Bize kendiniz ve sanat yolculuğunuzla ilgili biraz bilgi verebilir misiniz? Bir sanatçı olabileceğinizi ilk defa ne zaman anladınız?

Öncelikle, kendimi bir sanatçı olarak düşünmüyorum. Fotoğrafçılığa olan ilgimin, yalnızca dünyanın bize gösterdiği ve sunduğu büyük-küçük harikalara açılmanın, onlardan bir şeyler öğrenmenin ve onları takdir etmenin bir yolu olduğunu düşünüyorum. Neticede bizler hepimiz, zamanı ve içinde yaşadığımız mekanı öğrenmek ve bundan zevk almak için buradayız. Eğer bu bazılarımızı sanatçı yapıyorsa… Bilemiyorum. Eğer ortada bir amaç varsa bu belki insanlık derecemizi yükseltmek içindir. Yani ben bir sanatçı değilim sadece olabildiğim kadar insan olmaya çalışıyorum.

İlk makineniz neydi?

İlk makinem babamın bana çok küçükken verdiği analog bir Smena idi. Bu kameram hala duruyor ve çalışır halde.

Bize biraz şehir yaşamınız ve detayları hakkında bilgi verebilir misiniz? Değişik ve pek çok sehri ziyaret etmeyi seviyorsunuz,  ışıkları ve caddeleri takip ediyorsunuz. Neden?

Benim şehir hayatım… Bu, cevaplaması zor bir soru. 12 yıl kadar evvel Cluj-Napoca’ya taşındım. İlk başlarda pek sevmedim ve son zamanlarda fotoğraflarını çekmeye başladım. Gerçekten büyük bir şehir. Sessizlik yüklü ve eski evler, eski arka bahçeler gibi pek çok gizli kalmış köşeleri var. Fırsat bulduğumda casusçuluk oynamaya bayılıyorum. 


Başka şehirleri ziyaret etmek, ülkemin sözümona kusurları yerine güzelliklerini dünyaya göstermeliyim diye karar verdiğim geçen yıl edindiğim bir alışkanlık. Romanya’yı belgelemek gibi bir misyon edindim. Hala bunun üstünde çalışıyorum.  Işık benim için bir meydan okuma, renkler biraz saplantı. Onlara tutkunum. Sokaklardaki renkler ve ışıklarla çalışmak bilinçli bir amaçtan daha çok içgüdüsel bir yaklaşım. Kendiliğinden yaptığım bir seçim.

Hangi sanatçıları beğeniyorsunuz? Size kim ilham verir?

Favori bir sanatçım yok. Bir zamanlar Man Ray’ı beğenirdim ama hiç onun gibi fotoğraflar çekmedim. Bir zamanlar da naïf sanatını (doğal bir plastik sanat yeteneğine sahip sanatçılar tarafından yaratılan resim sanatı) sevmiştim ama resim çizemem. İlhamımı, acil ve geçici ilgilerim ve tercihlerimin dışında tutmaya çalışıyorum.

Bize biraz tekniğinizle ilgili bilgi verir misiniz? Bu tekniği nasıl keşfettiniz ve sırrınız nedir?

Her fotoğrafa ayrı bir muamele gerekir. Çoğu işlem gerektirmez. Çoğunlukla tüm hususları görmeye çalışırım ve Photoshop’ta herhangi bir değişiklik yapmadığım zaman daha memnun olurum. Bazen bir görüntü beni farklı yerlere götürür ve bundan bir hikaye yaratma ihtiyacı hissederim. Böyle zamanlarda diğer görüntülerden unsurlar eklemeyi ve Photoshop’u yoğun olarak kullanırım. Ama bu sık olmaz, Bu konuda bir “sırrımın” olduğunu söyleyemem. Sır, belki gerçeği, bir sahnenin içsel anlamını ya da yüzünü vizörden bakarak görebilmektir.

Size göre dijital fotoğrafın avantaj ve dezavantajları nelerdir?

Dijital kameraları seviyorum ve tercih ediyorum çünkü onlar bana fotoğrafı anında görebilme imkanı tanıyor. Beklemenin verdiği bir haz olmasına rağmen baskıları beklemekten her zaman nefret ederim. DSLR teknolojinin müthiş olduğunu düşünüyorum çünkü günün (ve gecenin) her anında flaş kullanmadan (flaş kullanmayı kesinlikle sevmiyorum)  fotoğraf çekebiliyorum.


Çok miktarda kare çekebilme imkanı da çok iyi. Smena kullanırken haftada 3-4 film rulosu almak büyük sorundu, banyo ve baskıyı saymıyorum bile. Dijital, tüm bu yönlerden kolaylık sağladı. Dezavantaj olarak; artık herkes fotoğraf çekebiliyor ve bu da görüntü enflasyonu yaratıyor. Profesyonel olmak daha zor hale geliyor. Film ile elde edilen renkler asla dslr ya da Photoshop’la elde edilemeyecek, en azından benim düşüncelerim bunlar.

Sanatınıza bakan kişilere kendiniz ve duygularınızla ilgili ne aktarmak istiyorsunuz? Fotoğrafçılık sizin için ne ifade ediyor?

Fotoğrafçılık bu dünyanın özünü daha iyi anlayabilmek ve hissedebilmek için,  fotoğrafçı ve izleyici için bir araç olmalı. Bu öz, güzellik olmalı. Bu güzellik tüm kederlerin, tüm ihtiyaçların ve tüm ölümlülüğün üstünde olmalı. Sonuçta sanatın her şeklinin maksadı, ferahlık sunmak ve insanların içindeki insanlığı artırmaktır. Fotoğrafçılık bir sanat formu olma eğilimindedir.

İzleyicilerin benim gördüklerimi görmelerini istemem, bu büyük bir hata olurdu. Ben sadece onların, benim o fotoğrafı çekerken, fotoğraflarım vasıtasıyla o hikayeyi yaratırken gördüğüm ve hissettiğim güzellikleri daha fazla görmelerini ve daha fazla anlam çıkarmalarını isterim. Ben sadece bir aracım. Aracılık ederim.

Uzmanlaşmak ne kadar önemli?

Öğrenmek çok önemli. Kesin bir şey var ki öğrenmek uzmanlaşmayı getirir. Teknik açıdan konuşursak daha iyi fotoğraflar çekmek için usulünü bilmek çok faydalıdır. Ama ben belirli bir tekniği ya da işlemi kullanıyor değilim. Pek çok “üretilmiş görüntüler” gördüm ama bunlar büyük seriler haline geldiklerinde tabii ki yapan için  (sanatsal kimlik, ün belki yetenek ya da sadece sosyal statü için) çok önemli bir “tek kişilik marka” olarak sonuçlanırlar. Ama halk için sıkıcı hatta zarar verici olabilirler. İnsanlar kendilerine, sanatçının onlarla paylaştığı anlamlar ve duygularla ilişkili bir ruh olmaktan öte bir müşteri gibi davranılmasını istemiyorlar.

Dijital fotoğrafın geleceği ile ilgili ne düşünüyorsunuz?

Arkadaşlarımdan biri bana, eğer gelecekte biz gözün yerine yerleştirilebilecek bir kamera icat edilirse onu ilk kullanan kişi olacağını söylemişti. Bu bir şakaydı. Ama burada önemli bir nokta var; teknoloji gitgide daha inanılmaz oluyor. Bunun nereye kadar gidebileceğini söyleyemiyorum. Sadece daha kötüye değil daha iyiye gitmesini umuyorum.

Fotoğrafla ilgili gelecek planlarınız nedir?

Daha önce de belirttiğim gibi benim şu anki önceliğim, ülkemle ilgili bir belgesel yapmak. İkincisi bu güzel dünyayı belgelemek.

Somut bir projem yok. Sadece bu dünyanın bana sunduğu ve paylaştığı görüntüleri alabilmek ve etrafımla paylaşabilmek için gözlerimi ve ruhumu açık tutuyorum.

Röportaj (interview by) : Levent YILDIZ
Çeviri (translated by) : Berna AKCAN

 

Can you give us some brief information about yourself and your journey of art? When did you first realized you were going to become a artist?

First of all, I don't consider myself an artist. I think that my interest upon the photography is just a way of being open to the big/little wonders that world has to show and offer, and to learn from them, to appreciate them. After all, we are all being put here to know and enjoy the time and place we're living in. If doing that makes an artist of some of us... I don't know. Maybe the purpose, if there's one, it's to increase our degree of humanity. So I am not an artist; I'm just trying to be as human as I can.

What was your first camera?

My first camera was an analogue Smena, which my father offered to me when I was still very young. I still have that camera, and it still works.

Can you give us some information about your city life and details? You like to visit different and so much cities and you follow the lights and colors in the streets? Why?

My city life... That's a hard question to answer to. I moved to Cluj-Napoca about... twelve years ago. İ didn't like it at first, and I only began to take photographs of it recently. It's a great city, in fact. It has a load of quiet and hidden corners; old houses and old backyards... I like to play the little “spy” when I get the chance.

Visiting other different cities became a habit during the last year, when I've decided that I should present my country to the world, by its beauty, not by its so-called faults.  I took upon me a sort of “documenting Romania” mission. I'm still working on it.

Light is a challenge for me, colors are a little obsession. I'm hooked by them. It's a question of instinctive approach, more than a conscious purpose, in working with light and colors in the streets. It’s a choice I'm making spontaneously, if you prefer.

What artists do you like? Who inspires you?

I don't have a favorite artist. There was a time when I loved Man Ray, but I'd never take his kind of pictures. There was also a time when I loved art naïf, but I cannot draw, nor paint, and I'd rarely transform a photograph into something different, at least that the photograph recommend itself in such way.

I try to keep my inspiration outside my immediate and temporary interests or preferences.

Can you give us some information about your technique shortly? How did you discover this technique and what's your secret?

Each photograph asks for its own treatment. The most of them don't need a treatment at all. I'm usually trying to see all that matters, and I'm very pleased when I don't have to modify anything in Photoshop. Sometimes, though, a certain image takes me further, and I need to create a “story” from it. That's when I add elements from other images, and use Photoshop heavily. But this is not happening very often, and I couldn't say if I have a “secret” on this matter. The secret is, maybe, to see the “truth”, the “inner meaning” of a scene, or of a face, starting right through the viewfinder.

According to you, are there any advantages and disadvantages with digital photography’s?

I like and prefer digital cameras because they allow one to see the photograph instantly, and to choose either it's a keeper or not. I always hated to wait for the prints “verdict”, although there was some “pleasure of anticipation” involved. I also think that dslr technology is great, because I can take pictures about any time of the day (and night!), with the appropriate settings, without using the flash (I certainly don't like flash).


The possibility of taking a huge amount of frames is also great. When I was using Smena, buying 3-4 film-roles in a week was a pretty big problem, not to mention the developing and printing of the pictures. Digital makes all these aspects easier; pure and simple. As for the disadvantages... everybody can take pictures nowadays, it's an inflation of images, becoming a Pro is getting harder and harder and... colors rendered by film will never be rendered by a dslr, nor by Photoshop, at least that's what I think.

What do you want to transfer about yourself and your feelings to people looking at your arts? What does photography mean to you?

Photography should be a tool, to the photographer and the viewer as well, to feel and understand better the essence of this world; this essence would be Beauty. That Beauty that transcends all grief, all need, all mortality. This is, after all, the purpose of every form of art, to offer relief and to increase the humanity in people, and photography tends to be a form of art.

I don't want the viewers to see what I saw, that would be a big mistake. I just want them to open themselves, in order to see more beauty, to feel and acknowledge more meanings that I saw and felt as I was taking that photograph / making that story out of my photographs. I am just a tool myself. I mediate.

How important is it to specialize?

It is very important to learn. From a certain point, “to learn” becomes “to specialize”. It's very useful to know-how to take better pictures, technically speaking. But I'm not for the specialization as in “using a certain technique / treatment”. I saw great made-off images, but when they become a huge series, they end up by being a one-man-brand, which is, of course, great for the author (in terms of artistic identity, fame, maybe genius, or maybe just social status), but can be boring or even damaging for the public. The public should not be treated as a consumer, but rather as a related spirit, that will make its own meanings and feelings from the images that the author is sharing to him.

What do you think about digital photography’s future?

One of my friends told me once that if, in the future, they'll invent a camera that can replace one eye, he thinks that I will be the first to use it. That was a joke. But there was a point in that – technology is getting more and more incredible. I couldn't say how far this will go. I just hope it to be for the better, not for the worse.

What are your next projects on photography?

My continuous priority is, as I've said before, to document about my country. The second would be to document about, and for this wonderful world.

I don't have any concrete projects. I'm just keeping my eyes and soul opened, in order to take those images that world is offering to me, and to share them around.

Maria-Mihaela SÂRBU Hakkında

1978 Blaj, Romanya doğumlu. Babes-Bolyai Üniversitesi edebiyat mezunu, karşılaştırmalı edebiyatta master yaptı.

Fotoğrafçılığa 9 yaşındayken, babası ona bir Smena verdiğinde başladı. 2000’lerin başlarında küçük bir fotoğraf stüdyosunda rötuşçu olarak çalışırken Photoshop ile tanıştı. 2005’den beri reklam metni yazarı olarak çalışmakta.

Ağustos 2007’den beri (kocasından hediye olarak aldığından beri) bir Nikon D40x’e sahip. Sanki vücudunun bir parçasıymış gibi her zaman bu makineyi beraberinde taşır. Uzun zamandır dünyayı çerçeveler içinden görmekte.

İletişim bilgileri:

mishu_vs@yahoo.co.uk

michele1105@gmail.com

Born on 1978, in Blaj, Romania.

Graduate of the University Babes-Bolyai, Cluj-Napoca; specialized in Letters.

Master on Comparative Litterature.

Made friends with Photography at 9, when she received a Smena from her father. In the early 2000, she made friends with Photoshop too, by working as a retoucher in a small photo studio. Since 2005, she works as a copywriter.

Owner of a Nikon D40x since August 2007 (received as a birthday present from her husband). She always wears this camera on her, as it would be some sort of physical extension of her being. For a long time now, she doesn't see the world otherwise but in frames.

Contacts:

mishu_vs@yahoo.co.uk

michele1105@gmail.com

Use By Author Permission Only.