Fotografta amatör yolculuk tutku ile bağladığında insanı, ustadan şu dörtlük görünür;

Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin,

Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin.

Bir ısıtır, bir üşütür, bir ağlatır, bir güldürür;

Sen hem bir hastalık hem de sağlık gibisin.

(Özdemir Asaf; “Aşk”)

Arayış içinde iken fotografçı; yapılanları tekrar etmeyi geçmek, onların üzerine yeni şeyler koymak kaygısı taşıyor ise, bir başka dörtlük gelir dile ustadan;

Benden, onlara benzer olmayı beklemeyin,

Ve onları yineler olmayı beklemeyin.

Herkes yeniliğine varır, kendi kalırsa.

Kimseden bana benzer olmayı beklemeyin.

(Özdemir Asaf; “Öte”)

Bildiğini sanmak, bilmediği halde… en kötüsü de bu.

Bilmeyen de kibir, bilen de alçakgönüllülük, hatta suskunluk şeklinde tezahür eder kimi zaman, sanata giden yolculuk. Şöyle der usta bu kez de;

Şimdi bütün anmalar bir susmanın içinde…

Şimdi bütün susmalar bir odanın içinde…

Anlatmaya bir sözcük, bir bakış arıyorlar,

Önce sakladıkları, bir adamın içinde.

(Özdemir Asaf; “Susmanın İkinci Yüzü”)

Bildiğimiz şeylerin, bilmediklerimiz yanında hiç kalacağını unutmamak…  

Ve hep, yolun başında olduğunu düşünmek…  …en iyisi.

Tekin ERTUĞ