Fotoğraf ile ilk tanışmanızı ve nasıl bir tutkuya dönüştüğünün hikayesini bize anlatır mısınız?

Fotoğrafın hayatımda ne zamandır olduğunu bir örnekle anladım anlatayım: bir gün yeğen, kuzen  annemin cicipapa larını yiyor bağrış gürültü eski fotolara bakıyoruz. bir şey dikkatimi çekti genelde fotoğraflarda ben yoktum. on fotoğraf sonra bir tane ellicisinde sinde ise ancak 2. fotoğrafım elimdeydi ! annemi mutfağa çağırıp: nasıl yanii dedim ben neden bu kadar az varım fotoğraflarda ve neden hep uyurken?  Annemin cevabı: oğlum uyanıkken makinayı elinden alabilseydik çekerdik  oldu. Yıllardan 2000 .

O zamanlar çalışma hayatım çok yoğun geçiyordu.boş bir zamanım olursa muhakkak izliyordum slayt gösterilerini. Ama makinam hep arabamda dururdu. Bir çok bayat filmle birlikte.

Taa ki BeHhç Günalan hocamın daha öncekiler gibi büğülü bir gösterisini izleyene dek. Kendisini tebriğe giderken ondan bir isteğim olacaktı: artık makinayı yanımda istiyordum. eğitilimeliydim. Ona bundan bahsettiğimde bana yakınlık gösterdi. Hoş sohbetten sonra eğitim için Efot'tan bir tarih aldım. Okullu yıllardan beri, derslik eğitim bana pek sıcak gelmiyorsa da sabırla ve tüm önyargılarımı yıkan bir eğitim sürecine girmiştim (Halen devam ediyor, hiçte bitmeyecek). Yaşadığım cennette bunu tutkuya dönüştürdük...
 

"Balyacılar" çalışmanız ile dergimize konuk oluyorsunuz. Bu çekimleriniz için fikir nasıl doğdu? Nerede ve nasıl çalıştınız?

İnternetin faydalarından çokça yararlanıyoruz. Normalde bir  fotoğrafçının sergisini izlemek için aylarca beklemek gerekirken şimdi çok kısa sürede paylaşılabiliyor. Bir gün bir sitede  gezerken gözüme büyük yuvarlak bağlanmış balyalar takıldı. Hemen bizim Edirne'mizde de bu işlerin hala insanlar tarafından yapıldığı geldi. Motor sevdam sayesinde  tarımsal alanlarda rahatça gezebiliyordum. Daha önce çeltikçilerle de güzel fotoğraflar çekmiştim. Düştüm yollara,  bu işi yapan aileyi bulmam balya zamanı olduğu için uzun sürmedi. Göçebe geldikleri Edirne'nin Büyükdöllük köyünde portrelerle paşlayan fotoğraflar traktörlerin peşinde  yaklaşık 2 ay sürdü.

Fotoğrafı tek fotoğraf ve bir konu üzerinde çekimler olarak ele alınca, düşünceleriniz nelerdir?

John Berger der ki: bir tek karenin tüm hikayeyi  anlatması mümkün değildir. Foto hikayeler ardışık fotoğraflardan oluşmalıdır. katılıyorum. Her şeyi anlatan tek kareyi çekenden ve yaşayandan başka kimse anlayamaz. Herkesin anlaması için ardışan birçok fotoğraf karesinden oluşmalı.

Fotoğraflarınız renkli olması ve içinde insan ögesinin ağırlık olması hakkında görüşlerinizi alabilir miyiz?

Siyah beyaz olabilecekler var bu fotoğraflar içinde ama ben hayattın renkliliğini daha gerçekçi buluyorum. Fotoğrafta gerçekçilik bu işi yapma sebebim. İçinde insan olmayan çokta alkışladığım fotoğraf oldu ama hatırlamakta zorluk çekiyorum. İnsan fotoğrafı gerçekçi yapıyor yaşanılmışı.

Fotoğrafınız ile izleyice anlatmak istediğiniz nedir? Çekim esnasında ne tür kendinizi ifade etme kaygıları taşıyorsunuz?

Bazen Akmerkez'de bazen Oxford Street'deydim. Beni bazen çöplükte bazen tarlalarda görebilirsiniz. Şanslıyım ama herkes bu şansa sahip değil. Onların görmeleri için aracılıktı yaptığım. Tabii eğer isterlerse  huzurlarında sayenizde

Yerli veya yabancı beğendiğiniz fotoğrafçılar kimlerdir?

Her fotoğraf bir dünya görüşüdür. Fotoğrafçı gördüğünü anlatır fotoğraflarında. Herkes farklı bakar dünyaya ve hepsi saygıdeğerdir. Ama dünyasını çok beğendiğim mesela Sabit Kalfagil beğefendi ustamız var. Fotoğraflarının içinde matematik, kimya, fizik, edebiyat  bulduğum. Türkiye'de fotoğrafı bir yerlere getiren çok kıymetli diğer isimleri tek tek saymak mümkün değil. Ayrıca yeni yetenekler geliyor gümbür gümbür. ismini duymadığımız. Yabancılarda ise Magnum fotoğrafçıları gayet başarılı.

Edirne'li olmak bir fotoğrafçı olarak nasıl bir duygu? Edirne ve çevresinde fotoğraf çalışmaları yapılabilecek nereler var? Nereleri ve neleri önerirsiniz gelecek fotoğrafçılara?

Edirne'de fotoğraf için en özel şey huzuru. Bu huzur dolu kentte fotoğraftan bol birşey yok. Doğası ayrı güzel, makro  ve  manzara fotoğrafları için, camiileri, hanları, hamamları köprüleri, çarşıları, tarihi evleri ayrı güzel belgesel ve mimari için. Süpürgecileri, tarım işçileri, renkli insanlarıyla Edirne fotoğraf için yaratılmış bir yer.

Ben biryere giderken eğer mümkünse orayı tanıyan hatta fotoğraflayan birini isterim. Bunlardan ben dahil Edirne'de o kadar çok ki paylaşmaya hazır. Tek bir telefon kadar yakın.

Edirne Fotoğraf Derneği üyesi misiniz? Dernek çalışmalarını nasıl buluyorsunuz?

Efot, Edirne için büyük bir lüks, eğitmenleri BEHİÇ GÜNALAN, ENVER ŞENGÜL  bu işi bu denli yapabilmemize, sevebilmemize vesiledir. Tabii uzun sürelerdir her yönetimin büyük çabasıyla bu günlere gelindi. Hepsini ayrı ayrı kutluyorum. Bu günde eğitimlerinin yeniliyerek ve geliştirerek öğrencileriyle paylaşıyor. Kararlı ve gayretli bir biçimde yoluna devam ediyor.

Teknik ekipmanınızdan bahseder misiniz? Neler kullanıyorsunuz?

Makinam d300 - d200,  bir çok yardımcı ekipman ve 70* 200 -24*85-12*24-60mm-18*200 Nikon nikkor lenslere sahibim. 

Geleceğe yönelik planlarınız nelerdir? Neler yapmak nerelere varmak istiyorsunuz? 

Gelecekle ilgili tek planım: YAŞAMAK. Biliyorum ki yaşadıkça fotoğraf çekecek ve paylaşacağım. Varmayı istediğim yerse bir kalp daha içinde sevgi olan, fotoğraf olan, saygı olan umut dolu bir çok kalp. Yaşarken içimde sevgi olsun, saygı olsun istiyorum. Başka türlü ne çekebiliyorum, ne de paylaşabiliyorum...

Röportaj : Levent YILDIZ

BALYACILAR

Use By Author Permission Only.