Karanlıktaki Çocuklar

İstanbul sokaklarında yaşayan 18 yaş altında binlerce sokak çocuğu  var.  Tarihsel sürece bakıldığında bugünkü biçimiyle sokak çocuklarının ortaya çıkışı 1980 sonrasına denk geliyor. Köklerine inildiğinde yoksulluk, göç, parçalanmış aile, aile içi şiddet ana sorunların başında yer alıyor. Tüm bu temel sorunların 1980 sonrası ortaya çıkmasıysa kesinlikle  rastlantı değil.

Bu çocuklar iki taraflı bir terk edilişin sonucunda büyüyen sosyal bir yara, hem onlar ailelerini ve yaşadıkları çevreyi, hem de aileleri ve toplum bu çocukları terk etmiş. Çocukların çoğu sokakta yaşamaya başladıktan  kısa bir süre sonra uçucu madde ve uyuşturucu bağımlısı oluyor. Ömürleri çok kısa, gelecekleri ve kaybedecekleri hiçbir şey yok.

Çocuklar sokakta gruplar halinde yaşıyorlar. Kendi sosyal ilişkilerini ve kurallarını yaratmışlar. Küçüklerle  büyükler, güçlülerle güçsüzler arasında ilkel bir hiyerarşi var. Şiddet onların yaşamının bir parçası haline gelmiş, birbirlerine acımasızca şiddet uyguluyorlar. Ancak kendi kendilerine uyguladıkları şiddet daha büyük, vücutlarındaki yara izleri bunların en önemli kanıtı. Kendilerini acıtmaktan çekinmeyen bu çocukların,  karşısındakini ne kadar acıtabileceğini hayal etmek zor. Sokak çocukları, görmezlikten geldiğimiz kendi karanlık yanımız. Onları bu toplum yarattı, o halde suçsuz değiliz. Her yıl sokak çocukları biraz daha artıyor, Türkiye’de büyük kentlerin en önemli problemlerinden biri bu.   

Bu fotoğraflar sokak çocuklarıyla bir yolculuk, içerde olmanın ağırlığı, taraf ve tarafsız olmak, kendini ve ötekini acıtmak, acıyı paylaşmak,  ilkelliğin ak ve kara yüzü, aynı ruhta kurban ve cani, şiddetle sevginin sarmaş dolaş yürüdüğü bir yol, karanlıktaki çocuklarla  karanlıkta yüzleşme… 

Coşkun AŞAR
İstanbul, 2006

 

They left their families or abandoned by the families  both, main reason are poverty, imigration, violance in family and separated families etc. State is not able to help enough  most of them. Social services are limited especially created new place to stay and rehabilitation.

All those kids are living on streets. They stay on empty buildings, atm  units, hotels and restaurants ventilation  holes or anywhere street as a shelter.

Using chemical drugs like glue and especially thinner sniffing, smoking  are very common in the street children. Also begging from the people to survive.

They create their own social relations and rules. Younger ones get older. There is a primitive hierarchy between the powerfulls and the powerlesses. Violonce is a part of their lives but the violence they commit to themselves is the greatest. Wounds on their bodies are the proof for it. It is hard to imagine to what extent they can give harm to others while they give harm to themselves in such a way.

Every year increasing number of abandoned children one of the major problem in big cities of Turkey.

Coşkun Aşar, 

2006  / İstanbul

Use By Author Permission Only.