Küçükken dünyadaki tek denizin Akçakoca’ da ki (Karadeniz) olduğunu düşünürdüm o kadar büyük gelirdi ki... İlk coğrafya dersinde Türkiye’nin 3 tarafının denizlere çevrili olduğunu hatta daha büyük denizlerin olduğunu öğrendiğimde küçük çaplı şok geçirmiştim..

Yaz tatillerinde Akçakoca' da olmak, denize girmek, eğlenmek inanılmaz zevkli gelirdi. Büyüdükçe de bu durum değişmedi yarım saat mesafede bulunan Akçakoca hayatımın 30 senesinde beni ağırlamıştır. Bundan 11 sene önce ordan bir yazlık almamızla herşey değişti artık mecburiyetten gidilen ve 2 ay aralıksız kalınan bir yer haline geldiği için sıkıcı hatta kabus oldu. Zaten yazı çok kısadır, çok sıcak olmaz, sabah deniz dümdüzse öğlenden sonra dev dalgalar çıkabilir, canı ne isterse onu yapar ve siz rahatça güneşlenip denize giremezsiniz.

Fakat dostluklar güzeldir, zaten çoğu Düzce’den gelen ve bizim gibi yazlık sahibi komşulardır yani kışın gördüğünüz yüzler yazında vardır... Olsun her sene yine gidilir yine gidilir... Ta ki 99 depremine kadar. O günden sonra o yazlık yaşayabildiğimiz tek yer olmuştu. Düzce yerle bir olmuş fakat Akçakoca sanki muaf olmuştu o korkunç yıkımda... Şöminenin kenarında eğreti duran bardak bile yere düşmemiş o kadar sağlamdır, zemini kayadır, sallanır ama devrilmez, göçmez, öldürmez.

Kabus mekan yazlığımız bizim gerçek evimiz olduktan sonra benim de bakış açım değişti, Akçakoca’ ya karşı .Okuldan aldığım ekipmanla gidip kıyılarında çekim yapıyordum. Öyle kıyıları ve koyları var ki sanki herbiri başka bir denizin kıyısı başka başka kayalar ve şekiller.  Çoğunlukla durgun havaları bekledim, bazen hep aynı yerde farklı gökyüzülerini, farklı düşleri yakalamaya çalıştım. Benim için artık düştü o kayalıklar ve düş kıyılarım olmuştu. Bir gün yine bir düş yakalarım diye o kayalıklara gittiğimde tripotumu aynı yerine yerleştirip beklemeye başladım, evet istediğim olmuştu bir dizi şimşek fırtınasını yakaladım, aslında heyecandan bacaklarım titriyordu çünkü 1 hafta önce sahilde Ereğli Spor' un antrenörü idman yaparlarken bir demire basmış demir havaya dikilmiş ve bir yıldırım onu kömüre çevirmişti, aklıma bu geliyor ama milyonda bir deyip yine de bekliyordum. Toplam 3 filmim vardı, uzun pozlamada ve kendim sayarak bekledim, çaktı çaktı.. Hiç sesi gelmiyordu sadece ışığıyla bana şov yaptı. Ama hiç bilmiyordum belki hiç bişey çıkmayacaktı doğrusu ilk kez şimşek avına çıkmıştım. Dua ettim hemde çok. Yıldırım çarpmasın diye değil fotoğrafım iyi çıksın diye...:)

Fırtına öncesi ve sonrasında inanılmaz ışık vardır gökyüzünde, ıslanmayı göze alırsanız ve tabii makinanızın da sahile inip denize uzak bir köşesinden azgın dalgaları, gökyüzünün nasıl hızlı değişip renkten renge girdiğini, şimşekleri, su hortumlarını (şanslı iseniz zira ben değildim çok ender olan bu hortum esnasında ne yazık ki makinamda film yoktu. :(  ) yakalayabilme şansınız vardır. Ama derseniz ki ben kuru kuru, risksiz çekeyim fotoğraflarımı, o zaman da fırtına geçtikten hemen sonra inin sahile ve koylara, herşeyin birbirine karıştığı, kuşların afallamış hallerini, açılan gökyüzünden süzülen enfes ışığı çekin.



Benim için orda hiç tükenmeyen bir kaynak var. Her gittiğimde değişen ve sınırsızlaşan bir yolculuk gibi, düş kıyılarında çekim yapmak. Hemen şunu da belirtmeliyim : ’Akçakoca’ ya gittik hiç senin gördüklerini görüpte çekemedik’ diyenler oluyor. Elbette ben herkesin gidebileceği yerleri seçmiyorum ve açıkcası ressam olmamdan kaynaklanan estetik gözümü fotoğraflarımı işlerken kullanıyorum .Onları bir tuval yüzeyi gibi görüp tonlamalarımı ve ışığımı ayarlıyorum. Doğal olmasından yanayım, dijital müdahaleye gerek duymam diyorsanız da gidin ve çekin, herkese göre malzeme bol orda.

Akçakoca’ nın diğer özelliklerinden biraz bahsedecek olursam; bölgeye ilk gelenler M.Ö. 1200 tarihlerinde Track ve Frickler’ miş.  Osmanlı İmparatorluğu döneminde bölge Osman Gazi' nin silah arkadaşı olan Akçakoca Bey tarafından idare edilmiş, Bizanslıların verdiği Diapolis ismi Akçaşar olarak değiştirilmiştir. 18 yy.' da Şar - Şehir olarak değiştirilmiş Akçaşehir adını almıştır. 1923 yılında Cumhuriyet' in ilanıyla Teşkilat-ı Esasiye kanununa göre Bolu vilayet, Düzce kaza, Akçaşehir' de nahiye olmuştur. 23 Haziran 1934 tarihinde bir nahiye iken ilçe haline getirilmiş ve bölgeyi zapteden Akçakoca Bey' in ismine izafeten 7 Eylül 1934 tarihinde Akçaşehir’ in adı AKÇAKOCA olmuştur.

Akçakoca, Anadolu’ nun kuzeyinde Batı Karadeniz bölgesinde Düzce iline bağlı ve ilin en büyük ilçe merkezidir. Sahildeki kayalar Karadeniz’ in heybetli dalgaları tarafından aşındırıldığından yer yer "yalıyarlar" oluşmuştur. Bunların en yükseği Ceneviz Kalesi ile Değirmenağzı arasında 30 m. yükseklikteki Soyat Yalıyarlar' ıdır. Bölge kum, taş, marn kısmen kireçli ve kilden oluşmaktadır. Merkez hariç diğer kıyılar kuarterner alivyonlar ile kaplıdır. Bu kıyılardaki kumlar şistten dolayı çok inceyken, merkezdeki kumlar daha kalındır.

Akçakoca ve çevresi zemin özellikleri itibari ile tarihde ve yakın geçmişde bölgenin görmüş olduğu depremlerden ötürü bir çöküntü ve tahribat yaşamamıştır.

Akçakoca deniz iklimine sahipdir. Karadeniz ilçesi olmanın getirdiği özellikleri taşımaktadır. İlkbahar ve Sonbahar ‘da yağışlı, kışları rüzgarlı, Ocak, Şubat aylarında da kar yağışlı günlere sahiptir. Yazları sıcak geçen Akçakoca kuzey rüzgarlarına açıktır. Karayel, Poyraz ve Yıldız rüzgarları en önemlileridir.

Akçakoca’ya gidipte Cızlama, Melen böreği,mısır ekmeği, hamsili mısır ekmeği, mancarlı pide, Ramazan Simidi makarnası (babannem yapar; bildiğiniz simit şeklinde susamsız ve sarı simitleri makarna gibi haşlayıp üzerine keş ve cevizle servis yapılır, inanılmaz güzeldir...) ve gaygana yemeden gitmeyin.