Tabi yarışlar sessiz sedasız yapılırken alanda at sahipleriyle konuştuğumuzda bir dokunup bin işitiyoruz. Kendileri ile ilgilenen, ileriye yönelik düzenlemelerin yapıldığı bir kurumun olmadığını söylüyorlar. Hakemler, yarışanlar, düzenleme kurulu ve ödüller hep kendi içinde. Harcamalar bile neredeyse herkesin kendi cebinden. Son zamanlarda yöre belediyeleri yarışın yapıldığı yerin tanıtımı acısından birazda olsa destek olmakta. Ödüller ise öyle dişe dokunur bir şeyler değil. Açıkçası kazanılan, yapılan masrafın çok altında.

Bu yarışlar yöre halkı için biraz bayram yeri gibi, biraz panayır gibi. Biraz  protokol,  çoluk çocuk ve onlarca kalabalık. Dolaşanlar, satıcılar hep rengarenk.. Atların yarışa başlamasıyla ilk anlarda bir sessizlik alır etrafı. Sona doğru yaklaşınca heyecan, bağrışmalar ve tezahüratlar inanılmaz artar. Şapkasını havaya atan, yere yığılan, kızan sevinen, hayal kırıklığına uğrayan, sürpriz yapan her şey o an oradadır. Liderler başa kalana kadar elemeler yapılır, toz duman sarar gider etrafı. Bitiş çizgisine ilk varan olmaktır hepsinin hayali.  Yarış sonunda atına sarılan, konuşan, kızan, sitem eden hep beraber görülür.