On dört yıl önce kariyerimde hayal kırıklığına uğradıktan sonra, tüm dikkatim ile fotoğrafçılığa yöneldim. Geçmişi 35 yıla dayanan, önceki çalışmalarımın çoğunun, bozulma işaretleri göstermeye başlaması nedeniyle hayal kırıklığına uğradım. Vaktimi kendi kendini yok eden baskı materyalleriyle yapılan bir fotoğraf sanatı formu ile çalışarak harcamak istemedim. 1850’lerden beri çok iyi belgelenen gümüş bazlı foto grafik metotlar uzun vadede dayanıksızdır kalıcılık göstermez.

Gary Auerbach 
      

Yaratıcı fotoğrafçılık için Arizona Üniversitesi merkezinden dünyanın ünlü kaynaklarını kullandığım Tucson’ da yaşadığıma şükürler olsun.  Kalıcı bir fotoğrafın nasıl yapılabildiğini araştırdım.  Cyanotip (siyanid kullanılarak foto grafik bir fotoğraf elde etme), demir süreci, karbon baskı, grafit kullanımı ve platin kullanılan platin baskı yöntemleri vardı. Örneklerin her birine baktığımda yumuşak renk tonlu ölçeğe sahip ve  keskin olan platinotip (Işığın platin tuzları üzerindeki etkisi ile çekilen fotoğraf) ilgimi çekti çünkü negatifin görüntü ile aynı ölçüde olması gerekiyordu.Platinotip görüntü, suluboya kağıdına basıldığı için yumuşatılır. Emülsiyon (fotoğraf kağıdı üzerindeki ışığa duyarlı kaplama) elle uygulandığı için bitmiş ürüne canlı bir duygu verir.

Önceki foto grafik görüntülere bakınca özellikle üç fotoğrafçı ilgimi çekti: Eduard Steichen, Edward Curtis and Alfred Steiglitz. Onların bir ruha sahip olan bütün insan portreleri sanki benim içindi.

Nasıl baskı yapılacağını bir Hasselbladla uzun yıllar çalışıp 6x6 cm negatif kullanarak kendi kendime öğrendim.  Muhteşemdi, karanlık oda ve daha fazla kimyasal kokular gerekmiyordu.  Dışarıda güneşte baskı yapınca kendimi öncü bir fotoğrafçı gibi hissettim.  Böylece süreci ve görünüşü sevdiğimi anladım. Ama negatiflerim ve bu yüzden de baskılarım küçüktü.

Büyütülmüş negatiflerle çalışmayı denedim ama daha büyük formattaki görüntü baskılarından aynı ifadeyi alamadığımı fark ettim. Bu yüzden süreci negatif ölçeğinde geliştirmeye başladım.  Bu işe yaradı, çünkü 4x5, 5x7 ve 8x10 gibi elle kaplanmış daha büyük görüntülerde öğrenme eğrisi hafifçe artan şekildedir. En sonunda kullanılmış bir Wisner 11x14 teknik alan kamerası buldum ve onunla artık yerimi bulduğumu hissettim.  

Portre çekimi benim uzmanlığım—büyük format platin portre çekimi. Oluşturulan görüntüler 500 ya da 1000 yıl bozulmaması için yapıldı.  Platin portre çekimi çevresinde dünyada 50’den az insan çalışıyor. Ve böylece buradayım, kültürel devamlılıkları tehlikede olan Amerikan yerlilerini ve bireysel kalıcılıkları asla garantide olmayan (bir fotoğraf sayesinde olabilenler hariç) halkı fotoğraflıyorum.

Bu süreçte, platinotip ve platin fotoğraf hakkında çok az bilgisi olan halkı eğitmeyi umuyorum. Umarım sunulan görüntüler hoşunuza gider.

Gary Auerbach

Artist Statement:

Fifteen years ago, after a career changing injury, I turned my full attention to photography. I was disillusioned to find that much of my earlier work from 25 years ago was beginning to show signs of deterioration. I did not want to spend my time working in a photographic art form with materials that caused the print to self-destruct. Since the 1850's it has been well documented that silver-based photographic methods have a lack of long-term image permanence.

Living in Tucson, I was fortunate to utilize the world renown resources from the University of Arizona's Center for Creative Photography. I researched how one could make a permanent photograph. There was the cyanotype, an iron process; the carbon print, using graphite; and the platinum print, using platinum metals. Viewing examples of each, I was drawn to the platinotype with its warm tonal scale, and its sharp as a tack image, because it requires a negative the same size as the image. The platinotype image is softened because it is printed on watercolor paper. Since the emulsion is hand-coated, there is an organic feeling about completing the print to the finished product.

In looking at early photographic images, I was drawn to three photographers in particular: Eduard Steichen, Edward Curtis and Alfred Steiglitz. All produced portraits of people that captured a soul within them for me.

I taught myself how to print, using 6 x 6 cm negatives that I had from my many years of working with a Hasselblad. It was terrific, no darkrooms were necessary, and no more chemical smells. Printing outside in the sun, I felt like a pioneer photographer. I knew then that I loved the process - and the look. But my negatives were small, and so were my prints.

I attempted to work with negatives that were enlarged, but found that I could not get the look of the images printed from larger formats. So I began the process of moving up in negative size. That worked well because there was a slight learning curve to hand-coating larger images, 4x5, 5x7 and 8x10. Ultimately, I found a used Wisner 11x14 technical field camera and with that, I felt that I found my niche.

Portraiture is my specialty -- large format platinum portraiture making images that are made to last 500 to a thousand years. Less than 100 people in the world are working in the medium of platinum portraiture. And so, here I am, photographing Native Americans whose own cultural permanence is threatened.

Lakota Souix Bob Red Elk ile Röportaj

Gençliğinize ait ama hala ayakta kalan bir anınız var mı?

Kırsalda bir çiftlik evinde yaşadığımızı hatırlıyorum, kışları at üzerinde yolculuk ederdik ve tüm sosyal faaliyetlerimizi yaptığımız o yuvarlak dans alanında kızaklarla kayardık. Masum bir çocuk olduğum o yıllarda dominant toplumdan izole olmak, planlanan okula gitmeden evvel bana gerçekte kim olduğuma dönük araştırma yapma fırsatı verdi.

Büyükbaba ve anne babanızdan ne kadar farklı bir hayatınız var?

Babam ve büyükbabam gibi bende halk okulu ve Hıristiyan dininin kurallarına adapte olarak büyüdüm. O yıllarda ben de keskin gelenekleri ve ritüelleri uygulamaktan uzaktım ama neyse ki farklı zamanlarda eve geri döndüğümde bu törensel süreçleri öğrenmeme ve hazırlanmama izin veren bir anne babaya sahiptim.

Bob Red Elk
 

Siz hala hangi gelenekleri sürdürüyorsunuz?

Hayatımın erken döneminde fark edemediğim şey, saygılı olmanın ne demek olduğunu bana kendi yollarıyla öğretmiş olan büyük babamın etkisinde olduğumdu. Rekabet ve keşfetmenin Hıristiyanlığın altın kuralından bile önemli olduğunun öğretildiği bir zamanda bunu akılda tutmak çok zordu. Birinci kural olarak bugün, ben bir dünyada öğretilebilir kalmak için çaba harcarken bir yandan da kendime güven ile küresel gelişmeye ayak uydurmaya çalışıyorum. Eski metotlar bize işbirliğinin ve birlikte olmanın yararlarını öğretir ama aynı anda iki ayrı dünyada yaşıyorsan bu pratiğe dökmek çok zordur.

Fotoğrafınızın çekilmiş olmasının sizde bıraktığı etki nedir?

Gary Auerbach'le ben 1999 yılında San Carlos Amerikan yerlileri yerleşkesinde bir Pow Wow da benden poz vermemi istediğinde tanıştım. Edward Curtis-tipi bir kamerası vardı. Bitmiş fotoğraflar kendi adına konuşsa da, fotoğrafçıyı kendi temasını gerçek insanlar olarak gördüğünü hassasiyet ve bağlılıkla gösterdiği için övmek zorundayım. Hızlı hareket eden dünyamızda biz Amerikan yerlilerinin gelenekleri çoğunlukla fark edilmez, ama değişen bu dünyada hala kendimize göre bir yaşam alanı oluşturma çabamızı dünyanın geri kalanına göstermek için ancak Gary Auerbach gibi insanlar zaman harcarlar.

Geleceğinizle ilgili ne görüyorsunuz?

Öncü babamız bize hala ruhlar vasıtasıyla fısıldıyor "Ancak kutsal çember yaşatıldığı sürece tek bir adamla bile olsa uzun zamandır var olan önyargıyı yenilebilir. Ve yine bir keresinde duyduğum gibi insanı değiştirmek demek dünyayı değiştirmek demektir. Bu bir tek kişi demek ama bir ikiyi, iki daha fazlasını getirir bu geçişe."

Gary Auerbach Photographs: We Walk In Beauty