KIRK YİĞİDİN EFSANESİ; KIRKPINAR

Kırkpınar er meydanına bu yıl 20’inci kez ayak basacağım.

Bu çayıra ilk kez çıkıncaya kadar, benim için yağlı güreşler, ter ve zeytin yağ kokan bir kirlilikten ibaretti. Oysa şimdi bu kültürün tiryakisi olan bir fotografçıyım. Bu kirlilik denilenin aslında, ne kadar zengin ve benzersiz fotografik figürler taşıdığını her geçen gün biraz daha anladım.

Kırkpınar; başpehlivanı, cazgırı, davulcuları, zurnacıları, ermeydanı, galibi, mağlubu, bezcisi, yağcısı, kıspeti, peşrevi, kırmızı dipli mumu, altın kemeri, çevirmecileri ve pek çok fotografik öğeleri ile hayal edilemeyecek kadar zengin bir kültür ikliminin adıdır.

Bir fotografçı için daha da cazip olanı; kulağına zurna üfleteninden, yağcısına kadar bu kültürün bütün aktörlerinin, objektiflerin karşısında doğal ve gönüllü bir model olabilmek isteğidir.

Kırkpınar Yağlı Güreşleri’nin başlangıcı Edirne’nin fetih tarihi olan 1361 yılıdır.

Bu anlamda Kırkpınar Yağlı Güreşleri, insanlık tarihinin en eski spor ve kültür etkinliklerinden biridir. Bu zengin kültür mirasımız, emek, sevgi, saygı, beraberlik ve dayanışma duygularının tutkuyla harman olmasıdır.


Yüzlerce yıldan beri sönmeyen bu kültür meşalesi ışığını 40 yiğidin efsanesinden alır. Süleyman Paşa komutasındaki 40 akıncıdan oluşan birlik Gelibolu’dan Rumeli  topraklarına geçer. Balkanlar’a doğru dört nala at koşturan akıncıların konaklama sırasında en büyük eğlenceleri güreş tutmaktır.


Yine bir konaklama gününde 20 çift oluşturarak güreş tutarlar. Çiftlerden biri daha önceki güreşlerinde de yenişemeyen güçlü iki pehlivandır. O gün  her iki pehlivan da birbirlerini yenmek için  son nefeslerini verinceye kadar güreşirler.

Akıncı arkadaşları, onları orada toprağa vererek yollarına devam ederler. Sonraki yıllarda  aynı yerdeki zümrüt yeşili çayıra gelerek arkadaşlarının mezarını ziyaret eden akıncılar, iki pehlivanın mezarlarının bulunduğ ulu bir çınar ağacının dibinden billur gibi bir pınarın fışkırdığını görürler.

Er Meydanı’nda can veren iki akıncının anısına ‘Kırkların Pınarı’ adını verdikleri bu çayırda o günden bugüne pehlivan güreşleri düzenlenir.

Behiç GÜNALAN Hakkında

İstanbul’da 1952 yılında doğdu. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi’ni bitirdi. 1973 yılında gazeteciliğe başladı. İstanbul, Erzurum, Bursa ve Edirne’de bulundu. Son olarak Doğan Haber Ajansı Edirne Büro şefliği görevi sürdürürken emekli oldu. Sürekli sarı basın kartı sahibidir.

Fotoğrafla ilgisi gazetecilik mesleğiyle birlikte başladı; ilerleyen yıllarda haber fotoğrafından, sanatsal fotoğrafa yöneldi. 1989 yılından beri Edirne’de yaşıyor. Edirne’nin tarih, kültür ve doğa zenginliği, içindeki fotoğrafçıyı en fazla kışkırtan etken oldu. ‘Fotoğraflar Yaşlanmaz’ adını verdiği ilk kişisel sergisini 1995 yılında Edirne’de ,  Edirne – Brücke zum Orient’ adını verdiği son kişisel sergisini de bu yıl Mart ayı başında Almanya’nın Lörrach kentinde açtı.Toplam 10 kişisel sergide imzası bulunuyor. Ayrıca  biri yurt dışı olmak üzere çok sayıda karma sergiye katıldı.

Dijital fotoğrafçılığa  geçtiği üç yıl öncesine kadar dia ağırlıklı çalıştı. Yapıtlarını onlarca gösteride fotoğraf severlerle paylaştı. Fotoğrafları çok sayıda yayında yer aldı. Ulusal fotoğraf yarışmalarında birincilik dahil, çeşitli ödül ve sergilemeler kazandı. Fotoğraflarının büyük bir bölümü nitelikli ve saygın fotoğraf kataloglarında yayınlandı.

Bir sivil toplumcudur. Çok sayıdaki sivil toplum örgütlerine üyeliklerinin yanı sıra, Edirne Fotoğraf Sanatı Derneği ve Trakya Gazeteciler Dernekleri’nin uzun dönem başkanlıklarını yaptı. Halen iki derneğin de onursal başkanıdır. Trakya Üniversitesi’nin radyo televizyon, halkla ilişkiler, serigrafi ve grafik programlarında mesleki ve fotoğrafçılık dersleri verdi.  Edirne Fotoğraf Sanatı Derneği’nin eğitim sorumluluğunu üstlenmiştir.