Chinese Story
(Çin Hikayesi)
草船借箭
Ve bütün ödünç, etkisiz gücümüz
Bana ayrılma ve günah işleme sonsuz gücünü vermen için
Sanat Haritası - Maleonn’la Görüşme
Çin Hikayesi Hakkında
Çin Hikayesi, askeri strateji öyküsünden ortaya çıkmıştır. Çin Hikayesi’nin görüşü insanların hayal ettiklerinden çok farklı. Onu ortaya çıkarmadan evvel bu farklılığı düşünmüş müydünüz?
Çin Hikayesi’ndeki dört Çinli karakterin kendileri beni daha fazla heyecanlandırıyor. Kendimi her zaman bir “kukla/saman adam” gibi hissederim. Pek çok kuşaktır sanat yaratıcılarımız, yağlı boya ve heykel enstitüsü, resim akademisi, ve enstitü sistemi gibi herhangi bir sisteme ait olmadan doğuştan yetenekli ya da bunu kendilerine güvenerek yapan kişilerdir. İşte bu nedenle bizim lisanımız ve kendi stilimiz sesi zayıf, aksanı karışık fakat anlatımı çok özgür bir “yanıltmaca” (safsata) gibidir. Çalışmanın daha çok “saman adamın “ izlediği zamanki tavrını ifade ettiğini düşünüyorum. O aynı zamanda, geleneksel kültür ruhununu kaybetmeyle yüzyüze gelindiğinde neredeyse görmezden gelinmiş olan bir fısıltıdır.
Gerçeği söylemek gerekirse nadiren başkalarının çalışmalarına bakarım. Bu alışkanlık, sanattan uzak kaldığım on yıllık dönemden kalmıştır. Tang Poem’de benim şu anki durumuma çok uyan bir cümle vardır, “Anavatanıma yakın olduğumda daha çok tedirginim ve soru sormaktan korkuyorum.” Sanat okulunda uzun yıllar okumam sebebiyle sanat yaratımına yüreğimin derinliklerinden bakıyordum. Fakat yaratmak için hiçbir imkanım yoktu. Bu yüzden diğerlerinin işlerine bakmayı reddettim. Daha sonraki çalışmalarımda referans olarak okuyacağım hiç bir şeyim yoktu. Nadir olarak diğer kişilerin çalışmalarıyla kıyaslıyordum.
Tabii ki, şimdi bir yıldan fazla zamandır biraz daha fazla izliyorum. Çin çağdaş sanatı hakkında bilgim çok az, daha fazla çalışmam lazım, diğerlerini tanımak için bu gerekli.
Bu serilerde sahne olarak Çin bahçeleri kullanılmış. Bu konudaki düşünceniz nedir ve geleneksel unsurları nasıl çağdaş duygulara uyarlıyorsunuz?
Bu bir sezgi. “Kukla adamın”, barut dumanından, savaş davulundan, dümanlardan, hatta bir kahramanın onun için savaşabileceği bir savaş alanından uzaktaki, sessiz bir bahçede oturduğunu düşünüyorum. Bu bir nevi güçlü bir trajedi duygusudur. Bankın yanında, akan suyun önünde yaraları ve tüm vücüdundaki travmalarıyla duran medeni “beden” birşeyler düşünüyor ama söyleyecek hiç birşeyi yok.
Onu hiçbir zaman çağdaş bir duygu olarak yapmak istemedim. Bunun sebebi dilin, bazı çağdaş düşüncelere bilinçsizce uygun oluşundan ileri gelmekte. Ben cesur biriyim ama o kadar akıllı değilim. Güçlü bir ifade isteğim ve parlak bir sezgim var ama onları düzenleyip sunduğum zaman çok fazla düşünmek istemiyorum. Bunun, benim seçimimin bir parçası olduğunu düşünebilirsiniz. “Kukla/saman adam “ olmak “bilge” olmaktan daha iyidir.
Çalışmanızdaki karakter şeffaf bir plastik torba giymiş. İşe yaramayan bir kendini koruma tedbiri gibi?
Plastik çanta bir ”ceset torbası”dır. Bir zamanlar canlı ve ılık olan et, soğuk plastik çantayla kaplanmış. Benim gözümde bu, ölümün bir simgesi, geçmiş güzel şeylerin mührüdür. Plastik şimdi de geniş çapta yeniden kullanılan bir semboldür, tamamen yeni ama yaşamayan.
Fotoğraf temelli çalışmalarınız, insanları eski fotoğrafların etkilediği gibi etkiliyor. Bu, sanata olan düşkünlüğünüzün bir sonucu mu?
Ben sadece eski şeylerden hoşlanırım. Gelecekle ilgili inancım yok. Sadece yaşadığım olaylara, tanıdığım insanlara, bana dokunan duygulara inanırım. Sadece bunlarla gerçekten ilgiliyim. Buradaki haz, anlatma arzumu oluşturan anılar ve deneyimlerdir. Şeylerin benimle hiçbir ilişkisi yok, tamamen ilgisizim.
Filmle çekim yapıp sonradan bilgisayarda işliyor musunuz?
Çalışmalarımın çoğu dijital kamera ile çekilmiştir. Dijital kameranın yöntemini seviyorum. Çekimim biter bitmez şekli görebiliyorum ve düzeltme yapabiliyorum. Ama bazı çalışmalarım filmle çekilmiştir sonradan bilgisayarda işlenerek son haline getirilmiştir. Bazı şeyler filmle çekilenlerin yerini tutamaz, örneğin görüntünün benzersiz kalitesi ve iş süresince yaşanan gizemli beklenti...
Bilgisayar tekniklerinin görüntüyü nasıl değiştirdiğini düşünüyorsunuz?
Bilgisayar teknikleri fotoğrafı kesinlikle değiştirir, ileride büyük bir yıkılma olacak. Çalışmalarımın çoğu bilgisayar tekniklerine dayanır. Çok daha fazla yaratıcı, çalıştıkları yöntemi değiştirmek için dijital teknikleri kullanıyor. Değişim kaçınılmaz.
...
Art Map - conversation with Maleonn
About Chinese Story
‘Chinese Story’ is derived from the story of military strategy. The vision of ‘Chinese Story’ is different from what people imagine. Have you thought about the difference before the creation?
The four Chinese characters of ‘Chinese Story’ themselves excite me more. I always feel like I myself is a ‘straw man’. Many of our generation art creators are ‘self-given’, or make it only rely on themselves; no longer belong to any system like oil painting & sculpture institute, painting academy, and institute system. That’s why our language and our self-style are more like a ‘straw man’, whose voice is weak, whose accent is intermixed, but expression with more freedom. I think what the work express more is the attitude when the ‘straw man’ looking on. Well, it’s also the whisper which has been almost ignored when facing the losing traditional culture spirit.
To tell the truth, I seldom see other person’s work. The habit comes from the decade when I was away from the art field. There’s one sentence from the Tang Poem, ’when I’m close to my hometown, I feel more scared, and I’m afraid to ask’, which is very suitable to describe my current situation. Because of many-year’s study in the art school, I regarded the art creation more importantly inside my heart actually. But I had no opportunity to create; therefore I prefer to refuse seeing any other one’s work. So, in my later creations, I rare to compare to other person’s work, didn’t think about someone else would do, I actually have nothing to read for reference.
Of course, now I see a little bit more, for one more year. Many of the Chinese contemporary art is my knowledge is blank, I need to study more, it’s necessary to know each other.
This series picks up the Chinese garden as the scene. What’s your thought about that and how to make the traditional elements the contemporary feeling?
It seems intuition. I feel like that the ‘straw man’ should stand in a silent garden, without smoke of gunpowder and war drum, without enemy, even without the battlefield that the hero could fight for. This is kind of the most intense feeling of tragedy. Standing beside the bank, the civilized ‘body’, with the wounds and traumas all over the body, in front of the lapsing water, think about something, but has nothing to say.
I never want to make it contemporary feeling. That’s the form of the language unconsciously correspond to some contemporary thinking. I’m a person who’s brave but not that wise. I have intense desire to express, and definitely clear intuition, but when I organize and represent them, I don’t want to think too much. You may think that that’s also part of my choice. To be a ‘straw man’ is much happier than to be a ‘wise man’.
The character in the work wears a transparent plastic bag. Likes a useless self-protect measure?
The plastic bag is ‘body bag’. Once living and warm flesh is wrapped by the cold plastic bag. In my eyes, that is the symbol of death, is the seal to those past wonderful things. Plastic is one symbol in this time as well, which can be largely reproduced, totally new but no life.
Your photograph-based work impressed people like old photos. Is that your fondness for that art result?
I only care for once existed stuffs. To the future, I have not belief. I only believe in those affairs that I’ve experienced, the persons I’ve met, the emotions that I’ve been touched. Only these things are truly related to me. The relish for there memories and experience composes my desire to express. Things have no relationship with me, I have totally no interest.
Is your photograph taken by film, then work on postproduction on computer?
Lots of my works are taken by digital camera. I like the way that digital camera works. I can see the image as soon as I finish the shot, and make the adjustment. But some works are taken by films, and then to be digitalized into computer, and do the postproduction, which is also the need of the proposition. Something taken by film cannot be replaced, for example, the unique quality of the image, and the secret expectation during the work.
How do you think that the computer techniques change the image?
Computer techniques definitely change the photography, further more, it will be great subversion. Many of my works rely on the computer techniques. More and more creators are using the digital techniques to change the way they are working. The change is inevitable.
Little Flagman (Küçük Bayrakçı) 小旗手 Sebastiano ile Söyleşi Kariyerinizin başlangıcı ile ilgili konuşalım. Fotoğrafçılığa neden başladınız? Fotoğrafçılıkla sizin aranızdaki duygu nedir? Fotoğrafçılığa başlamam tuhaftı. İki buçuk yıl evveline kadar hiç kendi kameram olmadı. 12 yaşındayken Güzel Sanatlar okuluna resim öğrenmek için gönderilmiştim. Ve üniversiteden mezun olana kadar 11 yıl boyunca profesyonel olarak resim yapmayı öğrendim. Eski Çin Sanat Kolejinde, fotoğrafçılık yapmanın kolay olduğuna ve resim kadar asil olmadığına dair garip bir önyargı vardı . O zamanlar benim de fotoğrafçılığa veya Çin’de ki hiç bir yaratıcılığı olmayan, önceki fotoğrafçılık geleneğine karşı peşin hükümlerim vardı . Mezun olduktan sonraki 8 yıl içinde bir ressam olmadım ama bir reklam video direktörü oldum. Bu işi gerçekten çok iyi yaptım ve 2 yıl boyunca Çin’in en iyi reklam direktörü oldum. Fakat bazı şeyleri kar amaçlı olarak yapmak benim yaratma arzumu zayıflattı. Bu 8 yıl içinde gurur duyacağım hiç bir iş yapmadım. Bu ticari videoların ne kadar çok sattığı önemli değildi, onların benim hayallerimdeki şeylerle hiç bir ilgisi yoktu. Bu nedenle çok acı çektim ve gerçekten mutlu değildim. İki buçuk yıl önce, bir iş için bir dijital kamera ödünç aldım ve fotoğraf çekmeye başladım. Bu başlangıçtan sonra çekim yapmayı hiç bırakmadım. Zamanla, uzun süredir kaybetmiş olduğum kendime güvenimi kazandım. Daha sonra direktörlük işimi bıraktım ve kendimi fotoğrafçılığın yaratıcılığına bıraktım. Fotoğraflarım ile benim aramdaki ilişki birbirimizi kontrol etmek ve aynı zamanda fethetmektir. Bazı kareleri anlatmak için her zaman güçlü dürtülere sahip olduğumdan bu işleri yapıyorum. Bu dürtüler o kadar güçlü ki bazen beni uykusuz bırakıyor. Bu fotoğrafları çekmek ve bu çalışmaları hayata geçirmek için çok istekliyim. Öte yandan bu çalışmalar benim duygularımı da kontrol ediyorlar. Onlara baktığımda üzgün, sinirli, hatta bazen yalnız ve umutsuz hissediyorum. Fotoğraf serilerinizde çekim öncesi pek çok hazırlıklar yaptığınız anlaşılıyor. Mekan araştırmaları, kostümler ve ışık gibi... Bir seriyi oluştururken nasıl bir yol izliyorsunuz? Fotoğrafları çekmeden evvel pek çok taslak çiziyorum. Şekiller aklımda mükemmel görünüyorlar. Daha sonra fotoğrafları çektiğimde bu imajları sadece toparlıyordum. Bazen bu çalışmalar için şiirler yazarım. Fotoğraf gibi şiir de zayıf ve hassas duyguları bulmam için yardım eden kırık ve bulanık bir anlatım yoludur. Yaşamda düşünmeyi ve gözlemlemeyi çok severim. Beni harekete geçiren sahneleri, ilginç kostümleri ve stilleri, modelim olabilecek arkadaşlarımı vs. hatırlıyorum. Aklıma net bir konu geldiğinde tüm kırık anılar biraraya gelerek toplanırlar. Hepsi kaydedilecek kadar nettirler. Fotoğrafçılığımla ilgili; profesyonellerle yapabilirdim, kostümleri ve perukları değiştirebilirdim hatta makyajı bile kendim yapabilirdim. Bunun için ekip gerekli değil. Eğer birileri bana yardım etmek isterse ve benimle oyuna katılırsa elbette memnun olurum. Aksi taktirde kendi başıma yapabilirdim. Temelde ekibim kendi arkadaşlarımdan oluşur, belirli bir sayı yok, bazen 10 bazen daha fazla kişi, bazen sadece iki; modelim ve ben... Çalışmanız çok modern ama aynı zamanda bazı seçimleriniz (modellerin hareketleri, renkler) ülkenizin eski geleneklerini hatırlatabiliyor. Bu sonuca nasıl ulaşıyorsunuz? Gerçeği söylemek gerekirse hiçbir zaman bu tarz sonuçları amaçlayarak çalışmıyorum. Çalışmamın modern olduğunu söylemenizden memnun oldum. Ama modern duygusunu veren şeyle ilgili hiç fikrim yok. Bu eski Çin geleneklerine ait şeyler benim kanımdan geliyor olmalı. Bir çocukken geleneksel Çin eşyalarını severdim. Bu ilgi doğal olarak çalışmalarıma yansıyor. Hiç peri masallarından yahut geleneksel Çin efsanelerinden ilham aldınız mı? Her zaman. Çalışmalarımın çoğunun konusu peri masalları ya da geleneksel Çin öyküleri ile ilişkilidir. Bu basit şeyler büyük bir enerji yüklüdür. Daha ötesi, sadece bir fotoğrafçı olarak kendim değil, izleyici olan pek çok kimsenin de kalbinde her zaman büyümek istemeyen bir çocuk olduğuna inanırım. Çocukça şeyler bizim aramızdaki iletişimi kolaylaştırır. Benim ismim de çok bilinen bir Çin peri masalından gelmektedir. Aslında benim anne babam da öyle çocuksudur. Mekanlar hakkında... Seçtiğiniz yerler her zaman çok özel ve fantastik. Bir seriniz için seçtiğiniz çok özel bir yeri ve neden o yeri seçtiğinizi hatırlayabiliyor musunuz? Benim favori mekanım, tuhaf ama “Affedilmez Çocuklar” serimdeki güzel bir yer olan terkedilmiş bir lunaparktır. On yıl evvel, burası Shangai’nin en önemli lunaparkıydı. Dünyanın her yerinden her çeşit manzara modelleri vardı. Daha sonra bazı işletme sebepleri nedeniyle park kapatıldı ve 10 yıldır terkedilmiş halde. Kocaman bahçede bina eğilmiş, heykel ellerini hatta kafasını kaybetmiş, otlar tüm yolları kaplamış. Özetle, herşeybir rüya olacak kadar gerçekdışı. Özellikle şu hiç uygun olmayan izler yıkımdan sonraki sessizlikte şimdi şaşırtıcı bir hüzün duygusu vermekte. Tıpkı yaşamın bazı yazgıları gibi, mutluluktan sonra her zaman derin bir yalnızlık vardır. Parkın arka kısmı yaşam gibi hem muhteşem hem de trajik bir gücü var. Siz genellikle çektikten sonra fotoğraflarınız üstünde çalışıyorsunuz. Fotoğraflarınıza filtre, grafik unsurlar koyuyorsunuz ve renklerle çalışıyorsunuz. Efektler için hangi araçları kullanıyorsunuz (Bilgisayarda ya da anolog yöntemde)? Sonucu nasıl elde ediyorsunuz? Çalışmalarım sadece fotoğraf işi değildir. O eğer dijital bir çalışmaysa ön filtrenin dışında bilgisayarda renklerle de çalışıyorum. Yağlı boyadaki manuel yöntemler gibi, tek fark araç, yani mouse. Eğer siyah beyaz filmli bir çalışmaysa suya biraz mürekkep koyarım veya filmi çizmek için bıçak kullanırım gibi... Genelde tabularım yoktur, her tür araç sonuç içindir. Modellerinizi nasıl seçersiniz? Profesyonel modeller mi, yoksa dikkatinizi çeken, sizin için önemli kişiler midir? Çalışmalarımdaki tüm modeller yaşamımdaki arkadaşlarımdır. Hiç profesyonel model kullanmadım. Profesyonel model kendisini nasıl güzel göstereceği hakkında çok şey bilir ki bu da doğal görünmez. Kalın kafalı bir güzele öğretmekten nefret ederim, gerçek ama mükemmel olmayan biriyle iletişimi terih ederim. Herkesin güzel bir tarafı vardır, bazen başkalarınca telkin edilmeye ihtiyaçları vardır. Modellerimin çoğu sanatla ilgili olarak çalışırlar. Kendileri birer sanatçıdır ve çektiğim şeyin, birinin güzelliği ya da alay konusu olmadığını, ihtiyacım olan şeyin onların insanlığındaki ışık olduğunu bilirler.Kalplerimiz ve ruhlarımız çok yakın ya da ortaktır. Bazen onlar için tasarladığım giysileri giyerler, sahnede dururlar ve bana sessizce bakarlar, hepsi mükemmeldirler. Onların gözleri bana, o anda kim olduklarını bildiklerini net olarak söyler. FOTOGRAFO CHINESE, Italy Interviewed by Sebstiano Let's talk about the beginning of your career. Why did u start to do photos? What the feeling between u and your photos… The beginning of my photograph is weird. I never had my own camera until two and half a year ago. I was sent to the fine art school to study painting when i was 12, and I've spent 11 years on learning professional painting until i graduated from my university. There was a weird prejudice in the early Chinese fine art college, which was photography was something too simple to do, and not as noble as paintings. At that time, i also had sort of prejudice on photography, or on the previous tradition of photography without any creation in China. In the next 8 years after my graduation, I didn't become an painter but a commercial video director. I did the job quite good, and became one of the best commercial director in China until 2 years ago. But, doing something very commercial had deeply depressed my desire of creating. I almost had no works to be proud of in the those 8 years. No matter how interesting those goods-selling commercial videos were, they completely had nothing related to those in my dreams. That's why i felt so painful, and was unhappy in my heart. Two and half a year ago, I bought a digital camera for my work, and started to take pictures. This beginning made me never stop shooting. Gradually I've found the self-confidence which had been lost for a long time. Later I gradually gave up my profession as a director, and put myself into the creation of photography. The relationship between my photos and I is to control each other, and conquer each other as well. On one hand, I have to these works as I always have sort of strong impulse to express some frames. Those impulses are so strong that often make me insomniac. I'm so eager to take the pictures, to make those works alive. On the other hand, those works have controlled my emotion as well. When I look at them, I also feel sad, irritated, sometimes even lonely and desperate for these works. Your photos series looks like to have a lot of preparation before the shooting… very research location, costumes and lights. How do you proceed in creating a series? You exactly have in mind the final result before start shooting or you proceed step step… and how many people are in your team? I drew lots of draft paintings before i took pictures. Those images seem already perfect in my mind. Later when i took the pictures, I was only to recover those images. Sometimes I write poems for those works. As photograph, poem is a broken and blurred narrative way to help me find some slight and sensitive feeling. In life, I like thinking and observe very much. I can remember which scenes had ever moved me, which costumes and styles were interesting, which friends could be my models, etc. When a clear theme come into my mind, all the broken memories began to integrate completely. All is clear enough to be taken down. For my photograph, I could make the pros, modify the costumes and wigs, even do the make-up by myself. Team is not that necessary. If someone would like to help me, and play with me, of course I'd love to. Otherwise I could manage to do it myself. Basically, my team is formed by my friends spontaneously, no regular size, sometimes ten or more people, sometimes only two, the model and I. Your work is so modern but in the same time some of your choices (the movements of the models, the colors) are something that can remember the ancient traditions of your country… how do you arrive at this final results? To tell the truth, I never seek such results on purpose. I was glad to hear that you told me my work is modern. But where the modern sense comes from, I have no idea. For those ancient traditional. Chinese things, that might be something in my blood. I love the traditional Chinese things since i was a child. These interests showed up in my works naturally. Did u ever find inspiration from fairy tales or traditional Chinese legends? Always so. Lots themes of my works are related to fairy tales, and traditional Chinese stories. These simple things are full of huge energy. Furthermore, I believe that there's always a kid who is unwilling to grow up inside our heart, not only I am as the photographer, also many people are as viewers. Therefore the childish thing makes it easily to communicate between us. Also, my name comes from a famous Chinese fairy tale. Actually my parents are so childish as well. About the locations. You're choose are always so particular and fantastic. Can u remeber a more special place where you did a serie and why did you choise that place? My favorite location is the weird but beautiful place in my "unforgivable children" series. That's an abandoned theme park. Ten years ago it was a very important theme park in Shanghai. There were all kinds of landscape models from all over the world. Later because of some operator's problems the park closed down, and was abandoned over 10 years. In the huge garden, the great architecture is inclining, the sculpture lost hands even head, the grass covered all the roads. In sum, all is as untrue as dream. Especially those ever prosperous traces, now in the silence after the ruin, have a sense of shocking sadness. Just like some fates in life, there's always deeper loneliness after the joy. Thus, the background of the park has something as splendid but tragical power as the life. You often work on the photos after the shooting. U put on the photos filter, graphics elements and u work on the colors. What tool u use for your effects (computer or anologic ways…)... What the process or the final result... My works are not only photograph works. If it's digital work, besides the former filter, I will work on the colors on computer. Like other manual way of oil paintings, the only difference is the tool -- mouse. If it's black&white film work, I will put on some water - ink effects on the film manually, or use knife to scratch the film, etc. In general, I don't have any taboo, all the means are for the final image result. How do you choise your modeles? They are always professional models or people that can capture your attention or give you something special… All the models in my works are friends in my life. I've never used professional models. Professional model knows too much how to show up his/her beauty, which usually looks unreal. I hate to teach a dull beauty, and prefer to communicate with a real but imperfect person. Everyone has a beautiful aspect, sometimes it needs to be inspired by each other. Most of my models are working on arts. They themselves are artists, and definitely know what I shoot isn't some one's beauty or ridicule, what I need is the lights of humanity on them. Our hearts and souls are very close or much in common. Sometimes they just put on the clothes I designed for them, stand in the scene, and look at me quietly, all are already perfect. Their eyes have already told me clearly they knew who they were in that moment. Second-hand Tang Poem (İkinci El Tang Şiiri) 二手唐诗 1972 Shanghai doğumlu, 1984-1995 Shanghai Huashan Sanat Okulu, Shanghai Üniversitesi Güzel Sanatlar Yüksek Okulu’na giriş, Shanghai Üniversitesi Güzel Sanatlar Yüksek Okulu Grafik Tasarım Bölümü’nden mezuniyet, 1995-2003 Reklam filmi sanat yönetmeni ve direktör olarak işe giriş, 2004- Bağımsız Sanat Kreasyonuna işe giriş, Çin Shanghai’de yaşamakta ve çalışmakta. 1972 Born in Shanghai 1984-1995 Shanghai Huashan Art School Attached High School of Fine Art College of Shanghai University Graduated from Fine Art College of Shanghai University, Major in Graphic Design 1995-2003 Engaged in commercial film as Art director and Director 2004- Engaged in independent Creation of Art Lives and works in Shanghai, China
Maleonn Hakkında
Çeviri (translated by) : Berna AKCAN
www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.
All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.
Use By Author Permission Only.
çocuksu eğlencenin ardında inanılmaz boyutta bir hüzün var tüm çalışmalarında.
farklı bir tarz.
TFSF Onaylı Yarışmalar
Photo Contests Under TFSF Patronage
06 Mart 2009 ZEYTİN DOSTU DERNEĞİ 1.ULUSLARARASI FOTOĞRAF YARIŞMASI "Zeytin ve Zeytinyağı"
www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir. Eserlerin İzinsiz Olarak Kısmen veya Tamamen Kopyalanması ve Kullanılması, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına Göre Suçtur.
All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved. Use By Author Permission Only.
