Fotoğrafçılığa nasıl başladınız? Fotoğrafçılıkta kariyer elde etme fikri nasıl gelişti?

Fotoğrafçılığa, gazetecilik mesleğim vasıtası ile  başladım. Gerçekte, her ikisine birden aynı anda ilgiliydim. Üniversiteden mezun olduktan sonra “Sovyet Kültürü” adlı, Sovyetler Birliği’nin en çok satılan gazetesinde personel olarak yazmaya başladım. Bir zamanlar bir hikaye ve bir fotoğrafçı  üstünde çalışıyordum , hiç fotograf çekemezdim. Herşeyi kendi başıma yapmaya son verdim – yazıyı  yazmaya ve yazı için görselleri sağlamaya- Yazımın yayımlanması başarılı olmuştu. Bununla birlikte iyi bir fotoğraf çekmenin kolay olduğunu hiç düşünmezdim. Bütün ömürlerini fotoğrafçılığa adamış profesyonel fotoğrafçılar tarafından etrafım sarılmıştı. O gazetede çalışmanın iyi bir deneyim olduğunu düşünüyorum.

Şunu çabucak anladım ki; bir gazeteci olarak en önemli şey, sadece kelimelerle değil görsellerle de ilgili çalışmakmış. Başarılı bir fotoğrafçı olmak için herkesin yapabileceğinden farklı birşeyler yapmak gerekir. Gazetedeki ilk yılımda çok deneyimli profesyonel bir fotoğrafçıdan öğrendiğim bir dersi hatırlıyorum. Çalışmak için hangi makinayı seçmem gerektiğini sormuştum. Cevabı çok kısa idi.” Gerçek bir profesyonel bir kibrit kutusuyla bile fotoğraf çekebilmelidir.”

Bu metaphor doğrudan daha sevimliydi, özellikle  adamın çağın en gelişmiş ve en pahalı makinaya sahip oluşundan ötürü. Fakat hala hakkında düşünmeniz için birşeyler verir, öyle düşünmüyor musunuz?

How did you start photography? How did you come up with the idea to make a career in photography?

I started as a photographer through my work as a journalist. In fact, I got involved with both at the same time. After graduating from university I got a job as a staff write at the “Soviet Culture”, one of the largest newspapers in the Soviet Union. I was once working on a story and a photographer I was working with could not make the shoot. I ended up doing everything myself – writing the article and providing illustrations for it. The publication of my article was successful. I never imagined, however, that taking a good photograph was easy. I was surrounded by many professional photographers who dedicated their whole life to photography. I think that working at that paper was a good learning experience.

I quickly realized that one’s value as a journalist was much more if they could work not only with words, but also with images. In order to become a successful photographer one would have to try to do something different than any average person could manage. I remember one lesson taught to me in my first year at the paper by a more seasoned professional photographer. I asked him about which camera I should choose to work with. His reply was short: “A real professional can take photographs even with a matchbox.”

This metaphor is more pretty than correct, especially since the man owned the most advanced and expensive camera available at the time. But it still gives you something to think about, don’t you think?

Zor muydu? Başka mesleklerin sizin için daha iyi olduğunu hissetmediniz mi?

Geriye baktığımda, kariyerime başlangıç yolumun çok kolay olduğunu düşünüyorum. Köşe yazarı olmakla şanslıydım. Serbest yazar olmaktan daha güvenli ve rahat bir yaşamı garanti ediyordu. Şimdi kendi film stüdyom için tüm işleri kendim yapmak ve finanse etmek zorunda olduğumdan benim için daha zor hale geldi.

Bir ürün yani fotoğraf üretebilmek için, yapım aşamasında ortaya çıkan tüm problemlerle başetmem gerekir.  Hayal edin , bir konu buluyorsunuz , bir yer buluyorsunuz, bütün izinleri alıyorsunuz, bir star ve bir kaç model buluyorsunuz, kostümleri kiralıyorsunuz, sigortayı ödüyorsunuz, bir araba buluyorsunuz, ışıklandırmayı kiralıyorsunuz fakat gösterinin yıldızı uyuyakalıyor ve yeri bulamıyor. Veya araba yolda arızalanıyor . Fotoğrafın ana nesnesi bir antika araba olduğundan bozulma ihtimali daha yüksek. Veya hava değişir ve yağmur yağmaya başlar.

Bunu görebiliyor musunuz? Şimdi bunların hiçbirinin uydurma olmadığını düşünün. Bunların hepsi bana oldu.

Has it been tough? Did you feel some other profession would be better for you?

Looking back, I think the way was my career started was very easy. I think I lucked out with the staff columnist job that I had. It guaranteed a much secure, relaxed life than being a freelancer. It’s become tougher now as I have to perform and finance all of the functions of my “cinema studio”.

I have to eat all cost of production unless I make a product – pictures. Imagine this - you found a theme, found a location, got all permits, found a star and a few models, rented costumes, paid insurance, found a car, rented lighting. But the star of the show overslept and couldn’t find the location. Or the car broke down on the way. Since the main object of the photo shoot is the antique car, the probability of it breaking down is much higher. Or the weather has changed and it started raining...

Can you see this? Now imagine that none of these situations are fictional. They all happened to me.

İlk en büyük işiniz hangisiydi? Nasıl gitti?

Ulaşması güç tarihi Rus kasabalarına gittim ve yöresel yaşamı ve mimariyi fotoğrafladım. Aslında bunun gibi başka bir iş hayal ediyorum. Şimdi herşeyi daha farklı yapacağım.

Which was your first major assignment? How did it go?

I went to hard-to-reach historic Russian towns and photographed the local ways of life and architecture. Actually, I dream of another assignment like that. I would do everything different now.

“Geçmişe Sürüş” projenizle ilgili bilgi verir misiniz?

Bir zamanlar Autopilot adlı, bir bölümü klasik otomobillere adanmış otomotiv meraklıları dergisinde çalışmıştım. Meslektaşlarım Dmitry Gronksy ve fotoğrafçımız Dmitry Novokreschenov daha çok ilgi çekmek için sadece arabaları çekmek yerine arabaların imal edildikleri döneme uygun giyimli insanları ve binaları ile sahnelemeye karar verdiler. Bu fikir öyle başarılı olduki aylık her baskının bir parçası haline geldi.Son yıllarda Rusya’da iyi tanınmış fotoğrafçıların dahil olmaları ve katkıda bulunmaları  ile bu biraz değişti .Projeye başlangıcından itibaren bir fotoğrafçı olarak  dahil olmama rağmen  Birleşik Devletler’e taşındıktan sonra katkıda bulunmaya başladım. Birlikte çalışacak çok hevesli kişiler ve arabalar, yerler ve modellerle ilgili imkanlar bulduğum için şanslıydım.

Her konuya kameramla çekeceğim küçük bir film ürünü olarak yaklaşırım. İdeal olan; seri resimlerin, tek bir fotoğrafın yapabileceği gibi bir hikaye anlatmalı. Bu kesinlikle dönemin üstü kapalı stilize edilmesi (şekillendirilmesi) idi ve doğru değildi.

Örneğin ; modellerin taktığı kravatların 30’lu yılları yansıtmadığı eleştirilerini işitiyorum. Kamera lensleri daha modernleşiyor, kaldırımlar iyice betonlaşıyor. Tamam, tüm eleştirileri dinliyor ve  yaptığım her hata üzerinde çalışıyorum. Bununla birlikte her tarihi Hollywood filmi, kimsenin dikkat etmediği binlerce hata ile dolu, böylece kendi hatalarımın daha affedilebilir olduğunu düşünüyorum.

Bu bir retro değildir ama retrodan ilham almış bir türdür. Filmlerim  tarihsel olarak tam da doğru değildir örneğin Indiana Jones’un II.Dünya Savaşı’nın tam bir yansıması olmadığı gibi.

I approach every theme like a little movie production shot with a camera. Ideally, the series of pictures should tell a story as single picture can do. It is, certainly, a vague  stylization of the era and it is not exact.

For example, I often hear criticism such as neckties worn by models do not look like those from the 30s, the camera lenses being too modern, the walkways looking too obviously concrete. It is okay, I take all criticism and try to work on any mistakes I make. However, any historic Hollywood movie has thousands of inaccuracies and mistakes that no one pays attention to, so I think my errors are easily forgivable.

It is not a retro, but a genre inspired by retro. My pictures are not historically accurate just like, for example, “Indiana Jones” is not an accurate reflection of World War II.

Şu anki ve gelecekteki projeleriniz nelerdir?

Bir hikayeye başlama noktası, arabanın imal tarihidir. Araba seçiminin başlangıç noktası derginin istediği ile benim araba bulma şansımın kombinasyonudur. Otomobilin icadından beri değişik birşey yapmış değiliz.Bu,araştırılacak  ilginç bir buluşma olabilir. Başka fikirler de var örneğin ; Hollywood film yıldızları ve arabaları. Dİğer fikirler 20’li ve 60’lı yılların modası ile ilgili birşeyler yapmak.Her projemi bir öncekinden daha karmaşık yapmak istiyorum.Bu , tamamen bütçeye bağlı birşey olsa bile…

What are your current and future projects?

 

The starting point of a story is the year of a car production. The starting point of the choice of a car is the combination of what the magazine wants and my luck finding the car. We still have not done any cars from the dawn of automobiles. That would be an interesting venue to explore. There are some other ideas, for example, Hollywood movie stars and their cars. Other ideas has something to do with fashion from the 20s and 60s. I want to make every next project more complex than the previous one. It all depends on the budget, though.

En tatmin edici işiniz hangisiydi?

 

Birkaç tane var. Genellikle, sadece tamamlanmış bir plandan değil, insanların projeden heyecanlanmalarından tatmin oluyorum. En hatırlayabildiğim işlerden biri ; 30’lu yılların sonlarında , Sanfrancisco Golden Gate  köprüsü açılışı ile aynı zamanlarda ve ikinci Dünya Savaşı’ndan kısa bir sure sonra yapılmış olan bir Buick’ti. O yıllarda Kuzey Kaliforniya’dan pekçok asker ve subay şehir etrafında yeni yerleri geziyor ve Pearl Harbor’dan dönmemek üzere ayrılıyorlardı.

Fotoğraflarda bu konuda bir işaret vermeye çalıştım. Minnettar olduğum istekli bir çift bunun olmasına yardımcı oldular. Arka planda birkaçyüz dolara malolacak köprü ile çekim için izin almak ya da çekim için bir milyon dolarlık sigorta ödemek zorunda olmak önemli değildi. Arabalar ve kostümlerle ilgiliyseniz çek ve git yaklaşımı işlemez.

Which has been your most satisfying assignment?

 

I have had several. Usually, I derive satisfaction not only from a successfully implemented plan but also from getting people excited about the project. One of the more memorable assignments was a Buick from late 30s made around the same year as the opening of the San Francisco Golden Gate Bridge and beginning of the Second World War a little later. In those years, many soldiers and officers from Northern California toured the new sites around the city and were leaving for Pearl Harbor to never come back.

 

I tried to give a hint at that in the photos. A couple of enthusiasts, to whom I am grateful, helped make it happen. It was not important that the permit to shoot with the bridge on the background cost several hundred dollars. Or, that a million dollars worth of insurance had to be purchased for the shoot. When you deal with cars and costumes, the shoot-and-run approach does not work.

Çekim yapmaktan hoşlanmanıza sebep en çok nelerdir?

İnsanlar ve duyguları.

Is there something that you enjoy shooting most?

 

People and their emotions.

Favori fotoğrafçılarınız kimlerdir?
 

Moda fotoğrafçılarından sözedecek olursak David LaShapelle’i severim. Özellikle modern filmleri izlemediği için Rodney Smith’i severim. Rusya’da yeni ortaya çıkan yetenekli fotoğrafçıları takip ederim. Vladimir Klavijo, Vadim Piskarev…Yalnızca aklımda şu an olanlar…

Who are your favorite photographers?

 

Talking about fashion photographers, I like David LaShapelle. Rodney Smith, especially since he doesn’t watch contemporary movies. Photo artists J.P. Witkin, G. Hellnwein. I keep an eye on the newly emerging great photographers in Russia – Vladimir Klavijo, Vadim Piskarev... Just from the top of my head…

Tarzınızı oluşturmada aracı olan kimdir?

Kaliforniya Monterey’de bir kafede gördüğüm bir fotoğraf beni hypnotize etmişti. Hem sahnelenmiş hem de aynı zamanda gerçek gibiydi.Kimin olduğu  bilinmeyen eski bir fotoğraftı. Gizemlerle sarmalanmış olduğunu hissetmiştim.

Sıradan, anonim kişiler tarafından çekilmiş , eski fotoğraflardan  ilham aldım.

Who has been instrumental in shaping your style?

 

I was once hypnotized by a photograph I saw at a coffee shop in Monterey, California. It looked staged and real at the same time. It was an old photograph and anonymously produced. It felt like it was surrounded by mystery.

 

I get inspired by old photographs taken by ordinary anonymous people.

Dijital fotoğraf çekiyor musunuz? Anolog ve dijitalin geleceği ile ilgili neler düşünüyorsunuz?

Şu an sadece dijital çekiyorum. Rahat ve dergi için pek çok iş yaptığımdan dolayı iyi çalışıyor.Bununla beraber , tamamen dijitale geçilmiş olsa bile fotoğrafçılar buna çok çabuk geçecek gibi görünmüyor.

Do you shoot digitally? What do you think about the future of analogue and digital?

 

I now use only digital. It is convenient and works well since I do a lot of work for the magazine. However, even though digital has completely taken over, photographers do not appear to be moving to it too quickly.

Birkaç yıl sonra kendinizi yolun neresinde görüyorsunuz?

 

Kendi stüdyomda yardımcılarım ve hayranlarım tarafından sarılmış olmak isterdim. Sadece şaka yapıyorum… Gerçekte, projelerimi geliştirmek ve fotoğraflarımın bir dergide yayımlanmasından daha uzun bir yaşamı olmasını isterim.

Where do you see yourself some years down the road?

 

I would like to be in my own studio surrounded by assistants and fans. I’m just kidding.... Actually, I want my projects to grow and my photographs to live longer life than that given to them by the publication in a magazine.  

Çeviri (translated by) : Berna AKCAN

www.drivebackintime.com

---

Dmitry POPOV Hakkında

 

Dmitry Popov 1966’da, Rusya-Moskova’da biyoloji profesörü ve müzik öğretmeni olan bir ailede doğdu ve büyüdü. Üniversiteden mezun olduktan sonra kariyerine gazetecilikle başladı. Burada çabucak anladı ki , bir hikaye anlatıcısının itibarı yalnızca kelimelerle değil daha çok görüntülerle artıyordu.

 

11 yıl Rusya’da, değişik gazete ve dergilerde gazeteci ve haber fotoğrafçısı olarak çalıştıktan sonra eğitimine Teksas’ta devam edip üniversiteden mezun olmaya karar verdi. Böylece; yeni medya , bilgisayar yazılımları , film yapımı güzel sanatlarda yeni fırsatlar bulabileceği   Kaliforniya,  San Francisco Körfez Bölgesi’ne taşındı. Fotoğrafları Amerika Birleşik Devletleri, Fransa, İsrail, Hindistan, Litvanya, Ukrayna ve Rusya gibi dünya çapında pek çok dergide yayımlandı.

About Dmitry POPOV

Dmitry Popov was born in 1966 and raised in Moscow, Russia in a family of biology professor and musical teacher. After graduating from university, he started his career in journalism, where quickly realized that one’s value as a story teller was much more if they could work not only with words, but also with images.

 

After 11 years of working as a journalist and photo-journalist in different newspapers and magazines in Russia, he decided to continue his education in graduate school in Texas, USA and then moved to San Francisco Bay Area, California, where discovered new opportunities in the areas of new media, software development, filmmaking and fine art. His photos were published in many magazines all across the world, in such countires as USA, France, Israel, India, Latvia, Ukraine and Russia.

---

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.