Sanatçının Demeci:
İlk defa fotoğraf çektiğimde tarih öğrencisiydim. İlk fotoğraflarımda, Nashville ve Tenessee’deki eski zaman müzisyenleri ile Lexington, Kentucky’deki soylu yarış pistlerini belgeledim. St. Paul, Minnesota, Lincoln ve Nebraska’daki eyalet fuarlarını, doğduğum yer Boston’a yakın olan Natick ve Massacusett’deki liselerin futbol maçlarını çektim. Evin yakınındaki pek bilinmeyen kırsal yarış pistlerindeki yarış arabası sürücülerinin ve hiçbir yere gitmeyen kulüp boksçularının portrelerini çektim. Ve geceleri Bakersfield, California ‘dan Hollywood, Florida’ya kadar pek çok yerdeki tavernalara gittim, gittikçe fotoğrafladım. Bazen iş yapıyor, bazen tatil yapıyordum. Fakat hemen hemen her zaman kendim için fotoğraf çektim.
Kültürümüzün birbirinden tamamen farklı parçalarını kaydederek, onları gelecek kuşaklar için bir şekilde saklamayı düşündüm. Aklımda, elinde kamerası ile bir tarihçi ya da bir halk bilimci olacağım vardı. Bu tür fotoğrafçılıkta, Matthew Brady ve diğerleri akıllara durgunluk veren Amerikan İç Savaşının fotoğraflarını çekmeden önce bile başlayan büyük bir gelenek vardır. Walker Evans, Dorothea Lange, Russell Lee, Brassai, August Sander, Weegee, Robert Frank, Diane Arbus ve pek çok diğer hayranlık uyandırıcı belgesel fotoğrafçının çalışmalarına dikkatle baktım. Onların çalışmalarına baktığımızda geçmişimizin paha biçilmez kaydını görüyoruz ve ben bu geleneğin bir parçası olmak istiyorum.
Söyleyebileceğim kadarıyla; “Yaratıklar, Suda yaşayanlar, Köpek ve benzeri hayvanlar ve İnsanlar” da ki fotoğraflarla ilgili yapılacak bir şey yok. 10 yıl kadar evvel belirli bir sebep olmadan kara ve deniz hayvanları fotoğraflamaya başladım. Çalışma ilerledikçe daha da yakınlaştım ve konularımı daha detaylı görebildim. Bu tarz bir çalışma insanları, mekanları ve olayları belgesel fotoğrafçı olarak çekmekten çok daha farklı hissettiren, daha huzurlu, rahatlatıcı ve iç gözlem yapabileceğim bir çalışmaydı ve sabır gerektiriyordu. İnsan vücudunu fotoğraflamak, basitçe bu yönün doğal bir uzantısıydı.
Tüm bu fotoğraflarda benim amacım çok temeldir. Sizi durdurup baktıracak belki de yansıtacak, esaslıca iyi resimler, ustaca fotoğraflar yapmak istiyorum. Onun ötesinde, hiçbir görkemli tasarımım, hiçbir saklanan veya açık gündemim yok. Bu resimleri görmek için istediğiniz her yolu seçebilirsiniz; grafik görüntü olarak, metafor olarak ve hatta belge olarak... Benim için gerçekten sorun değildir.
Sanırım bu gerçekten çok eski moda bir fikir. Günümüzün sanatçıları haklı sebeplerle kavramsal olarak daha akıllı, çeşitli fikirlerle iyi donanmış ve yaptıkları işin felsefesini dikkatlice hesaplayan kişiler olarak anılırlar. Fakat iyi sanatçıların entelektüel veya büyük düşünürler olmaları gerektiğine inanmıyorum. Fotoğraf çekmek ya da sanatlarını yapmak için özellikle çok akıllı olmak zorunda da değiller.
Uzun bir süre öğretmenllik yaptığım için söylediğim veya yaptığım herşeyin öğrencilerim üzerinde olumlu etklisi olduğunu umuyorum. Bu etki her zaman açıkça görülmese bile... Harry Callahan, Aaron Siskind ve Minor White gibi efsanevi fotoğrafçıların öğretmenlerim olması nedeniyle kutsanmış bir öğrenci gibiydim. Bana göre onların hepsi yaptıkları işler söyledikleri şeylerden çok daha fazla ilgi çekici olan sanatçılardı… Bununla birlikte genç bir belgesel fotoğrafçı olarak, öğretmenlerimin fotoğrafları beni çok fazla ilgilendirmedi. Bunlar çok düşünceli, çok resmi, çok kişisel ve bu dünya için yeterli değillerdi. Fakat öğretmenlerimin öğrettiği şey hepsinden daha önemli bir dersti: Saygı göster ve ciddiye al! Geriye baktığımda bana fotoğrafla ilgili de bir şeyler öğrettiklerini şimdi anlıyorum.
“Yaratıklar, suda yaşayanlar, köpek ve benzeri hayvanlar ve insanlar” da sonsuz konulara insan vücuduna ve hayvanlara baktım, tanıdık ve yakın fakat hala biraz farklı fotoğraflar yapmaya çalıştım. Bu yaptıklarıma sadece kendi öğretmenlerimden edindiklerimi değil ManyRay, Paul Outerbridge, Karl Blossfeldt, Irving Penn gibi yaptıkları işlerde hiçbir hata bulunmayan fotoğrafçılardan edindiklerimi de kattım. İç ve dış mekan çekimlerimde doğal ya da odada var olan ışık gibi basit, geleneksel teknikleri kullandım. 35 mm SLR makineler ve genellikle ISO 800-3200 gibi yüksek asada filmler kullandım. “İnsanlar” için modeller kiraladım ve baştan ayağa vücutlarının her parçasını çektim. Sonra dönmelerini söyleyerek yine aynı şeyi yaptım. “Yaratıklar” ve “Suda yaşayanlar” için vahşi yaşamda değil, hayvanat bahçeleri ve akvaryumlarda çekim yaptım. Bazen konuma iki üç adım uzaktaydım ama sıklıkla çok daha yakın çalıştım. Yakınlaştırmak için çoğunlukla makro lensler ve bunlara ilave edilebilen close-up filtreler kullandım.
Sonsuz konu ve sonsuz bir bakış vermek için siyah-beyaz film, baskı için renkli sepia kullandım çünkü bu konuyu bir parça daha soyutlar. Monokromda görüldüğü gibi insan vücudu ve hayvanları farklı bir ışıkta görmemizi sağlar. Son olarak; geleneksel malzemeler kullandım çünkü bunların dayanıklılıkları ve sağlamlıkları bir tarihçi veya belgesel fotoğrafçının takdir edeceği gibi, zaman içinde kanıtlanmıştır.
Henry HORENSTEIN
Boston, MA
Artist Statement:
I was a history student when I first took up photography. In my early pictures. I documented old-time musicians in Nashville, Tennessee and people who worked at thoroughbred racetracks in Lexington, Kentucky. I shot at state fairs in St. Paul, Minnesota and Lincoln, Nebraska and high school football games close to my hometown of Boston, in Natick, Massachusetts. Also, near home I made portraits of race car drivers at obscure rural tracks and club boxers going nowhere. And at night I went to taverns in so many places, from Bakersfield, California to Hollywood, Florida, photographing as I went. Sometime I worked on assignment and sometimes on vacation. But almost always I photographed for myself.
By recording these disparate pieces of our culture, I thought I was somehow saving them for posterity. In my mind I was a historian with a camera, or perhaps a folklorist. There is a great tradition of this in photography which started even before Matthew Brady and others made their haunting pictures of the American Civil War. When I was beginning as a photographer, I looked carefully at the work of Walker Evans, Dorothea Lange, Russell Lee, Brassai, August Sander, Weegee, Robert Frank, Diane Arbus, and so many other amazing documentary photographers. Looking back at their work we see an invaluable record of our past and I wanted to be part of this tradition.
As far as I can tell, the pictures in CREATURES, AQUATICS, CANINE, and HUMANS and have nothing to do with all of that. About ten years ago, for no discernible reason, I began photographing land and sea animals. As the work progressed, I moved closer and closer so I could see my subjects more intimately. This way of working felt very different than photographing people, places, and events as a documentary photographer; it was far more peaceful, relaxing, and introspective. And it required a lot more patience. Photographing the human body was simply a natural extension of this direction.
In all these photographs my goal is very basic. I want to make fundamentally good pictures-well-crafted photographs that make you stop and look and maybe reflect. Beyond that, I have no grand design, no hidden or overt agenda. You can choose to see these pictures in any way you want, as graphic images, as metaphors, or even as documents. It really doesn't matter to me.
I suppose this is really a very old-fashioned idea. Today's artists are meant to be conceptually more astute, heavily armed with complex ideas and carefully worked out justifications and philosophies. But I don't believe good artists have to be intellectuals or great thinkers. They don't even have to be especially smart-except, of course, about making their pictures or their artwork.
As a longtime teacher, I always hope that what I say and do has some positive influence on my students, even if that influence isn't always obvious. I was blessed as a student to have many legendary photographers as my teachers: Harry Callahan, Aaron Siskind, and Minor White. To me, they were all artists whose work was far more interesting than anything they had to say about it. However, as a young documentary photographer, my teachers' photographs didn't interest me much. They were too reflective, too formal, too personal-and not enough of this world. But what my teachers did teach me was the most important lesson of all: to respect what I did and to take it seriously. Looking back I now realize that they also taught me a little about picture making.
In CREATURES, AQUATICS, CANINE, and HUMANS I look at timeless subjects, the human body and animals, and try to make photographs that are familiar and intimate but still a little different. For this I have borrowed what I could not only from my teachers, but also from Many Ray, Paul Outerbridge, Karl Blossfeldt, Irving Penn, and so many other great photographers who saw nothing wrong with form having a function. I used simple, traditional techniques, photographing outdoors and indoors with available light-either natural or existing room light. I used 35mm SLR cameras, and often very high-speed film, usually ISO 800-3200. For HUMANS, I hired models and photographed every part of them bit by bit from head to toe. Then I asked them to turn over and I did it again. For CREATURES and AQUATICS, I shot in zoos and aquariums, not in the wild. Sometimes I was two or three feet away from my subjects but very often I was much closer-some inches away or even less. To get that close, I used macro lenses and often added supplementary close-up filters to compose even more tightly.
I used black-and-white film, colored sepia in printing, to give a timeless subject a timeless look and also because it abstracts the subject a bit. Seeing in monochrome possibly allows us to look at parts of the human body or animals in a different light. Finally, I chose traditional materials because they have been proven over time to be long lasting and stable-something any historian or documentary photographer might appreciate.
Henry HORENSTEIN
Boston, MA Stüdyo fotoğrafçılığına nereden esinlendiniz? Şikago Üniversitesi’nde bir tarihçi olma niyeti ile tarih okuyordum. Bir süreliğine okulu bıraktım ve Harvard Yaz Okulu’nda fotoğrafçılık dersi aldım. Ondan sonra oltaya takıldım. Tarihi hala severim ve fotoğraflarımın çoğu doğa ile ilgili belgesel niteliktedir. Fakat fotoğrafçılığı, hayatımı geçirebileceğim daha ilgi çekici bir yol olarak gördüm. Evinde çalışma atölyeleri düzenleyen Minor White ile çalıştım. Daha sonra üniversiteyi bitirmek üzere Rhode Island Tasarım Okulu’na gitmeye karar verdim ve iki yıl bitirme tezimi yaptım. Harry Callahan and Aaron Siskin ile çalıştım. Aaron Siskin çok tutkulu, hevesli ve aktif olarak öğrencilerinin çalışmalarında yer alan biriydi. Fotoğrafçı olmanın ne kadar önemli olduğunu anlamama yardımcı oldu. Yine de çok özel beceriler öğrenmedim ve onun eleştirilerini sevmedim çünkü çok dik kafalıydı. Öte yandan Callahan az ve öz konuşan ama öğretme işinde profesyonel biriydi. Etik olarak saçma işleri olmayan ve kendini bu işe adamış sıradan bir adamdı. Her ikisi de Öğrencileri için her zaman görüşmeye müsait kişilerdi. Bir öğretmenin size verebileceği en önemli şey kendileridir. Yoksa herkes size diyafram değerini veya örtücü hızını öğretebilir ya da tüm bunları bir kitaptan da edinebilirsiniz. En önemli şey orada size inanan ve sizin kendinize inanmanızı sağlayabilecek birilerine sahip olmaktır. Pek çok öğretmen bu yetenekten, zamandan veya ilgiden mahrum.
Photo.net'in Henry Horenstein ile yaptığı röportajdan alıntılar :
“Suda yaşayanlar” projenizi anlatır mısınız? Ne gibi teknikler kullandınız, donanımınız neydi ve yer neresiydi?
“Yaratıklar”da su hayvanlarını fotoğrafladım. Konudan o kadar çok hoşlandım ki su yaratıklarını çekmek için Rhode Island’daki öğretmenlik işimden ücretli izin aldım. Bulabildiğim tüm akvaryumları ve su sergilerini -hatta restoranlardakileri- aradım. Küba’ya, Fransa’ya, İtalya’ya, İngiltere’ye ve Almanya’ya gittim. Sade arka planlar ve değişik türlerde balık ve su yaratıkları istiyordum. Bu proje için bir sponsorum yoktu, düşünceyi kendim yürütmüştüm.
Bu proje için 35mm Agfa siyah-beyaz slayt film kullandım. Filmi, düşük ışık şartlarında, bazen bir makro lens ya da bir Canon 50/1.0 ve close-up filtre kullanarak kendi sınırlarında zorladım. Tekniğe bakarsak; kamerayı, sallanmaması, yansımayı ve parlamayı kesmesi için cama zıt yönde yukarı koydum. Bu yolla çok düşük hızlarda fotoğraf çekebilirdim.
Fotoğrafını çekerken beni en çok uğraştıran balık dev Pasifik ahtapotu oldu. Kalabalık bir topluluktan bir kargaşa işittiğimde Hawai Maui’de küçük bir akvaryumda fotoğraf çekiyordum. Bir ahtapot saklandığı yerden çıkmıştı. Genellikle saldırgan değildi. Fotoğraf çekmek için koştum. Hızlı çalışmak zorundaydım, nadiren ortaya çıkarlardı ve ben böyle bir fotoğraf için aylardır fırsat kolluyordum.
Belgesel fotoğrafçı olmak nasıl bir şey?
Fotoğrafçılıkta tecrübe çok önemli. Belgesel fotoğrafçının etrafında stres yaratan pek çok şey vardır. Projelerin hepsi kendiliğinden esinlenilmiştir. Çalışmaların hepsinde, insanları fotoğraflamak ya da sizinle gelmelerini istemek gibi belki de karşı koyabilecekleri şeyler için bağlantı kurmak ve konuşmak zorundasınız. Tartışma gerektirebilir ve insanlar sizin orada olmanızı istemeyebilirler. Bazı durumlarda biraz tehlikeli bile olabilir. Genelde, güzel ve görkemli bir şekilde mükafatlandırıcı olsa da huzurlu bir çalışma şekli değildir. Benim düşünceme göre hayvanları, insanları, portreleri ve çıplakları çekmek çok daha huzur vericidir.
Film çalışmanızda hangi kameralar ve lensler kullanırsınız?
Dört tane Canon Eos 1’in farklı tipleri ve üretimlerini kullanırım. Her zaman yetersiz ışıkta fotoğraf çektiğim için 50mm/1 ve 85mm/1.2 gibi geniş diyafram açıklığı olan lensleri kullanırım. 1:1 büyütmenin ötesine geçebilmek için üzerine close-up filtreler takılmış makro lenslerle fotoğraf çekerim. Çalışmalarım için keskin şeyleri sevmem. Benim tarzım, belgesel fotoğrafçılığa istisna olarak yumuşaktır. Belgesel fotoğrafçılıkta orta format kameralar kullanırım, onlar benim ihtiyacım olduğu kadar keskindirler.
Renkli fotoğraflar için donanımınız nelerdir?
Canon 5D ve bazen Hasselblad H2s ve H3s gibi orta format kiralık bir makina kullanırım. Ticari görevlerde bir stüdyo, kamera ve dijital sistem kiralarım, neye sahiplerse kullanırım. Benim, ticari bir işim yok ve 30,000-40,000 dolarlık teçhizatı karşılayamam. Bir çift 5D’m var çünkü her zaman yedek almayı severim. Bu alışkanlık benim bir projemi kurtardı. National Geographic tarzındaki pay sahipleri ortak olan Life Magazine ve Aramco World adlı iki dergi için Birleşik Arap Emirlikleri’ndeki at kültürü konusunda bir hikaye kurmuştum. Hem Dubai hem de Abu Dabi’de zaman geçiriyordum. Dubai Dünya Kupası’nı ve çevreyi fotoğraflarken çok kumlu şartlarda çalışıyordum. 6 kamera ile başladım. 10 gün için oradaydım ve kum nedeniyle sadece tek kamera ile çalışmış olarak geri döndüm.
Filmli kameralarımla aynı lensleri kullanırım [Canon 50/1.0 and 85/1.2] ve köşelerde kararma yapmasına aldırmam. Sayısal fotoğraf makineleri için üretilen objektiflerle eski objektifler arasındaki farkları biliyorum ve bu farkın oluşturduğu etkiyi seviyorum. Bazen Tamron marka zum objektif kullanırım. Görüntünün keskin ve temiz görünmesi umurumda olmaz. Biraz daha az net ve kaba görünmelerini severim.
Fotoğraflarınızı işlemek ve düzenlemek için hangi programları kullanıyorsunuz?
İşlemek için Photoshop, bakmak ve arşivlemek için Bridge kullanıyoruz. Aperture ve Lightroom’a bakıyoruz. İşimize yarayan birşeyler olduğunda daha farklı ve daha iyi bir program ortaya çıkıncaya kadar bununla devam etmeyi tercih ediyorum. Yapılacak çok işimiz var ama kaynaklarımız çok değil, böylece yeni bir program öğrenmek için bunu yapmamı gerektirecek çok önemli bir sebep olmadıkça zaman harcayamam.
What inspired you to study photography?
Henry HorensteinI was studying history at the University of Chicago intending to become a historian. I left school for awhile and took a photography class at Harvard Summer School. From then on I was hooked. I still like history, and a lot of my photographs are documentary in nature, but I saw photography as a more interesting way to spend my life.
I studied with Minor White, who used to have summer workshops in his home. I then decided to go back to school and went to the Rhode Island School of Design (RISD) to finish my undergraduate degree in photography, and do two years of graduate work. I studied with Harry Callahan and Aaron Siskin. Aaron Siskin had an enormous passion and enthusiasm and was actively involved with his student's work. He helped me realize what a great life being a photographer is. However, I didn't learn any specific skills and didn't like his critique because he was very opinionated. Callahan, on the other hand, was laconic but very professional about his teaching. He was an ordinary guy with a no-nonsense work ethic and very dedicated to his work. They were available for their students.
The most important thing a teacher can give you is themselves. Almost anyone can teach you about f-stops or shutter speeds, or you can pick that up from a book. The most important is to have someone there who believes in you and can help you believe in yourself. A lot of teachers don't have that ability, time or interest.
Can you describe your project Aquatics? What techniques did you use, equipment, and locations?
I photographed aquatic animals in the production of Creatures. I enjoyed the subject matter so much that I decided to take a sabbatical from my teaching position at RISD solely to photograph aquatic creatures. I sought all the aquariums and aquatic exhibits I could find, even in restaurants. I went to Cuba, France, Italy, England, and Germany. I desired plain backgrounds and various species of fish and aquatic creatures. I had no sponsors for this project but self-propelled the idea.
For this project, I used 35mm Agfa black and white slide film. I would push the film to its limits in order to photograph under low-light conditions, sometimes using either a macro lens or a Canon 50/1.0 and put close-up filters on them, if the lighting was particularly low. In regards to technique, I would put the camera up against the glass to keep it steady and also to cut down the relections and glare. I could photograph at very slow speeds in this way.
The most challenging fish I photographed was the Giant Pacific Octopus. I was in Hawaii taking photographs at a small aquarium in Maui, when I heard a commotion from a crowd gathered. An octopus had come out of hiding. Usually non-agressive, I ran in to take a photograph. I had to work quickly, since they rarely come out of hiding and I had been looking to photograph one for months.
What is it like being a documentary photographer?
Experience is so important with photography. There's a lot of stress involved with being a documentary photographer. All of the projects have been self-inspired. Much of the work has to do with making contacts and talking people into something they may not want to do, like being photographed or having me come along with them. It's contentious and some people don't want you there. In some cases, it's even been a little dangerous. In general, it's not necessarily a peaceful way to work, although wonderful and richly rewarding. In my opinion, photographing animals, people, portraits or nudes is much more peaceful.
What cameras and lenses do you use for your film work?
I use four Canon EOS 1s of various types and generations. I use their wide aperture lenses: 50mm/1 and 85mm/1.2 because I photograph under low light all the time. I photograph with macro lenses a lot with close-up filters on them to get beyond 1:1 magnification. Sometimes, to get really close in low light conditions, I will use close-up filters on the 50/1. For my work, I don't like things that sharp. My style, with the exception of documentary photography, is soft. In documentary work, I use medium format cameras and they are sharp enough for my needs.
What equipment do you use for photographing color?
I use Canon 5Ds and sometimes rent a digital medium format body, such as the Hasselblad H2s and H3s. When I have commercial jobs, I rent a studio with a camera and digital system, and use whatever they have. I don't have a commercial business and can't afford a $30,000-40,000 outfit. I have a couple of 5Ds because I always like to have a backup. That habit saved me on one project. I had pitched a story on horse culture in the United Arab Emirates both to Life Magazine and Aramco World, which was a corporate magazine published for their share holders in the style of National Geographic. I spent time in both Dubai and Abu Dhabi photographing the Dubai World Cup and the surroundings, in very sandy conditions. I started with six cameras. I was there for ten days and came back with only one camera that still worked, because of the sand.
I use the same lenses [Canon 50/1.0 and 85/1.2] as with my film cameras and don't mind that there's a little vignetting. I understand the issues of using lenses made for digital versus traditional lenses, but I kind of like the effect. I use a Tamron zoom lens sometimes as a general lens. I don't care about things looking clean and sharp, but like them looking a little off, a little rougher.
Which programs do you use to process and edit your images?
We use Photoshop for processing and Bridge for viewing and archiving. We're looking at Aperture and Lightroom. Once we have something that works for us, I prefer to continue using that until another program is considerably different or better. We have a lot of work to do and not a lot of resources, so I can't afford to spend a few days learning another program unless there's a significant reason to do so.
Henry HORENSTEIN Hakkında
Henry Horenstein 1970’lerin başlarından beri bir fotoğrafçı, öğretmen ve yazar olarak çalıştı. İçinde pek çok monografları (Honky Tonk, İnsanlar, yaratıklar, su canlıları, köpek ve benzeri hayvanlar, yarış günleri) olan 30’un üzerinde kitabın ve klasik ders kitaplarının (Siyah-Beyaz Fotoğrafçılık, Temel Fotoğrafçılığın Ötesinde, Renkli Fotoğraf, Russel Hart ile Fotoğrafçılık) yazarıdır. En yeni kitabı “Yakın İlişkiler” PowerHouse Books tarafından yakınlarda basılmıştır. Kitap 1970’lerin başlarında, Rhode Island Tasarım Okulu’nda (RISD), Harry Callahan ve Aaron Siskind’in öğrencisiyken çektiği fotoğrafların koleksiyonudur. Henry’nin fotoğrafları uluslararası çapta sergilendi ve Boston Güzel Sanatlar Müzesi, Houston Güzel Sanatlar Müzesi, Amerikan Tarihi Smithsonian Ulusal Müzesi ve Ulusal Fotoğrafçılık Müzesi gibi pek çok önemli müzenin, özel koleksiyonlarının parçası oldu. Şu anda; fotoğrafa, sergiye , yayınlara ve Rhode Island Tasarım Okulu’nda ders vermeye devam ettiği Boston’da yaşamakta.
Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir. All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved. Use By Author Permission Only.
About Henry HORENSTEIN
Çeviri (translated by) : Berna AKCAN
P.s. : Using photos in this subject are belonged to "Aquatics" and "Creatures" portfolios by the photographer.
Bu güzel röportaj için emeği geçenlere teşekkürler.
Sevgiler,Cem
Fotoğraf Değerlendirme
TFSF Onaylı Yarışmalar
Photo Contests Under TFSF Patronage
31 Temmuz 2008 ADALAR KÜLTÜR DERNEĞİ FOTOĞRAF YARIŞMASI "Adaların Sesi"
04 Ekim 2008 MERSİN FOTOĞRAF DERNEĞİ 2. ULUSLARARASI FOTOĞRAF YARIŞMASI
06 Ekim 2008 BOYNER HOLDİNG III.FOTOĞRAF YARIŞMASI "Özgürlük"06 Ekim 2008 ORHAN HOLDİNG 2. ULUSLARARASI FOTOĞRAF YARIŞMASI
11 Ekim 2008 KONYA VALİLİĞİ 2. ULUSLARARASI FOTOĞRAF YARIŞMASI "Dünya İnançları"
16 Ekim 2008 AYDIN BELEDİYESİ FOTOĞRAF YARIŞMASI "Cumhuriyet Türkiye'sinde Kadın"
28 Kasım 2008 MERSİN VALİLİĞİ 1.ULUSAL FOTOĞRAF YARIŞMASI "Türkiye Mersin'i Tanıyor"
www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir. Eserlerin İzinsiz Olarak Kısmen veya Tamamen Kopyalanması ve Kullanılması, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına Göre Suçtur.
All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved. Use By Author Permission Only.
