Bir zamanlar bu çocukların durduğu yerde bir göl vardı. Çok da uzun zaman önce değil, geçen yıl. Yaşanan çevresel sorunlar yüzünden kuruyan göllerimize biri daha eklendi.  

Evet, bu konuya duyarlı herkes gibi ben de bir şeyler yapmaya çalışıyordum elimden geldiğince. Çeşitli su havzaları tespit edip son hallerini fotoğraflamaya karar vermiştim. En azından görmeyenlere göremeyenlere bir göz olacak duymayanlara duyamayanlara bir kulak olacaktı fotoğraflarım. Belki işin ciddiyetini anlatmak için en etkili yöntem görsel bir anlatım dili oluşturmaktı. Ve her yerde bu mesaj birçok fotoğrafçı tarafından tekrarlandıkça belki zihinlerde bir kaygı yer edebilecekti.   

Derken İstanbul'un önemli bir bölümünü kaplayacak kadar büyük sınırları bulunan Büyükçekmece gölüne gitti ayaklarım. Gölün çevresinde dolaşarak acı tabloya gözlerimle şahit oldum. Haritada masmavi gözüken kocaman gölden geriye balçık, çatlamış topraklar, aç sinekler ve kuru otlar kalmıştı.  

Onlarla burada tanıştım. Kaybolan gölün çocukları; Neşelerinden ve meraklarından bir şey kaybetmemiş gibi görünseler de olup bitene onlarında pek aklı ermiyor, belki de biraz çevredeki büyüklerinin de konuşmalarına kulak misafiri olarak içten içe korktukları gözlerinden okunuyordu. İlkin o deli kız peyda oldu başıma. Hani solda en iri yarı karanlık duran, onunla bir iki lafladıktan sonra başka bir alemde yaşadığını fark etmem uzun sürmedi. Ardından üç kardeş çıkageldiler. Ne yaptığımım niçin yaptığımı sordular. Bizi de çeker misinler geldi ardından peşi sıra. Deli kız her kadraj önlerine geçiyor diğerlerinin çekilmesini istemiyordu. Sürekli de para vermemi ve çektiğim fotoğrafların nerede olduğunu soruyordu. Ondan fırsat bulduğum zamanlarda erkek kardeşi ve kucağındaki ufaklığı da çekme fırsatım oldu. Orada oturduklarını söylediler bana, küçük kirli elleriyle, üzerinden naylonların sarkıttığı yıkık hurda tahta parçaları ve tuğlalardan yığılı duran tek katlı barakayı göstererek. "İneklerimizde var bizim abi" dedi erkek olan ve ekledi "gösterem mi?" Nerede diye sorduğumda beni başka bir fotoğrafımın objesi olan ahıra götürdü. İki de beygirleri vardı. Bence en iyi fotoğraflarımdan birini oluşturmuştu o beygirlerden beyaz olan. Açlıktan kemikleri sayılan kurak toprağın üzerinde son kalan birkaç kuru otu kemirmeye çalışan o beyaz beygir. Sanki sonu şimdiden belliymiş gibi üzerine çöreklenmiş kara bulutlu kasvet ve son günün batışını arkasına alarak çektiğim son karesi. Bu fotoğrafa gelince, bu fotoğraf benim en iyi fotoğrafım değil aslında. Ama benim en iyi fotoğraflarım bu noktada çekildi. En dramatik bulutlar benimle burada buluştu. Gölün hasret olduğu suyu boşaltmadan uzaklaştıklarını ben buradan seyrettim. Defalarca gün batışını başımda dolaşan minik aç bataklık sineklerine aldırış etmeden buradan pozladım. En çok hayranlık uyandıran fotoğraflarımı ben bu noktada çektim.

Aslında hüzündür kuşların kanatlarından yansıyan…

Kendimi bildim bileli gözlerim kuşları görebilmek için hep ağaçlarda, sularda, tellerde, en çok da gökyüzünde oldu.

“kimi insan otların kimi insan balıkların çeşidini bilir

Ben ayrılıkların

Kimi insan ezbere sayar yıldızların adını

Ben hasretlerin” diyor ya şair. İşte ben de kuşların adlarını ezberledim hasretlerle, hüzünlerle beraber. Her kuş sesinde, kanat sesinde isimleri döküldü dilimden.

Hayallerin uçup gitmesi gibidir kuşların uçuşu ve gidişi. Kuşlar uçar, yani çoğunluğu uçar ve uçup gittiklerinde hep bir yerleri, birilerini geride bırakırlar en çok da beni. İşte o yüzden, o kanatlar her uzun yolculuğa açıldığında bir parça da keder ve hüzün katarlar onların ardından bakanların hayatlarına.  

Fotoğraf çekmeye başladığımdan beri karelerim de kuşlarla dolu. İzmir kuş cennetinde çektiğim bir fotoğraf “Gülkurusu Hüzün”  Çok güzel bir gün batımında, güneş ışınlarının en son renk oyunlarında,  pilin bitmesi, şarj problemleri gibi türlü aksiliklere rağmen çekebildiğim bir kare.

Bu fotoğraf benim en çok sevdiğim fotoğraf. Çünkü içinde kuşlar var, hüzün var, en sevdiğim renk olan gülkurusu var, kavuşma var AŞK var.

Metehan ÖZCAN

Manisa

Gece ve gündüz, dünyanın yuvarlaklığı, yerküremizin güneş çevresindeki hareketi; çocukken hep ilgimi çekmişti bu ve buna benzer konular. Çok ufaktım, ben uyurken dünyanın öbür yarısında birilerinin uyanık ve tepe taklak durduklarının farkına vardığım zaman. Kısacası ufaklıktan ilgi duymaya başlamıştım engin boşluğa ve oradan oraya savrulan gök cisimlerine. Hatta “Ne olmak istiyorsun?” sorusunun cevabı benim için hep “Astronot olmak istiyorum” olmuştur. Yaz geceleri kumsala çimlere uzandığımda en çok Ay’ı incelerdim uzun uzun. Hiç göremediğimiz yüzünü merak eder o gizemli karanlık kısımla ilgili hayallere dalardım.

Yıllar geçti üzerinden, astronot olamadık belki ama benim uzaya ilgim her zaman aynı şiddette oldu. Filmler, kitaplar, görüntüler ilgimi çekmeye devam ediyor hala. Bu merakımın yanına büyük bir sevgiyle bağlandığım fotoğraf da eklendi birkaç sene önce. Bu fotoğrafı Kula’da sadece 2 masanın sığdığı küçük bir kahvehanede çektim. Gün sonuna doğru araçlarımıza dönerken küçük bir cam ve ardında ki küçük yeri gördük. Küçük bir tereddütten sonra geri dönüp kahvehaneye girdik. Klasikleşmiş ama eşsiz bulduğum Anadolu misafirperverliğiyle karşılandık içeride. Hemen bir masa bizim için boşaltılırken çaylarımız ısmarlanmıştı bile. Biraz sohbetten sonra kendi hallerine dönen kahvehane sakinleri diğer masada oynanan okeye odaklandılar. Bu esnada oyun dışında kalmış bu amcayı gördüm. Donuk bir yüz ifadesiyle bizim neden fotoğraf çektiğimizi anlamaya çalışıyor gibiydi. O an ışığın da etkisiyle kendimi çocukluğumda hayalimde canlandırmış olduğum “Aydede” karakterine bakıyormuş gibi hissettim.

Özkan DURAKOĞLU

İzmir

Yıl 2004, eski filmli analog makinemi satalı çok zaman olmuş ve uzun bir aradan sonra dijital makineyle tekrar fotoğraf çekmeye başlamışım. Bir arkadaşımla ellerimizin pası silinsin diye fotoğrafçılara her zaman güzel kareler sunan Zeyrek, Fener ve Balat civarlarında dolaşmaya başlıyoruz. Aslında çok fazla da çekecek bir şey yok, sadece çocuklarla oynuyor, fotoğraflarını çekiyor ve eğleniyoruz. Dolaşmaya devam ederken top oynayan çocuklar ve onları seyreden iki çocuk dikkatimi çekti. Ben de kadrajı ayarlayıp fotoğraflarını çektim, sonra onlara yaklaşarak konuştuk, şakalaştık bir kaç fotoğraf daha çektik. Eve geldiğimde haliyle fotoğraflara baktım ve bu fotoğraftaki ifadeleri uzun bir süre seyrettim. Sadece yüzdeki ifadeler değil ayak ve kol duruşlarından bakışlara kadar her yeri doluydu. Birbirine görünüm olarak benzeyen bu iki çocuğun karakterleri belli ki çok farklıydı, neredeyse zıttı ve bu faklılık nedeniyle o an büründükleri roller ve ifadeleri de farklılaşmıştı. Acaba aralarında geçen konuşma neydi? Çekerken bu kadar dikkat etmemiş olsam da eve geldiğimde bu fotoğraf üzerine birçok senaryo yazmıştım. İfade o kadar açık şekilde yansımıştı ki fotoğrafa, ben de ona "ispiyon" ismini taktım ve portfolyomda başköşeye yerleştirdim.

Use By Author Permission Only.