Bize kendinizden bahseder misiniz? Ne zaman fark ettiniz sanatçı yönünüzü?

Öncelikle kendimi hiçbir zaman sanatçı olarak görmedim. Tabii ki çekmek istediğim fotoğraflar için sanatsal bazı detay ve hassaslıklar gerekli ama benim için bu daha çok bir zanaat gibi oldu. Yani aslında ben,  olmayan bir şeyi yaratmıyorum. Bunu belirtmişken, fotoğrafa başlamam da şöyle oldu. İçinden çıkılmaz kötü dönemler geçirdim ve o dönemlerde yapmam gereken mesleğin yaşamı analiz edip bir şeyler üretmek olduğunu anladım. Hayatımın 3 yılı kendi iç yolculuklarımla geçti. İşte tam o süreçte sonunda karar verdim ve fotoğrafçılığı seçtim.

İlk kullandığınız kamera neydi?  Ve şimdi ne kullanıyorsunuz?

Benim ilk fotoğraf makinem 35 mm Pentax Slrdi.  Şu an kullandığım Bronica SQAi. Ayrıca bir Pentax K20D’em var, normal çekimler için kullanıyorum.

Muay Thai Kültürü* Projenizle ilgili bize biraz bilgi aktarabilir misiniz? Ne zaman, Nerede çalışmalarınızı yaptınız ve çalıştığınız insanların hikâyeleri neler?

Muay Thai Kültürü Projesi, 2008'in Ocak ayında Bangkok  ve  Chiang  Mai'de yapıldı. İnsanlara ve onların hikâyelerine gelince, sanırım bunu en iyi anlatan hikâyelerinin yazılmasını sağlayan Lucie Ödülleri anlatırdı.

Daha çok Siyah & Beyaz fotoğrafları tercih ediyorsunuz.  Neden?

Aslında birçok çalışmam renkli ama son çekimlerim daha çok Siyah&Beyaz.  Hatta birçok örnek var ama ben genellikle renk kontrasında zorlandığım ve düzeltmenin zor olduğu çekimlerde genellikle S&B tercih ediyorum.  Çektiğim obje için S&B daha uygun ise bu tabii ki öncelikli tercihim oluyor…

Hangi fotoğrafçılardan hoşlanıyorsunuz? Kim size ilham veriyor?

Uzun bir liste J Ancak şu an aklıma gelen ve sevdiğim isimler arasında Susan Meiselas, James Nactwey, Diane Arbus, Mary Ellen Mark, Nan Goldin.

Bize kısaca fotoğraf tekniğiniz hakkında bilgi verebilir misiniz? Ne yapıyorsunuz?

Bu soru benim biraz kafamı karıştırdı. Teknik sadece uygun ışıkla uygun ölçüde gerçekleşir.

Ben uygun ışığı tespit eder ve pozlarım. Diyafram ve enstantane değerlerini ayarlarım. Zaten bu eninde sonunda bütün fotoğraf öğrencilerinin ilk bir yıllarında yapmaları gereken ana prosedür.

Her şey kompozisyon, zamanlama ve çekilecek olandır…

İnsanlar çalışmalarınıza bakarken  “neyi görmeli”? Sizin için fotoğrafın anlamı nedir?

İsteğim, insanların birbirlerine yaklaştığını ve çalışmalarımda kendilerini bulabilmeleri aslında… Benimde hissettiğim gibi… Fotoğrafın anlamı bu aslında ve ben kendimi bir fotoğraf hikâyecisi olarak tanımlamalıyım…

Siz daha çok 'Belgesel Fotoğraf' üzerine çalışıyorsunuz. Lütfen bize biraz bunlardan bahseder misiniz?

Evet, belgesel fotoğrafı tercih ediyorum. Ancak manzara fotoğrafları da çekiyorum (Hatta manzara çekimlerimle oluşturduğum arşivim de var). Arşivcililik benim için sunum gibi. Arşivcilik, bir hikâyenin girişini tamamlayıp, daha kolay ortaya çıkartıp, anlatmamı sağlıyor.

Birçok başarılı sanatçının başarısının altında 'zor geçen' bir hayatın etkisi olduğu söylenir, buna inanıyor musunuz?

Buna kesinlikle katılmıyorum. Bence fotoğrafçılık zaten zor mesela ben hiç başarılı değilim parasal konularda.  Ancak zorluğuna rağmen seviyorum… Ve bu daha fazla üretmeniz ve daha iyi olmanız ve daha fazla araştırma yapmanız anlamına da geliyor…

Uzmanlaşmak sizin için ne kadar önemli?

Bununla ilgili düşüncem şöyle, uzmanlık çeşitlilik adına önemli. Bazen sevip de yapamadığımız şeyler olur ve bu parayla değil sizin yaratıcılığınızla ilgili bir durumdur. Zaten yaşamak için bizi ayakta tutan şey de sahip olduğumuz değerler ve özelliklerimiz değil mi? Yani ''Bir şey yapmak, onu söylemekten daha kolay.''

Fotoğrafçılığın geleceği ile ilgili ne düşünüyorsunuz?

Bence fotoğraf hayatımızda hep yer alacak. Giderek daha fazla rakiplerin arttığı farklı bir yöne doğru gidiyor… Açıkçası bizim gibi fotoğrafçılar etrafta olacak ancak giderek azalacak.

Fotoğraf yarışmalarına dair fikrinizi duymayı isterim?

Benim için bazen şans olabildiği gibi bazen de jürinin tercihine bağlı gibi geliyor. Ben aslında çalışmaların köşelerde saklanmasını ve güncelliğini yitirmesini gereksiz buluyorum bu nedenle yarışmalarda bir şekilde, kazanın ya da kazanmayın,  insanlarla karşılaşma şansınız oluyor.

Sizinle çalışmak isteyen insanlar çıkabiliyor karşınıza. Yani yarışmalar sadece sizin iyi ya da kötü olduğunuzu belirleyen bir skala değildir aynı zamanda sizi tanıtmayı da sağlar. Ve bence kendinizi tanıtmak için önemli bir enstrüman yarışmalar.

Bir sonraki projeniz nedir?

Kaliforniya'da bulunan Salton Denizi ile ilgili manzara çekimlerim var ve bir ay içersinde onları derleyeceğim ve ardından 4 ay sürecek olan Kanada Büyükelçiliğinin sanat çalışmaları kapsamında başlattığı 'Araştırmacı Fotoğrafçılık Projesi' üzerinde çalışmaya başlayacağım. Vietnam anısına yapılacak olan bir çalışma olacak. 

Can you give us some brief information about yourself and your journey of art? When did you first realise you were going to become a artist?

First of all, I don't really see myself as an artist. I suppose some artistic sensibilities are necessary in order to take the kind of images I want to take, but for me, it is more of a craft. I create nothing that which is not already there. Having said that, I came into photography several years ago when I realized that my job as a systems analyst produced a life that had days indistinguishable from the next. Three years of my life had vanished right in front of me. That was the moment that I had decided upon a change which eventually led me to photography.

What was your first camera? And now?

My first camera was a 35mm Pentax slr, and now I mainly use a Bronica SQAi. I also have a Pentax K20D for less formal images.

Can you give us some information about Muay Thai Culture* project? When did you work on it, where, who are they people, what’s theirs story?

The Muay Thai Culture project had been done mainly in the January of 2008 in Bangkok and Chiang-Mai. The people and their story is best told in the write-up found on the entry of the Lucie Awards.

You prefer take b&w photos, why?

Much of my work is also in colour, it's just that recently the images shown have just been in black and white. There are some instances where it is more appropriate, but I generally use b&w if I'm concerned about colour casts which might make corrections difficult or if the tonal characteristics of b&w film suits the subject matter better.

What artists do you like? Who inspires you?

This is a long list. Off the top of my head I do like Susan Meiselas, James Nachtwey, Diane Arbus, Mary Ellen Mark, Nan Goldin just to name a few.

Can you give us some information about your photo technique shortly? How did you created it?

I am a little confuse with this question. The technique is merely the appropriate metering in the appropriate light. I look for good light and choose the right exposure and apply the aperture and shutter speed properly. Ultimately, it is a very basic procedure that all photography students should have mastered in their first year! Everything else is composition, timing, and subject matter.

What do you want to transfer about yourself and your feelings to people looking at your arts? What does photography mean to you?

I merely want to connect to people and have them see and feel as I do. It is not internal. It does not come from within, but from the subject themselves. At best, I am just a storyteller.

You usually work “documentary photography”, please tell us about documentary?

Actually, I do prefer documentary photography, but I also do landscapes (although I suppose that even my landscapes have a documentary feel to them). Documentary for me is just presentation. The story exists and I am merely packaging them up so that others can easily grasp what it is that I am trying to show them.

Do you believe this opinion “most of successful arts lived difficulty life” ?

I disagree completely. It is extremely hard to photograph because I am not very successful financially. I do this because I love it, but I would be much more prolific and much better if I have more resources.

How important is it to specialise?

I have recently discovered that it is important to diversify. Sometimes, to do what we love to do is not possible because it is not financially viable. In order to make ends meet we have to be creative in applying our skills in a way that we can make a living. That is much easier said than done.

What do you think about photography’s future?

There will always be a place for photography, however, I see it becoming more competitive in the future. There will be less of us, but we will be around.

I want to hear from your ideas about “photo contests”?

To me it almost seems to be a matter of luck or the preferences of the judges. I don't find that it has any importance save for the fact that it validates your work, which can make it easier to convince others that your work is good enough to have them hire you. Just because you do not win competitions means that your work is not good and the opposite also applies. It is more of a marketing tool than anything else.

What are your next projects on photography?

I am completing a landscape project on the Salton Sea which will wrap up in about a month and after that, I will be spending the next four months working on a photographic research project funded by The Canada Council for the Arts. It will be spent in Vietnam regarding the exploration of identity.

Röportaj (interview by) : Levent YILDIZ

Çeviri (translated by) : Pınar DAĞ

...

*MUAY THAI CULTURE

Muay Thai, also known as the Art of the Eight Limbs, employs eight points of contact when striking: fist, elbows, knees and shins. These fighters are trained from as young as they can walk until the toll of their training breaks their body down to the point where they cannot continue - typically in their early twenties. They calcify the bones used for striking and build muscles as sheathes of armour. To many, this is their only path to a better life - no different than many disadvantaged American youths turning to Football or Basketball. The Thai youths merely pay a higher price.

Use By Author Permission Only.