Fotoğraf çekerken ne hissediyorsunuz? (Muhakkak konum, konu ve duruma göre değişiyordur ve birden fazla cevabı olabilir. Hepsini dinleyebiliriz :)

Foto muhabiri olmaya içinde bulunduğum ortam sürükledi demek yanlış olmaz. Ben dört yıl kameramanlık da yaptım. Aslında ikisi birbiriyle benzerlik taşıyan işler. Sadece kameramanlıkta devamlılık var, olayı anlatmak için bir saniyeden daha çok vaktiniz var. Onda da hata yapma şansınız yok, çünkü arada kaçıracağınız bir an bütün görüntüyü bozabilir. Foto muhabirliğinde ise olayı anlatmak için sadece 1 saniyeniz var. Bütün olayı o 1 saniyeye sığdırmak zorundasınız. İşimi seviyorum, zaten sevmezseniz yapamazsınız. Dünyanın hiçbir yerinde de bu işi sevmeden sadece meslek olsun diye yapan kimsenin olduğunu zannetmiyordum. Çünkü insanlar mesleği olmadığı halde bu işi yapıyor.

Şu an bir ajansta foto muhabir olarak çalışıyorsunuz. Bu dalı seçme sebebiniz nedir? Yaptığınız “işi” seviyor musunuz? Bulunduğunuz alanda genel bir bakışla, bir basın fotoğrafçısının sorunları nelerdir?

Her fotoğraf farklı şeyler anlatır. Hatta aynı olayla ilgili birçok foto muhabirinin farklı açılardan çektiği kareler bile çok farklı şeyler anlatabilir. Fotoğraf detaydır. Bütün detaylardan oluşur. Her foto muhabirin fotoğrafa bakış açısı farklıdır. Özellikle yaşanan olaylarda insanların yüzündeki ifadeler bana göre fotoğrafa çok şey kadar. Ağlanacak durumda gülen insanlar, gülerken ağlayanlar. Akşam televizyonda seyrettiğiniz bir görüntüyle ilgili çekilen bir fotoğraf ertesi günü sizi bambaşka bir aleme götürebilir. Akşam seyrettiğiniz haberin fotoğrafı olduğuna inanamazsınız. Bazen altına fotoğrafı anlatan birkaç satıra da ihtiyaç duymazsınız. Zaten kendisini anlatır. Fotoğraf, sizi bazen o haberin bütününün çok dışına çıkartabilir. Her fotoğraf başlı başına ayrı bir dünyadır. Çekildiği yerle sınırlı kalmaz asla.

Fotoğrafın değiştirme gücüne dair, anlatım gücüne dair bakışınızı alabilir miyiz?

Çalıştığım bölgeler sıkıntılı bölgeler ama ben buna doğru zamanda doğru yerde bulunmak diyorum. Çünkü böyle durumlarda iki türlü avantajınız oluyor. Birincisi bütün dünyanın gözü o bölgelerden gelecek fotoğrafa ve habere kilitleniyor, ikincisi de bu bölgelerden gelen fotoğraflar direk günlük yaşamı, yani doğallığı anlatıyor. İnsanların yaşadıkları ya da daha çok yaşayamadıkları yüzlerine yansıyor. Böyle yerlerde çalışmanın elbette çok zor tarafları var. Ama oralara giden her foto muhabiri bunu bilerek gider. Zaten çalışırken nasıl bir tehlikenin ortasında bulunduğunuzu fark etmezsiniz. Kendiniz kaptırdığınız olaylar adeta uyuşturucu etkisi yapar. Çünkü çevrenizdeki herkesle aynı ortamı paylaşırsınız. Halkla, askerle, savaşanlarla. Orada bütün bu olanlar çok sıradanmış gibi gelir. Ama fotoğrafları görüp haberi yazmaya başladığınızda aklınız başınıza gelmeye başlar. Benim burada ne işim vardı dersiniz. O akşam onun muhasebesini yaparsınız, daha dikkatli olmalıyım dersiniz ama ertesi gün sanki bir önceki gün bunları yaşamamışsınız gibi devam edersiniz. Belki bu çaresizlikten de kaynaklanıyor olabilir. Eğer iyi fotoğraf çekmek istiyorsanız, orda olmanız gerekiyor. Buna kendinizi alıştırdığınızda daha rahat çalışıyorsunuz. Tarihe tanıklık etmek elbette kolay değildir. Ama hiçbir yerde yalnız olmuyorsunuz. Haber insanın olduğu yerdedir. Haberini yaptığınız insanlar ne kadar tehdit altındaysa siz de ancak o kadar tehdit altında olursunuz. Her gazetecinin böyle ortamlarda dikkat etmesi gereken bazı şeyler vardır.  Korunmak için yapabilecekleriniz sadece bununla sınırlıdır. Öyle bölgeler vardır ki üzerinizde çelik yelek olması bile sizin için vurulma sebebidir. Bu sizin asker olduğunuzun düşünülmesi şeklinde de olabilir, üzerinizdeki çelik yeleğe daha çok ihtiyacı olduğunu düşünen bir militan vasıtasıyla da. Çünkü günümüzdeki savaşların çoğu düzenli ordular ve terörist, militanlar arasında, yani düzensiz, yeterli malzemesi olmayan gruplar arasındadır.