Fotoğrafçılığa çocukken ailenizle kamp yaparken başladığınızı anlıyorum. Aynı zamanda 1970’de fotoğrafçılığa odaklandığınızı biliyorum. Bu süreci başlatan özel bir şey ya da birisi var mıydı?

Aslında 1970’e kadar fotoğrafa başlamamıştım, başladığımda 20 yaşındaydım. Bana fotoğrafçılığa öncelik vermem için ilham veren şey, çocukluğumdaki kamp gezilerinde edindiğim görsel tecrübelerin anılarıydı. Tüm aile bir steyşın vagona doluşur genellikle sabah saat 3 -4 gibi yola çıkardık. Hepimize, yol çok uzun olacağı için yeniden uyumamız söylenirdi. Ve bir çocuk olarak, yeni ve heyecanlı deneyimlerin beklentisiyle hiç bir zaman uyuyamazdım. Gizlice camdan dışarıya bakarken uyuma numarası yapar ve kilometreler boyunca camdan geçen yenidünyayı izlerdim. Bu şekilde pek çok muhteşem gündoğumları gördüm ve tahmin ederim bu deneyimlerin benim üstümde bitmeyen bir etkisi oldu. Görsel güzellik çoğu zaman olağandışıydı. 1970’te benim fotoğrafçılığa başlamamı sağlayan anılarımda yer alan bu görsel güzelliklerdi.

Hangi fotoğrafçılar size ilham verdi ya da yol gösterici oldu?

Steve Crouch ve Al Weber benim en önemli yol göstericilerimdi. Steve 1970’lerin sonlarındaki ölümüne dek diğerlerinden daha çok vakit geçirdiğim fotoğrafçıydı. Hemen her gün öğleden sonra çay içmek için evime gelirdi. Sürekli fotoğraf konuşurduk ve ne yapıyorsam ona her zaman büyük ilgi gösterirdi. Al Weber de benim için çok önemli bir öğretmen ve yol göstericiydi. Al ile 1970 yazında,  Ansel Adams Yosemite Atölyesi’nde karşılaştım. Sanırım Al benim ciddi bir şekilde fotoğrafçı olmak istediğimi hissetti ve ihtiyacım olan cesaretlendirme ve yapıcı eleştirileri sağladı. Al ve ben çok iyi arkadaşlar olarak kaldık ve bugün hala ondan öğrenecek pek çok şey bulmaya devam ediyorum.

Al Weber’in sizi cesaretlendirdiğini ve yapıcı eleştirilerde bulunduğunu belirttiniz. Fotoğrafçılığa ilgi duyan ve çalışmalarını sergilemek ya da yayınlamak isteyen kişiler için kendiniz gibi profesyonel bir fotoğrafçı ile çalışmak ve ondan bir şeyler öğrenmek ne kadar önemli?

Unutmamak gerekir ki “En iyi fotoğrafçılar en iyi öğretmenlere ihtiyaç duymazlar” Bazen duyarlar ama bu genelde olmaz. Al Weber’i bugün çalışan en iyi fotoğrafçılardan biri olarak görüyorum. Fotoğraf sanatıyla ilişkili yüksek bir eğitimi yayarken aynı zamanda öğrencilerine sebatla, onun yaptığı gibi fotoğraf çekmekten ziyade, kendi yapabilecekleri gibi fotoğraf çekmeyi öğretmekte kararlıdır. Öğrencilerinizi sizin yaklaşımınızı taklit etmeye istemeyerek cesaretlendirirken tuzağa düşmeniz çok kolaydır. Sonunda öğrenci bir başkasının kopyası haline gelir. Bundan dolayı evet, yalnızca onların öğretme yeteneklerine dayanarak bulabildiğiniz en iyi öğretmenleri aramak kesinlikle önemlidir denebilir.

Akıl hocaların tarafından sana verilen en büyük öğüt neydi? Ve o, bugün seni nasıl etkiliyor?

Steve Crouch bana bir zamanlar şu öğüdü vermişti. Eğer yaptığınız işe bağlanırsanız başarılı bir fotoğrafçı olma yolundasınız demektir. Eğer gelecek sene aynı işe eşit ölçüde bağlıysanız sadece tekerlekleri döndürüyorsundur. Bu öğüt fotoğrafçılığımı geliştirmek için devamlı çabalamama neden oldu ve kendimi bırakmadım, yolumu çizmeme yardımcı oldu.

Fotoğrafa olan tutkunuzu nasıl tanımlarsınız?

Benim tutkum, fotoğrafçı olarak yaşamamanın asıl süreci olmaya devam eder.  Güzel sanat fotoğrafçısı olmanın en iyi yanı, yıllarca ürettiğim asıl fotoğraflarla çok ilgisi olmamasıdır. Bir insanın sanatçı ve fotoğrafçı olarak yaşaması bu tutkuyu körüklemeye devam eder. Beni sanat hakkında en çok etkileyen ve ilgilendiren şeylerden biri, hiç kimsenin elinden gelenin tümünü yaparak tek bir yaşam süresince onu tamamen tasvir edemeyecek olmasıdır. Bir sanatçı ve fotoğrafçı olmak, eğer niyetliyseniz, uzun bir öğrenme süreci, bir seyahattir. Kişisel bir araştırma ve görsel keşif seyahati oluşu, sonuçlandırmaya çalıştığım herhangi bir özel amaç ya da bireysel fotoğraflardan daha çok ilgimi ayakta tutan ve umut vericidir.

Çalışmalarınız baskılarının satılması, galerilerde sunulması, röportajlarınızın yayınlanması anlamında ilk ne zaman keşfedildi? Bu süreci başlatmak için herhangi özel bir şey yaptınız mı?

1970 başlarında pek çok karma sergiye katıldım. Monterey bölgesindeki galeriler yerel fotoğrafçı gruplarının sergilerini yapıyordu ve ben bir iki baskımla bir kaç etkinliğe katılmak üzere davet edildim. İlk kişisel sergim 1975’te Portland, Oregon’daki Shado Galerisi’ndeydi. Monterey’de çok iyi tanınan fotoğrafçı Dick Garrod’u ziyaret ettim. Dick’in çalışmalarının büyük bir hayranı olarak zarif bir şekilde eleştirmeyi kabul ettiği küçük bir grup baskıyı bir araya getirdim. O zaman ona, kişisel sergi için hazır olup olmadığımı sordum. Bana, Portland’da bir fotoğraf galerisi olan Shedrick Williams ile irtibat kurmamı önerdi. “Shad” çoğunlukla tanınmamış fotoğrafçıları sergilemeyi tercih ediyordu. Portland’a gittim ve birkaç ay sonra ilk kişisel sergimi orada açtım.

En çok nerede başarılı ya da başarısız olduğunuzu düşünüyorsunuz?

Diğer fotoğrafçılarla aynı durumda olduğum konusunda şüpheliyim, fotoğrafçılık becerilerinde kendi mesleki becerilerimden daha başarılı olduğumu sanıyorum. Güzel sanat fotoğrafçılığı bir insanın seçeceği en kazançlı meslek değildir. Kendi başarılarımı, devam eden tutkum, bağlılığım, iş ahlakım, durağanlıktan sakınışım ve ümit verici gelişimime bakarak değerlendiriyorum.

Değişik görüntüleri, katmanları ve diğer unsurları Fotosentez görüntülerinizi üretmek için bir araya getirme fikri nasıl ortaya çıktı

Fotosentez serisi, onun en yatkın olduğu işlev görsel birleştiricilik olan bilgisayarı kullanarak görsel bir tecrübe olarak başladı. 1960’da müzik majorü olarak üniversiteye devam ederken ses birleştiricilerle çalışma fırsatı edinmiştim. Moog sintisayzırı hatırlıyor musunuz? Sinüs dalgalarını kullanarak parça parça müzikal besteleri bir birleştirici ile oluşturuyordum. Bu deneyimden öğrendiklerimi kullanarak 2002 de bilgisayar ve Photoshop’u bir ses birleştiricisi gibi düşünmeye başladım. Böylelikle sintisayzır kullanırken yaptığım gibi Photoshop kullanarak kompozisyonun katmanlarını çizgiler ve renklerle oluşturmaya başladım

Yıllarca, öncelikle siyah beyaz çalıştınız. Siyah beyazdan renkliye geçiş nasıl oldu?

Benim renkliye geçişim çaba göstermeden oldu. Her zaman renkli çalışmalar yapmak isteyen biriydim. Aynı zamanda renkli çalışmalar konusunda ne istediğim hakkında bir fikrim vardı. Ama kafamdaki özel renk paleti her zaman geleneksel renkli filmler ve baskı kağıtları nedeniyle bir parça farklı oldu. Yine de dijitalin gelişi ve devam eden gelişmelerle ve özellikle 1990 sonlarındaki dijital baskı süreçlerindeki muazzam gelişmeler vasıtasıyla çabucak ve kolaylıkla siyah-beyazdan renkliye geçtim.

Sizin hakkınızda okuduğum her şeyde ışık, fotoğraflarınız için en önemli şey olarak görülüyor. Işık, dijital kamerada filmlide olduğu gibi aynı etkiyi mi gösteriyor? Ya da bunu tekniğinizle mi değiştirmek zorundasınız?

İnsanın ışığı kaydetmek için kullandığı araçlar,  her zaman kaydedilmekte olan ışığın doğası ile ilgisiz olacaktır. Önemli olan hangi aracı kullandığınız değildir. Bir fotoğrafçı, ışığa her zaman özel bir dikkat göstermelidir. Işık, her fotoğrafta ağır basan konudur. Ve evet, ışığın dijitalde diğer herhangi bir araçla aynı şekilde işlediğini düşünüyorum. Tabii ki insan, kullandığı araca bağlı olarak ışığı kontrol etmede farklı tekniklere yer vermelidir. Yine de hangi sürece yer verdiğinize bakmaksızın tamamen aynı ışığı kaydediyorsunuzdur. Herhangi bir sahnedeki var olan ışığı, bir dizi özel araç ve malzemeyle çevirmek fotoğrafçının işidir. Bir insanın çevirme işinin üstesinden nasıl geleceği, her fotografik problem ve/veya çözümün en önemli noktasıdır.

Filmle çekim yapmayı özlüyor musunuz? Filmin dijitalden herhangi bir açıdan daha iyi olduğunu söyleyebilir misiniz? Ya da teknoloji şimdi daha mı üstün?

Fotografik geçmişimle ilgili hiçbir şeyi özlemiyorum. Her zaman bir sonra gelecek olanla ilgiliyimdir. Ve geleneksel ile dijitali daha iyi ya da daha kötü diye hiç bir açıdan karakterize edemem. Her yaklaşımın kendi zaafları ve kuvvetli yönleri vardır. Bir şeyin diğerinden daha iyi olduğu tamamen kişisel bir yargıdır.  Şükür ki sanat tüm kararların bir bütünüdür. Ürettiğiniz ne olursa olsun ya da onları hangi araçlarla üretirseniz üretin fotoğraflarınız, paylaştığınız pek çok kişinin çok fazla özel ilgisini çekmeyecektir. Hepimizin farklı zevkleri var ve bu iyi birşey çünkü bu sanatta çeşitlilik ve canlılığın garantisidir.

Her serinizden bir favori fotoğrafınız var mı?

Ben genellikle son çalışmamla daha çok ilgiliyimdir. Favorilerim var ama onların her gün değişmesi kaçınılmaz. Hemen tüm serilerimi, yıllarca edindiğim tecrübe ile devam eden bir şekilde yapıyorum. Çalışmak için yeni bir yol bulmak birinin paletine yeni bir renk katmaya benzer.  Yeni rengi eklemek daha evvel kullandığım renklerle çalışmaya devam etmeyeceğim anlamına gelmez. Örneğin; ben hala manzaraları fotoğrafçılığa ilk başladığım zamanki gibi siyah beyaz çekiyorum. Şüphesiz ki benim favori fotoğrafım her zaman bir sonraki fotoğraf olacaktır.

Manzara fotoğrafçılığında hala, fotoğrafçılığa ilk başladığınız zamanlardaki gibi siyah-beyaz devam ettiğinizi söylüyorsunuz. Şu an bir dijital kamera kullandığınız için direkt olarak siyah beyaz çekim mi yapıyorsunuz yoksa renkli şekilleri sonradan mı siyah-beyaza çeviriyorsunuz?

Dijital kamera ile renkli çektiğim görüntüleri daha sonra siyah beyaza çeviriyorum. Pek çok dijital kamera direkt olarak siyah-beyaz çekme kabiliyetine sahip. Ama renkli çekip sonradan siyah beyaza dönüştürmenin avantajı çok fazla. Örneğin; renkli çekimle siyah-beyaza çevirmeden evvel filtre seçme şansına sahip olursunuz. Böylece (varsayalım) bir manzara fotoğrafında yeryüzüne yeşil filtre uygularken gökyüzü için kırmızıyı seçebilirsiniz.

Fotoğrafçılığın nereye doğru gittiği hakkındaki hisleriniz nedir?

Fotoğrafçılık tarihindeki en ilginç anları yaşıyor olduğumuzu düşünüyorum. Dijital süreçlerin gelişiyle fotoğrafçılar, bir fotoğrafın ne olduğu ya da ne olması gerektiği ile ilgili 19. yüzyıl tanımlaması ile sınırlı kalmak zorunda değildir. Muhtemelen ortamın gelişmesi hiç bu kadar büyük olmamıştı. Biz fotoğrafçılar olarak; tarihindeki böylesi elverişli anlara ait bir ortam içerisinde olduğumuz için gerçekten şanslıyız. Fakat gerçek şu ki; sanat şu anda gelecek yıllardaki çok büyük gelişim ve değişiminin garantisi altında. 
 

Yuarıdaki görüşme 24 Şubat 2007 ve 1 Mart 2007 arasında Becca Siminou ve Huntington Witherill arasında yapılmıştır. Bayan Simonou Sanat Üniversitesi’nde master programına devam ederken Witherill ile yaptığı bu görüşmeyi sınıf projesi kapsamında gerçekleştirmiştir. Röportajcının izni ile tekrar yayınlanmaktadır. 

I understand that you started photographing as a child while camping with your family. I also read that you focused on photography in 1970. Was there something or someone specific that started the process at that time?

I actually did not begin photographing until 1970, and by then I was 20 years old. However, the thing that had inspired me to initially take up photography was remembrances of visual experiences I had enjoyed while on camping trips as a child. The whole family would pile into a station wagon, usually at 3:00am-4:00am on the day of departure, and we were all told to “go back to sleep” because it would be “a long trip.” And, being a child I was never able to sleep in those instances due to the anticipation of new and exciting experiences. So, I would pretend that I was asleep while keeping a surreptitious eye out the window, taking in the “new world” as it passed by, mile after mile. I saw a number of glorious sunrises in this manner and I guess those experiences had a lasting effect upon me. The visual beauty was often extraordinary. It was the memories of those scenes of exhilarating visual beauty that inspired me to take up photography in 1970.

Which photographers have inspired/mentored you the most in your photography?

Steve Crouch and Al Weber were my most important mentors. Steve, up until the time of his death in the late 1970’s, was the one photographer with whom I had probably spent more time than any other. He used to show up at my house nearly every day for “tea” in the afternoon. We would talk incessantly about photography and he always took an active interest in what I was doing. Al Weber was also a very important teacher and mentor. I met Al at the Ansel Adams Yosemite Workshop in the summer of 1970. I think Al sensed that I was really serious about becoming a photographer and he offered me encouragement and constructive criticism, both of which I badly needed. Al and I have remained good friends and to this day I continue to find that I still have much to learn from him.

You mentioned that Al Weber offered you encouragement and constructive criticism. How important is it for those who are passionate about photography and who want to exhibit and publish their work, to learn from and work with a professional photographer like yourself?

Obviously, the more capable one’s teachers are, the faster and more thoroughly one can absorb most any pursuit. However, it’s important to keep in mind that the “best” photographers don’t necessarily make the “best” teachers. Sometimes they do. But often they don’t. I rate Al Weber as one of the best photography teachers working today. While he is clearly able to disseminate a high level of instruction related to the craft of photography, he also remains steadfastly adamant about teaching his students to photograph as they would, rather than teaching them to photograph as he does. It’s too easy to fall into the trap of unintentionally encouraging your students to mimic your own approach. The student then ends up being someone else’s clone. So yes, I would say it’s absolutely important to seek out the very best teachers you can, but based solely upon their teaching skills.

What was one of the greatest pieces of advice you were given by your mentors early on? And, how does it affect you today?

Steve Crouch once offered the following advice: If you are enamored with the work you are currently doing you are on the road to being a successful photographer. If you are equally enamored with that same work next year, you’re just spinning your wheels. This advice has caused me to continually strive to improve my photography and not become too comfortable or set in my ways.

What would you define as being your passion in photography?

My passion continues to be the actual “process” of living my life as a photographer. I find the most rewarding aspects of being a fine art photographer to be largely unrelated to the actual photographs that I’ve produced over the years. It is the act of living one’s life as an artist and a photographer that continues to fuel that passion. One of the things that most fascinates and interests me about art is that no one will ever be able to quite figure it all out in a single life time. Being an artist and photographer encompasses a life long learning experience: a journey, if you will. It is that journey of self exploration and visual discovery that holds the greatest interest and promise, far more so than any specific goals or individual photographs that I may have set out to accomplish.

When was it that your work was first discovered in terms of selling prints, showing in galleries, interviews with publications, etc.? And, is there anything special that you did to start this process?

I was involved in several group shows in the early 1970’s. Galleries in the Monterey area would mount exhibits featuring groups of local photographers and I was invited on a few occasions to participate with a print or two. I had my first solo exhibition in 1975, at the Shado Gallery in Portland, Oregon. At one point I visited with Dick Garrod, a well known photographer here in the Monterey area. Being a great admirer of Dick’s work, I had put together a small group of prints which he graciously agreed to critique for me. At the time, I asked him if he thought I might be ready for a one-person show. He suggested I contact Shedrick Williams, who owned a photography gallery in the Portland area. “Shad” would often agree to show the work of unknown photographers. I made the trip to Portland and had my first one-person show there several months later.

Where do you think you have most succeeded and/or failed?

As I suspect might well be the case with other photographers, I have likely succeeded more so with my photography skills than with my business skills. Let’s face it– fine art photography is not always the most lucrative profession one could choose. Fortunately, I’ve managed to rate my own successes based upon both my continuing passion and commitment to the medium itself, together with an ongoing work ethic that helps to encourage my photography to continually evolve, avoid stagnation, and hopefully improve.

How did you come up with the idea of combining different images, layers, and other elements to produce your Photosynthesis images?

The Photosynthesis series began as a visual experiment using the computer in what I believe to be one of its most capable roles: that of being a visual synthesizer. When I was attending college as a music major during the late 1960’s, I had an opportunity to work with sound synthesizers. Remember the Moog Synthesizer? Using sine waves as building blocks I would attempt to construct, piece-by-piece, full orchestrations of musical compositions with a synthesizer. Using what I had learned from those experiences and beginning around 2002, I started to view the computer and Photoshop as a sort of parallel to the sound synthesizer. I then began to build layered compositions of form, line and color using Photoshop and some of the same conceptual principles I had employed when using the synthesizer.

For many years you were mainly a B&W photographer. How has the transition from B&W to color been in terms of those changes?

For me, the transition to color seemed almost effortless. I had always had an idea that I wanted to do some of my work in color. And I also had a pretty good idea about what I wanted to achieve in terms of the color itself. But, the particular color palette I had in mind always seemed a bit out of reach for conventional color films and printing papers. However, with the advent and ongoing improvements to the digital approach and most especially with the vast improvements in digital printing processes achieved during the late 1990’s, I was finally able to quickly and easily transition from black and white to color.

In everything I’ve read about you, ‘light’ was considered the most important element of your photography. I fully agree with you. Do you feel that the ‘light’ works the same when using the digital camera as with a film camera? Or, have you had to alter your techniques?

The tools one might use to record light will always remain irrelevant to the nature of the light that is being recorded. It matters not what tool is used. A photographer must always pay particular attention to the light. Light is the predominant subject in every photograph. And yes, I believe the light itself works the same with digital as it does with any other tool. Of course one must employ different techniques for controlling the light depending upon the type of tool being used. Nevertheless, you are recording the very same light regardless of what process is employed. It is the photographer’s job to translate the light that is present in any scene through a specified set of tools and materials and finally into a finished photograph. How one accomplishes that translation becomes the crux of any photographic problem and/or solution.

Do you miss film at all? Is there any aspect of film that you would say is still better than digital? Or has the technology surpassed film now?

I don’t miss anything about my photographic past. I’m always most excited about what comes next. And, I wouldn’t characterize any aspect of either conventional or digital photography as being, in any way, better or worse. Again, each approach has its own strengths and weaknesses. It becomes purely a personal judgment call as to whether one approach is somehow better than another. Fortunately, art is all about judgment calls. Keep in mind that regardless of what you produce (in terms of actual photographs) and/or what tools you use to produce them, many of your photographs will simply not be of particular interest to many of those with whom they are shared. We all have different tastes and that’s a good thing because it insures ongoing variety and vitality in art.

Do you have a favorite image from each of your series?

I am typically most interested in my recent work, regardless of the series or approach. I do have favorites but they inevitably change from day to day. And, I do work in an ongoing way with almost all of the series I’ve explored over the years. Finding a new way to work is somewhat analogous to adding a new color to one’s palette. By adding the new color it doesn’t mean that I would necessarily discontinue working with all of the previously used colors. For example, I still continue to photograph the landscape in black and white as I did when I first started photography. Undoubtedly though, my favorite image will most always be that next image.

When talking about your favorite images you mentioned that you still continue to photograph the landscape in black and white as you did when you first started photography. Because you are now shooting with a digital camera, are you shooting directly in black and white, or are you converting color images to black and white in post-production?

With the digital camera I am converting color images to black and white in post-production. Many digital cameras do have the ability to shoot directly in black and white. But the advantages of shooting in color and then converting to black and white after the fact are numerous. For example, by shooting in color you have the ability to selectively filter your image before you make the conversion to black and white. Thus (as a hypothetical) you could filter the sky in a landscape using a red filter while at the same time employing a green filter for the land.

What are your feelings about where photography is headed?

I believe that we are currently living in one of the most exciting times in the history of photography. With the advent of digital processes, photographers are no longer confined to producing photographs that fit a 19th Century definition of what a photograph is or should be. The potential for growth in the medium has never been greater. As photographers we are indeed fortunate to be involved in the medium at such an opportune moment in its history. Where photography is actually headed is anyone’s guess. But the fact that the art is now assured of tremendous growth and change in the coming years is to be both celebrated and cherished.

This interview took place between February 24, 2007, and March 1, 2007, by and between Becca Siminou and Huntington Witherill. While attending a masters degree program at Academy Art University, Ms. Siminou conducted this written interview with Witherill as part of a class project. The interview is reproduced herein in its entirety with permission of the interviewer.

 
Çeviri (translation by) : Berna AKCAN
 

1947’de Syracuse’de doğan Huntington Witherill 1953’de ailesiyle birlikte Santa Monica’ya taşındı. Orada müziğe ilgi duymaya başladı. 4 yaşındayken piyano dersleri almaya başladı ve bir konser piyanisti olma niyeti ile ergenlik yaşlarının sonlarına kadar devam etti. Müzik majörü olarak üniversiteye giren Witherill iki boyutlu tasarım çalışmalarıyla ilgilenmeye başladı.  Sanatsal ortamdaki bu kayma 1970’in başlarında güzel sanatlar fotoğrafçılığında kariyer yapmasına yol açtı. 1970’in ortalarında Ansel Adams, Wynn Bullock, Steve Crouch ve Al Weber gibi ileri gelen kişilerin altında fotoğrafçılık çalıştı.

Witherill’in fotoğrafları, dünya çapında 85’ten fazla kişisel ve karma sergide dünya çapındaki müze ve galerilerde sergilendi. Buna ilaveten onun fotoğrafları Birleşik Devletler Eyalet Elçilikleri Sanat Bölümü, Ulusal Modern Sanat Müzesi- Kyoto, Japonya, Van Gogh d'Arles Vakfı- Arles, Fransa, Akron Sanat Müzesi, Akron, Everson Sanat Müzesi, Syracuse, NewYork ve  Monterey Sanat Müzesi, Monterey, California gibi bir çok dünya çapında sanat koleksiyonlarında yer almıştır. Fotoğraflarında klasik manzaralar, popüler sanat, botanik konular, kentsel mimari, soyut ve dijital görüntüleme gibi çeşitli yaklaşımlar temsil edilir.

2000 yılında Witherill’in siyah-beyaz fotoğraflarında önemli rolü olan ve Lens Work Yayıncılık tarafından basılan “Orkestraya Uyarlanan Simgeler” adlı monografisi büyük beğeni kazandı. Bunu takip eden sene onun “Botanik Danslar” adındaki siyah-beyaz Botanik natürmort el kitabı yine Lens Work tarafından yayınlandı. Her iki kitap da tasarımı ve baskı kalitesiyle ulusal ve uluslararası ödüller aldı.

Witherill 1975’den itibaren Amerika Birleşik Devletleri’nde Kaliforniya Üniversitesi, Fotoğraf Arkadaşları ve Ansel Adams Galerisi gibi çeşitli enstitüler ve atölyelerde fotoğrafçılık dersi vermeye devam etti.

1999’da Fotografik Sanat Merkezi tarafından Yılın Sanatçısı olarak seçilen Witherill, fotoğraf sanatına olan benzersiz ve genellikle lirik yaklaşımını hem çeşitlendirdi hem de kapsamını genişletti.

“İnsan, onun yeni çalışmalarına bakarken fantastik bir seyahate çıkmış gibi hisseder. Witherill önceki çalışmalarının jelatin gümüş süsünden uzak bir girişimde bulundu. Witherill, pek çok fotoğrafçının benzer şekilde yaptığı gibi doğanın bir parçasını yakalamak yerine yeni tekniği kucakladı ve onunla devam etti. Gerçekliğe olan yeni koşusu fotoğrafçılığın geçmişteki kuralları ile kısıtlanmadan ama hala doğal kaynaklara saygısıyla doludur." (Rick Deragon, 1999) 

Huntington Witherill son 35 senedir Kaliforniya’nın güzel sahilinde oturuyor.

http://www.huntingtonwitherill.com
 

Born in Syracuse, NY, in 1949, Huntington Witherill moved with his family to Santa Monica, California, in 1953, where he began to develop an interest in music. At the age of four, he began taking piano lessons and continued to do so through his late teens with intentions of becoming a concert pianist. However, upon entering college as a music major, Witherill became interested in the study of two-dimensional design. This shift in artistic medium eventually led to a career in fine art photography beginning in 1970. During the mid-1970's, he studied photography under such notables as Ansel Adams, Wynn Bullock, Steve Crouch, and Al Weber.

Witherill's photographs have been exhibited in more than eighty-five individual and group exhibitions in museums and galleries throughout the world. Additionally, his photographs are maintained in numerous public art collections worldwide, including the United States Department of State- Art in the Embassies, the National Museum of Modern Art- Kyoto, Japan, Fundacióe Van Gogh d'Arles- Arles, France, the Akron Art Museum, Akron, OH, the Everson Museum of Art, Syracuse, NY, and the Monterey Museum of Art, Monterey, CA, among others. His photographs represent an unusually diverse approach to the medium including classic landscapes, studies of pop-art, botanical subjects, urban architecture, abstracts, and digital imaging.

In 2000, an acclaimed hard bound monograph featuring Witherill's black and white landscape photographs, entitled: Orchestrating Icons, was published by LensWork Publishing. The following year, a companion monograph featuring his black & white botanical still lifes entitled: Botanical Dances, was also published by LensWork. Both books have received national and international awards for design and printing excellence.

Since 1975, Witherill has continued to teach photography for a variety of institutions and workshop programs throughout the United States, including the University of California, The Friends of Photography, and the Ansel Adams Gallery, among others.

As a recipient of the "Artist of the Year" award presented by the Center for Photographic Art, in 1999, Witherill continues to expand both the variety and overall scope of his unique and often lyrical approach to the art of photography.

"Like the fantastic voyage one experiences studying his new work, Witherill himself has ventured far from the gelatin silver finery of his past work. Instead of pictures capturing a fragment of nature, the same nature made so familiar by so many straight photographers, Witherill has embraced the new technique and run with it. He's run right into a new reality that he is able to define, unfettered by photography's past, but still full of his reverence for the natural source." (Rick Deragon, 1999)

For the past 35 years, Huntington Witherill has made his home on the beautiful central coast of California.

http://www.huntingtonwitherill.com

Siminou Interview – March, 2007

Use By Author Permission Only.