse yok ( bir tek Ali Saltan’ı tanıyordum o da niyeyse gelmedi). Fotoğraf dalında katılanlara geçmeden önce hepsinin su=parıltı temasına uyduğunu söylemeliyim.

Su üzerine çamaşır makinesi üzerinden bir göndermede bulunmuş sanatçı.(Kendisi gelmediğinden tanışamadım ve ismi henüz asılmadığı bir dönemde çektiğimden üzülerek ismini veremiyorum.) Konsept olarak güzel kotarılmış eserin teknik yönden oldukça zayıf olduğunu söylemeliyim. Bianel tarzı bu tür işlerde konsept ve biçimsellik –eserin sergilenme şeklide dahil- her zaman güzel olurken, tekniğe önem verilmemesi oldukça ilgimi çekiyor doğrusu. Benim gibi tamamen kendisini tek bir disipline adamış birisi için ilginç diyelim daha doğrusu.

Zeynep Nihal İçöz tarafından çekilmiş bu fotoğraflarda festivalin konusu olan parıltı temasıyla ilintili. Sanatçının konuya oldukça somut bir bakış açısıyla yaklaştığı oldukça belirgin. Zeynep Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Tekstil ve Moda Tasarımı Bölümü'nden.

Ayfer Kurtuluş’un fotoğrafları. (O da yukarıdaki örneklerde olduğu gibi konuya oldukça grafiksel bir bakış açısıyla yaklaşmış) Ayfer’de Mimar Sinan Üniversitesi Tekstil Tasarım Bölümünden. Tekstil üzerine önemli yarışmalarda oldukça başarılı sonuçları var. Bunu ne kadar hak ettiğini festival sırasında ürettiği atölye işinden de anladım. Aynı zamanda iletişimi çok güçlü sağlam bir insan olduğunu söylemeliyim. Bunu bilgisayar ve internet üzerine bizlere yardım ettiği için söylemiyorum J

Rusya Federasyonu’ndan gelen sanatçılara ait işler. Fotoğrafların bir kısmı temaya uygun iken bir kısmı değildi. Onların fotoğraflarında geçen yıllarda izlediğim Dönüş/Return filminden etkiler gördüm. Zaten kendileri de yönetmenden çok etkilendiklerini söylediler. Fotoğraflarındaki ışığı ve hareketi kullanışları, ayrıca konularını soyut bir bakış açısıyla çekmiş olmaları kayda değerdi. Aynı grubun ( Ildar Karım, Adel Rıza, Farıd Bıkchantaev‘dan oluşuyordu Rusya heyeti.) kısa filmleri ise tek kelimeyle nefisti. Çok gençler ama atmosfer konusundaki gösterdikleri yaklaşım inanılmazdı.

Yazımda da belirttiğim üzere Hollandalı grupla pek diyalog kuramadım. O yüzden sanatçısının ismini almayı unuttuğum başka bir fotoğraf sergilemesi de bu. Buradaki fotoğraflarda temaya oldukça uygun ve grafiksel bir bakış açısı dikkat çekiyor. Sergileme tekniği olarak da kolaja yakın bir teknik kullanılmış. Konu olarak günlük modern yaşantımızda karşımıza çıkan su elemanlarını bir araya getirmiş. ( musluk, lavabo, logar kapağı vb.)

Bu arada diğer disiplinler atölye çalışması yaparak birer işlerini verirken bu durum bende bir eksiklik duygusu yarattı ve bende sunumum sırasında iki adet gösteri yapmayı düşündüm. Bir mübadele kasabasında mübadele içerikli “aynı şehirde aklar düşemedi saçlarına” isimli gösterimi sunmak çok hoş bir duyguydu. Ardından yaptığım “monochrome cumartesiler” isimli gösterimde oldukça ilgi gördü. Bunlarda beni vicdanen rahatlatmadığından Mustafapaşa’da bulunduğum süreçte çektiğim fotoğrafları belediye’ye göndereceğim.

Fotoğraftan sonra benim açımdan en ilginç gelen işler kısa film ve video art dalında gösterilen işler oldu. Bu alanda az önce yukarıda bahsettiğim Ruslardan sonra, kendilerini sunum, imece usulü iş yapabilme, acımasız eleştiri, üretkenlik ve ifade edebilme gücü yönünden belirgin bir şekilde ortaya çıkan bir gruptan söz edeceğim sizlere; Bermu- D.A.S. (Bermuda Disiplinler Arası Sanat) Burçak Konukman, Funda Oruç, Uğur KARAGÜL ‘den oluşuyor grup. Grubu şöyle tanımlıyorlar;

Bermu-D.A.S. , birbirlerinden habersiz farklı eğitim süreçlerinden geçip, farklı ortamlarda, aynı sorunları yaşayıp, aynı sanat görüşünü benimseyen üç kişinin yollarının kesişmesiyle kurulmuş bir sanat oluşumudur.

“Sanat” anlayışının felsefi boyuttan, teknik ve malzeme boyutuna kadar sürekli bir devinim ve değişim halinde olmalarına karşın, gerek fakültelerde gerekse göz ardı edilemeyecek kadar geniş kitleleri kapsayan sanat-sanatçı camiasındaki “sanatsal değişim sürecini” gerilerden takip etme eğiliminin yarattığı” sıkışma etkisi” sonucu oluşan bir çekim alanıdır Bermu-D.A.S.

Üçgenin üç köşesinin de farklı yönlere baktığı halde bir bütün olduğu gibi, Bermu-D.A.S. üyeleri de sahip oldukları farklı özellikleri-farklı görüşleri aynı amaç için bir kotada bütünleştirip ortak enerji ve üretim alanı yaratmışlardır.

Bu üçgenin ayaklarını oluşturan grup üyeleri farklı sanat disiplinlerinin ayrı ayrı başlıklar altında birbirinden bağımsız ele alınması görüşünü benimsememeleri sonucunda, bütün sanat dallarından /disiplinlerinden beslenen ve sanat başlığı altında toplanan çalışmalar/eylemler yapmayı amaçlamaktadırlar.

Burçak Anadolu Üniversitesi Resim, Funda Gazi Resim, Uğur’da Hacettepe grafik mezunu.

Uğur-Funda gösteri öncesi hazırlık yaparlarken, Burçak’ta kendi sunumu sırasında.

Oldukça uzun bir yazı olduğunun farkındayım ama merak ederseniz tekrar tekrar geri dönüşler yaparak okursunuz. Ülkemde bu tür etkinlikler o kadar az yapılıyor ki bunu es geçemem. Bunu yaparsak organizasyonu düzenleyen ve orada işlerini sergileyen arkadaşlarıma haksızlık yapmış olurum.

Bu seneki festivalde aslında en çok katılım Hollandalı sanatçılar tarafından oldu. Ancak burada eleştirmeden geçemeyeceğim bir konu var ki o da onların çok ayrıksı bir duruş sergilemesi oldu. Bu onların ayrı mekanlarda yerleşmiş olmasından oldu gibi geliyor ama yine de daha samimi bir ortam yaratılabilirdi diye düşünüyorum. Çünkü bu tür etkinliklerde farklı kültürlerden ve yaptıklarından beslenmek çok önemli diye düşünüyorum. Hollanda grubu üyeleri oldukça deneyimli bireylerden oluşuyordu. Özellikle video art gösterisi donanımları, sergileme teknikleri açısından çok öğretici sunumlardı. Bir tercüman aracılığıyla kişisel sohbetler yapabilmek çok etkileyici olurdu diye düşünüyorum.

Festival temasına uygun ama sergilenme tekniği açısından yanlış mekanda durduğu için dikkat çekmeyen bir işte beni oldukça etkiledi. Aslında tam bir doku çalışması olan işin etkisini yitirmesine sebep tam da biz fotoğrafçıların fark edeceği bir konuydu: ışık

Bir musluk ağzından birbirine misina ile bağlamış küçük taşlar akıyordu. Musluğun arkası taşlarla aynı renge sahip olduğundan kaybolmuştu. Yere dökülen taşlardan oluşmuş göletin içinde küçük küçük, kadın, erkek suratları vardı. Halbuki yandan gelen bir ışık altında sergilenseydi etkisi çok büyük olurdu. Ama yine de çok etkileyici bir işti bence. Sanatçısı; Laetitia Giraud.

 

Diğer bir etkileyici çalışmayı ise RemDans Proje topluluğu sergiledi. Pırıl pırıl gençlerden oluşan (ne demekse), disiplinli çok şeker bir gruptu. Mimar Sinan kökenli dansçılardan oluşan grup çok etkileyici bir gösteriye imza attılar. Sonradan öğrendik ki gösteri birbirlerinden habersiz yani çalışılmadan, doğaçlama gerçekleştirilmiş. Oysa bana göre o kadar uyumluydular ki, hiçbir şey fark etmedim. Sunumları sırasında öğrendim. Çanakkale’de de zamanında bir gösteri yapmışlar. Santral İstanbul’daki gösterilerinden sine vizyon da fotoğraflar gösterdiler. Çok etkilendim. Performans Sanatçıları: Erdinç Anaz, Yoseob Kim, Çiğdem Agas, Melis Tuzcuoğlu, Emre Karaca, aslı Bostancı, Tuğçe Tuna’dan oluşuyor. Gelemeyen arkadaşları Tuğçe Tuna’dan da övgüyle söz ettiler. Topluluğu oluşturan esas ismin o olduğundan falan bahsettiler.

Doğaçlama yaptıkları gösteriden ve mekandan detaylar.
 

Heykel disiplininde; genç yaşına göre başarılı çalışmalara sahip olduğunu düşündüğüm Melis ASLAN ve Eskişehir’de kurulmuş olan Kamil Abi Sanat Grubu üyesi Ahmet AVCI oldukça etkileyici işler sergilediler.

 

Melis Aslan’ın işlerinden örnekler.

Ahmet Avcı’nın işlerinin sergilendiği bölüm.
 

Azerbaycan’dan gelen Sabina Shikhlinskaya’da oldukça yaratıcı ve temaya uygun bir işle katılmıştı. Çalışmasının ismi hamam’dı. Yere serilmiş beyaz ipek çarşaf üzerine, yukarıdan aşağıya yönlendirilmiş bir sine vizyon cihazı vasıtasıyla, havuzda yüzen bir erkek figürü yansıtılmıştı. Çalışma da ses de çok önemliydi. Adeta bir meditasyon etkisi veriyordu. (su sesi) İpek çarşafın kenarına bırakılmış bir beyaz havlu da dekoru tamamlıyordu.

Festivalde kaldığım 7 günlük süre içerisinde o kadar çok insanla tanıştım, o kadar çok iş gördüm ki; burada aslında hepsinden tek tek bahsetmek isterdim. Ama buna imkan yok. Burada sözünü ettiğim sanatçılar benim yakın ilişki kurabildiğim ve kendilerini tanıma imkanı bulduğum kişiler. Ayrıca bir ay sonra geriye dönüp baktığımda beni etkileyen işler ve kişiler. O yüzden umarım diğer arkadaşlara haksızlık yapmamışımdır.

 

Festival boyunca- en azından kaldığım süre içerisinde- çekebildiğim diğer işler için bakınız;
http://picasaweb.google.com/aykanozener/FabrikartgrupSergilerden 

 

Festival organizasyon heyetinin yaptığı birçok güzelliğin içinde benim hoşuma giden şeylerden birisi de her disiplin için farklı renklerde yapılmış tişörtleri dağıtmalarıydı. Herkes çocuklar gibi şendi o gün. Herkes birbirinin rengini kıskandı durdu. Ben çok şanslıydım. Çünkü sevdiğim bir renk denk düştü benim disiplinime ; gri=zon sistemdeki beşinci skala.

 

Tişörtler dağılırken ve ben aldıktan sonra hiç çıkarmadığım tişörtümle sunumumu yaparken.
 

Bir diğer güzel uygulama ise, herkesin katılmasının özellikle istendiği sanatçı tanıtım sunumlarıydı. Her sanatçı kendisini istediği şekilde tanıtma fırsatına sahipti. Oldukça besleyici oldu bence.

 

 

Festival boyunca yaptığım geziler içerisinde beni en çok etkileyen yerin İbrahimpaşa olduğunu söylemeliyim. Salih Bilir dostum sayesinde gördüğüm yerde festivali destekleyen Babayan Kültür Evi’ni görmekte hoş bir süprizdi doğrusu.

 

 

Bunların dışında bana kalan zamanda neler yaptığıma gelecek olursak;

 

Oldukça güzel geziler gerçekleştirdim. Bol fotoğraf çektim. (kıtlıktan çıkmışçasına rövanş aldım) Çok güzel dostlarla tanıştım. Bunlardan festival heyetinden Kaan, Gülhan SARI çiftini, Sibel PAYYU ve güzel çocuğunu, Nazile ARDA’yı, kibar ve beyefendi kişiliğiyle Salih BİLİR’i, akşamları güzel sohbetlerin geçtiği Eleni Kafe çalışanlarını, öğretmen böyle olmalı dedirten hemşerim (ikimizde aslında Balıkesirlilerin hemşerilik yapmadığını söyledik ama yaptık) Ferda ve sevgili eşi Sinan Önengüt’ü (evinde bir gitar atölyesi var) unutmak mümkün değil.

 

Ardında tatlı anıları bırakıp, Çanakkale otobüsüne bindiğimde üstümde festivalin derin izleriyle mutlu bir yüz ifadem olduğuna adım gibi eminim. Şimdi düşünüyorum da ne kadar çok şey öğrendim, gördüm. 
 

Aykan ÖZENER

---

FOTORİTİM ARŞİVİNDEN :

Aykan Özener : Aynı Şehirde Aklar Düşemedi Saçlarına
Aykan Özener : Dijital Fotograf Teknolojisinin Gelişmesi ve Yaygınlaşmasının Fotoğraf Bilgisi , Bilinci ve Kültürüne Etkileri
Monochrome Cumartesiler : Aykan Özener
Aykan Özener : Arkeoloji Fotoğrafçılığının İlk Zamanları
Aykan Özener : Arkeoloji Fotoğrafçılığı
Aykan Özener : Denİz Kıyısında (Sanal Sergi)

---

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.