Fotoğrafçı olup da büyük bir şehirde yaşıyorsanız, etrafınızın ilham verici kaynaklarla dolu olduğunu hemen anlarsınız.

Hele bu şehir İstanbul gibi çok köklü tarih ve kültür birikimlerine sahip bir metropol ise, durum daha da bir ayrıcalık taşımaktadır.

Bu özellik çekici gibi gözüküyorsa da, aslında bazı tehlikeleri de beraberinde getirmektedir.

Konuların taşıdığı cazibeler, fotoğrafçının kendi duygularını aktarma arzusunun –bilinçli ya da bilinçsiz- önüne geçebilmekte, hal böyle olunca da yalnızca an veya belge niteliği, ya da sadece yavan popüler güzellik taşıma özelliğinin dışında, “fotoğraf duygusu” diyebileceğimiz heyecan verici lezzetten yoksun görüntüler birikmekte, ya da salt farklılık yaratma telaş ve gayretinin tahrik edici ve aldatıcı niyeti ile, yine aynı fotoğraf duygusundan uzak yüzeysel görüntüler yığını oluşabilmektedir.

İşte tam burada fotoğrafçı ile konusu arasında oluşması gereken “samimiyet duygusu”, olmazsa olmazlığı ile karşımıza dikilmektedir.

İstanbul özel bir şehirdir, Şehir Hatları vapurları da İstanbul için çok özeldir.

Fotoğrafçı olup da hiç olmazsa bir kare olsun çekmeyenin olmadığı bu vapurların içlerini ve dışlarını, çalışanlarını ve yolcularını bir kadın duyarlılığı ve duyguları ile görmek, anlamak ve fotoğraf diliyle aktarmak konusundaki başarısını, Aylin Özgül’ün çalıştığı konuya samimiyetle yaklaşmasına bağlıyorum. Belki de vapurların ruhunda gizli bulunan dişi kimlikleri, bir kadın fotoğrafçının duyguları ve gözü ile daha da rahat dışa vurulmuştur.

Yorucu tempolu, karmaşık ve kaotik bir şehrin, yine yorgun ve karmaşık insanlarını taşıyan bu vapurların geçmişinde ve özünde var olmuş olan, ama duyarlı bir gözle bakıldığında bugün de yakalanabilecek olan romantik hüzün ve huzuru da fotoğraflarda görebiliyoruz.

Fotoğrafın kendi anlatım dilinde mevcut olan çokluk, belli bir konudaki tüm işlerine bakıldığı zaman, fotoğrafçısının duyguları ve kimliği hakkında da ipucu verebilmektedir. Bu açıdan bakıldığında da Aylin Özgül’ün, hepimizin de ihtiyacı olan duyarlı ve huzurlu bir dünyayı, karmaşık bir ortamdan sıyırarak bizlere yansıttığını söyleyebilirim.

Mavi sulara beyaz turuncu varlıkları ile ayrı bir renk armonisi katsalar da, doğrusu İstanbul ve vapurlarının, siyah beyaz fotoğrafın örtülü gerçekliği ile daha derinlikli anlatılabildiğine inanarak,  “VAPURİSTANBUL” kitabının ve sergisinin, siyah beyaz fotoğraf diline de doğrusu çok yakıştığını düşünüyorum.

Mehmet KISMET

Dragos, Istanbul   

24 Aralık 2005

 

---