Josep Antoni Collado : İstanbul’a Seyahat

Josep Antoni Collado : Journey to İstanbul
 

Mükemmel turistler

İstanbul’a ilk seyahatimizden çıkardığımız sonuç, bütün yolculuk boyunca mükemmel turistler olarak davrandığımızdır. Şurası kesin ki farklı bir şeyler yapmakla ilgili bütün iyi niyetimize rağmen, gerçekte İstanbul’a ilk defa gelen bir kişinin yaptığı şeyleri yaparak ziyaretimizi sonuçlandırdık. Prensipte, birisi daima orjinal olmaya heves ederse, kendi yolunu izlemek ve herşeyi bağımsızca keşfetmek için kalabalıkların tekliflerine uymamalıdır.

Ama gerçek şu ki; sonunda karım Teresa' yla şakalaştık ve dönüş uçağında ona dedim ki mükemmel “guiri” sertifikası almayı hak ettik (“guiri” argoda turiste verdiğimiz isim). Sanırım ilk defa ve zamansızlık yüzünden bu şekilde olması kaçınılmazdı.

Exemplary tourists

The first conclusion that we can draw from our first journey in Istanbul is that we behaved at all time as some perfect tourists. That is, it is certainly right that in spite of all our good intentions of doing something different we ended up visiting and doing practically all that is waited for one who reaches Istanbul for the first time to do. In principle, one always aspires to be original, not to fall  in the proposals of the masses, to look for your own route, to discover everything independently. But what is true is that at the end I joked with Teresa, my wife, and when we got on the return’s airplane I told her that we deserved to get a certificate of perfect “guiri” (“guiri” is as we call to the tourists in jargon), because we had behave in an exemplary way. I suppose that for a first time and with not much time, it was unavoidable to do it like this.

Nerde, Nasıl, Ne zaman....

Eminönü' nde hemen tren istasyonunun yanında misafir edildik. Böylece herşeye oldukça yakın olabildik. ( herşey derken, eski İstanbul’da hiç bir turistin kaçırmaması gereken her şey): Aya Sofya, Sultan Ahmet Camii, Yerebatan Sarayı, Süleymaniye Camii, Mısır Çarşısı, Yeni Cami, Kapalı Çarşı vs vs…

Ben Valencia’dan ayrılmadan önce, zaten bütün bu yerleri zihnimde canlandırmıştım, böylece daha ziyaret etmeden önce oraları tanıdık buldum.

İstanbul için  öncelikle şunu söylemek zorundayım, bu zevkli yerlerin hepsinden hoşlandım. Her biri kendi açısından:

Çoşkun kutlama törenleri ile büyük camiler, biz turistlerin kimsenin henüz çekmeyi denemediği -ya da en azından buna inanmak istediği- fotoğrafı çekmeyi denerken arasıra dua eden bazı insanların inzivası, aynı zamanda mümkün olduğunca farkedilmemek (ne gülünç bi şey… bu imkansızdı).

Binlerce tadı ve kokusuyla Baharatçılar Çarşısı yada koşuşturması ve labirent gibi dar yolları ile Büyük Çarşı, duygulara otantik sarhoşluk hissi vermesi.

Burada yemek yedik, nerede olduğumuzu tam olarak bilmeden buradan oraya giderek vakit geçirdik (ama fazla umursamadık…), herşeyi dikkatlice izledik, denedik… Pazarlık ettik (İspanyolca, Katalanca, İngilizce… Bu satıcıların yabancı dillerdeki rahatlığı inanılmazdı, bir şeyler satın aldık ve özellikle çok sayıda fotoğraf çektim. ... Mümkün olduğunca farkedilmemeye niyetlenerek, çünkü tripod ve flaş kullanmam yasaklanmıştı (bütün gün yanımızda taşımamıza rağmen). Böylece seçeneğim kalmamıştı: hassasiyeti arttırmak ve fotoğrafların çok fazla bulanık çıkmamalarına güvenmekten başka (kaçınılmaz fotoğraf gürültüsünü çoktan kabul etmiştim).

Where, how, when....

We were lodged in Eminönü, just near the Old Train Station. So, we were very well connected and quite a lot near everything (all that, probably, any tourist must not miss in the Old Istanbul): Aya Sophia, Sultan Ahmet Camii, Yerebatan Sarayi, Süleymaniye Camii, Misir Çarsisi, Yeni Camii, Kapali Çarsi, etc, etc...

I already had all these places in my mind before going out of València, therefore I found them familiar still before visiting them. And I have to say that once in Istanbul, I enjoyed a lot all these delightful spots, each one its way:

The Great mosques with their exuberant solemnity, the seclusion of the people that occasionally prayed while we, the tourists, tried to obtain that photo which nobody have done yet -or at least that is what we want to believe- trying, at the same time, to go as unnoticed as possible (what a silly thing... that was impossible).

The Bazaar of the Spices with its thousand colors and aromas or the Grand Bazaar with its bustle and its labyrinthine alleys, an authentic drunkenness for the senses.

There we ate, we spent the time going from here to there, without knowing very well where we were (but it did not care much...), we watched all carefully, we tried..., we bargained (in Spanish, in Catalan, in English.... is incredible the easiness of these sellers for languages), we buyed and, especially, I took photographs. I took so many  photographs!..... The problem was, one more time, that I intended to go as unnoticed as possible, so I had forbidden the flash and the tripod (although we took them on practically all the day). Therefore, I had no option: to increase the sensitivity and trust the images were not very blurred (the unavoidable noise already I accepted it ).

Cadde(veya sokak): tükenmez ilham kaynağı

Ama sürpriz bir şekilde özel bir amaç gütmediğim zaman en çok eğlendiğim yer sokaktı. Zavallı Teresa benimleyken ne kadar sabırlı olması gerektiğini bilir!... Her adımda, her köşenin arkasında, her sokak tezgahında, her zaman beliren durumu, anı, karakteri yakalamak için karşı konulmaz bir duygum olduğunu.

Şükürler olsun ki cevap beni sakinleştirdi: Valencia’da da aynısını yapacaktım . Tek fark İstanbul’da zaman sadece hızla aktı. Yalnızca 5 günüm vardı. Valencia’da ise tüm zamana sahiptim. Acele etmeye gerek yoktu.

Her neyse, hiç bir manzarayı kaçırmama isteğim daima çevreyle mükemmel bir uyum içindeydi: İstanbul’da dikkatimi daha çok çeken şeylerden biri daimi telaş, gelen ve giden insanlar, kalabalık caddeler…

….Dükkanlar, caddede içeride olduğundan daha fazla alışveriş… Hergün herşeyi yerleştirmek ve geri toplamak ne kadar zaman alıyor ve caddelere yayılan bu kadar malın nereye konduğunu doğrusu merak ettim… Bu benim için bir sürprizdi…

… Ve sonra yiyecek. Galata köprüsünün yanında kızartmış veya ızgara balığın kalıcı kokusu.. O her yerde hazır ve nazır döner kebap ... Şu ekmek, o susamlı simitler... O tarifsiz güzellikteki tatlılar...

The street: an inexhaustible source of inspiration

But surprisingly it was in the street where I more enjoyed, when I did not look for any specific goal. The poor Teresa knows how much patience she had with me!. To every step, behind every corner, in every stand of street sale, the irresistible need to caught the situation, the moment, the character,  always appeared....

Somehow, I was victim of my own stress, of my eagerness to capture  everything....

Sometimes I felt the need to ask myself if that attitude was not a little exaggerated. I wondered whether I would also do the same in the streets of València, or if I only did it for the "exoticism" of the place.

Fortunately the answer calmed me down: in València I would have do exactly the same. The only difference was that in Istanbul every second just flew. I only had 5 days. In València I always have all the time of the world. There is not need to rush.

Anyway, my eagerness for not let to escape anything  was always in perfect harmony with the environment: in Istanbul one of the things that more has caught my attention is the constant bustle, that coming and going of people, that crowded streets….

….Shops with more merchandise in the street than in the interior. I wondered how long does it take, every day, to place everything and how long to dismantle everything, and where they put away as much merchandise as they expose in the street..., this simply seemed to me surprising.

…And then, the food. That permanent smell of fried or grilled fish beside the Galata bridge...., those omnipresent kebab döner...., that bread, those rolls covered with sesame..., those indescribable sweets

Deniz, herzaman deniz

Devamlı olarak arka planda etraftan geçen gemilerle İstanbul. Boğazın diğer yakası olan  Asya’da ;  Üsküdar’dan diğer taraftaki en uç nokta Haliç’ e, Eyüp' teki en son gidilebilecek rıhtım, İSTANBUL

Belki de İstanbul' da bulduğum en büyük sürpriz: deniz. Diğer yerleri daha etkili gösteren,  manzaraya değer katan ve burda şaşırtıcı bir doğallıkla yaşanan deniz. İstanbul ve deniz ayrılamaz. Benim için süpriz, neredeyse inanılmaz olan herhangi büyük bir Avrupa şehrinin en iyi metrolarının dakikliği ve düzenliliğiyle her birkaç dakikada bir rıhtıma yanaşan ve ayrılan, oradan oraya seyreden o büyük gemileri görebilmekti.

Diğer taraftan Galata Köprüsü

Gece ya da gündüz nerdeyse her zaman köprünün her iki yanında yüzlerce balıkçı kamış oltalarını sabırla atıyorlar ve bazen küçük balıklar yakalıyorlardı. Aynı zamanda aynı balıkçılar herhangi bir saatte Eminönü rıhtımlarının yanında size kızarmış ya da ızgara balık teklif ederler. Daha tazesi mi ? İmkansız. 

The sea, always the sea

.... Istanbul, with the backdrop of the boats crossing around continuously. Boats from the other side of the Bosphorus in the Asian Üsküdar, going from one extreme to the other along the Gold Horn, as far as the last navigable dock in Eyüp.

This was, perhaps, the greater surprise I found in Istanbul: the sea. The sea that in other places is seen as a picturesque, bucolic element, an added value for the landscape, is lived here with an astonishing naturalness. Istanbul and the sea are inseparable. For me was surprising, almost incredible, to be able to get on any of those big boats that every few minutes berthed and left, sailing from here to there, with the punctuality and regularity of the best subway of any great European city.

On the other hand, is the Galata bridge.

Practically at any time of the day or of the night, by the two bridge railings, hundreds of fishermen throw patiently their canes once and again with a rosary of fish hooks in each, where sometimes get hooked small fishes. I think that they are the same ones that, also at any hour, offer you fried or grilled fish beside the docks of Eminönü. Fresher, impossible.

”Guiris”in şeyleri (argoda turist)

Denize gelince, bir merak: turistlerin kayalarda özgürce yaşayan yüzlerce maymunun resmini çekebildiği Cebelitarık' ta olduğu gibi (İspanya'nın en güneyinde, Fas'a bakan taraftaki İngiliz kolonisi) İstanbul'da da Avrupa ile Asya arasında syahat eden yolcu gemileriyyle birlikte giden martı gruplarında objektiflerinizi kullanmak için bir sebep daha bulabilirsiniz. Neredeyse onlara dokunabilirsiniz. Sebebi: onlara küçük ekmek parçaları atanlar var ve martılar onları havada kapmak için  dalış yapıyorlar. Böylece sürpriz ve beklenmedik bir gösteri garanti.( bu olayın bazı turistler(guiri ler) tarafından mı ortaya atıldığını yoksa bazı zeki yerel insanlar tarafından turistik amaçlarla mı yapıldığını kesinlike öğrenemedim.). 

Things of “Guiris”

 

With regard to the sea, a curiosity: in the same way that in Gibraltar (the British colony in the extreme south of Spain, facing the Morocco) the tourists can photograph hundreds of monkeys that live freely in the Rock, in Istanbul you can find one more reason for your objectifs in the groups of seagulls that go along with the boats in their cruiser between Europe and Asia. Practically you can touch them. The reason: it seems that there are those who throws simple bits of bread, and seagulls throw theirselves to pick them up in the middle of their flight. So the surprising and unexpected show is guaranteed. (I did not know with certainty if this practice was arised from "one’s own accord” by some “guiri” or it was introduced with touristic purposes by some sharp local people).

 

İstiklal Caddesi: En Avrupalı Türkiye

 

 

En sonunda bizim etkilerimiz.

 

Kablolu demiryolu hattından (tünel olarak biliniyor) çıkıp küçük ve eski model tramvayın yanında caddenin yukarısına doğru yürümeye başlayınca, zamanda gelenekselden moderniteye, çarşaftan mini eteğe ve moda butiklerine doğru bir sıçrama oldu. 

 

Sürekli ve hızla ileri geri yürüyen insanlar tarafından doldurulan Istiklal caddesi, daimi hareket halindeki insan kalabalığı, dükkanları, sinemaları, elçilikleri ve restoranlarıyla modern istanbulun büyük can damarı gibidir.

 

Ve güzel insanlarıyla…

Istiklal Caddesi: the most European Turkey

 

At least that was our impression.

Going out of the funicular (the Tunnel, as it is known) and  starting to walk street up, beside the little and romantically "démodé" tramway, it was as giving a jump in the space-time from the tradition to the modernity, from the burka and the street sale to the miniskirt and the fashion boutique.

Istiklal Caddesi, crowded by people that continuously runs back and forth, it is like the great artery of the modern Istanbul, with its human flow in constant movement, with its shops, cinemas, embassies and restaurants.

…….And its beautiful people.

 

 

Dua’ya çağrı(ezan): en iyi sürpriz

 

 

Valenciya' dan ayrılmadan once resmen dile getirilmeyen bir durum olmasına rağmen Türkiye nüfusunun % 90 ının müslüman olduğu bildiğim bir şeydi. Sonuçta günde birçok defa insanları ibadete çağıran inanılmaz müzikal zenginlikteki güçlü erkeksi seslerin şehri kaplamasını farketmem benim için sürpriz olmamalıydı. ( bir şekilde “estil” ve “batre” gibi bizim geleneksel valensiya şarkılarımızı hatırlattı).  Fakat gene de oldu. Bunun olduğu her zaman Agnostic Josep, suskun kaldı-ama daha az saygılı ve gelenek ve kültür dostu olduğu için değil- dört ana yönden gelen sovu (lütfen ifademi hoşgörün) sessizce dinlediği için. Bizim ölçümüzün müzikal katılığını kullanan batılı kulaklara bu sesler tuhaf biçimde (ama aynı zamanda da harika) uyumsuz gelebilir. O sesin yükselip alçalmaları, o zekice yapılan hassas dalgalanmalar, dindar olmayan birine (ve dili de bilmeyen), duyguların en büyük hazzı için şehrin düzenli olarak sunduğu beklenmedik mükemmel bir müzikal hediyedir.  

 

 

 

Üsküdar’a ayak basıldığı zaman iskelenin yanındaki iki camiden gelen, dönüşümlü olarak birbirini takip eden, mükemmel uyumlu, 20 ya da 30 saniyelik küçük kesintiler içinde çeşitli duaları gözlemleyen biri gerçek bir hikayenin merkezi gibi olur. Bizim için, sırf bir şans olup olmadığı (bütün şehirde her camiden gelen bu çağrılar sırasında gözlemlediğimiz topyekün bir özerklik gerçek olmasına rağmen sanmıyorum) ya da müezzinler arasında herhangi bir karşılıklı anlaşmanın sonucu, bu yakınlıklarında bir çeşit ”saldırmazlık paktı”, olup olmadığını bilmemek gerçekten acınacak şeydir.öyle olduğunu düşünsek bile, belki de yalnızca bir paylaşılan duaydı.  Eğer öyleyse bu agnostic turistler tezimi güçlendirir.: aktörlerin rollerinin mükemmel tanımlandığı harika bir hikaye.

 

İstanbul’a ilk yolculuğum belki de saklayacağım en sevgili hatıram olacak. Kolay kolay unutmayacağım… En azından çılgınca aşık olduğum bu şehre dönene kadar.

The call to the prayer: the best surprise

 

Before the departure from València, one already knows that in Turkey 90% of the population is Muslim although officially it is an non confessional state. Therefore it should not have been a surprise to find that several times at the day, some powerful masculine voices with an incredible musical wealth (somehow they remind me our traditional Valencians songs of "Estil" and "Batre") flooded the city with their call to the prayer.

However it was. Every time that happened, the agnostic Josep - but not because of that less respectful and lover of the tradition and the culture -, stayed speechless, hearing  silently the “show” (please, allow me the expression) coming from the four cardinal points. Those voices that to the occidental hearings, used to the musical rigidity of our scale, seem strangely (but also marvelously) out of tune. Those inflections of voice, those delicate fluctuations wisely executed, for the not religious one (and who are unacquainted with the language), perfectly passed for being an unexpected musical gift that the city offered regularly for greater enjoyment of the senses.

 

 

It seems to be in the center of an authentic recital when, setting foot in Üsküdar, one observes that these sort of litanies follows one after another alternately, perfectly synchronized, in small interventions of 20 or 30 seconds, coming from the two mosques near to the jetty.

For us, it was really a pity not to get to know whether it was mere chance (I don’t think that, although the truth is that through all the city we  observed a total autonomy at the time of these calls from every mosque, with the consequent overlapping of the singing), or if it answered to any mutual agreement between muezzin, a kind of “pact of non aggression”, given their nearness . Even we thought, perharps it was only one shared prayer. They are opened questions for the next time ...

If it was like this, this would reinforce my thesis of agnostic tourists: a marvelous recital, where the roles of the actors were perfectly defined.

Maybe it is the dearest memory that I keep of my first journey to Istanbul. I will not forget it easily... at least until my return to this city I am deeply in love with.

---

Josep Antoni Collado Hakkında

 

1959 yılında La Manxa, İspanya' nın  bir köyünde doğdum. Hayatımın büyük bir bölümünü Akdeniz' in batı kıyısı olan Valencia’ da geçirdim. Burda hayatı anlamayı, keşfetmeyi ve benim Catalan kültürümün dışında dünyanın farklı kültürlerini ve farklı insanlarını sevmeyi öğrendim.

10 ya da 11 yaşımda, ilk fotoğraf makinamı aldım ve fotoğraf benim tutkum oldu. Benim için dünyaya bakmanın özel bir yoludur.

Hayatımın 47 yılında, amatör olarak kendi kendimi eğitimekten asla vazgeçmedim fakat bunu kendimi iyi hissediriyor.

Ülkemde bazı gazetelerle (Catalonia, Pais Valencia...) iş birliği yaptım ve 15 yılda beri çalıştığım Valencia üniversitesi tarafından düzenlenen ortak sergilere katıldım.

Son üç yıldır dijital fotoğrafçılık benim temel mücadele alanım oldu.

josep.collado@uv.es

http://www.fotocommunity.com/pc/account/myprofile/516892

About Josep Antoni Collado

 

I was born in 1959 in a village of La Manxa (the land of Don Quixot), Spain. I have spent most of my life in Valencia, in the occidental shore of Mediterranean. Here I learned to understand the life and discover and  love the different people and cultures of the world, from my Catalan culture.

 Since,  when I was 10 or 11 years old, I had my first camera (a kodak instamatic) photography has became a passion,  a special way to look at the world for me

At my 47 years, I  never passed from amateur self-taught, but I feel well like this.

I collaborated with some publications of my Country (Catalonia, País Valencià...) and I participated in several collective exhibitions organized by the University of Valencia, the place have been working for  15 years.

In the last trhee years digital photography became my basic "field of battle" ......

---

Yasal Uyarı : Bu sayfadaki tüm yazı ve görseller, eser sahibine ait olup, kısmen veya tamamen izinsiz olarak alınması, kopyalanması ve kullanılması, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’na göre suç teşkil etmektedir.  

 

Warning : All images are copyrighted and can't be downloaded and/or published by any means without the author permission.