Fotoğrafla ilgili ilk deneyiminiz neydi?

Ailem bana bir çocuk makinesi vermişti ve kedimin bir sürü fotoğrafını çekmiştim. Sonra, 17 yaşındayken okulda fotoğrafçılığa giriş dersleri aldım. Ailem Madagaskar’a bir seyahat yapmıştı –Halam, Lemur’lar (Madagaskar maymunları) ve primat araştırmacısı Allison Jolly hakkında bir kitap yazıyordu. Bu seyahatte pek çok fotoğraf çektim ve fotoğrafçılığa ilgim o zaman başladı.

İlk makineniz neydi?

İsmini hatırlamıyorum. Plastik ve çok ucuz bir Kodak’tı. Fotoğrafçılıkla daha fazla ilgilenmeye başladığım zaman, büyükbabamın eski Leica makinesini kullanmaya çalıştım ama tüm film rulosu yanmıştı. Böylece bir Nikon FM edindim. Tüm ayarları otomatikten ziyade manueldi. İlk başta çok fotoğraf çıkmadı ama daha hızlı öğreniyordunuz. Şimdi hala Mamiya 645 kullanıyorum ve negatifleri tarıyorum.

Herhangi bir özel okula gittiniz mi?

New Hampshire’da Dartmouth Üniversitesi’nde fotoğrafçılık okudum ve 1999’da Stüdyo Sanatı Fotoğrafçılığı’ndan mezun oldum. 2000’den 2002’ye kadar Benetton’un iletişim araştırma ve geliştirme merkezi olan ve İtalya’da bulunan Fabrica’da fotoğrafçılık bölümünde araştırmacıydım. Bu yaz Bard Üniversitesi’nden Güzel Sanatlar lisansüstü diploması almayı planlıyorum.

Herhangi bir senaryo ile mi, hayalgücünüzle mi, yoksa içinizden gelen bir itici güçle mi (doğaçlama) çalışıyorsunuz?

Her zaman kendime sorarım; önemli olan nedir? Fotoğrafçılığı, hayatı daha iyi sindirebilmek için kullanmak istiyorum.

Hayal gücünüzü fotoğrafa yansıtırken kullandığınız, PhotoShop gibi araçlar var mı?

Stanford Üniversitesi endüstriyel tasarım bölümünde çalışan Rolf Faste, araçların bir projenin sonucuna olduğu kadar, kullanıcılarını da nasıl yönlendirdiklerini anlatır. Photoshop’u iyice öğrendikten sonra Photoshop gerektiren fikirler üretmeye başladım. Alçıdan vücut parçaları gibi özenle hazırlanmış yardımcı şeyler yapardım ve modeller, mekanlar bulup fotoğraflar çekerdim. Sonunda kafaları kesmek veya düzeltmeleri yapmak için PS kullanırdım. Ama esasında fikir, PS’de neler yapmanın mümkün olduğunu öğrenmemle ortaya çıktı. Şimdi daha az PS ve cam aynaların yansımasını kesmek için lazerler, gümüş yüzeyi karartmak için ipek baskı asidi gibi daha manuel yöntemler kullanıyorum.Yeni fikirler yeni araçlara öncülük ediyor, bunlar da farklı fikirlere yol açıyor.

Bugüne dek yaptığınız en iyi işiniz neydi?

Ticari amaçla çekim yapmıyorum o nedenle gerçek işler yapmadım. Bir zamanlar bir arkadaşımın düğününü çekmiştim… Normalde içeri girmenize izin verilmeyeceği durumlarda kamera sayesinde girebiliyorsunuz ve bu, insanlarla konuşmak için de iyi bir bahane.

Son sergilerinizle ilgili biraz bilgi verebilir misiniz?

En son olarak Nisan ayında Seattle’daki James Harris Galerisi’nde video sanatçısı Gary Hill ile bir sergim oldu. Gelecek gösteri, New York merkezi dışında, Bard Üniversitesi’nde bir bitirme tezi gösterisi olacak. Kasım’da Idaho Üniversitesi Prichard Sanat Galerisi’nde bir kişisel gösterim olacak.

Bize tekniğinizi anlatır mısınız?

Her defasında farklıdır. ”Fasılalar” serisindeki havadaki nesneler fotoğraflarında; suyu, sütü ya da kumaşı yakalamak için elektronik flaşlar kullanarak pek çok fotoğraf çektim. Sonra filmi taradım ve görüntüleri PS’de bir araya koydum. Gerçek görünümlü bir bütün fotoğrafı elde etmek için unsurları her zaman aynı ışıklandırma şartları altında çekmek önemlidir. Şu an yansıtıcı yüzeylerle yaptığım iş, yine bir fotoğrafla başlar. Örneğin; Gümüş Portre, kocamın 91 yaşındaki büyükannesinin portresidir. Böylece portreden bir ipek baskım olmuştu. Örtüye mürekkeple baskı yapmak yerine gümüş üstüne (gümüş kaplı pirinç tabakaya) asitle baskı yaptım. Asit gümüşü kararttı ve sonra onu yıkayarak temizledim. Geriye kalan şekil, yalnızca gümüşün üzerindeki karartıydı. Tüm tabaka, şekli de kapsayarak kararmıştı. Kadının yaşlanması ve ölmesi gibi görüntüsü de yaşlanacak ve yok olacak.

Fotoğraflarınıza bakan kişilere kendiniz ve duygularınızla ilgili neler aktarmak istiyorsunuz. Fotoğraf çekme amacınız nedir?

Amaç, gerçek olan bir fikri yapmaktır. Meramını anlatan işler yapmak istiyorum ama izleyicinin benim hissettiğimi hissetmesini ya da benim düşündüğümü düşünmesini istemiyorum. Bir tecrübe yaşamışsam ya da dünyada bir durum görmüşsem bununla ilgili bir fotoğraf yapmak istiyorum ve izleyicinin bu çalışma ile kendi yaşamındaki bir gerçeği ilişkilendirmesini umuyorum.

Bize fotoğraflarınızdaki modellerle ilgili bilgi verir misiniz? Onlarla nasıl çalışırsınız?

Modellerim genellikle arkadaşlarım ya da ailemden kişilerdir. Bir fikir hakkında düşündüğümde bu projeye en uygun kişinin kim olabileceğini düşünürüm. Son zamanlarda sıklıkla bir fikirden emin olamıyorum ve bir aile üyesine model olmasını teklif ediyorum. Eğer proje başarısız olursa onlar aldırmazlar, biz hala bir aileyizdir. En son işlerimde figür yok, izleyici model oluyor. Örneğin; Pistoletto adlı çalışmamda yatakta duran bir silahı çektim. Arkadan aydınlatılmış bir fotoğrafın önüne iki yönlü bir ayna koydum, böylece beyaz yatak parlar fakat yatağın üstündeki alan ayna gibi görüyor. İzleyici aynada, kendi yansıması ile kendisi arasında duran silahı görüyor.

Fotoğrafla uğraşırken yaşadığınız bir hikaye ya da deneyim var mı?

En son hikaye Pistoletto’yu yaparken ortaya çıktı. Kişisel sergim 2 hafta içinde açılacaktı ve zaman kazanmaya çalışıyordum. 4x8 adım ölçüsünde iki yönlü bir ayna plastiğini kamyonda bıraktım. Sonra yağmur yağdı ve kamyon su sızdırdı, ayna harap oldu. Aynayı iki katı fiyatına yeniden sipariş edebilirdim fakat iki haftadır çok endişeliydim. Her gün kusacak gibi hissediyordum çünkü bir şeylerin yanlış gideceğinden korkuyordum. Yaratıcılık hakkında okumuş olduğum, Howard Gardner’ın yazdığı “Akılları değiştirmek” adlı bir kitabı düşünüyordum. Sıkıntılar içinde yaşayan insanların nasıl yaratıcı olduklarını anlatıyordu.- fikirlerin nasıl birbirine geçtiğini bilmemenin zihinsel rahatsızlığı, atletlerin fiziksel rahatsızlığı, gerçek bir risk almanın finansal rahatsızlığı gibi. Bu, rahatsızlık hissetmem ve bu riski almaya karar vermem için bir dersti .

Fotoğraf yaşamınızla ilgili idealleriniz nedir?

Eğer yaşam daha kolay olsaydı daha güzel olurdu ama bu bir masal. Umarım her zaman uğraşacak şeyler bulabilir ve bundan zevk alabilirim. 

What is your first experience in photo?

My parents gave me a kid’s camera and I took a lot of pictures of my cat. Then when I was 17, I took an intro photo class in school. My family took a trip to Madagascar- my aunt was writing a book about Lemurs and the primate researcher Allison Jolly. I took a lot of photos on the trip and that my interest in photography began.

What was your first camera?

I don’t remember the name. It was a Kodak, plastic, very cheap. When I got more excited about Photography I tried to use my grandfather’s old Leica camera, but the whole roll of film came out black. Then I got a Nikon FM. When all the settings are manual rather than automatic, a lot of pictures don’t come out at first, but you learn much faster. Now I still shoot film with a Mamiya 645 and scan the negatives.

Did you go to any special school?

I studied photography at Dartmouth College in the New Hampshire, graduating in 1999 with a Bachelor of Art degree in Studio Art. From 2000-2002 I was a researcher in the photography department at Fabrica, the communication research and development center of Benetton, located in Italy. This summer I am planning to graduate from Bard College with a Masters of Fine Art.

Do you work to some scenario, to your imagination, or that is impulse of your inner?

I am always asking myself, what matters? I want to use photography to chew on the meat of life.

What part of your imagination takes a software tool, like Photoshop?

Rolf Faste, who used to run the industrial design department at Stanford University, talks about how tools shape their user as well as the outcome of a project. After I became familiar with Photoshop, I started to have ideas that required Photoshop. I would make elaborate props like plaster body parts, find models and locations, and take the photos. At the end I would use Photoshop to make adjustments or cut off heads, but the idea actually began from knowing what was possible in Photoshop. Now I am using much less Photoshop and more hands-on manipulations: lasers to cut the reflective coating off of glass mirror, silkscreening acid to create an image of tarnish on silver. New kinds of ideas lead to new tools, which lead to different ideas.

What was the best assignment you ever went on?

I don’t shoot commercially, so I haven’t really done assignments. I photographed a friend’s wedding once… In that case the camera gets you in to places you wouldn’t ordinarily be allowed, and is a good excuse to talk to people.

Can you give us some information about your recent exhibitions?

Most recently I showed in April at James Harris Gallery in Seattle along with video artist Gary Hill. My next show will be a Master’s thesis show at Bard College in upstate NY. In November I will have a solo show at the Prichard Art Gallery of the University of Idaho.

Can you give us information about your technique?

It is different all the time. For the Intervals Series of photos of objects in mid-air, I took multiple photographs using strobe lights to catch the water or milk or fabric in mid-air. Then I scanned the film and put the images together in Photoshop. It is important to always photograph all the elements under the same lighting conditions if you want the ensemble to look real. The work I am doing now with reflective surfaces still begins with a photograph. For example, Silver Portrait is a portrait of my husband’s 91 year-old grandmother. Then I had a silkscreen made from the portrait. Instead of printing ink through the screen, I silk-screened acid onto silver (a silver-plated sheet of brass). The acid tarnished the silver, and then I washed it off. The remaining image is made of only tarnish on silver. As the silver ages, the whole sheet will eventually tarnish, eveloping the image. As the woman ages and dies, her image will also age and disappear.

What do you want to transfer about yourself and your feelings to people looking at your photographs? What is your purpose in taking photographs?

The purpose is to make an idea real. I want to make work that communicates, but I don’t need the viewer to feel what I feel or think what I think. If I have an experience in my life or see a situation in the world, then I make a photo about it, and hope that the viewer will relate to the work through a truth in their own life.

Could you give us some information about your photo work's models? How do you work with them?

The models are almost always my friends or family. When I think about an idea, I think who would be a good fit for the project. Lately I am often unsure of an idea, so I ask a family member to be the model. If the project fails, they don’t mind, we are still family. In my most recent works there are no figures and the viewer becomes the model. For example, in the work called Pistoletto, I took a photograph of a gun lying on a bed. I put a two-way mirror in front of the back-lit photograph, so the white bed shines through, but the area above the bed looks like a mirror. The viewer sees their self in the mirror, with the gun lying between them and their reflection.

Is there one story / experience that stands out in the making of your photography?

The most recent story came along as I was making the Pistoletto piece. My solo show was opening in 2 weeks and I was trying to save time, so I left a 4 x 8 foot piece of two-way mirror plastic in a truck. Then it rained, the truck leaked, and the mirror was destroyed. I was able to re-order the mirror at double the cost, but for two weeks I was so anxious I felt like throwing up every day, because I was afraid that something else would go wrong. I was thinking about a book I had read about creativity, “Changing Minds” by Howard Gardner. He talks about how very creative people are able to seek out and live with discomfort- the intellectual discomfort of not knowing how ideas fit together, the physical discomfort of athletics, the financial discomfort of taking a real risk. It was a lesson for me, to feel discomfort and decide that it IS worth taking this risk.

What are your ideals in your photo life?

It would be nice if life got easier, but I realize that is a myth. I hope I can always find and enjoy the challenge.

Photos on this page were supported in part by:
2005 GAP Grant from Artist Trust
2006 CityArtist grant from the Seattle Mayor's Office of Arts & Cultural
Affairs
2006 Special Projects Grant from 4Culture

 
Röportaj (interview by) : Levent YILDIZ
Çeviri (translated by) : Berna AKCAN 

---

Margot Quan KNIGHT Hakkında

Margot Quan Knght, 1977’de Seattle’da doğdu. Dartmouth Üniversitesi’nde fotoğrafçılık okudu ve 1999’da Summa Cum Laude’den Stüdyo Sanatları diplomasıyla mezun oldu.2000’den 2002’ye kadar Benetton Grup’un İtalya’daki iletişim sanatları araştırma merkezi olan FABRICA’da fotoğrafçı olarak çalıştı. Margot şu sıralar Bard Üniversitesi’nde master adayı.

 

Margot’un fotografik ve video çalışmaları 70’in üstünde uluslararası yayında ve Londra’daki İtalyan Kültür Enstitüsü , Bolzano İtalya’da Ar/ge Kunst Galeri Müzesi ve Paris’deki Pompidou Merkezi gibi  dünya çapında karma sergilerde yer aldı. Şu sıralardaki kişisel gösterileri ; ABD Seattle’daki James Harris Galerisi’nde  “Şimdi ve Orada” , İtalya Turin’deki GAS Sanat Galerisi’nde “Zamanında” ve Şikago’daki Kaliforniya Eyalet Üniversitesi’nde “ Margot Quan Knight”tır. Margot 2005 ‘de Verona Modern ve Çağdaş Sanat Fuarı’nda ilk ödülü olan “İl Premio Aletti” ‘yi aldı.2006’da çalışması Aperture Vakfı Kış Portfolyosuna seçildi.

 

Margot Seattle’da yaşamakta ve çalışmaktadır. İtalya Turin’de GAS, Seattle’da James Harris Galeri ve Washington DC’de Randall Scott Galeri tarafından temsil edilmektedir.

 

http://www.margotknight.com/margot.html

Margot Quan Knight was born in Seattle in 1977. She studied photography at Dartmouth College, graduating Summa Cum Laude in 1999 with a BA in Studio Art. From 2000- 2002 she was a sponsored photographer at FABRICA, the communication arts research center of the Benetton Group, located in Italy. Margot is currently an MFA candidate at Bard College.
 

Margot’s photographic and video work has been featured in over 70 international publications and included in group exhibitions around the world, including shows at the Italian Cultural Institute in London, the Ar/ge Kunst Galleria Museo of Bolzano, Italy, and the Centre Pompidou in Paris. Recent solo shows include “Now and There” at James Harris Gallery in Seattle, USA, “On Time” at GAS Art Gallery in Turin, Italy, and “Margot Quan Knight” at California State University at Chico. In 2005 Margot received first prize, “Il Premio Aletti,” at the Modern and Contemporary Art Fair of Verona. In 2006 her work was selected as the Aperture Foundation’s Winter Portfolio Pick.

Margot lives and works in Seattle. She is represented by GAS Art Gallery in Turin, Italy, by James Harris Gallery in Seattle, and by Randall Scott Gallery in Washington DC.

Use By Author Permission Only.