Başlangıç olarak, mantıken bol bol Namibya'nın güzelliklerinden bahsetmem gerekir ama bu benim için hiç de kolay değil. Belki oradaydım, vücudum zaman zaman fotoğraf makinasını tutuyordu ama duyduğum haberler yüzünden, aklım ve büyük bir parçam zamanın ötesine geçerek eve dönmek zorunda kaldı. Bu yüzden ülkenin zenginlikleri, güzellikleri ve sunduğu diğer özendirici unsurları ile yazıya başlayamadım; ve bu nedenle hatıralarım kısıtlı kaldı.

Böyle olmasına rağmen, çalışmalarımın gördüğü ilgiden sonra, merak ediyorum da acaba fotoğraflarım; gerçeği sözlerimden daha mı iyi yansıtıyor?

Her ne kadar beklentilerim tam olarak karşılanmasa da (herkesin kendine göre değerleri vardır), Namibya'yı birçok nedenden dolayı önerebilirim. Bu röportaj Fotoritim dergisi için yapıldığına göre; en önemli neden fotoğraf olacaktır. Nambia bu anlamda birçok alternatif sunuyor, örneğin:

The Fish River Canyon (Dünyanın 2. büyük kanyonu),

Sossus Vlei (Dünyanın en eski kırmızı kumlu çölü)

Atlantik Kıyısı ve tabii ki

Etosha National Parkı ve daha niceleri.

Namibya, hakkında bilgisi olmayanlar için belirtmek gerekir ki, yerellere sunulan oldukça pahalı yaşamı (bir büfede et yemeğinin 18 euro olması direk akla gelenlerden) ve çok yüksek yaşam standartları olanları tatmin etmek için bulunan alt yapısıyla, oldukça 'avrupalaştırılmış' bir ülke. Bu durum paranın çabuk el değiştirmesini sağlıyor ama bana sorarsanız aynı zamanda orada asırlardır yaşayanların refahını engelliyor. Hayatta varolan diğer herşey gibi bunun da dengelenmesi gerekiyor.

Açık olmak gerekirse de, bu refaha ulaşmaya çalışıyorlar; şuana kadar hiç aşırı yoksulluk ile karşı karşıya gelmedim. Çoğu insanın; kimliğini, kişiliğini ve onurunu koruduğu da doğru. Bunları görmek ise beni çok memnun etti.

Namibya'nın güneyini düşündüğümde yüzümde hoş bir ifade beliriyor. Yabancı bir insanın varlığı ile şaşırmış (onlar için neredeyse doğa dışı bir olay), mütevazi insanların doğal gülümsemeleri. Görünüşe bakılırsa, dünyayı gezip göremedikleri için, dünyanın onları gezip görmesi, onları bu durum karşısında oldukça müteşekkür hissettiriyor. O bölgede bulunduğum süre içerisinde; bir yakınlık, merak ve minnettarlık duygusunu hissettim. Ülkenin kuzey kısmını hatırladığımda ise yüzümde daha değişik duygular beliriyor. Burada; turistler için daha ilgi çekici yerler bulunuyor ve bu yüzden de otantiklik-doğallık azalıyor. Angola sınırında satılan birçok rengarenk giysiler ile yemek (veya para)  karşılığı poz veren Himbaların ve ülkenin harikulade faunasının (o bölgeye ait hayvanlar ve doğal yaşamları)  tadı ve sonsuz çeşitlikteki binlerce Avrupalı yüzlerin bulunduğu bir manzara göze çarpıyor.

Her şeye rağmen, kişisel nedenlerden dolayı geçirdiğim sorunlu zamandan sonra, yolculuğum asıl olarak bilgisayarın başında başladı. Düzenlediğim her fotoğrafta, çekildiği sırada fotoğraf makinesinin ardındaki kişi acaba ben miydim diye merak ediyorum. Ve fotoğraf makineme, benim söyleyebileceğimden daha fazlasını anlattığı için minnettarım. 

Iker Iglesias

 

Giriş yazısından anladığım kadarı ile derinlemesine ve bir o kadar da karmaşık duygular içinde olduğunuzu görüyorum. Bu duygu yoğunluğunun fotoğraflarınızın üzerinde bir etkisi oldu mu?

Öğrenme sürecim boyunca daima sabit oldum ama yapıtlarımda değil. Akademik manada fotoğraf ile ilgili eğitim almadığımdan çoğu fotoğraflarımın bir 'amacı' yok ve genellikle sezgiye dayalılar. Bu yüzden yapıtlarım içinde bulunduğum zihin yapısından etkileniyor. Eğer baktığım şeyde bir 'fotoğraf' görmüyorsam, çekmiyorum. Fotoğraflarım benim bakış açıma ve duygularıma göre şekillendiğinden soruna cevabım evet. Fotoğrafların motiflerini ve tiraj seçimlerini yaparken etkiliyor.

Namibya’nın fotoğraf açısından ilginç bir ülke olduğu muhakkak. Bu anlamda istediğiniz sonuca ulaşabildiniz mi?

Namibia'da sadece 1000 kadar fotoğraf çektim. Bazı günler makinemi çantasından çıkarmadım bile. Bu sefere karşı olan tavrım soğuktu, bu yüzden bana gerçekten dokunan şeylerin fotoğraflarını çektim. Bu hafıza kartımı sadece önemli şeylerle doldurmamı sağladı. (benim için tabii.)

Namibya pek beklediğim gibi değildi… Ama sefer sırasında bende pek kendimde değildim bu yüzden ülkeye hiçbir yönden suç atamam. Dahası bana unutamayacağım tecrübe ve fotoğraflar verdi.

Namibya’yı ilginç kılan şeylerden biri de doğanın insana fazla geçit vermemesi sanırım, siz ne dersiniz?

Eğer doğa derken iklimi ele alırsak Namibia gerçektende yaşaması zor bir yer... Güney yarım kürede yer aldığından onların kışları bizim yazımıza denk geliyor. (yani benim ülkeyi ziyaret ettiğim zaman). Günler kısaydı ve sıcaklık fena sayılmazdı ama geceleri gerçekten soğuk oluyordu (bazı günler sıfırın altına indiği bile oldu). Yaz aylarında sıcaklık 40 dereceleri bulduğunda tarım ve güneş altında çalışma gerektiren işlerin gerçekten zor olması gereken çok kuru bir yer.

Uzun yıllardır yağmur yağmayan yerleri gezdik ve bu olay sadece insan yaşamını değil tüm yaşam tarzlarını etkiliyor. Ülkenin zor yaşam şartlarının örneklerinden biride içinde biyolojik açıdan bir mucize olan Welwitschia-Mirabilis bitkisi. Adapte olabilme yeteneği sayesinde bu bitki çölün ortasında iklimi takmadan yüzyıllar boyunca yaşayabiliyor. 1500 yılını aşkın olduğu düşünülen bu türden bir bitki gördük.

Namibya’lıların nasıl yaşadıkları, nasıl geçindikleri ile ilgili girduklerinizi bizim ile paylaşabilir misiniz?

Bu soruyu uzun süre bende düşündüm. Daha öncede belirttiğim gibi tarım yapmak gerçekten zor bu yüzden ülkenin bazı kısımlarında bu sorunun cevabını tam olarak bulamadım. Ülkenin ana geçim kaynakları, önemlilik sırasına göre, yeraltı madenleri, balıkçılık, turizm ve tarım. Sanırım ufak-ufak turizm sektörü gelişecek ve tarım azalacak, yok olacak. Umalım ki her şey onların çıkarına olur.

Sanırım gece ay ışığında çölün o kızgın görüntüsü oldukça etkileyici olmalı?

Kızıl kumları ay tarafından aydınlatılırken izleme şansım olmadı ama tabii, her ne kadar düşük sıcaklıklarda yaşanılması gereken bir şey olsa da, etkileyici olmalı. Merak ediyorum da acaba Sossus Vlei kumullarını özel bir izinle gece ziyaret etmek mümkün mü? Problem şu ki kumullara erişim için belirli ziyaret zamanları oluşturmuşlar (Namibia da her şeyin bir bedeli var). Bu hem fotoğraflar için ışıklandırma seçeneklerini etkiliyor hem de insansız manzara çekimini zorlaştırıyor.

Fotoğraflarınıza herhangi bir dijital müdahalede bulunuyor musunuz?

Benim galerimdeki panoramik fotoğraflar 6 ile 10 karenin birleşmesinden oluşmaktadır. Kameram full-frame değil. Ayrıca da 24-70 objektifin 24 mm si ile çekim yaparken de manzarayı oldukça geniş gösteriyor ve boş alanlar oluşuyor. Dolayısı ile panoramik fotoğraflarında dikey birleştirmeler yaptım.

Afrika’da ki ışığın umduğum gibi olmamasından dolayı bazı fotoğrafların belli bölümlerindeki sert ışığı offset kullanarak düzelmelerde bulundum.

Namibya’lı kadınların çocuklarını sırtlarında taşıyıp yanlarından hiç ayırmadıklarını, hatta yatağa ve yere bırakmadıklarını duydum. Sizce bunu bir nedeni var mı?

Bu konu hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Kendilerine göre bir nedenleri vardır sanırım.

Renk, kadraj, ışık sizin için ne ifade ediyor?

Şurası kesinki ışıklandırma ve renkler tüm yapıtlarımda önemli. Fotoğraflarda kişisel olarak fotoğrafın benden istediği atmosferi ve renkleri ayarlamayı seviyorum. Sarı renk Namibia'da çektiğim fotoğrafta baskın olan renk, aynı zamanda orda bulunan sert ışığı yumuşatmak için yumuşak gölgeler var, daha önce bahsettiğim gibi.

Manzara fotoğraflarında genişlik fotoğrafları bir birine montajlayarak ve derinlik sağlamak için 'kaybolma noktaları' bulunarak oluşturulur. Namibia geniş, büyük, sonsuz bir yer ve ben orayı olduğu gibi göstermek istedim.

Zor hayat şartları, fakirlik ve hastalıklara rağmen, sizin de belirttiğiniz gibi, ümitsizliğe kapılmadan zorluklara ve kişisel dramlara güler yüzle göğüs germeleri konusundaki temel neden acaba hayatta kalabilmek için geliştirdikleri bir savunma mekanizması mı?

Bir keresin de, bazı kalıntıların arasında dolaşırken turuncu renk bir t-shirt giyen bir adam buldum. Evsiz olduğu belliydi ve elindeki paslanmış tenekede kendi yollarıyla oluşturduğu ateş ile pirinç pişirmeye çalışıyordu. Bir eliyle tabağını tutup diğer eliyle kaşıkla nazikçe bana uzatarak yemeğini bana sundu. Yaptığı jestten dolayı teşekkür edip gülümsedim ve anlaşabildiğimiz kadar iletişim kurduk (İngilizce bilmiyordu) ve ona kendimle birlikte bu anıyı da götürebilmem için fotoğraf çekip çekemeyeceğimi sordum. Alçakgönüllülükle kafa salladı ve bana poz verdikten sonra karşılık beklemeden yemeğini yemeye başladı... Sadece gülümsemem onun mutlu olmasına yeterliydi.

Gördüğüm tek jest bu değildi. Davranışlarının bir savunma mekanizması olup olmadığını bilmiyorum ama yaptıkları iyilikler ve cömertlikleri kesinlikle doğal, içten. Umarım ki bizim ziyaretlerimiz onların yaşam görüşlerini değiştirmez.

The logical thing would be to start speaking effusively about the wonders of Namibia, but it is not easy for me. My body was there, holding my skin and also the camera sometimes, but my mind and a considerable part of me had come back home ahead of time because I received some hard news that made them return earlier. That is why I could not be opened to the variety and richness of incentives the country offers, and consequently, my memories are quite conditioned.

Based on that premise, and after seeing the acceptance my work has gained, I wonder if my photos are more faithful to reality than my words. 

Although my expectations were not fulfilled (everybody has its owns), I would recommend Namibia for many reasons. As this interview is for a magazine like Fotoritim, the most important reason would be photography. It offers a lot: The Fish River Canyon (the second largest canyon in the world), Sossus Vlei (a red sand desert, the oldest of the world), the Atlantic coast (with Cape Cross as its banner) and, of course, the Etosha National Park. And a lot more.

Some areas of the country have not been too invaded yet, so that this could be a good time to visit it before they exploit it too much. It was upsetting for me to find out that the mystic and magical Africa is almost extinct. I do not know if I have been naïve with my hopes or I am pessimist with my interpretations. It must be both.

Namibia, for those who do not know it, is a quite “europeised” country, with exorbitant prices for natives (a meat buffet meal costs 18€ for instance) and infrastructures to satisfy the needs of those who have a very high standard of living. This makes our money change hands easily, but in my opinion, hinders the prosperity of the people who live there since centuries. I suppose that, as everything in life, it needs a balance. They are trying to achieve it, to tell the truth, I have not come face to face with extreme poverty. It is true as well that most of the people keep their dignity, identity and personality. I was so pleased to see that.

When I think about the south of Namibia, a lot of smiles come to my mind. The easy smiles of humble people, who were surprised with the presence of foreigner people (almost extraterrestrial presence for them). It seems that as they can not visit the world, they are grateful to the world for visiting them. I felt closeness, complicity, curiosity and gratitude in that area of the country. When I remember the north, different feelings come to me. There are places more interesting for tourists and that is why the authenticity decreases, giving cause for spectacle: colourful dresses on the border with Angola, Himbas who pose in exchange for food (or money), a never-ending variety of incentives and thousands of European faces who (with a lot respect and curiosity) enjoy the magnificent fauna that, making a great effort, Namibians are managing to keep.

In spite of everything, I have to admit that after a painful stay for private matters, my journey began in front of my computer. Every time I edited a photo I wonder if it was really me who was behind the camera when it was shot. This makes me think that it was more present than me. And I am grateful to my camera because it spoke about Namibia more than I am able to. 

As far as I can tell from your opening paragraph you are in a deep, complex emotion state; does this feeling has any effect on your photographs?

I have always been constant in my learning process, but not in my creations. As I haven’t got any academic photography training, most of my photographs lack of reason, and basically are based on intuition… That is why my creations are influenced by my state of mind. If I don’t “see” a photo, I just don’t do it. As my photographs depend on my look, and my look on my feelings, the answer to your question is YES. It has an influence on choosing their motifs and also on their edition.

Namibia sure looks like an interesting country for taking photos; but could you find what you expected?

I took just about 1000 photos in a month in Namibia. Some of the days I didn’t even take my camera out from its bag. My attitude towards the journey was apathetic, so I only took photographs when something really touched me deep inside. This fact made me fill my memory card only with important things (for me, of course).

Namibia was not what I expected… but during that journey I wasn’t as I am neither, so I can’t blame the country for anything. Furthermore, it has given me some photographs and an experience that I will never forget.

One of the things that makes Namibia interesting is that the country's nature doesn't let people to live so easily, don't you think?

If we think on climate when we talk about nature, it is true that Namibia is a hard place to live… As it is located in the Southern Hemisphere, their winter coincides with our summer (that’s when I visited the country). The days were short and the temperature was nice, but nights were really cold (even with temperatures below zero). It’s a very dry place where agriculture and the work under the sun must be complicated in summer, when temperature is over 40ºC.

We visited some places where it hadn’t rained for decades and this fact affects all kind of life, not only human life. An example of the hard life-conditions in this country is the Welwitschia-Mirabilis, a biological miracle that can only be found in this part of the world. Thanks to its ability to adapt to it, this plant can live for centuries in the middle of the desert miraculously defying the climate. We saw such a plant which was thought to be about 1500 years old. So that we can get an idea, it coexisted with Muhammad (s.VI).

Can you share us the information about what Namibian people do for living?

I have wondered the same question many times. As I have said before, agriculture is complicated, so in some regions of the country I didn’t find an answer to your question. The pillars of their economy are the mining industry, fishing, tourism and agriculture, in order of importance. I suppose that little by little tourism sector will grow and agriculture will decline. Let’s hope it is for their own good.

It must be really imoressive seeing the red desert in the moonlight.

I didn’t have the chance to see the red sand illuminated by the moon but, of course, it must be impressive, although it has to be enjoyed at a very low temperature. I wonder if it would be possible to visit the red dunes of Sossus Vlei at night with a special permission. The “problem” is that they have established some visiting hours to access the dunes (everything has a price in Namibia). This not only has an influence on the choice of a good light for the photographs, but it also makes more difficult the landscape photography without human beings.

Do you use photo manipulation?

The majority of the panoramic photos that can be found in my gallery are between 6 and 10 stitched vertical photos. The camera I took was not full-frame, so the 24mm of my 24-70 where too much to capture the landscape’s width and free space. That’s why I have even one-meter-wide native files.

There are also adjustments for different parts of the image in some photographs in order to offset the hard light I got in key moments. African light doesn’t surround everything as I expected.

I heard that Namibian women keep their children at their backs all the time and even they don't even put them to bed or ground.Is there a reason for this?

I didn’t know anything about it. I suppose that they will have their reasons for that.

What does color, perspective and lightning mean for you?

Obviously, colour and light are important in all my creations. I like creating atmospheres by adjusting indivu¡idually different parts of the photo and adding the colour dominances that each photograph asks me to do. Yellow colour dominates the Namibian photographs and they also have warm shades in order to soften the hard light I found there, as I have already mentioned.

In landscapes’ photos, width is obtained by mounting different shots and looking for vanishing points to give them depth. Namibia is a wide, huge, infinite place, and I tried to show it like that.

Just as you mentioned after all the hard-living conditions and diseases could their hopeful smiling behaviour be a defence mechanism to keep on living?

I remember that once, while I was prowling around some ruins, I found a man, the one who appears in a photo wearing an orange T-shirt. It was obvious that he was homeless and he was cooking some rice in a rusty can, heating it with a bit improvised fire. He held his plate with one hand and a spoon with the other, and he held out his arms to, kindly, offer his food to me. I thank him for his gesture, I smiled, we communicated as we could (because he didn’t speak English) and I asked him if I could take a picture of him in order to take that moment with me. He nodded humbly and after posing for me he started to eat without expecting anything in return... Just my smile was enough to make him feel happy.

This wasn’t the only such gesture I saw. I don’t really know if their behaviour is a defence mechanism or not, but their goodness and generosity is natural. I only hope that our visits don’t condition their way of seeing life.

Röportaj (interview by) : Mehmet UÇKUN

About Iker IGLESIAS

Iker Iglesias was born in 1977 in the Basque Country, in a little town of Gipuzkoa. He has been fond of drawing and painting ever since he was a child, he has shown a great connection with art in general. He spent four years at the Fine Arts Faculty in Leioa and he specialised in audio-visual works. That gave him a special sensibility for image and made him be much more interested in cinema.

After making a short movie and some videos, a bit tired of teamwork’s difficulties, he looked for a more individual work. He has also a music group since a long time ago and, although he enjoys taking part in any project related to creativity, he likes taking the whole responsibility himself when deciding his work’s direction.

He had his first contact with photography in August of 2006 and it has made him have a free creativity. During this two years and a half, he has been self-taught (although he has attended some courses) and it seems that he is able to apply the visual experience that painting and cinema has given him.

He has worked as a Freelance photographer for a year. Nowadays, he is member of the Association of Photographers of Gipuzkoa (Gipuzkoako Argazkilari Elkartea) and has set up his first exhibition with 18 photos from Namibia.

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.