Asla bir bakış,

Asla bir yalan,

Asla bir anda oluşmuş kırışıklıklar değil…

…

Sadece yaşanmışlığın bir özeti…

Uzakların, yokluğun, üzüntünün,  yaşanmamışlıkların,hayatın öteki yüzünün yansıyan hikayeleridir o yüzler. Hem sevecen, hem kırılgan, hem çekingen, hem tedirgin ifadelerle varlıkları ortadadır.

Yaşadıklarının yansıyanı, ruh hallerinin, kültürlerinin en bariz dışa vuran halleri, onların yüzleridir. Hikayeleri ise hep yüzlerindeki derin  çizgilerinde saklıdır.

Hayatın öteki yüzünde, kendi kültürlerinde, yoklukta, çaresizlikte, farkında olmadıkları ve kendi kaderlerine oynanan oyunlara çok uzak olan, kaybedecek bir şeyleri kalmamış, yaşanacak en küçük umuda uzak kalmış, zorluğun ortasında yaşam mücadelesi veren bu insanların yüzlerindeki yansımalar, onların yaşanmış ve hala yaşanan acılarının ifadeleridir.

Bir kapalı dünyanın, kaçamak gözlerin varlığı, utangaç halleri, bazen tedirginlikleri, korkuları hep yüzlerindedir. Ortak kader aynı izleri neredeyse hepsinde yüzlerine işlemiştir. Bazen gözlerindeki ifadelerde her şeyi görebilirsiniz. Belki sessizce paylaşabilirsiniz de.

Nedenleri sorulmayan hayatlarda, sahip oldukları kaderlerinde,   susarak, hiç bir şey sormadan, ışığı dahi aramadan, yoklukta, ruhlarının, kültürlerinin yansıması da yüzlerinde saklı.

Çaresizlik hiç bırakmamış o yüzleri. Ağına almış bir kader gibi, o yüzleri işlemiş. Her simgeye bir ifade vermiş. Onlarcası bir mozaik gibi toplanmış. Kültüründeki kıyafetiyle, boyasıyla, işlemesiyle zevkiyle, rengiyle bütünleştirmiş. Kader, bu uzak, zor şartlardaki insanlara hiç gülmemiş. Hiç görmemişler varlığı. Öteki yaşamlardan uzak kalırken umutları işlenmiş o kaderlerine. Tozda dumanda, hep umutla, hayatın öteki yüzünden habersiz,sessizlikleriyle, bir ömür geçirmişler. Ne sormuşlar, ne de sormaya cesaret etmişler… Hayat, ifadeleri yüzlerine işlerken, hep sessiz kalmışlar. Kırışık çizgileri, sakalları, çöken avurtları dışında hep sessiz kalmışlar…

Susmuşlar, hiçbir şey sormadan. Diyememişler umutlarını, acılarını anlatamamışlar.  Ama konuşmaya ne hacet… O yüzler, o kırışıklıklar,o eskimiş elbiseleri herşeyin ispatı.  Hayatın özeti, porteleri olmuşlar…

Yoklukta hiç kesmedikleri sakalları, fakirlikte ellerine yaptıkları kınaları neredeyse en önemli varlıkları olmuş. Sargıları, renkleri, şekilleri kendine has belirteçleri halini almış. Ve yaşamın sürekliliğinde akışı artık hep o olmuş.

Efkarları, ellerinde sigara, dişlerinde tütünün rengi, bıyıklarında, sakallarında, kaderine inat bir hışımla çıkan sigaranın, tütünün dumanın verdiği sarı renk olmuş. Hayata sararmış…  Hayatlarının yükü saçlarına beyazlık katmış.

Bazen tezatlıklar yaşanmış. Acı hayatın ortasında, farkında olmadan bir komedi yaratmış. Bilmediği öteki hayatın sömürüsünü, fark etmediği kültürel saldırıyla yaşamış, bilmeden hala farkına varmadan… Ama bilse de kabul etmeyeceği bir tezatı yaşar olmuş. Uzakların kendine has kültüründe, elbisesinde, batının kendisine ters düşen kültürün  markasını saklamış. Tezatı şapkasının markasında, yöreye has atkısının altında buluvermiş.

Uzakların yüzü, bazen bir kadının bakmaya kıyamadığınız ela gözlerinin, uzun kirpiklerinin, sadece gözlerinin görüldüğü bir kapalılık, bir korku olmuş.

Hayatın öteki yüzünden habersiz, yokluklarında, acılarında, kaderlerinde, yüzlerindeki yansıma, şekil, ifade her şey ama her şey, portelerinde kendi hayatlarının bir özeti oluvermiş…

Yazı ve Fotoğraflar : Ergün KARADAĞ 

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.