“Bana göre başarılı bir spor fotoğrafı,  izleyiciyi mikrokosmos bir dünyanın içine çeken, odaksal nesnenin kullanıldığı gerçeklik arasında asılı durmaktadır.”

Sanat eğitiminiz sonrası spor fotoğrafçılığına nasıl başladınız? Neden bu alana odaklanmayı tercih ettiniz, hangi faktörlerden etkilendiniz?

Spor fotoğrafçılığına başlamam biraz sıra dışı ve plansız oldu. UCLA Güzel Sanatlar’dan, heykel ve resim üzerine dereceyle mezun olduktan sonra, Los Angeles’da bir spor ajansının fotoğraf bölümü editörlüğü için görüşmeye gittim. Sadece fotoğrafa giriş dersi ve hafta sonları fotoğraf asistanlığı yaparak edinilmiş birikimimle, sınırlı bir fotoğraf tecrübem vardı ancak paraya ve düzenli bir işe gerçekten ihtiyacım vardı. Böylece fırçalarımı ve bir sonraki Vincent Van Gogh veya Salvador Dali olma düşlerimi bir yana bırakarak, spor fotoğrafçılığı endüstrisinde dünya çapında lider olan Allsport için, saatte 9 $’a, her gün yüzlerce fotoğrafın editörlüğünü yapmaya başladım. İşe başlayalı henüz 1 ay olmuşken, Japonya Nagano’da, Allsport Olimpiyat ekibinin, canlı düzenlemelerin transferini gerçekleştiren gece vardiyasında çalışıyordum. Dünyadaki etkinliklerden ve belgelemek isteyeceğim etkinliklerin olduğu yerlerden her gün fotoğraf yağıyordu. Ertesi gün transfer ettiğim bu fotoğrafları, NY Times veya Sports Illustrated ‘in sayfalarında görebilirdim ve fark ettim ki ben bu çok özel iletişim sürecinin bir parçasıydım ve bu sürecin, daha ziyade yaratıcı bölümünde yer alabilmeyi diliyordum. En iyi spor fotoğrafçılarından bazılarının başarılı çalışmalarını gördükçe, spor fotoğrafçılığını sanatın bir formu olarak değerlendirmeye başladım. Özellikle, Pascal Rondeau, Chris Cole, Bob Martin, Simon Bruty, Mike Powell ve Al Bello gibi Allsport fotoğrafçılarının gözlerinden çıkan işler, benim bu formatı sanatçıların gözünden görülen belgesel fotoğrafçılık olarak değerlendirmemi sağladı.


Kısaca, sonrasında, işimde 3-4 ay geçirdikten sonra, aklımı başıma toplayıp, yeteneklerimi uyarlayarak bu formatta da çalışabileceğimi düşündüm, ve o dönemde kullandığım arabanın iki katı fiyatı kadar tutabilecek kamera ekipmanı için para biriktirmeye başladım. Haftanın 5 tam günü ofiste çalışıyordum ve hafta sonu 2 izin günümde dışarı çıkıp, ekstra ücret almaksızın Allsport için fotoğraf çekmeye çalışıyordum. Başlangıçta, az sayıda insanın başarılı olmanızı istediği ciddi bir rekabet ortamında, özellikle de kendime ait makinem yok iken, arada sırada fotoğraf çekmek istiyorsam ödünç almak veya kiralamak zorundayken çok zordu. İlk yıl tuhaf saatlerde, çok az para karşılığında çalıştım, ama yapabildiğim kadarı ile her şeyi öğrendim ve özümsedim, sonunda kendimi Genç Fotoğrafçı pozisyonuna terfi etmiş buldum. Bence her genç fotoğrafçının bir molaya ve ilerlediği yolda ona yardım eden insanlara ihtiyacı vardır; şans eseri ben her ikisine de sahiptim ve onlarsız bugün bulunduğum yere gelmeyi başaramazdım.

Çalışmalarınızda belgesel fotoğrafı ve sanat fotoğrafı arasında bir denge var. Sizi farklı kılan bu tekniği nasıl oluşturdunuz?

Benim spor fotoğrafına yaklaşımımın, Allsport’dan gelen geçmiş ve günümüzdeki bir avuç fotoğrafçınınkine çok benzer olduğunu düşünüyorum ve zaten bu yüzden de nihayetinde Getty Images tarafından satın alınmış ve sahiplenilmiş çok başarılı bir ajanstır. İnsanların benim tarzımı farklı ve özgün bulmalarını, hareketin doruk noktasını yakalarken, aynı anda, içinde yer aldığı çevrenin ilk bakışta gözünüze çarpmayan grafik ve artistik açılarına da yoğunlaşmam nedeniyle olduğunu düşünüyorum. Bana göre başarılı bir spor fotoğrafı,  kompozisyon, renk, form kullanımı ile izleyiciyi sıradan bir spor aktivitesinin ötesine, daha derin, karmaşık, mikrokosmos bir dünyanın içine çeken odaksal nesnenin kullanıldığı gerçeklik arasında asılı durmaktadır. Ancak çoğu zaman, olay sizin bir müşterinin sayfalarını doldurabilmesi için uygun veya beklenti karşılayacak kapsamda fotoğraf çekmeniz şeklinde gelişiyor ve bu sırada kendinizi onlar için iş yaparken kendi zevkinizden bir tutam koyarken buluyorsunuz. Bu faturaları ödüyor ancak ben kısıtlama olmaksızın, dünyayı kendi gördüğüm gibi belgelemeye yeşil ışık yakan işleri seviyorum.

Hangi sporları yaptınız?

Özellikle Amerikan futbolu ve yüzme üzerine çalışmayı seviyorum. Bunlar farklı nedenlerle hoşlandığım, tümüyle birbirinden farklı iki spor dalı. Futbolu atletizm, farklı pozisyon oyuncuları, oyunu savaşa veya satranç maçına çeviren dinamiği ve hiç bir maçın birbirinin aynı olmaması nedeniyle seviyorum. Ben 7 yaşımdan 21 yaşına kadar yarışçı yüzücü olarak büyüdüm ve bir sörfçü ve yüzücü olarak suyu her zaman sevmişimdir. Yüzme sporunu fotoğraflamak, özellikle de su altı fotoğrafçılığı, bu tutkumun bir uzantısıdır aslında.

“Fotoğrafçılar, kamera arkasında fotoğraf çekmekten daha fazla zamanı bilgisayar önünde akışı takip etmek, kendi fotoğraflarını düzenlemekle geçiriyorlar.”

En çok etkilendiğiniz en iyi spor organizasyonu hangisiydi? Gitmek isteyip de gidemediğiniz spor etkinlikleri oldu mu hiç?

Allsport ve Getty Images fotoğraf ekibinde, çalıştığım 10 yıllık görev süremde, elbette meslektaşlarımın fotoğraflarından çok etkilendim. Ancak, daha önceleri de Sports Illustrated gibi dergilerde görebildiğim aksiyon karelerinden, National Geographic sayfalarındaki doğa fotoğraflarından, Vanity Fair ve Rolling Stones gibi dergilerinde görebildiğim portre fotoğraflarından da oldukça etkilendim. O zamanlar için iyi fotoğrafın kesinlikle ne olduğunu bana tanımlayan, özellikle de NG gibi dergiler evimde dolup taşıyordu. Boş bir akşamüstü, eğer sörf yapmıyorsam, en hoşuma giden şey, yemek sonrası bir magazin standına gidip, bir grup fotoğraf dergisinin sayfalarını karıştırmaktır.

Sizce, dijital fotoğrafçılık, belgesel (spor) fotoğrafçılarının işini kolaylaştırdı mı?

Kolaylaştırıp kolaylaştırmadığından emin değilim ancak, hala % 100 film çekiyor olsaydık aynı ilgiyi göstermeyecek pek çok kişiye kapıyı araladı ve daha orta bir yol buldu. Tümüyle film altyapısından geldiğinizde, eskiden eğer ışık iyiyse, sanat veya stok fotoğraf için, E-6 şeffaf slide (velvia veya provia) çekmek zorundaydınız, eğer ışık kötüyse veya hareket fotoğrafı çekecekseniz,  iletebileceğiniz formatta, hemen C-41 negatif filme dönmeliydiniz. Bu arada 10 tankı diğer 4 fotoğrafçı ile paylaşmalıydınız ve bu da herkesten önce, ilk olmanız gereken 36 pozluk, en az 2-3 rulo filminiz var demekti. Ayrıca hareketi yakalayıp yakalayamadığınızı bilmeme gibi bir büyünün ötesinde, sadece, makarada olduğunu size söyleyebilecek içgüdüleriniz vardı.


Film dijitale göre çok daha az affı olan bir durumdu, develop ekipmanı ile seyahat etmek zorundaydınız ve olumsuz koşullarda film banyo edebilecek kadar maharetli olmanız gerekirdi ve filmi anında banyo edebilmek için gereken zaman nedeniyle teslim zamanı çok daha kısıtlı olurdu. Bu nedenle, en iyi fotoğraflar ve fotoğrafçılar hemen önlere çıkarlardı. Günümüzde, fotoğrafçılar, kameralarının arkasındaki LCD ekrana bakarak, istedikleri kareyi alıp almadıklarını veya çekmeye devam etmek zorunda olup olmadıklarını bilebiliyorlar. Fotoğraflar çekilir çekilmez, anında yerine ulaştırılarak en iyi fotoğraf olup olmadıklarına çok da önem verilmeksizin, masaya düşen ilk fotoğraf oldukları için ön sayfada yerlerini alıyorlar. Hobi olarak çeken ile profesyonel arasındaki çizgi günümüzde biraz belirsiz, çünkü en son nesil dijital kameralarda auto-focus ve auto her şey çok iyi, herkes basılabilecek nitelikte temiz bir hareket karesi çekebilir. Saniyede 10 kare çeken makinelerle yüzlerce, binlerce kare çekiliyor, bundan daha fazlası yüz binlerce kare editörlerce internetten iletilip, postalanabiliyor, böylelikle yetenek havuzunun seyreliyor ve çöpler içinde değerli taşların ayıklanmasını zorlaştırıyor. Fotoğrafçılar, kamera arkasında fotoğraf çekmekten daha fazla zamanı bilgisayar önünde akışı takip etmek, kendi fotoğraflarını düzenlemekle geçiriyorlar.

25 yıllık Veteran Gazete fotoğrafçıları açığa alınmışken, herkes bir yerlerde arşivlenmesi, satılması ve dağıtılması gereken arşivlere sahip. Sonuç olarak, dijital fotoğrafçılığın spor fotoğrafçılarına, gazetecilere ve hatta reklam fotoğrafçılarına kaçınılmaz faydalar sağladığından emin değilim, ancak mevcut sektörü bir parça değiştirdiği bir gerçek.

Profesyonel fotoğrafçılığın avantaj ve dezavantajlarını karşılaştırabilir misiniz?

Yukarıdaki paragraftaki her şey... Başkasının bütçesi ile fotoğraf çekmek için dünyayı dolaşabilmek harika iken vizyonunuz kısıtlandığında keyifsiz bir şey. Yaptığım en iyi işlerin bazıları, ya uzun döneme yayılmış kişisel projeler ya da belgelediğim subje ile ilişki kurabilecek lükse ve zamana sahip olduğum, her şeyi akışına bırakabildiğim, kendimi fotoğraf üretebilmek için baskı hissetmediğim bütçeli çalışmalardır. Yaptığınız hazırlıklar sürpriz faktörü ile birleşirse, en büyük beklentinizden daha fazlasını elde ederseniz bu harikadır.

Sizin gibi başarılı olmak isteyen bir fotoğrafçı ne gibi özelliklere ve yeteneklere sahip olmalıdır?

Bence fotoğraf alanında başarılı olabilmek için, iyi bir göze, sonsuz motivasyona, iyi beşeri(insani) becerilere, kıvrak iş zekasına, gelişme becerisine sahip olmaya, çok fazla kafeine ve anlayışlı bir partnere ihtiyaç vardır. Ya da sadece bir fotoğrafı olması gerektiği gibi çekmeyi bilirsiniz...

How did you start sport photography after your art education art? Why did you prefer to focus this area, which factors were effected you?

My start into sports photography was a bit unorthadox and unplanned. After graduating from UCLA with a degree in fine arts, with an emphasis on painting and sculpture, I took an interview for a picture desk editor position at a sports agency in Los Angeles. With just an introductory photography class and hours as a weekend photo assistant under my belt, I had limited photography experience but really needed money and a steady job. So I put away my brushes and aspirations of being the next Vincent Van Gogh or Salvadore Dali, and started at $9 an hour editing hundreds of photos a day for Allsport, the industry leader in sports photography worldwide. Just a month into the job I was on the graveyard shift moving the live edits for the Allsport Olympic Team in Nagano, Japan. Pictures would stream in every day from events around the world, places that I would love to be documenting events as they happen. The next day I would see the same photos I moved on the wire in the NY Times or on the pages of Sports Illustrated, and I realized that I was part of a very cool communication process and wished I could be more on the creative side of it. Seeing great work from some of the best sport photographers, I immediately began to appreciate sports photography as a form of art. Especially work from the eyes of Allsport photographers like Pascal Rondeau, Chris Cole, Bob Martin, Simon Bruty, Mike Powell and Al Bello made me appreciate this medium as photojournalism seen through the eyes of artists.


Shortly thereafter, about 3-4 months into my job, I made my mind up that I could apply my talents and work in this medium as well, so I began to save money for camera gear that would cost twice as much as the car I was driving at the time. I worked in the office five full days a week and then on my two days off on the weekends I would try to go out and shoot on Allsport credentials for no extra pay. It was very hard at the beginning, especially not owning a lot of my own gear and having to borrow or rent if I wanted to shoot sometimes, and being in a very competitive environment where few people want you to succeed. The first year I worked rediculous hours, for very little monetary compensation, but I learned and absorbed everything I could and soon found myself promoted to a Junior Photographer position. I think every young photographer needs a break and people that help them along the way; luckily I had both and without that I probably wouldn't have made it to where I am today.

There's a balance between journal photography and art photography in your works. How did you compose this technic that makes you different?

I think my approach of sports photography was very similar to that of a handful of photographers that came through Allsport past and present, and is why it was such a successful agency which was eventually purchased and absorbed by Getty Images. I think people may consider my style different or unique because I concentrate much more on the graphic and artistic angles you don't see at first glance, captured with the peak action as well in context. A successful sports photograph to me is something that suspends reality through the use of compostion, color, form and a compelling subject matter that makes it interesting for the viewer to look past the mundane sports action into a world that is really so much deeper, complex, and a microcosm within itself. But many times the bottom line is you are shooting something for a client to fill there pages with content they deem appropriate or expect, and you find yourself doing work driven for them with dashes of your flavor mixed in. This pays the bills but I love the assignments when you are given the green light to document the world as you see it, and there are no constraints.

Which sports do you make?

I especially like to cover American football and swimming. They are two entirely different sports which I enjoy for different reasons. I enjoy football because of the athleticism, different position players, and dynamic of the game that makes it like war or a game of chess, with no two matches alike. I grew up as a competitive swimmer from the age of 7 through 21, and have always had a love with the water as a surfer and swimmer. Shooting swimming, especially underwater photography, is just an extension of that passion for me.

Which was the best sport organization effected you most? And have you got any organisation hat you wanted to go but you couldn't ?

I was obviously greatly effected by the photography of my peers during my 10 year tenure as a staff photographer at Allsport and Getty Images. But I was also greatly effected much earlier on by the action images I would see in magazines like Sports Illustrated, nature photographs from the pages of National Geographic and portraits I would see in magazines like Vanity Fair and Rolling Stone. We would have these magazines in my house growing up, especially NG and they definitely defined to me what good photography was considered at the time. On a lazy afternoon, my favorite thing to do if I'm not surfing is going to a magazine stand after lunch and thumbing through a bunch of photo mags.

In your opinion, does digital photography make easy to work of the journal (sport) photographers?

I am not sure if it makes the work easier, but it definitely has made it more mainstream and opened the door to many people who probably wouldn't have the same interest if we were still shooting 100% film. Coming originally from a film background, early on you had to shoot E-6 slide transparancy (either Velvia or Provia) when the light was nice and capture art and stock, and then switch to C-41 negative film when the light was bad or if you had to capture a moment that had relevance on the wire. You had to share a 10 reel tank with 4 other photographers which meant you got 2-3 rolls of 36 exposures at the most to make the first run. There was also that magic of not knowing whether you captured a moment or not, but relying on your instincts to tell you that it was on that roll. Film was a lot less forgiving than digital, you had to travel with a dev-tech and be more than proficient at developing film in horrible conditions, and deadlines were much tighter because of the time needed to develop film in the first place. But because of this, the best photos and photographers always seemed to float to the top. Nowadays, photographers can look at their LCD's on the back of their cameras and know whether or not they have the frame or if they have to keep on shooting. Pictures are transmitted immediately after they are taken and plastered on the front page of papers with no regard if they are the best photos, but many times just the first photos out the pipe and on a desk. The line between hobbyist and professional are a bit blurred now because the auto-focus and auto-everything on the newest digital generation of cameras is so good, anyone is capable of taking a decent action photograph that will get published.


Hundreds and thousands of more photos are taken by photographers with 10 frames-a-second cameras, that the hundreds of thousands of more photos are transmitted by editors and posted on the net, watering down the pool of talent and making it harder to weed through the masses to find the gems. More time is spent by photographers in front of computers with the workflow and editing of their own photos than behind a camera taking photos. Everyone has archives that need to be archived somewhere, or sold and distributed somewhere while 25-year Veteran Newspaper photographers are being laid off. So I'm not sure if digital photography necessarily facilitates the work of sports photographers, journalists, or even commercial photographers, but it definitely has shifted the entire industry a bit.

Could you compare, Professional photography's advantanges and disavantages?

Everything in the paragraph above...Also it's great to be able to travel the world on someone else's dime to take pictures, but it sucks if your vision is compromised. Some of the most fulfilling shoots I've done were either long-term personal projects or paid assignments where I can really feel no rush in making a photo but rather have the time and luxury to build a relationship with the subject I'm documenting and let things just unfold. It's great when your preparations meet the element of surprise and you get something better than your highest expectations.

In order to you, a photographer who wants to be successfull like you, has got what kind of speciliaties and talents?

I think you need a natural eye, an endless drive, a thirst for knowledge, good people skills, great business smarts, the ability to improv, lots of caffeine and an understanding partner to be successful in the field of photography. Or you can just know how to properly expose a photo...

Röportaj (interview by) : Levent YILDIZ

Çeviri (translation by) : Şebnem AYKOL 

“He definitely sees things in a different

way. He thinks differently. And I

think alot can be learned by other

photographers. They’re all at the

same event but nobody else saw the

same thing.”

James Colton, Sports Illustrated Photo

Editor (from PDN cover article August

2007).

Born and raised in Los Angeles, Donald graduated from UCLA with a B.A. in Fine Arts with an emphasis in painting and sculpture. Soon thereafter he assisted photographers in the area and landed a job as a Picture editor and junior photographer for Allsport Photography. Less than a year later he was promoted to a Staff Photographer position with Getty Images. In ten years at Getty, he covered nearly every major sporting event world-wide including five Winter and Summer Olympic Games, four Super Bowls, three Pan-American Games, The World Series, The Masters, and the Indianapolis 500 to name a few. In 2007 he resigned from his staff job at Getty to pursue a freelance career. His Editorial clients include NEWSWEEK, Golf Digest and Golf World, Sports Illustrated, ESPN the Magazine, Time Magazine, GO, the New York Times, L’ Equipe, Stern, and Men’s Journal. Donald’s commercial clients include Nike, Gatorade, Toyota, Addidas, Taylormade, Titelist, Visa, NFL Players Asscociation, and the Discovery Channel. He has traveled around the world shooting in the rain forests in Costa Rica, pyramids in Central and South America, coral reefs in Hawaii, fires in San Diego, medieval churches in Europe and temples in Asia.

Donald is recognized as one of the most innovative photographers in the industry today. His work has been awarded World Press Photo 2005 & 2006, Pictures of the Year International 2005, 2006, 2007 & 2008, NPPA Best of Photojournalism Sports Photojournalist of the Year 2006, 2007, & 2008, Sasakawa World Sports Photography Contest 2002, National Headliner Award for work in Sports Illustrated, NFL Hall of Fame 2001, 2003, 2004, 2007, & 2008 and many other accolades. Donald’s work has been profiled in magazines and on TV shows including Photo District News, British Journal of Photography, Better Photgraphy India, The Holland Times, Top Magazine and Photo Magazine in Brazil as well as Vitrine Entertainment Television and Calumet TV. He has served as a speaker at many events including the PDN PhotoPlus Expo, Great White North Workshop, and “Behind the Lens” aside legend Arnold Newman in 2005. He is active with the education of photojournalism at colleges and workshops including Brooks College Ventura, Art Center Design Pasadena, and Sportsshooter Academies. In addition, Donald has served on the jury for the Swedish Pictures of the Year (Arets Bild 2007, Stockholm), the Wisconsin Press Photographers Association and the Utah Press Photographers Association.

Donald’s was an All-American swimmer and water polo player at Loyola High School and was a member of the last Division I Men’s Swimming Team at UCLA. He continues competing in triathlons and paddleboard races, and recently won the 25th annual Bay to Bay 20-mile paddleboard race 14-foot division in 2008. He also enjoys surfing, stand-up paddleboarding, basketball, cycling and Brazilian jiu-jitsu in his spare time. He is currently living the dream in North County San Diego, California with his wife Lauren, and sons Luke and Micah.