Baybars Sağlamtimur: Sevgili Erwin, bize fotoğrafa olan tutkundan bahseder misin, ilk ne zaman keşfettin bunu?

Erwin Olaf: Fotoğrafa olan tutkumu ilk defa gazetecilik okurken keşfettim. Yazı işleri tam olarak bana göre bir şey değildi. Hikayeyi bir türlü bitiremeyeceğim duygusuna kapılıyordum. Yazdığım hikayeden bir türlü tatmin olamayınca da yazmaya devam ediyordum.

Fotoğraf hocalarımdan bir tanesi, Dirk van der Spek, fotoğraf çekmem için beni teşvik etti. Kısa bir süre içinde bu uğraşı hoşuma gitti.

Baybars Sağlamtimur: Şu an yapmakta olduğun işi bize açıklar mısın?

Erwin Olaf: Zaman içerisinde foto-röportajdan stüdyo fotoğrafçılığına geçiş yaptım. İşlerimde yinelenen içerik, fotoğrafları ürettiğim zaman diliminde bana dokunan ve sürekli düşünmemi sağlayan konu ile, yeni fotoğraf tekniklerini birleştirmem sonucu oluşuyor. Serilerimde görebileceğiniz tüm konular, beni fazlaca büyülemiştir. Bu konular: sıradışı olanın güzelliği, şiddete duyulan aşk, cinselliğe duyulan korku, tüm yönleriyle insan vücudu, insan teni ve yaşlanma şeklindedir.

Serilerimden bir tanesinde (Grief ‘Hüzün’ serisi), 60’ların başlarındaki Amerika’dan ilham alarak, gizli kalmış acı ve hüznü ifade etmek istedim.

Baybars Sağlamtimur: Nerede doğdun ve yaşamaktasın?

Erwin Olaf: 1959 yılında Hilversum’da (Hollanda) doğdum. 1980’den bu yana stüdyomun da bulunduğu şehir olan Amsterdam’da (Hollanda) yaşamaktayım.

Baybars Sağlamtimur: Bize eğitim geçmişinden bahseder misin?

Erwin Olaf: Aktör olmak istemiştim. Fakat bunu dekana söyleyecek cesaretim yoktu. O bir maçoydu bense değildim. Benim iyi kompozisyonlar yazdığımı söyledi ve gazetecilik alanında okumamı önerdi. Fakat bu alan, daha önceden de belirttiğim gibi bana göre değildi. Gazetecilik okurken son senemde fotoğrafla tanıştım.

Baybars Sağlamtimur: Herhangi bir fotoğraf derneğine üyeliğin var mı?

Erwin Olaf: Evet, “Fotoğrafçılar Derneği” ne üyeyim.

Baybars Sağlamtimur: Fotoğraf dışında başka özel ilgi alanların var mı?

Erwin Olaf: Fotoğraf dışında film yapımcılığına merakım var. Bu, fotoğrafın yanı sıra yapmaktan hoşlandığım bir şey. Fotoğraf çekimi esnasında kullandığım sahaları film çekerken de sıklıkla kullanıyorum. Ara sıra ilgilendiğim diğer bir uğraşım ise VJ’liktir.

Baybars Sağlamtimur: Ne tür filmler çekersin? Bu projeler profesyonel işlermidir?

Erwin Olaf: Fotoğraflarımla paralel hikayeye sahip görünen filmler çekerim. Fotoğraflarımda rol alan modeller aynı zamanda filmlerimde rol alan aktörlerdir. Fotoğraf ve filmi birlikte sunduğunuzda kanımca birbirlerini desteklemektedirler. Film ile gösterdiğiniz fotoğraflara belirgin bir atmosferi ekleyebilirsiniz. Filmlerim dünyanın çeşitli yerlerinde festivallerde gösterilmektedir. Bu projeler, ciddi bir enerji kaynağı, zaman ve düzenlemeye gereksinim duyarlar. Bunlar kesinlikle profesyonel işlerdir.

Baybars Sağlamtimur: Bilgisayarda fotoğraflarını işlerken müzik dinler misin? Favori sanatçı ve/veya albümlerin hangileridir?

Erwin Olaf: Fotoğraflarımı başka insanlar işler. Fakat elbette bu esnada yanlarında oturup nasıl işlemeleri gerektiği konusunda bilgi veririm. Fakat normalde fotoğrafla ilgilenirken müzik dinlemem. Ortamda müzik yokken konsantrasyonum daha iyidir ve eğer ortam tamamen sessizse modellerime hangi duyguları yansıtmaları gerektiğini daha iyi anlatabilirim.

Baybars Sağlamtimur: Seni etkileyen başka fotoğrafçılar var mı? Favori sanatçıların kimlerdir (tüm sanat dallarını dahil edebilirsin)?

Erwin Olaf: Beğendiğim çok sayıda sanatçı var, fakat tek birini yazarak kısa tutmak istemiyorum. Mesela, Robert Mapplethorpe, Paul Blanca, Joel-Peter Witkin, Diane Arbus, Rineke Dijkstra ve Gregory Crewdson’u beğenirim. Ressamlardan, Norman Rockwell, Rembrandt ve Vermeer’den fazlaca ilham almışımdır.

Baybars Sağlamtimur: Rain (Yağmur), Hope (Umut) ve Grief (Hüzün) serilerinde yer alan tüm fotoğraflar çeşitli benzerliklere sahipler. Farklı mekanlardaki insanlara ait durağan ve duygusal portreler. Erwin Olaf ismini duyduğum anda aklıma gelen ilk seriler bunlar oluyor (Paradise Portraits (Cennet Portreleri)’in yanı sıra). Bunlar senin en popüler işlerin mi? Bu seriler hakkında ne düşünüyorsun?

Erwin Olaf: Bu seriler gerçekten de hem ulusal hem de uluslararası sahada çok popülerler. Fotoğrafların satışı o kadar hızlı gidiyordu ki bir süreliğine durdurulmak zorundaydı. Artık herkese satış yapmıyorum.

Ben de kişisel olarak bu serilerden gerçekten de tatmin oldum. Fakat aynı zamanda eski işlerimi de beğeniyorum. Zaman içerisinde kesin bir gelişim söz konusudur. Eğer herhangi bir ilerleme olmasaydı bu çok kötü olurdu! İşlerimi yaptığım dönemde memnun olsam da, bir kaç yıl sonra “şu daha iyi olabilirdi”, “bu daha iyi olabilirdi” diye düşünmeye başlıyorsunuz.

Baybars Sağlamtimur: İlk ne zaman Grief (Hüzün) ve Hope (Umut) serilerini çekme fikri aklına geldi ve çekime başladın?

Erwin Olaf: Bir fotoğraf çekimi için Hollanda’da iyi tanınan bir kişinin evinde idim. Büyük ve güzel olan bu yer yaşamak için o kadar muhteşemdi ki, o an aklımdan böyle güzel bir eve sahip olup da mutlu değil de üzgünseniz nasıl olurdu diye geçti. O insan mutsuz olduğundan falan değil, ben böyle düşünüyordum. Sanatta, elitin mutsuzluğu fakir insanların mutsuzluğundan çok ilgi çekicidir.

Baybars Sağlamtimur: Hangi yayında veya sergide Grief (Hüzün) ve Hope (Umut) serilerini sundun?

Erwin Olaf: Hollanda’da, Fotoğraf Müzesi’nde (Hague’da), Rain (Yağmur) ve Fall (Düşüş) serilerimin yanı sıra Grief (Hüzün) ve Hope (Umut) serilerini sundum. Dergilerdeki yayınlarım söylenemeyecek kadar çok, fakat bazı kitaplarda bu seriler yer almakta, mesela “Erwin Olaf” ta. Buna ilaveten Hope (Umut) ve Grief (Hüzün) serilerini içeren ikili bir kitap da mevcuttur.

Baybars Sağlamtimur: Pek çok yayının var ve bunların sonuncusu Aperture Kuruluşu’ndan çıktı. Bu son çıkan yayının hakkında bize kısa bir açıklama sunabilir misin?

Erwin Olaf: Bu kitapta Rain (Yağmur), Hope (Umut) ve Grief (Hüzün) serilerini bulabilirsiniz. Bu bir tür üçlemedir. Bundan önce yaptığım çalışmalara nazaran bu serilerin tamamında sükunet ve kırılganlık işlenmiştir. Serilerde ilham kaynağım, 50’lerin sonu ile 60’ların başı arasındaki dönemin Amerika’sıdır.

Baybars Sağlamtimur: Royal Blood (Asil Kan) ve Chessman (Satranç Taşı) portfolyolarının arkasındaki fikir nedir?

Erwin Olaf: Satrançta öfkemi hafifletmek için bir vesile buldum. Benim için toplumdan uzak her insan satrançtan bir şah veya vezirdir. Toplumun adaletsiz rol oyununu ifade etmeye çalıştım. Saldırı, güç, öfke ve şefkat gerçek hayattaki satranç taşları olarak düşünülebilir.

Rolay Blood (Asil Kan) ile görselleştirmeye çalıştığım şey ise vahşi bir toplumda yaşamaktayız, fakat geçmişte, hayat muhtemelen daha vahşi idi. Soru şu olmalı: masum bir insanı kurban yapan şey nedir?

Baybars Sağlamtimur: Şu sıralar en fazla hangi fotoğrafçılık ekipmanlarını kullanmaktasın?

Erwin Olaf: Fotoğraf makinesi olarak Phase One P45+ dijital arkalık takılı Hasselblad 503 CW, objektif olarak da çoğunlukla 80 mm Carl Zeiss kullanmaktayım.

Baybars Sağlamtimur: Fotoğraf yarışmalarında büyük başarıların var. Bir çok sergi açtın. Fotoğrafların pek çok koleksiyonda bulunuyor. Tüm bu başarılardan sonra, seni en çok etkileyen anın nedir?

Erwin Olaf: Şu an için dünyanın her yerinden, bir çok insan Erwin Olaf Stüdyosu’nda staj yapmak için başvuruda bulunuyor. Bunun çok özel ve muhteşem olduğunu düşünüyorum!

Baybars Sağlamtimur: Son olarak, duyduğun, bildiğin, başarılı Türk fotoğrafçı var mı?

Erwin Olaf: Nazif Topçuoğlu’nu biliyorum. Benimle aynı galeride işlerini sergiliyor!

Baybars Sağlamtimur: Bu röportaj için çok teşekkür ederim Erwin. Seni ve işlerini biraz daha yakından tanımak gerçekten de güzeldi!

Röportaj ve Çeviri: Baybars SAĞLAMTİMUR 
 

Erwin Olaf: I first discovered my passion in photography when I was actually studying Journalism. The writing process wasn’t really something for me; I had the feeling that the story was never going to be finished. I kept going on with writing while I was never satisfied with the story that I wrote.

A photography teacher of mine, Dirk van der Spek, encouraged me to start making photographs. It immediately felt very good.

Baybars Sağlamtimur: Can you describe us your profession now?

Erwin Olaf: In the course of time I made a turn from report photography to studio photography. A recurring theme in my work is to combine new photographic techniques with a theme which touches me and keeps me thinking about at the time that I make the photograph. Themes that you can see in all series of mine, that fascinate me a lot, are: The beauty of the unusual, The adoration of violence, The fear for sexuality, The human body in all his aspects and The human skin and aging.

In one of my last series, Grief, I wanted to express hidden sorrow and sadness, which is inspired by the early 60s in America. It’s a time of chaste and very strict adequate behaviour. Your neighbours aren’t allowed to see your pain.

Baybars Sağlamtimur: When and where did you born and currently live in?

Erwin Olaf: I was born in Hilversum in 1959. Since 1980 I live in Amsterdam, where I also have my studio.

Baybars Sağlamtimur: Can you tell us about your educational background?

Erwin Olaf: I wanted to become an actor. The problem is that I didn’t dare to say that to the dean, he was a macho and I really wasn’t. He said that I wrote nice essays and advised me to start doing a study on Journalism. So that’s what I did and like I said before, it wasn’t really something for me. In my last year I came into contact with photography.

Erwin Olaf: Yes, to the “Association of Photography”. 

Baybars Sağlamtimur: Do you have any special interests other than photography?

Erwin Olaf: Other special interests than photography are making films. That’s a thing that I love to do besides making photographs. I often try to use the spaces that I use for photographs also for film stills. Another thing that I sometimes do is VJ-ing(?).

Baybars Sağlamtimur: What type of movies (or films) do you shoot? Are these projects professional or not?

Erwin Olaf: I make films which seem to be the parallel history of the photographs. The models from the photographs are the same persons as the actors in the movie. I think that if you show photographs AND a film it reinforces each other. With film you can add something to the photographs that you show, a certain atmosphere. My films are showed at film festivals all over the world. These projects demand a lot of energy, time and arranging. They are certainly professional.

Baybars Sağlamtimur: Do you listen to music while you're editing your photos in computer? What are your favourite artists and/or albumes?

Erwin Olaf: Other people are editing my photos, but of course I am sitting beside and say how I want the photos to be edited. But usual if I am making the photos I don’t listen to music. My concentration is better without any music and I can better express to the models which emotion I want if there is absolutely silence.

Baybars Sağlamtimur: Do some other photographers impress you? Who are your favourite artists (may include all the arts)?

Erwin Olaf: I like very much artists, and I don’t want someone too short to do. But I like for example Robert Mapplethorpe, Paul Blanca, Joel-Peter Witkin, Diane Arbus, Rineke Dijkstra and Gregory Crewdson. I get very inspired by the painters Norman Rockwell, Rembrandt and Vermeer.

Erwin Olaf: They are indeed very popular, national but also international. The sale of the photographs is even going so fast that it has to be stopped for a little while. I no longer sell it to everyone.

I myself am very satisfied with the series. But I also still like my older work. In the course of time there is a certain development of course. It would be bad if there wasn’t any progress! At the time that I make the work I am happy with it, and a couple of years later you think; this could be better, that could be better.

Baybars Sağlamtimur: When did the first idea appeared and you started to shoot the series Grief and Hope?

Erwin Olaf: I was at a well-knowed person’s house in the Netherlands to do a photoshoot. It was such a great place to live, very big and beautiful. I was thinking: how would it be if you had such a lovely house and if you are unhappy or sad? Not that he was unhappy or something, but I was thinking that. Sadness of the elite is more interesting in art than sadness of poor people.

Baybars Sağlamtimur: In which publication or exhibition did you show Grief and Hope series?

Erwin Olaf: I just exhibited Grief and Hope for example in the museum of photography The Hague, The Netherlands, alongside the series Rain and my new series Fall. Publications in magazines are too many to tell, but there are some books with those series in it, like the new aperture publication “Erwin Olaf”.  Also a “double” book with hope and grief series does exist.

Baybars Sağlamtimur: You have many publications and the latest one is from Aperture Foundation. Can you give us a short description of this latest publication of yours?

Erwin Olaf: In the book you can find the series Rain, Hope and Grief. It’s a sort of trilogy. All of them express more serenity and fragility than the work that I made before these series. They are Inspired by the America from the late 50s and early 60s.

Baybars Sağlamtimur: What are the ideas behind the portfolios: Royal Blood and Chessmen?

Erwin Olaf: In chess I see an opportunity to wear off my anger. For me, every man away from society, is a king or queen from chess. I want to express the unfair role play of the society. Aggression, power, anger and tenderness are imagined by real life chess pieces.

What I am trying to visualize with Royal Blood is that we live in a violent society, but in the past, life was probably even more vicious. The question is: what makes an innocent victim?

Baybars Sağlamtimur: Which equipment do you currently use the most?

Erwin Olaf: I currently use: Camera: Hasselblad 503 CW  (mostly in combination with a 80 mm Carl Zeiss lens) with a Phase One P45+ digital back.

Baybars Sağlamtimur: You have great success in photographic competitions. You have made many exhibitions. Your photographs are in many collections. After all this success which memory made the most special impression on you?

Erwin Olaf: At present there are so many people who are asking for an internship by Studio Erwin Olaf, from countries all over the world. I think that is very special and I find it really great!

Baybars Sağlamtimur: And for the last, do you hear any successful Turkish photographers? 

Erwin Olaf: I know Nazif Topçuoglu, exhibits in the same gallery as I do!

Baybars Sağlamtimur: Thank you very much for this interview Erwin. It is really good to know about you and your works a little bit closer!

Interview and Translation by Baybars SAĞLAMTİMUR

Hilversum / Hollanda’da 1959 yılına doğan Erwin Olaf, 80’lerin başından bu yana Amsterdam’da çalışmakta ve yaşamaktadır. Şu anki stüdyosunun bulunduğu yer, daha evvel bir kilisenin holüdür.

Gazete fotoğrafçılığından, stüdyo fotoğrafçılığına geçiş yapan Olaf, uluslararası sanat sahnesinde ilk kez, 1988’de Chessman (Satranç Taşı) serisi ile, Avrupa Genç Fotoğrafçılar ödülünü alarak belirmiştir. Bu ödülü, Ludwig Müzesinde (Cologne, Almanya) açtığı bir sergi izlemiştir. O zamandan beri Olaf, ayrı ayrı serilerinde, cinsiyet, duygusallık, mizah, umutsuzluk ve zerafet konuları araştırmaya devam etmiştir.

İlk önceleri belgesel tarzdaki fotoğraflarını siyah-beyaz basmış, sonraları renkli fotoğrafa ve dijitale yönelmiştir. Serileri arasında ciddi bir kontrast vardır. Olgun (Mature, 1999): cilveli süpermodel pozu veren yaşlı kadınların altın renkte portreleri; Moda Kurbanları (Fashion Victims, 2000): cinselliğin ve bununla ilintili tasarımcı etiketlerinin tüketimde kullanımına çapkın bir yorum; Asil Kan (Royal Blood, 2000): Aristokrasi üyelerinin kinci doğalarını vurgulayan, çözümlenemeyen çirkin ölümlerin betimlendiği, minimalist, beyaz üstüne beyaz portreler; Cennet (Paradise, 2001): karanlık ve barok yer altı dünyasının, şen palyaçoluk ve çılgınlıkları; Ayrılık (Separation, 2003): steril bir oturma odasındaki buz gibi soğuk ve içe kapanık bir aile betimlemesi. En son dört serisi olan, Yağmur (Rain), Umut (Hope), Hüzün (Grief) ve Düşüş (Fall) serilerinde Erwin Olaf bilgisayar müdahalelerini en aza indirgeyerek yeniden klasik görüntüleme yöntemlerine döner.

Video ve film keşfetmek için yeni olanaklar sunar. İlk filmi Tadzio’yu (1991, ressam F. Franciscus ile yönettiği), çocuk televizyonu için yönettiği kısa belgeseller, müzik klipleri ve komik videolar ile Hollanda Ulusal Bale’si için yaptığı işler izledi. Son dönemde Olaf, Ayrılık (Separation), Yağmur (Rain) ve Hüzün (Grief), adını alan özerk video çalışmalarında, aynı ismi alan fotoğraf serilerindeki modelleri ile çalışır. Modeller, filmlerde farklı bir karakteri oynarlar ve sanki hareketli görüntüleri onların renkli fotoğraftakine paralel bir hikayeye sahip olmasını da sağlamaktadır. Bu kısa filmler, film festivalleri için tüm dünyada seçilmişlerdir.

Olaf’ın çalışmaları üzerine pek çok yayın yapılmıştır. Erken dönem siyah-beyaz çalışmalarının yer aldığı Joy (1993), Kunsthal Rotterdam’da açtığı büyük kişisel sergisine eşlik etti. 2003 yılında, Groninger Müzesinde sunduğu işlerine retrospektif bakış sunan 274 sayfalık kitabı Silver bu sergi için katalog işlevi gördü. Yağmur/Umut (2006) ve Yas (2007) gibi kitaplarından sonra prestijli Aperture Vakfı’ndan yayınlanan “Erwin Olaf” adını alan monografiyi The Hague Museum of Photography’nin (Eylül-Ocak 2008) açılışında açtığı kişisel sergisinde sundu.

Yıllar içerisinde Olaf’ın pek çok çalışması tartışmalara yol açtı. Bu dikkat çekebilme yeteneği reklam dünyası tarafından keşfedilmiş ve Lavazza, BMW, Microsoft, Nintendo ve daha birçok firma için reklam çekimleri yapmıştır. Son dönemde Erwin sıklıkla bazı dergiler için (New York Times Magazine, The Sunday Times Magazine, Elle ve Citizen K.) çekim yapmakta.

1999 yılında Dizel Jeans markası için dünya çapında yürüttüğü kampanya kendisine Cannes’daki Reklamcılık Festivalinde Gümüş Aslan ödülünü kazandırdı. İki yıl sonra aynı ödülü Heineken için ürettiği görüntüler nedeni ile aldı. Diğer pek çok uluslararası sanat ve medya ödüllerinin yanı sıra, 2006 yılında Uluslararası Renk Ödülleri seçiminde Yılın Fotoğrafçısı oldu. 2007 yılında Kunstbeeld dergisi onu Hollanda’da Yılın Sanatçısı seçti. Yakın bir zamanda da tüm çalışmalarından ötürü Lucie Ödülü’nü aldı.

Erwin Olaf’ın çalışmaları için lütfen kişisel internet sitesini ziyaret ediniz: http://www.erwinolaf.com

About Erwin OLAF

Born in Hilversum in the Netherlands in 1959, Erwin Olaf lives and works in Amsterdam since the early 80's. His current studio is situated in a former church hall.

Mixing photojournalism with studio photography, Olaf emerged in the international art scene in 1988 when his series 'Chessmen' was awarded the first prize in the Young European Photographer competition. This award was followed by an exhibition at the Ludwig Museum in Cologne, Germany. Since then Olaf has continued to explore issues of gender, sensuality, humor, despair and grace in each successive series.

Printing his early work in documentary style black-and-white, he first gradually introduced color and then digital manipulation. There is great contrast between each series. Mature (1999): golden-hued portraits of elderly women in the poses of kittenish supermodels; Fashion Victims (2000): a lewd commentary on the consumerism of sex and designer labels; Royal Blood (2000): minimalist white-on-white portraits, depicting the vengeful nature of members of the aristocracy who have suffered unsavory deaths; Paradise (2001): picturing a dark and baroque underworld of gleeful clowning and lunacy; Separation (2003) portraying an ice cold and introverted family in a sterile living room. In his four most recent series Rain, Hope, Grief and Fall, Erwin Olaf returns to classic imagery with minimal computer retouching.

Video and film offer new possibilities to explore. His first film Tadzio (1991, co-directed with painter F. Franciscus) was soon followed by comic videos for children's television, short documentaries, music clips and commissions by the Dutch National Ballet. Recently Olaf has created autonomous video works like Separation, Rain and Grief, starring models who also appear in the accompanying photo series. In the films they play a different character, as though his moving images provide a parallel history to his color photographs. These short films have been selected for film festivals all over the world.

Many publications have been made on Olafs' works. Joy (1993) reviewed his early black-and-white photography and was accompanied by a major solo exhibition at the Kunsthal in Rotterdam. The 274-page book Silver functioned as the catalogue for his retrospective in 2003 at the Groninger Museum. After other books like Rain/Hope (2006) and Grief (2007), the prestigious Aperture Foundation published the monograph simply named Erwin Olaf, that was presented during the opening of his solo exhibition in The Hague Museum of Photography (Sept -Jan 2008).

Other solo shows have been staged in institutions like the Stedelijk Museum in Amsterdam, the Frankfurter Kunstverein, the MOCCA in Toronto, Galleria Arte Moderna in Bologna, the Montevideo Institute in Amsterdam, the Sztuki Museum in Lodz, Poland, the Chelsea Art Museum in New York, the Australian Centre for Photography in Sydney, the George Eastman House in New York, the Maison Européenne de la Photographie in Paris, the Southeastern Centre For Contemporary Art in North Carolina, the Museum of Modern Art in Moscow and Space E6 in Shenzhen, China.

Over the years many of Olaf's works - from his unabashed nude portraiture and intense symbolism to the unflinching gaze in his blood-drenched images of staged violence - have provoked controversy. Not surprisingly, this ability to attract attention has seen his work embraced by the advertising world, resulting in commercials for Lavazza, BMW, Microsoft and Nintendo among many others. Lately Erwin is frequently shooting in commission for magazines such as The New York Times Magazine, The Sunday Times Magazine, Elle and Citizen K.

In 1999 his worldwide campaign for Diesel Jeans won him the coveted Silver Lion at the Festival for Advertising in Cannes. He was awarded the same prize two years later for his imagery produced for Heineken. Among numerous other international art and media prizes, in 2006 he was awarded Photographer of the Year in the International Color Awards. In 2007 Kunstbeeld magazine chose him Artist of the Year of the Netherlands. Recently he received a Lucie Award for his entire oeuvre.

Please visit http://www.erwinolaf.com for his works.

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.
Use By Author Permission Only.