Kendimi, hiç bir sahne ve kompozisyon kurgusu olmadan fotoğraf çeken sokak fotoğrafçısı olarak tanımlayabilirim – ve tercihen dışarıda, uygun ışık koşullarını kullanarak (doğal, yapay veya her ikisi de) her zaman elde çekim yaparım. Genel yaklaşımım, bir yer-bir lokasyon için, oraya gittiğim anda, o yerin “havadaki kokusunu” almayı denemek, orası hakkında yaklaşık bir fikir sahibi olmak ve ilk izlenimime güvenmektir.


Sonrasında karanlık odada(şimdilerde sadece sanal olarak) konuyla ilgili düşüncemi oluştururum, bitmiş ürüne (ışık, kontrast, renk ve ton kontrolleri, karartma, pozlama ve gren gibi geleneksel karanlık oda tekniklerinin hepsinin uygulandığı) kafamdaki görüntüyü transfer ederim. Genel bir prensip olarak, özünde “manipülasyonsuz” ama sadece, daha önce tanımladığım uygulama rutinlerini, görüntü temizleme, sensör tozlarını (istenmeyen bazı küçük detayları) yok etmek ve benzerleri gibi, sanal-dijital karanlık odada, kimyasal karanlık odada ne yapacaksam birebir aynısını replike ederim.

Kendimce, hep içgüdüsel davranmaya çalışırım. Sabit kompozisyon ve kadrajdan hoşlanırım, 50 mm.’lik Lensbaby’nin seçici netlemesi ile çalışmaya başladığımdan beri, dediğim gibi “bir göz atmak”, benim fotoğraflarımda daha öne çıkan bir özellik olmaya başladı. Daha genel bir söyleyişle, bana göre kompozisyon ve kadrajın en az düşünülerek yapılanı daha yaratıcı olan biçimidir. Gözün ve zihnin, mekanın atmosfer ve ruhunu yakalaması (ve yakalanması) için özgürce hareket etmesine izin vermek.

İlham, nesneler ve mekan var olduğu sürece gelir... Işık onları tanımlar... Ama çoğunlukla bunun ötesine geçer. Aslında, kimi zaman “genel” konuları fotoğraflamak için çok uzaklara seyahat etmek anlamsızdır- ki bu çoğu zaman benim başıma gelmiştir; çok uzak bir ülkeye gidip, çok da önemsiz detayların fotoğrafını çekmişliğim vardır. Ancak bana göre, ilham veren ve kompozisyonu belirleyen, mekanın ruh halidir... Bu da, belli bir detayın, belli bir atmosfer ile sunulmadığı takdirde olduğu biçimde tanımlanamayacağı anlamına gelir ve bu da insan sesleri, başka sesler, kokular, hava, bir yerin belli bir gündeki ruh hali ve durumunu da içerir. Bana göre bu, seyahat fotoğrafının temelidir (“stok” fotoğraf anlayışından farklı olarak).

Bu nedenle, fotoğrafın en önemli bileşeni, onun çağrıştırdığı ruh hali ve atmosferidir. Konu ise, aslında neyin göründüğü ile değil, nasıl göründüğünün ve hikayenin nasıl anlatıldığının önemli olduğu, ikincil parçasıdır. İşte bu nedenle ışık, belli bir açı, gölge anahtar elemanlar olarak bir fotoğrafı farklı kılabilir.

Kent benim en sevdiğim yaratım alanım... Sokaklara, tabelalara, kapılara, pencerelere ihtiyaç duyarım ve ayrıca tekneler, rıhtımlar, köprüler gibi suyla ilintili nesneler de çok ilgimi çeker. Doğa,  yapraksız bir ağaç, bir dalga, ya da çakıl taşlı kumsaldaki bir çiçek gibi ilgimi çekecek çok özel, çok basit ve hatta grafiksel değilse çok ilgimi çekmiyor (Uzakdoğu sanatı hayranıyım, özellikle de Japon sanatı). İnsan faktörüne gelince, benim kompozisyonlarımda çoğunlukla arka planda kalmıştır, hatta bazen sadece tüm sahnenin katalizörü olabilmektedir. 

I could define myself a street photographer, meaning that I never plan or stage a scene or composition – and I always shoot freehand, preferably outdoors, using the (natural, artificial or both) available light. My natural approach is to have just an approximate idea of a place/location and, once there, to try and get the essence of it “on the fly”, trusting the first impression. It's in the subsequent darkroom work (now only virtual) that I create my idea of the subject, transferring my mind's image of it to the final product (and that involves the use of all the usual darkroom techniques like light, contrast, color and tones control, burning, vignetting, grain etc). As a general principle, I use the virtual-digital darkroom to ideally replicate what I would do in the chemical darkroom – that basically means “no manipulations” but only, besides the already mentioned editing routine, image cleaning, dust spot (and sometimes little unwanted details) removal and such.

In my way, I always try to act instinctively... I like instant composition and framing, as I said the “glance” – as a fact that kind of approach has become more evident in my photography since I started doing selective focus with the Lensbaby, which is a 50mm. I find the 50mm's perspective very natural, immediate, it “gets to the point” in a very essential way – especially when used wide-open at a very shallow depth of field. Generally speaking, my idea is that less thinking when composing and framing is the most creative attitude... just letting the eye and the mind run free, catching (and being caught by) the atmosphere and “spirit” of the place.

Inspiration comes from the objects and the space they're in... the light describing them... but it often goes beyond that. As a fact it seems somehow pointless to travel such long distances to shoot “common” subjects – that is what happens to me in most of the cases, ending up in a far country and taking pictures of apparently insignificant details. But in my opinion it's the mood of a place that creates the inspiration and defines the composition... meaning that a certain detail wouldn't have been depicted that way if that way wouldn't have been suggested by a definite atmosphere, and that includes voices, noises, smells, the air, the mood of that place on that particular day and situation. That is the essence of travel photography for me (far from the “stock” photo attitude).

Hence, the most important aspect in a photo is the mood, its atmosphere, what the picture can evoke... “subject” is secondary, the part that really matters is not “what” but “how” the subject is seen, how the story is told. This is why the light, a certain angle, a shadow are key elements that can make the difference in a picture.

The city is my favorite creative environment... I need streets, signs, walls, doors, windows and I'm also very attracted by sea-related structures like boats, docks, bridges. Nature doesn't interest me much unless I see something essential, very simple and even graphical, like a tree without leaves, a sea wave or a flower on a pebbles beach (I'm also an admirer or oriental art, especially Japanese). About the human element, I realize that its role in my composition is often just marginal – even if in some cases it can be the catalyzer of the whole scene.