Biraz yorucu, biraz sıcak ve çook uzun bir yol !

Bu kez çiğneyebileceğimden büyük bir lokmayı ısırmış olabileceğimi kabul edeli çok olmadı. Oluşan güzel bir fikirdi ancak ben ne düşünüyordum ki? Planım, Mısır’ın İsrail ile Sina’daki sınırından, güneydeki çok popüler bir tatil beldesi olan Sharm El Sheikh’e kadar olan sahil şeridi boyunca yürümekti. Bunun uzun zamandır arzulanan bir hayali yerine getirmekten ve bir kaç hafta göçer yaşamaktan öte birşey olabileceğini fark edebiliyordum. Neredeyse Temmuz ayı gelmişti, kavurucu sıcaklar vardı ve ben fazlasıyla kondisyonsuzdum!

İkinci gün yola koyulduktan bir kaç kilometre sonra bir Bedevi köyüne ulaştım ve yolun karşından bana hararetle el, kol işaretleri yaparak seslenen çocukları, keyifle bir mola bahanesi olarak değerlendirdim. Arkadaşlarını çekiştirerek, ellerinde el işleri ile dolmuş taşmış paçavraları sıkıca kavrayarak ve yol üstündeki komşularına seslenerek, koşarak geldiler. Anında yer rengarenk pamuklular, boncuklar ve deniz kabukları ile dolmuştu. Çocuklar birbirlerini sıkıştırarak, “bu çok iyi, güzel” diyerek gururla mallarını gösteriyordu.

Çok geçmeden, aramızda çat pat Arapça konuşuyorduk ve ben elimden geldiğince hiç bir yerin ortasında ne yaptığımı anlatmaya çalıştım. Aniden hürmet duygusu devreye girdi, el işleri ortadan kaldırıldı ve en büyükleri olan Soliman tarafından eve doğru çekiştirildim. Dokuma mavi bir galabeya giymiş olan Soliman, 10 yaşından büyük değildi ve yaşından beklenen tavrı sergiliyordu. Belki turist değildim ama yine de gezgin bir misafirdim ve çay gelmek üzereydi.

Soliman telaşla oturacak yeri düzenlemeye uğraştı ve eski tenekeyi yanmakta olan kömürlerin üzerine yerleştirdi. Bir yerlerden Bedevi ekmeği ve beyaz peynir ortaya çıkarıldı ve hep beraber o anki güçlü güneşten sığınıp gölgenin altına oturduk. Çocuklar topuklarının üzerlerine oturdular ve var olan tek halıyı gösterek bana Arapça “otur, otur” dediler, ağır yükümü attım ve nispeten konforlu yere kendimi bıraktım, rahatlama ve yakınımdaki çay için şükran duydum.

Arkama dayandım, oluklu çite iliştim, etrafımda var olan kültüre hayret ettim; canı gönülden ve cömertçe sergilenen konukseverlik, bu sıcak ve doğal küçük çocuklar, burada, bu yürüyüşte hissettiğim rahatlığı doğrulamaktaydı. Derin bir nefes aldım ve gülümseyerek arkama yaslandım, hayal gerçekleşmişti ve kendimi fazlasıyla evimde hissediyordum. 12 yıl boyunca, gerek dalmak için, gerekse de fotoğraf çekmek için bu kıyı şeridine gelerek edinmiş olduğum bilgiyi doğruluyordum, bu insanlarla birlikte olduğum için şanslıydım. Bu bana, benim hayatımda gittikçe kaybolan ortak toplumsal hayatı hatırlatan, hala var olan bir yaşam biçimiydi.

Tenekedeki su kaynadığı için Soliman aniden beni dürttü, sırtımda ve belimde acıyla öne doğru eğildim “Tanrım” daha yürümeye yeni başlamıştım. Güzel kokan çayıma uzanırken, etrafıma bakındım ve bir ağacın altında kıtır kıtır sesler çıkararak otlanan eşeği gördüm. İşte bir fikir. “ Bu arada bir eşeğin fiyatı nedir?” diye çocuklara sordum, bu fikir egomun mantığına aniden çok çekici gelmişti.  Dinledim, yetişkin iyi bir tanesini yüz İngiliz poundundan daha da aza almanın mümkün olduğunu duyduğumda şaşırdım, acaba çölün ortasında birisi satmaya gönüllü olur muydu? Onlar da bunun iyi bir fikir olduğunu düşünüyor gibiydiler ancak benim ciddi olup olmadığımı anladıklarından emin değildim. Aslına bakarsanız ben de kendimden emin değildim.

Dişliler çalışıyordu, zaman akıyordu,  Soliman ve diğerleriyle vedalaşıp yavaş yavaş yola çıkmayı düşündüğümde, duygusallık yoğunlaştı. Başka bir köye rastlamam ve oradan bilgi almam çok uzun sürmedi. Salem Soliman isimli bana yardım edebilecek bir Bedevi ile tanıştım. O Taba’ya doğru sürerken, herşeye rağmen çölde bir eşekle baş etmenin kolay olup olmayacağını merak ediyordum.

Ertesi sabah herşey çok hızlı gelişti; el sıkışma, bir kaç saat ve başları sallayarak anlaşma sonrasında, 800 Mısır poundu daha hafiflemiş olarak, yeni edinilmiş bagaj desteğim ve yoldaşımın karşısında duruyordum. Siyah vücuduna karşıt gözlerinin etrafındaki maskemsi beyazlıktan ötürü ona ‘Zorro’ adını verdim. O zaman, tamamdır, devam edelim... Yerlilerin gülüşleri ve güvensizlikleri, biz yolumuza devam ediyoruz. Çok kolay!

Şimdi 20 litre su,  ihtiyaçlar için daha fazla yer, iki yerine altı ayakla gün doğumundan batımına dek yürüyor, günde ortalama 20 km ile iyi ilerliyorduk. Yürümek kolaylaşmıştı ve Zoro benimle yabancılık çekmiyordu, ilgilenmesi kolaydı ve arada tutan çıldırtıcı inat dakikaları hariç etrafımda olması keyifliydi, herşey bir yana eşyaların ağırlığını üstlenmişti.

Mısır yerel polisi, tahmin edileceği üzere böyle bir görüntü karşısında; onların kontrol noktasında yedeğinde bir eşekle çölün ortasında beliriveren bu zavallı turistle ne yapacaklarını tam da bilemez halde kalakalmıştı. Çoğunlukla isterik bir kahkahaya sığınarak ve sanki yanımdaki şeyin gerçekten bir eşek olduğunu unutmuşum da hatırlatıyorlarmış gibi sürekli “eşek, eşek!” diye bağırdılar.

Kıkırdamalardan uzakta, yavaş tempolu adımlarla, günün sıcak saatlerinde, bu sahillerde oturan Bedevilerin bin yıldır yaptığı gibi dinlenerek, yürümeye devam ettim. Taze balık, pirinç ve sebzeler yedik, yolculuk ve önümde beni bekleyen şeyler hakkında konuştuk. Coşkuyla kendimi capcanlı hissediyordum, geçen günlerdeki zorluklar ve kaygılar geride kalmıştı.

Yolun hemen hemen üçte biri olan Tarabine’de bir sabah geç uyandım, Zorro’ya bakmak için pencereden kafamı uzattım. Öncesinde onun durduğu yerde duran ip yığınına bakakaldım ve onu bulma ihtimalimin çok zayıf olabileceğini ve en iyi ihtimalle evine geri dönmüş olabileceğini anladığımda yüreğim sıkıştı. Biri başından, diğeri ön ayağından bağlanmış iki ayrı ipten kaçabildiğine inanamıyordum. Sonuçta orada değildi ve bunları düşünme zamanı değildi.

Bedevi kampındakiler çok yardımsever ve naziktiler ve hemen mal sahibinin kardeşi Hussein, sağlam kamyoneti ile geldi ve kayıp ortağımı aramaya çıktık.

Merak ettiğim şey bir eşeğin nereye gidebileceği idi. Hussein’e göre muhtemelen diğer eşekler veya yiyecek aramak için çok yakında bulunan Bedevi köyündeydi. Böylelikle o köye gittik, her yeri aradık, Bedevi gençleri ve yaşlılarına sahipsiz bir eşek görüp görmediklerini sorduk. Sonuç olarak, bir umutla ayak izlerine bakarak veya yerlilere sorarak başarısız bir şekilde onu aldığımız köye, Taba’ya döndük.

Yolumuzun üstündeki Salem’i ziyaret ettik, eğer ertesi gün hala bulamamış isek bizimle gelip arama çalışmalarına yardım etmeyi teklif etti. Uzun süren araba yolculuğu ve yürüme sonrası, uykuya dalmama fayda etmedi, hayal kırıklığı içinde düşüncelerimi toparladım. Onu bulma şansım her geçen saat hızla azalıyordu.

Sabah keyifsizdim ama devam etmeye karar verdim, bazı şeyleri geride bırakıp, salt zorunlu, kesinlikle gereken ihtiyaçları alarak yükümü azalttım. Neweiba’dan sonraki yolun altından bir kaç kilometre sonra başlayacak olan çöle hazırlıklı bir şekilde ulaşacak ve devam edebilecek gücü kendimde hissediyordum.

Eşyalarımı toplarken, Salem seslendi. 40 km. yol gelmişti ve biraz olsun çabama yardım etmek istiyordu. Neden olmasındı? Bedevi köyüne yöneldik, neredeyse tüm umutlarımı yitirmişken Zorro karşımdaydı. Benim tüm endişe ve umutsuzluğumdan habersiz, kamp alanıma yarım milden az bir mesafede keyifle bir parça kartonu kemiriyordu.

Salem görünür bir biçimde bayram yapıyordu ve benimle vedalaştı, iyi yolculuklar diledi. Yüzüme yapışmış bir gülümseme ile bu kez tüm eşyalarımı topladım ve önümüzdeki günlerde gerekecek şeyleri satın aldım. Bu kez ilk defa, Neweiba’dan Ras Abu Gallum’a (Dahab’ın kuzeyi) kadar ki üç günlük yürüyüşte kendi kendine yeten iki tıknaz adam olacaktık.

Eşyalarımızı topladık ve hazırdık, güneşin batması ile yola çıktık. Usul adımlarım ve ruh halim, son günlerde yanımda olan, harcadıkları zaman ve çaba için hiç bir şey istemeyen bu insanların ruh hallerini yansıtıyordu. Daha sonra Hussein ve Salem ile kasabanın dışındaki yolda yüzlerinde büyük gülümseyişlerle tekrar karşılaştım, kaybolan ışıkla tekrar yola çıkıp, yükselmeden önce, kardeşler gibi kucaklaştık.

Yalnızca şıpırdayan deniz ile arkamda bana eşlik eden Zorro’nun adımları, hiç bir şeye doğru iki gün sonrasında bir balıkçı yerleşimine rastladım; bir Bedevi, eşi, amcası ve iki çocuğu şaşkınlıkla gözlerini diktiler. Babadan gelen tanıdık coşkulu karşılama, en büyük çocuğu korkutarak gözyaşlarına boğdu. Eşeğin umulmadık görüntüsü ile her şey gerçekten de biraz fazlaydı. Zorro’yu kulübenin arkasına götürdüm ve ayağından, etrafımızdaki seyrek çöl otlarından yiyebileceği şekilde biraz boşluk bırakarak bağladım. “Böylesi daha iyi oldu,” gülümseyen yüzler beni takdir etti ve bu çay gelmeden hemen saniyeler önceydi ve öğlen yemeğine kadar, bir kaç saat daha kalmam konusunda kolayca ikna edildim.

Güneş yükselmişti ve güçlüydü ve ben düşüncelerimi Zorro’dan başka biriyle paylaşma şansı bulduğum için minnettardım. Basit Arapça ile anlaşıyorduk ve hayatlarının büyük kısmını, bir evlerinin de olduğu komşu kasaba, Newebia karşısında, bu balıkçı kulübelerinde geçiriyorlardı.  Geleneksel yaşam biçimini ve yalnızlıkla gelen huzuru tercih ediyorlardı.

Taze Bedevi balık ziyafeti kadar güzel bir şey yoktu ve daha önceden de biliyordum, hepimiz tek bir balık tabağından yemek yedik. Böyle yendiği zaman herkese yetecek kadar yemek vardı ve Bedeviler gibi ellerimi kullanmak işin sadece zevkini fazlalaştırıyordu.

Kısa bir öğlen uykusu sonrası çok güzel ve soğuk denize dalıp çıktım, dinçleştirdi ve beni akşam yürüyüşüne için hazır hissettirerek, canlandırdı. Bu şekilde yemek için davet edildiğim her defasında, Bedeviler misafirperverlikleri için hiçbir şey almıyorlardı, bir kaç saat için adeta oradan geçmekte olan aileden fertlerinden biriydiniz.

Yine ilerliyordum ve kıyı şeridindeki boş çöl, yanı başındaki suyun sürekli çalkantısı ile vahşi bir biçimde güzeldi, benek benek yerleşimler, yaradılışı gözler önüne seren, fondaki dağların sessiz heybeti, yüceliğine kafa tutarcasına, hayatın birer göstergesi olarak yerleştirilmişti. Arkamda Zorro, Nabq havzasından güneye doğru, Uçakların geçişine izin veren bu yüksek çehreler, bataklık lagunlar ve kum tepecikleri arasında yürüdüm.

Dahab’ın güneyindeki büyük bölümü meskun olmayan milli parktan geçmiştik ve yolculuğun sonuna yaklaşıyorduk, Sharm’ın ışıkları her gece biraz daha fazla parlıyordu. İki buçuk hafta göz açıp kapayana dek geçmişti; yeni dostlar, manzaralar ve harika lezzetler hafızamda unutamayacağım bir biçimde harmanlanmıştı. Boylu boyunca sahillerdeki güzel sabah görüntüleri, yolumun üzerindeki sıcak ve cömert Bedevilerle paylaşılmış bir kaç saat ve elbette günün sonunda denizde soğutulmuş biranın memnuniyeti, hayatta insanın bir defa yaşayacağı bu yolculukta, Zorro ve benim tüm zevkimizdi.

Zavallı Zorro’yu ağır yükünden azat etmek için son bir durak kalmıştı, sandaletlerim tahminimce bir gün daha dayanırdı, müthiştiler, kalan tabanlarına baktığımda topuklarımı görebiliyordum sanırım kendi kendime yedek deri oluşturmuştum. Nihayet son birkaç adımımızı konferans salonunun devamındaki Coral Bay Resort’undaki kapılardan içeri doğru hazırlanmış bir sürprize doğru attık.

Sharm British School öğrencileri yaz tatiline girmeden öncesine denk gelen programımızı büyük bir heyecanla takip ediyorlarmış, haritalarda işaret ederek, hazırlanmış metinlerden gezdiğim yerler, karşılaştığım insanlar ve hayvanlar hakkında sorular soruyorlardı. Bu son toplantıydı ve maceramızı sonlandırmak için gerçek Zorro’yu getirerek şaşırtmaktan daha iyi bir yol var mıydı?

Bundan sonraki yarım saat yakıcı güneş altında, Zorro ile çekilen fotoğraflar, nasıl, ne zaman, ne, niçin ve diğer tüm sorulardan ibaretti. Yavaş yavaş insanlar dağıldı, ben de tamamlandığı hissine kapıldım. Dahab’a dönme zamanı gelmişti, ayaklarımı dinlendirdim ve Sina’daki hayata dair, şimdi nasıl, nereden geldi ve nereye gidiyorları, geçen haftaları sindirdim.

Bedeviler ve Sina yaşantısı hakkında, yıllar boyunca ve özellikle de bu yürüyüş sırasında çok sayıda deneyimi yaşadığımı düşünüyorum. Akıla tek bir açık şey yerleşiyor; burası en azından biraz daha uzun bir süreliğine, büyüleyici topluma dayalı bir kültürünü araştırmaya devam etmek istediğim yer. Umarım bu projeler burada bulunan pek çok kültürün anlaşılmasında ve hak ettiği değerin verilmesine yardımcı olur.

Bu yerel toplumsal projelere güç veren, destekli bir yürüyüştü. Daha fazla bilgi için, yerel sergi detayları ve tüm Sina serisi görselleri için www.photo-g.co.uk adresini ziyaret ediniz.

 
...

Just a bit heavy, hot and Oh such a long way!

It’s not long before I admit to myself that it’s a possibility I’ve bitten off more than I can chew with this one…Nice idea mate but what on earth was I thinking? The plan was to walk the stunning 250km coastline from Egypt’s Sinai border with Israel to its most popular resort in the south, Sharm El Sheikh. I’m realising it might well take more than just the desire to fulfil a long held dream and go nomadic for a few weeks. It’s almost June, baking hot and I am supremely unfit!

I reach a Bedouin village just a few kilometres after setting off on the second day and gladly take the excuse to rest when some wildly gesticulating kids beckon me from across the road. They run up, grabbing friends and clutching bulging rags filled with crafts, shouting to the neighbours along the way. Within minutes the floor is filled with colourful cottons, beads and shells. The children crowd round proudly holding up their goods; “this one nice, beautiful.”

Before long we’re exchanging some Arabic and I explain as best as I can just what I’m doing way out in the middle of nowhere. A sense of duty appears to suddenly click in, the crafts are tidied away and I’m being pulled toward the house of the oldest boy, Soliman.  He’s no more than 10 years old dressed in a ragged blue Jalabeya and exudes a confidence beyond his years. Tourist or not I am a travelling visitor and tea is on the way.

Soliman bustles about arranging a seating area and filling an old tin to be placed on the already hot coals. Bedouin bread and feta cheese appear from somewhere and we all sit under the shade relieved to be out of the already strong sun. The children sit on their heels and point to the only piece of carpet available. “Sit, sit,” they tell me in Arabic, I heave my heavy pack off and make use of the relative comfort, thankful for the relief and imminent tea.

I sit back, perched against a corrugated fence I wonder at the culture alive around me; hospitality so deeply and genuinely expressed, warm and instinctive in such young children confirms a sense of comfort I feel at being here, on this walk. This is what I came for I remind myself. I take a breath and settle back smiling to myself, the dream is real and I feel very much at home. After over twelve years of visiting this coastline, whether diving the Red Sea or taking pictures I am confirming what I already know, I am lucky to be sharing the company of these people. It is a culture that continues to remind me of a shared community life that is disappearing from my own. 

Suddenly Soliman is nudging me as the tin comes to the boil, I stretch forward cringing at the pain in my shoulders and lower back, “God,” and I’ve only just started walking. I look around me and spot a donkey munching away under a tree whilst reaching for my smoky sweet tea...Now there’s an idea. “How much does a donkey cost then?” I ask the kids, the idea suddenly very appealing to the saner side of my ego. I listen and am surprised to learn that it’s possible to pick up a fine adult for less than a hundred English pounds should I find someone willing to part with one in the middle of the desert. They seem to think it’s a great idea but I’m not sure if they believe I’m really serious. Come to think of it nor am I.

The cogs are whirring away though and I think of little else as I bid farewell to Soliman and the others and march on, spirit lifted. It’s not long before I pass by another village and make my enquiries. I meet a Bedouin man named Salem Soliman who just might be able to help me. As he drives off back towards Taba in his search I wonder just how easy is it to look after a donkey in a desert anyway?

The next morning it’s all happened so fast; a handshake, a couple of hours and nod later and I’m standing in front of my newly acquired baggage hand and companion 800 Egyptian pounds lighter. I name him  ‘Zorro’ after the white mask-like colouring around his eyes against his black body. Right then, OK, come on…and to the smiles and disbelief of the locals we’re on our way. Piece o’ cake!

Now with twenty litres of water and much more room for supplies, six legs instead of two and dawn to dusk walking we make good progress, averaging around 20km a day. The walking is much easier and Zorro seems at home with me, easy to care for and apart from the odd maddeningly stubborn moment he’s quite a pleasure to have around, not least of all because he bears the burden of the luggage.

The Egyptian local police are predictably dumbstruck at the sight of such a scene, not knowing quite what to do with this poor lost tourist appearing at their checkpoints in the middle of the desert donkey in tow. Most resort to hysterical laughter and shout a continual reminder that it is indeed a donkey that I have, lest I forget...“donkey, donkey!”

I walk on, away from the titters and settle into a pace, relaxing during the hot hours of the day with the Bedouin that have settled these shores for millennia. We eat fresh fish, rice and vegetables, talk about the journey and what lies ahead for me. I feel alive with enthusiasm, the sores and concerns of the past days left behind.

I wake late one morning in Tarabine, around a third of the way, and head out to see Zorro. I stare in disbelief at the pile of ropes where once he stood and my heart sinks as I realise that the chances of finding him again are slim and that there is a good possibility he’s wandered back homeward. I can’t quite believe he has escaped two separate ropes, one from the head and one hobbling the front feet. Still, he’s not there and those ponderings can come later.

The Bedouin of the camp are supportive and kind and before long the brother of the owner, Hussein, comes with his trusty pickup and we head out to look for my lost companion.

Just where does an escaped donkey go I wonder? Hussein believes he’s probably in the Bedouin village very close by, seeking out other donkeys or food. So we go and look, searching high and low, asking Bedouins young and old if they have seen a stray donkey. Finally, unsuccessful we drive towards Taba and the village where I bought him in the hope of catching sight of tell tail foot tracks in the sand or hearing of any sightings by locals along the way.

We visit Salem on route and he offers to come and help with search efforts the next day if we are still unsuccessful. After many hours driving and walking to no avail I sleep disappointed, contemplating my options. The chances of finding him are dwindling rapidly with each hour. 

In the morning I find my spirits low but determined to carry on I decide to reduce my luggage down to the bare essentials and leave some things behind, taking only what’s absolutely necessary. I feel uplifted at the thought of continuing and getting to the desert proper, which starts just a few kilometres down the road after Neweiba.

Whilst packing I get a call from Salem. Having travelled 40km he is here and wants to help in a last ditch effort. Why not? We head out to the Bedouin village and to my complete and dwindling disbelief stumble upon Zorro within minutes. Munching merrily away on a piece of cardboard, oblivious to my worry and despair there he is with not a care in the world, less than half a kilometre from my camp.

Salem is visibly overjoyed and bids me farewell and good luck. With a smile pasted to my face I go to repack all of my things and buy the supplies needed for the days ahead. This will be the first of two self-sufficient chunks of the walk; three days from Neweiba to Ras Abu Gallum (Just north of Dahab)…Nothing but sweeping desert coastline.

Packed and ready, we set off as the sun dips in the sky. Lighter in step and spirit I reflect on the kindness of the people around me during the last days, taking nothing for their time and efforts. To my further joy I meet both Hussein and Salem again on the road out of town, they smile big smiles and we hug like brothers before I set off once more into the fading light, flying high.

Two days into the nothingness with just the lapping sea and Zorro’s steps behind me as company I chance upon a fisherman’s settlement; a Bedouin man with his wife, uncle and two children look up in surprise. The familiar excited welcome from the father drowns out the eldest child’s cries of shock. It’s all a bit too much with the unexpected sight of the donkey. I take Zorro round the back of the hut, hobble his legs and let him loose on the sparse desert bushes that surround us. “Ahh, that’s better,” smiling faces greet me and it’s seconds before the tea is on and I’m easily persuaded to stay a few hours ‘til lunch.

The sun is high and strong and I’m grateful for the chance to share my thoughts with someone other than Zorro. We converse in simple Arabic and I learn that they all spend most of their time here at the fishing huts as opposed to the neighbouring town of Neweiba where they have a house. They prefer the traditional lifestyle and peace that accompanies the isolation.

There’s nothing quite like a fresh Bedouin fish feast and before I know it we’re all sat around a single fish platter. There always seems to be enough for everyone when eating this way, and using my hands as the Bedouin do only adds to the pleasure.

After a short siesta I take a dip in the lush cool sea, it feels fresh and livens me up ready for my afternoon leg. As with every time I am invited to eat in this way the Bedouin take nothing for their hospitality, for a few hours you are just one of the family, passing through.

Onward again and the empty desert coastline appears wildly beautiful, with the constant rush of the sea and the dotted habitations a continual reminder of life set against the backdrop of silent mountain grandness, rising high, revealing the seams of creation. The towering faces give way to vast semi-arid planes, mangrove lagoons and sand dunes as I trek south through the Nabq reserve, Zorro still in tow.

We have passed through the largely unpopulated national park south of Dahab and are nearing the end of the journey as the lights of Sharm glow brighter each night. Two and a half weeks have passed in a blink; new friends, sights and wonderful tastes blend into an unforgettable image in my mind. Beautiful morning views along sweeping coasts, sharing a few hours with the warm and open Bedouin along my path, and of course the satisfaction of a sea cooled beer at the end of the day have all been my pleasures, a once in a lifetime journey, Zorro and me.

Just one final stop to make before relieving poor Zorro of his burden, my sandals may make one more day I guess, fantastic as they’ve been I can see my heel through the remaining sole and it appears I’m developing a leathery substitute of my own. So we take our final few steps through the gates at Coral Bay Resort, round to the conference room and prepare for the surprise.

The Sharm British School pupils have been following our progress with excitement in the run up to the summer holidays, plotting on maps and asking about the people, animals and places that I’ve seen along the way via texts. It’s the final assembly and what better way to finish our adventure than to surprise them all with a visit from the real Zorro himself?

For the next half an hour it’s pictures with Zorro; how, when, what and why and all the questions under the sun burst forward. Gradually people disperse, I feel a sense of completion. Time to return to Dahab, rest my feet and digest the past weeks, reflecting on life in the Sinai and just how it is now, where it has come from and where it might be heading.

I feel as though I have experienced many expressions of the Bedouin and Sinai life over the years and especially during this walk. It leaves one thing clear in my mind; this is the place for me for a while longer at least, to continue to explore this fascinating community based culture. My hope is that projects such as this will facilitate a mutual appreciation and understanding of the many cultures that now exist here. 

This was a sponsored walk supporting local community projects. For more information, local exhibition details and the complete Sinai series of images visit www.photo-g.co.uk

Çeviri (translation by) : Şebnem AYKOL

About Graeme Fordham

Background 

Specialising in portrait and reportage photography, Graeme Fordham has lived in the Sinai for the last fifteen years. Travelling extensively over this land of dramatic natural beauty documenting the local Bedouin people, his work captures their warm, generous spirit and a fast disappearing way of life.

He has been involved in a number of community projects in the Middle East whilst building a stunning collection of candid portraits. His work is characterized by an intimacy and immediacy that take the viewer to an exact moment in time.

Experience

Passionate about adventure, Graeme has taken his camera all over the world. Whilst documenting Australasia, The Middle East, Asia and Europe and extensively covering the desolately beautiful landscape of the Sinai, he’s travelled by Enfield motorbike, every type of public transport, shank’s pony and even a donkey.

Projects

Hope and Aid Direct- Kosovo and Romania

In what proved to be a pivotal experience, Graeme drove one of twelve lorries in a convoy carrying sixty tons of humanitarian aid to Kosovo from the UK. It was here that he developed his hands on approach, capturing a unique through-the-lens view. Taking his camera on the road again, he drove with a second convoy to Romania to assist thousands of people made homeless after severe flooding.

Circus2Iraq

Joining this dynamic group of circus performers who take their brand of theatrical magic to the children of troubled areas within the Middle East, Graeme documented their Palestinian tour as they brought shows and workshops to inner cities and rural areas. The resulting vibrant photos reflect the resilience of a warmly hospitable community patiently waiting for a peaceful solution to its troubles.

Circ Bonboni Dahab

Going from strength to strength, Circ Bonboni is a children’s circus and much loved annual fixture in Graeme’s home town of Dahab, bringing circus professionals from Europe to work with local children. The event provided an opportunity to capture the energy and excitement the circus brings to Dahab’s multi-cultural community.

Sinai Coastal Walk

Realising a ten year dream, Graeme walked the length of the Sinai’s mostly uninhabited East Coast with just a trusty donkey and the kindness of the occasional Bedouin to help him, as he travelled from the Israeli border down to the peninsula’s southern-most tip. During the walk he recorded the stunning and untouched scenery as well as adding to his striking collection of Bedouin portraiture.

Use By Author Permission Only.