TÜRKİYE FOTOĞRAF SANATI FEDERASYONU’NUN

20 ARALIK 2008 TOPLANTISI ÜZERİNE

TOPLANTI

Fotoğraf derneklerinin oluşturduğu Türkiye Fotoğraf Sanat Federasyonu, yıllardan bu yana fotoğraf çevremizi geliştirmek, zenginleştirmek uğraşısında. Yapılan fotoğraf yarışmalarına yapıcı bir düzen getirmek peşinde. Yarışmalara onay veriyor, gözlemci gönderiyor. Yarışmaların sonuçlarına dair kataloglar yayınlıyor ve fotoğrafçıların sık sık başına gelen hukuki sorunların çözümüne dair de basılı hukuki bir kaynak çalışması yapılmış durumda. Bu tür yararlı yayınların devamını diliyorum.

Geçen 2007 yılında da yine yarışmaların “jüri üyelerini” toplayarak bir toplantı düzenlemişlerdi. Yoğunluğumdan katılamamıştım. Bu yıl 50. sanat yılımız nedeniyle İsa Çelik, İbrahim Zaman ve bana, ayrıca fotoğrafta 55 yılını sürdüren ve yıl sonunda 75 yaşına basacak değerli sanatçımız Ozan Sağdıç’a birer plaket vermeyi programlarına aldıkları ve duyurdukları için her şeyi ayarlayıp toplantıya katıldım.

PROGRAM

TFSF yönetim kurulu başkanı Sayın M.Özcan Taras’ın imzasıyla gelen davette program 1. oturumda konuk Sayın Özkan Eroğlu’nun sunacağı “Ülkemizde fotoğraf eleştirmenliği” konusunun sunumuyla sonraki oturumlarda da katılımcıların konuşmalarıyla devam edip, yılsonu yemeğiyle sonlanıyordu. Aynen böyle oldu.

Elbette bu tür etkinliklerin olması olmamasından yeğdir. En azından ülkemizde derneklere kayıtlı çok geniş sayıda olmayan, dağınık kentlerde yaşayan fotoğraf çevresinin bir araya gelmesi, hasretlerin giderilmesi, fikir alışverişi hep yararlı çabalardır. Federasyonun bu çerçevede bir girişimini keyifle karşılamalıyız. Toplantıya Ankara Afsad’dan ve fotoğraf çevresinden, Edirne’den, diğer derneklerden temsilciler de katıldılar. Ve program başladı.

ELEŞTİRİNİN VE ELEŞTİRMENİN OLMAMASI

Sunum sahibi Özkan Eroğlu’nun eleştiri kariyerini bilmiyordum. Kendisi Almanya’da doktora öğrencisi olduğunu, pek çok çalışmasına, kitabına rağmen yıllardır “üslubundan” dolayı yazamadığı, yazdırılmadığı şikayetleriyle konusuna girdi. Ve daha önceden de tahmin ettiğim gibi sözü ülkemizde “Fotoğraf eleştirmenliğinin olmadığını, aslında artık yalnız fotoğraf başlığıyla eleştiri olamayacağını, konunun genel sanat eleştirisi olduğu” savıyla görüşlerini örnekleriyle sergiledi. 

Heyecanlı ve dağınık konuşması içinde verdiği talihsiz örneklerden bir tanesi değerli uluslararası sanatçımız Sayın Nuri Bilge Ceylan’ın geçen yıl Destek Reasürans Galerisinde açılan fotoğraf sergisine değinmesiydi. Çerçeve yapısı nedeniyle sergiye “kusmuklu” bir eleştiri getirdi. Daha bu türden pek çok “inci” duyduk.

Salonda bulunan ülkemizin önde gelen fotoğraf entelajansiyesi, değerli yıllanmış fotoğraf sanatçıları ve fotoğraf dostları bu yalın bakışlar karşısında çeşitli sıkıntılar yaşadılar. Değerli sanatçımız İsa Çelik; “Ben böyle şey ne duydum, ne yaşadım, yarım günüm gitti” deyip toplantıyı terk etmek istedi koluna girip zor oturttular.

Bu garip eleştiri sunumunun reaksiyonu olarak bir kısım düşünceleri ben dile getirdim. Neticede ülkemizde fotoğraf eleştirisinin olmadığı savıyla federasyonun bu kültürel etkinliği noktaladık!!! Bu arada Sayın Özkan Eroğlu’nun benim fotoğraf alanında “eleştiri” gibi bazı şeyler yaptığıma değinmesini bir hakşinaslık olarak değil, “bileğimin hakkı” olarak düşünüyorum. Esasen en önde, gözünün önünde oturduğum için başka türlü davranması da beklenemezdi.

Eğer konferans basılı olarak federasyon tarafından yayınlanırsa cidden yararlı olur, sapla samanın birbirine ne kadar karıştığını veya karışmadığını cümlesi belgeli olarak anlar. Kimsenin hakkı kimseye geçmez.

SONUÇ

Elbette bu tür toplantıların önce daha sık örneğin 4 veya 6 ay arayla ve çok daha titizlikle hazırlanmasını, Sayın Özcan Taras’ın “danışma metodunu” kullanmasını tavsiye ederim. Federasyonun etkinlikleri açısından ele alınacak pek çok zengin öncelikli konu olduğunu düşünüyorum. Her şeyden önemlisi federasyonun varolan “müfettişlik yapısı” dışında gerçekten fotoğrafımızı ileriye götürecek “portfolyolu” çalışmaların programlanması, yapıcı adımların atılması olduğunu söylemeliyim.

Sonuçta Türk fotoğraf ortamında ve federasyonun işlevleriyle alınacak çok mesafe olduğu yaşanan örnekte olduğu gibi tekrar berraklaştı. Dernekçilik gibi çok yorucu ve nankör bir çabanın devamının zorluğunu herkes bilir. Ancak mazeret yerine marifet bekleyen bir kuşaktan geldiğimiz için “titizlik” sıfatının hala çok önemli olduğunu düşünüyorum.

Gültekin ÇİZGEN

Aralık 2008