Fotoğrafçılık benim için bir hobi olarak başladı, kariyerim içinde büyüdü ve bir tutkuya dönüştü.  Foto muhabiri oldum çünkü, bu iş bana,  geçimimi sağlamayı, seyahat etmeyi, önemli olaylarda sahneye yakın olmayı, şöhret  için şansı yakalamayı , yaratıcı bir çıkış yapmayı gösterdi ve  dünyada iyi şeyler yapabilmenin belirsiz umudu oldu.  Görevlerim bazen serüven dolu bir şekilde dünyada seyahat etmemi sağladı. Bazı zamanlar, masanın arkasında bir fotoğraf editörü yada fotoğrafçılıkta yazar olmak zorunda kaldım ve bu işler benim orta derecedeki bilgimi genişleterek, fotoğrafın geniş dünyasına olan ilgimi arttırdı.

Can you give us some brief information about yourself and your career?

Photography began for me as a hobby, grew into a career and developed into a passion. I became a photo-journalist because it offered me a way to earn a living, travel, a ringside seat at major events, the chance to make a reputation, a creative outlet, and a vague hope of doing some good in the world. My assignments have allowed me to travel the world, sometimes adventurously.

At times, I have had to move behind a desk as a picture editor or writer on photography, and that has broadened my knowledge of the medium and increased my involvement with the wider world of photography.

Sokak fotoğrafçısı olmak nedir ? Bu yeni bir trend mi yoksa fotoğrafın türlerinden biri mi ?

Benim için sokak fotoğrafçılığı sadece bir fotoğrafçı olmanın başka bir parçasıdır. Sokaklar, foto-muhabiri olmak için çok doğal yerlerdir. Görevim olmadığı zamanlar bile, kendim için fotoğraflar çekmeye istemeden sokaklara doğru çekilirim.Orası insanları bulmak davranışlarını, etki ve tepkilerini gözetlemek ve kaydetmek için en uygun yerdir. Bütün bu insani  unsurlar benim ilgimi çeker.

Genç fotoğrafçılar insancıl önceliklerden  uzaklaşmalı ve  daha çok görsel zeka ile ilgilenmeli ,akıllıca tesadüfler ve gerçeküstü anları gözlemlemelidir. Bu iş zeki, yaratıcı, eğlendiricidir ve tartışma açmak için daha geniş anlam taşımaktadır.   

Sokak fotoğrafçılığı, ortak yaşam ilişkisine sahip olan sanat aracılarına ve  onların müdürlerine ve akademisyenlere cazip gelmektedir. Büyük para ona dokunanı, değerleri ve hırsları değiştirmektedir.

What does it mean to be a street photographer? Is it a new genre or a new mode of photography?

For me, street photography is just another part of being a photographer. The street is a very natural place for a photo-journalist to be. But even when not on assignment, I gravitate to the streets to take pictures for myself. It is where one is most likely to find people, to observe and record their actions, reactions and interaction - all those human elements that most interest me.

Younger photographers have moved away from humanist priorities and are more concerned with visual wit, cleverly observed coincidences and surrealistic moments. At its best, this work is intelligent, inventive and entertaining. Whether or not it carries deeper significance is open to debate.

Street photography has also attracted art dealers and those curators and academics with whom they have a symbiotic relationship. Big money changes what it touches, alters values and ambitions.

Bir sokak fotoğrafçısının ne gibi özellikleri olmalıdır?

Muhtemelen, halka yakın çalışan herhangi bir fotoğrafçının istediği özelliklerden biraz daha  farklıdır.

What are the characteristics of a street photographer?

Probably little different from the qualities demanded of any photographer who works closely with the general public.

Kendinize örnek aldığınız veya sevdiğiniz fotoğrafçılar kimlerdir?

Başlıca etkilendiğim fotoğrafçılar Henri Cartier-Bresson ve W.Eugene Smith. Henri Cartier-Bresson’ın fikirleri entellektüel titizliği gösterir ve Gene Smith duygusal uyarıcıyı ve tutkuyu  sağlar.

Fotoğrafları birbirinden  farklı olan Elliott Erwitt, Ian Berry ve Mario Giacomelli benim fotoğrafçılık hakkındaki düşüncelerimi etkilemiştir.

Which photographers are your favourites and do you imitate any of them?

My major influences have been Henri Cartier-Bresson and W. Eugene Smith. H.C-B’s ideas offered the intellectual rigour, and Gene Smith provided the emotional stimulus, the passion.

Later, figures as different as Bill Brandt, Kertesz, Brassai, Ernst Haas, Edward Weston, Elliott Erwitt, Ian Berry and Mario Giacomelli also influenced my thinking about photography.

Kullandığımız ekipmanlar nelerdir  ?

Foto muhabiri iken, ekipmanım görevlerime bağlıydı. Ekipmanları, işim için seçerdim. Bugün sadece kendim için çalışıyorum, minimum ağırlık tutuyorum ve sadece 2 tane canon slr gövde ile 24-85mm ve 75-300 zoom lense taşıyorum.  Kendi taradığım ve bastığım renkte negatif filmleri standart haline getiriyorum.

What equipment do you use?

As a photo-journalist, it depended on the assignment. I picked the tools for the job. Today, working just for myself, I keep weight to a minimum, and I only carry two small Canon SLR bodies with a 24-85mm and  75-300mm zoom lenses. I standardise on colour negative film that I scan and print myself.

Sokakları fotoğraflamanın kuralları nelerdir ? Nelere dikkat edilmeli ?

Hukuk ülkeden ülkeye değişir. Mesela İngiltere hukuku, umumi yerlerde özgürce fotoğraf çekmeye izin veriyor, ama Fransa’da,  eğer fotoğrafçılar izinsiz fotoğraflarını çekip yayınlatıyorsa, insanlar  tarafından başarı ile dava ediliyorlar.

Bugünlerde İngiltere’de bile sokak fotoğrafçılığı eskisi gibi dürüst değildir. Paparazzi tarzı ünlüleri takip ediyorlar ve özellikle Prenses Diana olayından sonra, genel olarak fotoğrafçıların hayatı daha zorlaştı.Terör korkusu halkı ve polisi de daha şüpheci ve agresif yapmıştır.

What are the laws regarding street photography and where does one have to be careful?

The laws vary from country to country. For example, UK law still allows one to take pictures fairly freely in a public place but, in France, photographers have been successfully sued by people whom they photographed in public without permission and with a view to publishing those pictures.

Even in the UK today, street photography is not as straightforward as it was. The paparazzi-style hounding of celebrities, and particularly of Princess Diana, has made life more difficult for photographers in general. Paedophile scares and the threat of terrorism have made both the public and the police much more suspicious and aggressive.

Fotoğrafınıza bakan kişilere kendiniz ve duygularınız hakkında iletmek istedikleriniz nelerdir? Ne amaçla fotoğraf çekersiniz?

Kendi duygularımı bilinçli bir şekilde hiç bir zaman işime yansıtmadım, ama buna rağmen tahmin ediyorum ki, dolaylı olarak benim fotoğraflarımı  inceleyen kişiler hissetmişlerdir. Amacım kendi hislerimi göstermekten ziyade başka insanların duygularını yakalamaktı.

Fotoğraf çekmekte iki amacım var. İlk önce, faydası olduğuna  inandığım bir iş yapmak ve dürüstçe dünyada olan biteni göstermek. İkinci olarak, kendime yönelik, elimden geldiği kadar yeteneğimi geliştirmek ve fotoğrafçılığı işimin izin verdiğinden daha derinde kullanmak.

What do you want to communicate about yourself and your feelings to people looking at your photographs? What is your purpose in taking photographs?

I have never consciously tried to reveal my own feelings through my work, though I assumed they were implicit to anyone who studied my pictures. My aim was to capture other people’s feelings rather than to express my own.

My purpose in taking photographs was, originally, twofold. Firstly, to do a job that I believed was worthwhile, to report honestly on what was happening in the world. Secondly, for myself, to develop my talent as best I could, and to use photography more profoundly than my job would allow but to similar ends.

Lomografi ile sokak fotoğrafı farklı mıdır ?

Benim, anladığım şu ki; lomografi, bir hobiyi takip etmenin  mutlu bir yoldur. Sokak fotoğrafçılığı ise ondan çok daha derinliğe sahiptir

Is there any difference between lomography and street photography?

As I understand it, lomography is a light-hearted way to pursue a hobby. Street photography has more depth than that.

Sokak fotoğrafları ekseri siyah beyaz sunuluyor. Bunun sebebi nedir?

Kesinlikle artık bu doğru değil. Şimdi, renkler  sokak fotoğrafçılığına hükmediyor. Bunu nedenleri kısmen teknik - her ikisi için de hem film hem de dijital kameralarla, yüksek kalitede renkli fotoğraf çekmek şimdi daha rahat - ve kısmen felsefi, renklerin görsel deneyimimizin daha eksiksiz yansımasını sağladığı fikri, ve renkli fotoğrafçılığın güzel sanatlar dönemindeki gibi geçerli olduğunun kabulü.

Usually street photography is in b/w. Why is that?

That is certainly no longer true. Colour now dominates street photography. The reasons are partly technical – the greater ease now of shooting high quality colour pictures with both film and digital cameras - and partly philosophical, the idea that colour is a more accurate reflection of our visual experience, and the acceptance of colour photography as a valid medium of expression in fine-art terms.

Bir fotoğraf sizce dünyayı değiştirebilir mi ?

Hayır. Ama o kuvvetle, kamu düşüncesini etkileyebilir.

Do you think that a photograph can change the world?

No. But it can strongly influence public opinion.

En çok hangi sokaklarda fotoğraf çekmeyi seviyorsunuz?

Ben,  bildiğim bir kamera ile herhangi bir yerdeki, yabancı sokaklarda fotoğraf çekmekten hoşlanırım. Fakat Vietnam benim için özellikle mutlu olduğum bir  araştırma alanıydı. Yaşamın çoğu orada sokaklarda yaşanır.

In which streets or countries do you most like to photograph?

What I most like is to explore strange streets anywhere, with a familiar camera. But Vietnam was an especially happy hunting ground for me – so much of life is lived there out on the streets.

Türkiye'de hiç bulundunuz mu ? Türkiye hakkında düşünceleriniz nelerdir?

Çok kere, hem iş ve hem de zevk için. Ama üzülerek söylemeliyim ki hiç bir zaman  önemli bir fotoğraf çekemedim Türkiye’de, belki bir daha dönmek için bir nedendir bu. En favori Türk hatıram ilk İstanbul ziyaretimde, muhteşem misafirperverliği ile benim çok saygı duyduğum bir fotoğrafçı olan, Ara Güler’in yardımını almaktı.

Have you ever been to Turkey? What did you think of it?

Many times, both for work and pleasure. But, I regret to say, I have never taken an outstanding picture there – all the more reason for returning yet again.  My favourite Turkish memory is of my first visit to Istanbul and the great hospitality and help I received from Ara Guler, a photographer I very much respect.

Sokaklarda yaşadığınız ilginç anılardan bir ya da birkaçını anlatabilir misiniz?

1970’de başkan Nasser’ in cenaze törenini aktarmak için Kahire’deydim. Her zamanki gibi şansımı deneyip etrafı gezdim ve bir kaç tane fotoğraf çektim. İnsanları trende, trenin üstünde ve motorun üstünde asılarak yolculuk yaparken gördüğüm için hayrete düştüm. Bunları fotoğrafladım ve  birkaç dakika içinde insanlar beni İsrail casusu olmakla suçladılar. Kalabalık büyüdü ve daha düşmanca davranmaya başladı. En yakın polis karakoluna götürmek için bir arabaya tıktılar beni ve bütün kalabalık beni yakalama onurunu paylaşmak için arabaya binmek istedi. Şans eseri, polis duruma hemen düzen getirdi ve yara almadan yoluma devam ettim.

Pozitif yönünden bakarak, 1975’de  Vietnam savaşının sonunu aktardım  ve barıştan 20 yıl sonra oraya geri dönmekten muazzam zevk aldım ve sokakta yürüyüp sadece kendim için fotoğraf çektim. 
                                    

Can you share with us any particularly interesting memories of your street photography life?

In 1970, I was in Cairo to cover the funeral of President Nasser. As usual, I took the chance to walk around and take some pictures. I was astonished to see trains passing-by with people hanging on to the carriage roofs and on the front of the engine. I photographed this, and, within minutes, people accused me of being an Israeli spy. The crowd grew and became more hostile. I was bundled into a car to be taken to the nearest police station and all the crowd wanted to get in the car as well, to be able to share the credit of capturing me. Fortunately, the police sorted out the problem in no time and I went on my way unharmed.

On the positive side, I covered the end of the Vietnam War in 1975 and I hugely enjoyed returning there after its 20 years of peace, and walking the streets taking pictures just for myself.

Bundan sonrasında yapmak istediğiniz plan ve projeleriniz nelerdir?

Yaklaşık son 10 yıldır arşivimi organize etmeye konsantre oldum. Ayrıca fotoğrafçılığın geniş dünyasına bağlı olmaya çalışıyorum ve sokak fotoğrafı çekme düşkünlüğümü serbest bırakıp kendini şımartıyorum.Bu umarım bu böyle gider ve çoktandır devam eden oldukça avant-garde renk projeme de daha fazla zaman ayırmayı hedefliyorum.

What are your plans now and do you have any new project?

For the last ten or so years, I have concentrated on organising my archive, getting further involved with the wider world of photography, and indulging my love for taking pictures in the street. This, I hope, will continue and I also aim to spend more time on a long-standing, rather avant-garde colour project.

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.