1.BÖLÜM

Başlangıç

Sevgi, Can, Emre Bebek

Doğumdan bir ay öncesi, doğum anı ve hemen sonrası…

Doğum projesi, ölüm projesi sürecine rastladı. Yaşam, Alzheimer ve Ölüm çalışmasının son bölümünü tamamlarken çok yakında doğum yapacak bir arkadaşımla karşılaştım. Ona doğum fotoğraflarını çekmek istediğimi sordum ve kabul etti. Ölüm projesiyle birleştireceğimi anlattım, proje onun da ilgisini çekti. Bunu kabul etmesi beni yüreklendirdi ve doğum öncesi, doğum sırası ve sonrasında çekimleri gerçekleştirdim. İstense bu proje yıllara yayılabilir, bebeğin gelişimi izlenebilir ancak benim çalışmam için bu kadarı yeterli oldu. Elbette bebeği çekmeye devam edeceğim ancak, yalnızca ona ve ailesine güzel anılar bırakabilmek için.

2.BÖLÜM

Yaşam, Alzheimer, Ölüm

“Senin ne çok fotoğrafını çektim anne, yeğenimin sünnetinde oynarken, benim evimde evlenme yıldönümünüzde çocuklarınla, torunlarınla. Gelinlerin, damatlarınla.

Biz, hep fotoğraf seven aile olduk anne. Otuz Ağustos 1943’te babamla evlendiğiniz gün çektirdiğiniz ne anlamlı fotoğraftır öyle. Hele 1961 yazında evliliğinizin on sekizinci yılında dört kızınız ve benimle çektirdiğiniz. Kızlarının üzerinde kendi ellerinle diktiğin bir örnek basma entariler, gururla bakıyorsun objektife. Babam, heybetli duruşuyla PTT Müdürü, o dönemin şanlı şerefli devlet memuru. Önde henüz dört yaşında ben, belli ki büyümüş ayaklarım sığamamış pabuca, önünü özenle kesmişsin lastik ayakkabının, parmaklarım fırlamış dışarı.

Bir de anne, bir de 1968 Otuz Ağustos’unda yirmi beşinci yıl fotoğrafımız var. Oturduğumuz semtteki meşhur fotoğrafçı, foto ressam Dinçer abiye çektirdiğiniz. Erkek kardeşim de katılmış aramıza, aile tastamam. Dört kızın ardından gelen iki erkek çocuğunuzdan sonra noktayı koyduğunuz aile fotoğrafımız.

Biz hep sizin fotoğraflarınıza bakarak büyüdük anne. Ardından ben sizleri çekmeye başladım.

Sana geldim anne, fotoğraflarını çekmeye.

Odandayım anne. Sen yatağındasın yine. Bir örtü örtmüşler üzerine boylu boyunca, bir çelik bıçak uzatılmış göğsüne, adet böyleymiş. Seni seyrediyorum öylece durup anne, örtünün altındasın, göğsünün üstünde bir çelik bıçak. Film takıp makineye bu halinle çekiyorum, söz vermiştim sana anne.

Sonra örtüyü kaldırıyorum, çeneni bağlamışlar bir beyaz bez ile. Ellerimin arasına alıyorum örselenmiş yüzünü, kokluyor, öpüyorum.

Bu sen değilsin ama anne, bu sen değilsin. Bir makara daha çekiyorum. Ardından görevliler geliyor, bedenini yere indiriyorlar. Yatakta başının altındaki yastıktan boynun yukarıda kalmış, kollarını göğsünde birleştirmişler. “Böyle olmaz” diyorlar, düzeltmek istiyorlar. Kaskatısın, kıracaklar, bir yandan fotoğraf çekerken bir yandan onlara engel oluyorum “bırakın” diyorum sert bir tonla. Düzeltseler ne olur artık anne, düzeltmeseler ne olur?

“Yıkarken sıcak suda çözülür” diyip bırakıyorlar. Çözülse ne olur artık anne, çözülmese ne olur? O sen değilsin ki. Babamın terk ettiği bedeni yıkanırken dokunup öpmüştüm, o zaman da onun babam olmadığını hissetmiştim. Yine aynısı oldu anne.

Doktor geliyor, hemşire geliyor, ardından bir sedyeye koyup bıraktığın bedeni indiriyorlar sokağa. Kaldırımın üzerinde bekleyen boş tabuta koyuyorlar, ardından cenaze arabasına.

Ve ben hep çektim anne, her anının fotoğraflarını çektim, morgda da çektim, gasil hanede de. Yıkadılar, akladılar, pakladılar, mis gibi kokularla bezediler, bembeyaz bezlerle yeniden bağladılar çeneni. O halinle yine çektim. O sen değildin anne.

Babamın mezarında, babamın üzerine yatmak sana kısmetmiş anne. Açtılar mezarı seni üstüne koyacaklar sandım. Babamın kemiklerini çekmek istedim, toplamış bir kenara görevliler önceden, göremedim, çekemedim. Mezarda seni çektim anne. O sen değildin!..

Neredesin anne? Nereye gittin?”

Henüz yirmi ikisindeydi  1943 yılı 30 Ağustos’unda evlendiğinde. Memur karısıydı ev kadınıydı, yıllar içinde altı çocuk sahibi oldu. Fırsat buldukça evlenme yıldönümlerinde fotoğraf çektirdi. Torunları oldu büyüdü. Evliliğinin elli yedinci yılında eşini kaybetti. Aşk acısını tattı. Alzheimer hastalığına yakalandı eşini kaybettikten sonra. “Alzheimer kendini terk etmektir” diyordu bir araştırma sonucu. O da öyle yaptı.

1943 yılı 30 Ağustos’unda nikahtan 16 Kasım 2005 gününe ölüme giden günlerin fotoğrafları…  
 
Dora GÜNEL

1957 Kaman doğumlu. Fotoğrafa 1978 yılında AFSAD` a katılarak başladı. Fotoğrafları ilk defa ``Türkiye` de Kadın`` isimli sergide yer aldı. 1982-1985 yılları arasında AFSAD Yönetim Kurulu`nda görev aldı. ``Ankara`` ve ``Denizi Yaşayanlar`` gibi belgesel projelere katıldı.1995 yılında ``Birikimler`` adlı kişisel sergisini gerçekleştirdi. Çeşitli zamanlarda ``Birikimler``, ``Karadeniz``, ``Dar sokaklar`` ``Sıcak İnsanlar`` adlı saydam gösterilerini yaptı. Fotografevi`nde eğitim seminerleri verdi. İzmit deprem bölgesinde Dayanışma Gönüllüleri ve Enfants du Monde grubu ile düzenlenen ``Fotoğrafçı Çocuklar Atölyesi``nin tüm çalışmalarında görev aldı. Fotoğraf Vakfı Kurucuları arasında yer alıyor.

Profil Fotoğrafı : Faika Berat PEHLİVAN

---

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved
www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.