Peki, geçen ay Photokina’da gördüklerim ile ilgili ayrıntılı bir teknik rapor bekliyorsanız, hayal kırıklığına uğrayacaksınız. Bunun iki sebebi var. İki yılda bir Köln, Almanya’nın ev sahipliği yaptığı Görüntüleme Dünyası Fuarı, tam olarak üreticilerinin kendi eserlerini sergiledikleri bir fuar değil ancak, müşteri, aynı yerde tüm sektör ile görüşme, bir stanttan diğerine geçme, özellikle, İnternette zaten duymuş oldukları her bir harikayı fiziksel olarak hissetme ve tanımlama fırsatını yakalar. Aslında, yeni teknolojiler hakkında gerçekten bilmek istediğiniz ve öğrenmek istediğiniz her şey, hali hazırda çevrimiçi olarak mevcuttur. Diğer taraftan, Photokina, sadece yaklaşık olarak bir hafta değil de bir ay sürseydi, yine de tüm fuarı görmek için yeterince zamanımız olmayacaktı. Yüzeysel oryantasyon ve teknik anlayış açısından – ziyaretim esnasında nerdeyse tüm zamanımı, nerede olduğumu anlamaya çalışarak geçirdim. 

 

Kısa bir özet: yoğun bir fuardı. Yüksek piksel kalitesi aralığı ve yüksek çözünürlüklü dSLR video, daha yüksek ISO (ve 6400, artık nadir bir durumsa, Canon'un 5D Mark II’sini veya Nikon'un ISO 25600’lü D3’ünü hayal edin!), güçlü mercekler, amatöre yönelik yazılım için daha büyük kapasiteler – düzenleme aletleri veya düzenleyiciler, (aile kullanımı amaçlı fotoğrafların kısa süreli baskıları ile ilgilenenler için) itici olan talep üzerine baskı ve tabi ki, çok daha fazla pikselli ve önceden seçilmiş opsiyonları bulunan, “sabun kutuları” veya “krakerler” olarak adlandırılan, bas çek kameralarının bir (birden çok) zengin çeşidi dahildir. Zira, dSLR, artık aydın fotoğraf hayranları için bir kod ama bu alan, daha da genişliyor ve her şey, kamera ile iletişimi nasıl anladığınıza bağlı. Mobil flaş sanayisi de, Köln fuarında dikkat çekiciydi ve piyasanın teklifsiz yeni gelenleri olarak hareket eden, henüz tanınmayan Uzak Doğulu birçok üretici vardı. Fotoğrafçının nerdeyse evrensel sorunu olan raf da önemli bir konudur – ve herhangi bir yerden gelen tüm bu tasarımcılar, dünya çapında kolayca hareket etmeniz için, size, sevgili fotoğrafçı dostuma yardım etmeye çalışıyorlar. Bana güvenin ve eğer güvenmezseniz, o zaman gidin ve onu google’da arayın – çünkü benim burada listelediğim her şeyin zaten bir geçmişi var ve arama motorunun gizli bir yerinde ikinci bir hayatı yaşıyor. Hali hazırda modası geçmiş değilse – çünkü “en son teknoloji” tabirinin değerini bilmek için günümüzde garanti edemezsiniz. Ve o halde, bu, görüntülemenin analog geleceğini halen tavsiye etmekte olan lomografları hatırlamak mükemmeldir.

Bir sanat değerlendiricisi ve taklitçi bir fotoğrafçı olarak, üstatlardan gizli bir “çalma” isteği ile, çeşitli atölyelere ve sergilere odaklanmaya karar verdim. İtiraf etmeliyim ki: bu Babilistan’da odaklanmak, hiçte kolay değil. Ve bu durum, yalnızca Köln fuarının dolup taşan gerçek bir karınca yuvası olması, neredeyse mümkün olan her dilin konuşulması, düzensizce buradan oraya hareket edilmesinden değil, aynı zamanda her yere gidiyormuş gibi olup, hiçbir şeye gidilmemesinden kaynaklanır. Geleneksel Köln fuarı olan, KoelnMesse’nin içinde bulunduğu bu küçük şehirde zorla nefes alınabilen bir atmosfer olduğu gerçektir. Ama, yalnızca fuarları görmek için değil, aynı zamanda sanatçılarla buluşmak ve resmin ardında yatan hikayeleri dinlemek için her cilacının ve atölyelerin çalışma saatlerine göre hareket etmeye çalışmak – oldukça zordu.

Bu yüzden, her bir yazılım geliştiriciden (ve tek tek saymayacağım çünkü, liste uzun ve bazılarının unutulması, onları üzecektir) alanında devrim yaptığını öğrendim. En kullanıcı dostu uygulamaya sahip olduklarını öğrendim. –neden olmasın?- onun editörü ile fotoğrafınızı açmanız yeterlidir ve farenizi bile hareket ettirmeden, bir güzel sanat baskısına sahip olacaksınız. Bu arada, kulağınızı her nereye çevirirseniz çevirin, iyi bir fotoğrafın nasıl görüleceği veya nasıl çekileceğinden, nasıl 3. milenyumda milyonlarca satan bir fotoğrafçı olunacağına kadar, sanayinin her bir sırrını bilmeyi talep eden sesler duyuluyordu. Onların bazıları asla bir resim satmadı, bazıları, yalnızca pazarlamacıydı – gerçek hayatta olduğu gibi cereyan eder: iyi bir kuramcı, uygulamada iyi olmak zorunda değildir. Ve ipuçlarını ve hileleri bildiğinizde, geri gitmek ve onları bırakmak size bağlıdır. Aslında, dinleyiciler arasındaki birisinin söylediği gibi: birisi, ya yetenekli olarak doğar ya da nasıl yetenekli olunacağını öğrenir – ama bu, Photokina’da altı gün geçirmekle mümkün değildir.

Ama farz edelim siz hem fotoğrafçı olarak doğdunuz hem de yaptığınız her fotoğraf çekiminde daha iyi olmak için kendinizi sürekli olarak geliştiriyorsunuz. Pekala, bu durumda kendinizi Thomas Hoepker olarak görebilirsiniz. 9/11/2001 günü güneşli bir öğleden sonra, Manhattan’da arka planda bulunan diğer tarafta yanan WTC ikizleri ile Hudson Nehri kenarında oturan Brooklyn’li beş genci içeren en tartışmalı çekimi dahil, geçmişe yönelik 1955-2008 arası çekimleri ve belgeli yardımcı Magnum Fotoğraflarından bir maestro, oradaydı. Bu fotoğraf belgesi ile ilgili canlı bir tartışma idi çünkü, Hoepker onu yayınlamaya karar verdikten sonra, herkes istediği şekilde yorumladı. Fotoğrafın ardında yatan hikayeyi anlatırken Hoepker “onun, gerçeklerin olduğu herhangi bir yer olduğunu ve herkesin başka bir şey gördüğünü” söylüyor. Aynı şekilde, örneğin, beş genç New Yorklu, memleketlerinde felaketle karşılaşma endişesi olmaksızın hayatlarını yaşıyorlar. 2005 yılında, fotoğraftaki beş gençten biri olan Walter Sipser (bugün Brooklyn’li bir sanatçı), kendisini tanıtmak için elli adım daha yürümeyen Hoepker’e sitem etti ve Sipser daha sonra Slate.com dergisine şunları söyledi: “Gerçekten ne olduğuna dair canlı bir görüşme yaparak, bir grup New Yorkluyu keşfedebilirdi”. Hoepker ise, Köln’deki Görüntüleme Dünyası fuarının sergi salonunda dinleyicilere şöyle söyledi: “Ben bir foto muhabiriyim, konuma müdahale etmem çünkü eğer müdahale edersem, eminim ki atmosfer değişecek ve otantikliği kaybolacaktır”. Ve, aynı bağlamda, içinde bulunulan duruma göre merceği mükemmel kullanabilmek için, öncelikle daha fazla cihazın gerekli olduğunu söyleyen Alman sanatçı, iyi bir foto muhabirinin zorunlu kamera stoku ile ilgili sorumu cevaplarken, geçmişe döndü ve şunları belirtti: “Gerçekliği bozmamak için, fark edilmeden gitmeniz gerekir. Ve emin olunuz ki, boynunuzda tüm bu muazzam kameralarla fark edilmeden gidemezsiniz”. Ayrıca, omzunda basit bir G9 olduğunu da belirtilmeliyim. Yapımcı ile ilgili bazı hususlar varsa veya kendi seçimi ile – bu, onun küçük sırrı olarak kalır.

Tüm tartışmada, New York fotoğrafının hayatın devam ettiğine dair verdiği mesajın vurgulandığı, gerçek olabilir ama Hoepker, gerçekte tıpkı çağdaşları gibi şok ve korku içinde olsa bile, katı yürekli bir muhabir gibi davranmıştır. Ve tüm bu yıllardan sonra, Hoepker’in Magnum’dan bazı meslektaşları, gerçek dehşet anını çekmek için yerin sıfır noktasına gitseler bile, onun fotoğrafı, halen New York’un o Eylül gününün en güçlü belgelerinden biridir.

Münih’te doğan Alman sanatçı, uzun yıllardır ABD’de yaşamaktadır. Ama, geçen yıllarda gazeteciliğin nasıl değiştiği hakkındaki başka bir kanıt olarak, Okyanus aşırı ilk gezilerini hatırlıyor. “Çalışmakta olduğum Alman dergisindeki patronum, beni aradı ve çekimler yapmak ve gerçek Amerika hakkında bir belgeselle geri dönmek için, ABD’ye uçakla gitmeyi, bir araba kiralamayı ve iki veya üç ay boyunca kıtayı bir baştan diğer başa gezmeyi kabul edip etmeyeceğimi sordu. Bu tür şeylerin mümkün olmasının, bugüne inanılmaz bir etkisi olabilir. Aslında konularla birlikte uzun bir süre için oraya gidip yaşamak, onlara yakın olmak… Şimdilerde, editörler fotoğrafçıları arıyor, bir sonraki gece yine gece treni ile geri dönmek üzere, onları gece treni ile Hamburg’tan Münih’e gönderiyorlar. Otelden bahsetmeyeceğim bile!”.

Gazeteciliğin romantik günlerinde Hoepker, başka bir dünya ünvanı ile eğitimleri esnasında onunla birlikte her yere giden, ismini Muhammed Ali olarak değiştirdiği esnada Cassius Clay ile karşılaştı. Bu, 1966 yılında bir gün Clay’ın Chicago’da bir tatlı dükkanını keşfetmesi ile oldu. Hoepker, yarışmadan önce gerekli ağırlığı korumak için, profesyonel boksörün diyette olduğunu biliyordu. Ama, biraz tatlı aldı, geri döndü ve bir dilim tatlı daha aldı ve eğitimden çıkıp evine doğru giderken, tekrar aynı tatlı dükkanında durdu ve üçüncü dilimini istedi. Hoepker, Clay ve tezgahtar kızın birkaç fotoğrafını çekti ama bu resimlere başka açılardan dikkat etmedi, ancak yıllar sonra, iyi bir arkadaşı, onlardan birini gördü ve “Bu, Belinda” dedi. Hoepker, Belinda’nın kim olduğunu merak etti. Daha sonra, tezgahtar kızın, tarihteki en büyük boksörün ikinci hanımı ve dört çocuğunun annesi olduğunu öğrendi. Hoepker, “Hanımı ile karşılaştığında, ben oradaydım” diye fısıldayarak ortaya çıktı. Yine 90’larda Hoepker, Clay (şimdiki adı Muhammed Ali) ile tekrar karşılaştı ve 30 yıl önce çekmiş olduğu fotoğrafları içeren bir fotoğraf albümünü kendisine hediye etti. Clay’ın o yıllarla ilgili bir şey hatırlayıp hatırlamadığı belli değil. Ama, Parkinson hafızasının büyük bölümünü tahrip etmişti.

“Çok seyahat ederdim ve işimin nerdeyse % 50’si buydu. Diğer yarısı ise, periyodik olarak fotoğrafla ilgili filmlerimi Hamburg’a göndermekti. Bu yüzden, iki üç hafta veya hatta daha fazla bir süre boyunca onları toplardım ve yüzlerce kutu içerisinde onları gönderirdim. Şimdilerde, artık basit bir fotoğrafçısın. Seyahat ediyorsun, çekimler yapıyorsun, onları yüklemek, seçmek, düzenlemek, son fakat aynı derecede önemli olan, yanında yazılı hikayesi ile birlikte, çalıştığın medyaya birkaç son fotoğrafı gönderme işi için bilgisayar bilgisine sahip olmak zorundasın” diyor Hoepker. Belki de o bakış açısından dolayı, önceki fotoğrafları ile geçen yıllardaki fotoğrafları arasında algılanabilen bir farklılık var. Günümüzde konuya odaklanırken, kameranın, kameramanın gözden kaçırdığı her şeyi gördüğü çok doğrudur. Bu sebeple, neslimiz, “Bu çekim, istediğimden daha iyi oldu” adlı bir Flickr kategorisini icat etti. Ama Thomas Hoepker tarafından çekilen eski ve gürültülü fotoğraflar, kesinlikle çok daha dokunaklıdır. Bu, konularla harcanan bir süredir. Ve çifte zaman kısıtlaması ve düşük bir bütçe ile çalışmazsanız, 1970 tarihli Sam Amca’nın askerleri ile ilgili olan gibi hayret verici hikayeler yaratabilirsiniz. Magnum’daki Parris Adası ABD Denizcilik Eğitim Kampının fotoğraf geçmişine bir bakın, o zaman gerçek bir fotoğrafçının gücünü anlayacaksınız. Her ne kadar Hoepke şahsi olarak kendini artık bir fotoğrafçı olarak görmese bile. “Görüntüleme dünyasında ben, bir görüntü yaratıcısıyım. Pek yakında, artık fotoğrafçılıktan bahsetmeyeceğiz ancak, görüntü ve görüntülemeden bahsedeceğiz. Ve aile toplantılarında bizden büyükanne ile yeğenin fotoğrafını çekmemiz istenmeyecek. Bizden onları görüntülememiz istenecek!” diyor Thomas Hoepker. Belki fotoğrafçı değil – ama sanatçı olduğu kesin.

Cristian STEFANESCU

Well, if you're expecting a detailed technical report on what I saw last month at Photokina, you will be disappointed. There're two reasons. The World of Imaging fair, hosted every two years in Cologne, Germany, is not quite a fair for the producers to exhibit their own achievements but rather the customer's occasion to meet the entire branch at the same place, to skip from a stall to another and, especially, to physically feel and put the fingers on every single wonder they already heard about on the Internet. In fact, everything you really want to know and learn about the new technologies is already available online. On the other hand, if Photokina would last a month and not just almost one week, there still wouldn't be enough time to see the entire fair. I spent almost the entire time of my visit trying to understand where I am – in terms of spacial orientation and technical understanding.

A short roundup: it was a busy fair. High range of pixel quality and high definition video with dSLRs, higher ISO (and if 6400 is no longer a rare case, imagine Canon's 5D Mark II or Nikon's D3 with ISO 25600!), powerful lenses, greater capabilities for amateur-oriented software – including editing tools or organizers, the print-on-demand offensive (for those interested in short run editions of their photographs for family use) and, of course, a (more than) generous offer of point-and-shot cameras, the so-called “soap boxes” or “crackers” with more and more pixels and preselected options. Then: dSLR is no longer a code for the literate photo-fans but this territory becomes wider and wider and everything depends on how one understands to communicate with the camera. Mobile flash industry was also a highlight of the Cologne fair and there are a lot of until now unknown producers from the Far East acting as uninhibited newcomers on the market. And, well, the rack, the almost universal problem of the photographer, is also a hot topic – and all those designers coming from nowhere are trying to help you, my dear fellow photographer, to move easily around the world. Trust me and if you don't, just go out and google it – because everything I would list here already has a history and lives a second life in the cache of the search engines. If it isn't already obsolete – because you cannot guarantee, in our days, for the value of the “last hour technology” phrase. And, well, this is the perfect place to remember the lomographs which are still preaching the analog future of the imaging.

As an art appreciator and a wannabe photographer, I decided to concentrate on the various workshops and exhibitions, with the secret wish to “steal” from the maestro's. I have to admit: concentration, in this Babylonia, is not that easy to achieve. And it's not just because of the real ant-hill which swarmed at the Cologne fair, talking almost every single possible language, moving chaotically from here to there and everywhere but just like going nowhere. It's true, there was a hardly breathable atmosphere in this little town inside a town which is the KoelnMesse, the traditional fair of Cologne. But trying to share my attention according to the schedule of workshops and every varnishing in order to not only see the exhibitions but to also meet the artists and listen the stories behind the image – that was pretty hard.

So, I learned from every software developer (and I won't enumerate because the list is long and neglecting some would offend the omitted ones) that he brought the revolution in his field. That he has the most user-friendly application. That – why not? – it's enough to open your photo with his editor and you'll have a fine art print without even move your mouse. Meanwhile, wherever you turned an ear there were voices claiming to know every single secret of the industry, from how to see a good photo or how to shoot it till how to became the million seller photographer of the 3rd millennium. Some of them actually never sold an image, some are simply marketers – it happens like in the real life: a good theoretician doesn't has to be as good in practice. And when you're shelled with tips & tricks, it's up to you to go back and decant them. In fact, as someone in the audience said: one either was born with the talent or learned how it goes – but in a hard time, not six days at Photokina.

But what if you are both a born photographer and permanently educated yourself to become better and better with every shot you take? Well, in this case you could call yourself Thomas Hoepker. The maestro from the documentary cooperative Magnum Photos was there with his 1955 – 2008 retrospective, including his most controversial shot, the five youngsters from Brooklyn sitting in the sunny afternoon of 9/11/2001 on the Hudson River waterfront with the WTC twins burning, on the other side, in the background, in Manhattan. It was a lively debate about this photodocument, because after Hoepker decided to publish it, everyone translated the picture in his own way. “It's a nowhere land of realities and everybody sees something else”, Hoepker says when telling the story behind the image. Like, for example, five young new yorkers carefree living their life in face of the disaster going on in their hometown. In 2005, one of the five young folks in the photo, Walter Sipser (today a Brooklyn artist), reproached Hoepker of not walking another fifty steps to introduce himself: “He would discovered a bunch of New Yorkers in an animated discussion about what just happend”, Sipser later told to Slate.com magazine. “I'm a photojournalist, I do not interfere with my subject because if I would, it will be for sure changing the atmosphere and kill the authenticity”, Hoepker explained to the audience in the exhibition hall of the World of Imaging fair at Cologne. And, in the same context, answering me at a question regarding the imperative camera arsenal of a good photojournalist, the German artist firstly talked about the need of more devices, in order to be able to use the perfect lens for the given situation, but then took back and pointed: “You have to go unnoticed in order to not spoil the reality. And you for sure can't go unnoticed with all those huge cameras on your neck”. I should also mention that he had a simple G9 on his shoulder. If there's some deal with the producer or his own choice – that remains his little secret.

It could really be that the whole debate stresses the life-goes-on-quality of the New York image but Hoepker actually acted like a coldhearted reporter even if, in reality, just like every contemporary of the moment, he was under shock and fear. And after all this years, his image is still one of the most powerful documents of that New York September day, even if some of Hoepker's colleagues from Magnum were near to ground zero, shooting the real horror of the moment.

Born in Munchen, the German artist has been living for decades in the States. But he remembers his first trips over the Ocean as another documentary about how journalism has changed in the last years. “My boss at the German magazine I used to work for called me and asked if I would accept to take the plane to US, hire a car and travel across the continent for two or three months, doing shots and turning back with a documentary about real America. It might sound incredible today that such things were possible. Going and living, actually, for a good while there, with the subjects, close to them... Nowadays, editors are calling photgraphers, sending them from Hamburg to Munchen by night train for coming back the very next night also by night train. I won't even mention the hotel!”.

Romantic days of journalism, when Hoepker met Cassius Clay just at the time when he changed to Mohammad Ali, going with him everywhere during his trainings before another world title. It happened, one day, back in that 1966, that Clay discovered a donuts shop in Chicago. Hopeker knew that the prize fighter was on diet to keep the required weight before the competition. But Clay took some donuts, returned and bought another round of donuts and during the way back home from the training, stooped again at the same donuts shop and asked for a third round. Hopeker took some shots with Clay and the shop girl but didn't payed any other attention to those pictures until, years later, a good friend saw one of them and said “This is Belinda”. Belinda who, was the obvious question of Hoepker. He then learned that the shop girl became the second wife of the greatest boxer in history and mother of his four children. “I was there when he met his wife”, exited whispers Hoepker. Back in the 90's, Hoepker met Clay again (now Mohammad Ali) and gave him a present: the photoalbum with the shots they took 30 years ago. Vague, Clay remembered something about those years. But Parkinson destroyed most of his memories.

“I used to travel a lot and that was almost 50% of my duty. The other half was to send, periodically, my photographic films to Hamburg. So I used to collect them for two or three weeks or even more and send them in boxes of some hundreds. Nowadays, you’re no longer a simple photographer. You travel, you take the shots, you have to be computer-literate in order to download and select and edit and, last but not least, send, via Internet, the few final photographs to the media you are working with, alongside with the written story too”, recalls Hoepker. Maybe, in that perspective, there's a perceptible difference between his earlier photographs and those from the last years. It's very true that in our times, the camera also sees everything that the cameraman overlooks, while concentrating on the subject. That's why our generation invented a Flickr category called “This shot came out better as I intended”. But the old and noised images took by Thomas Hoepker are definitely far more touching. It's the time spent with the subjects. And when you are not working under the double guillotine of a deadline and a low budget, you can create amazing stories like the one about Uncle Sam's recruits, back in 1970. Take a look at his Parris Island US Marines Boot Camp photostory on Magnum and you will understand the power of a real photographer. Even if Hoepker, personally, doesn't consider himself any longer a photographer. “I'm an image maker in a world of imaging. Soon, we will no longer speak about photography but about image and imaging. And during the family reunions we will not be asked to photograph grandma with the nephew. We will be asked to image them!”. Thomas Hoepker dixit. Maybe not a photographer – but an artist for sure.

Cristian STEFANESCU

Cristian STEFANESCU Hakkında

About Cristian STEFANESCU

Cristian Stefanescu is a graduated sociologist and works as journalist since 1993. Based in Bucharest, he currently is a freelancing reporter, working for printed and audio media in Romania and Germany. He used to write in Romanian major publications like Ziua, Lumea Magazin and Jurnalul National. Currently, his major task is as correspondent for the Romanian Desk of the German broadcaster Deutsche Welle. Cristian started with photography back in 2006, which especially since last year became his major hobby.

Çeviri (translated by) : Perpa Tercüme Bürosu

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.