Onlar, hayatımızın en zor zamanlarında karşımıza çıkan, hayatımızı yada sevdiklerimizi teslim ettiğimiz, belki ismini bile bilmediğimiz yada unutacağımız, kişilikleriyle değil yetkinlikleriyle güvendiğimiz, ama aslında bizler gibi olan insanlar… Cerrahlar.

Belki de insanları tedavi etme sanatının en zor ve en son noktasındalar.

Bizler o masada yatarken veya dışarıda sevdiklerimizi endişeyle beklerken, onlar içerideler.

İçerisi, dışarıdakilerin dışarıda kaldığı, kendine ait kuralların olduğu, kuralların her şeyden önemli olduğu bir yer.

Bizler için yapılan şey ne kadar sıra dışı ise, onlar için de o kadar sıradan. Biraz da böyle olmak zorunda belki.

Bir hayatı elinde tutmayla başa çıkabilecek kadar sakin olmak, yaşama ve ölüme yabancılaşmayı, biraz umarsızlaşmayı da beraberinde getirmekte.

İçeride her şey net ve sakin; neşe de, heyecan da, tedirginlik ve öfke de dışarıdakinden farklı.

İçeride her şey gibi konuşmak da farklı…

Herkesin ne yapması gerektiğini bildiği bu yerde, kelimelerden çok yüzler, gözler ve eller konuşuyor sakince.  
 
Gökhan ÇELEM - Zeynep DERELİ 















 

Gökhan ÇELEM Hakkında

Fotoğraf ile üniversitede tanıştım. Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi’ndeki eğitimime devam ederken 1999 yılında Hürriyet Gazetesi’nde foto muhabiri olarak çalışmaya başladım. 4 yılın sonunda  çalıştığım kurumu  yönetenlerin kafa yapısına daha fazla dayanamayarak herşeyi bırakıp askere gittim. Böylece fotoğrafla olan bağım da kopmuş oldu. 2007 yılının başında yeniden fotoğraf çekmeye başladım. Kendi başıma fotoğraf çekmeye çalışırken Muammer  Yanmaz ile tanıştım ve herşey değişti... Temel ve Profesyonel Fotoğraf eğitimimi atölyesinde tamamladığımda artık fotoğrafçı olmaya ve öyle yaşamaya karar vermiştim. Proje, portre ve reklam alanlarında çalışmayı planlıyorum. Halen sağlık sektöründe çalışıyorum ve tamamen fotoğrafçı olarak devam edeceğim yaşamım için gün sayıyorum.

gcelem@hotmail.com 

www.gokhancelem.com

Zeynep DERELİ Hakkında

Fotoğraf çekmeye üniversite yıllarında başladım. İlk makinem ve vazgeçilmezim Olympus OM-2’ydi. Dijitalden sonra analog makine ile çekmek bambaşka bir his veriyor insana ne olursa olsun. Boğaziçi Üniversitesi'ndeki eğitimime devam ederken okulun fotoğraf derslerine katıldım. 2005 yılında Fotografevi'nin seminerlerine devam ettim. Mezun olduktan sonra fotoğraf çekmeye devam ettim, ancak çalışmaya başladıktan sonra yanımdan ayırmadığım makinemi seyrekçe görebilir olmuştum. Bu durgunluk döneminde Muammer Yanmaz’ın 40 Haramiler’ine katıldım ve yeni dijital makinemi alarak tekrar aktif olarak fotoğraf çekmeye başladım. Bir yandan çalışıp bir yandan hayatım boyunca fotoğraf çekmek istiyorum. İçinde insan olan kareleri, fotoğrafla anlatılan hikayelerin yaratıcısı olmayı seviyorum.  

zeynep_dereli@hotmail.com