1977 Bartın doğumluyum, mimarım.

Fotoğrafa duyduğum merakın ne zaman, ne şekilde başladığını tam olarak söylemek zor. Yalnız; fotoğraf çekmenin önce kompozisyonu ortalayıp, sonra deklanşöre basmaktan ibaret olmadığını anladığım zamana denk düştüğünü söyleyebilirim. Nihayet bir sene önce ilk slr makinemi aldığım gün, gerçek anlamda ne zaman ve nasıl fotoğraf çekmeliyim sorularını kendime sormaya başladım.

Fotoğrafla ilgili teknik bilgiler ve fotoğraf teknik okumaları içeren birçok kitap edindim. Işığın yönünü ve yoğunluğunu, buna bağlı olarak gölgelerin pozisyonunu izledim. İyi bir fotoğrafın, uygun teknik altyapı ve uygulama becerisi sonucu ortaya çıkmış olması kadar, duygu, düşünce ya da görüşü farklı bir şekilde ifade etmesi gerektiğini düşünüyorum.

Fotoğraflarımı Nikon D40 modeli ile çekiyorum. Bir ay öncesine kadar Nikkor AF-S 18-55mm objektif kullanıyordum. Yeni edindiğim Nikkor AF-S Micro 60mm f/2.8 objektif ile, istediğim alan derinliği, keskinlik ve renkleri elde edebiliyorum.

Çekeceğim fotoğrafın kompozisyonunu oluştururken; mimarlık eğitimim boyunca doluluk-boşluk, renk, çizgi, doku, ritim, denge, perspektif, geometri üzerine aldığım eğitim ve günlük hayatta mesleğimi uygularken kullandığım değerler etken oluyor.

İlk denemelerim manzara ve insan üzerineydi, zamanla detaylar daha çok ilgimi çekmeye başladı. Detayları bildiğimiz gerçekliklerinden çıkarıp, bazen ışık ve gölgeyi, bazen lekeleri kullanarak algıda değişiklikler yapmanın fotoğrafın bana en çok zevk veren yanı olduğunu fark ettim.

Ahşap yüzeyler ve zamanla aşınmaları sonucunda ortaya çıkan budaklar, çatlamalar, ayrılmalar, yine ahşap, metal ve taş yüzeylerdeki girinti çıkıntılar ve çivilerin yıpranmışlıklarını, ışığın yönüyle ortaya çıkan dokularını, gölgelerini, kimi zaman sığ alan derinliğini de kullanarak, göze göründüklerinden farklı çağrışımlar yapacak şekilde fotoğraflıyorum. Doku fotoğraflarında genellikle; doğal ışığı, yaygın karakterde, akşamüzeri saatlerinde, geliş yönü ve şiddetini kontrol etmeye çalışarak kullanıyorum.

Kompozisyonun ana fikrinin kesin hatlarıyla belirlenmemiş olması, izleyenlerin algı farklılığı, anlık ruh hali ve geçmiş belleklerini harekete geçirebilmesi için, bir ucunun açık kalması benim için çok önemli. Nesnel gerçekliklerin, her bireyde farklı duygu ve anlamlara dönüşmesinin yarattığı ‘etken olma’ hissi, fotoğraf çekmenin en keyifli yanlarından biri.

Bütün bunların üstünde; fotoğrafı yaşantımın içinden bir parça olarak görmek yerine, hayatımı fotoğrafın içinde yaşamak, benim için en güzeli.

Çalışmalarımı sizinle paylaşmaktan büyük mutluluk duyuyorum…

Gülce GÖKMEN 
 

Her dem taze

Sevgilerde

Mahkum

Kalpten düşmek

Kalbim