e-Panel
21 Şubat Uluslararası
Çocukluk Çağı Kanser Günü
Fotoğrafları büyük ebatta izlemek için lüfen üzerine tık’layınız.
Please click on photos for viewing large size.
Her İmge Çektiğinize Değsin
1973 Noel’i, kar yağmadığına fazlasıyla eminim. Bu bana ilk fotoğraf makinemin verildiği yıldı ve eğer kar yağmış olsaydı, onun fotoğrafını çekmiş olacağıma eminim. Ben 8 ve ağabeyim de 9 yaşındaydı ve ikimize de hediye olarak birbirinin aynı fotoğraf makineleri verilmişti. Kömür karası ve petrol mavisi renklerde- kaygan ucuz plastiktendi, yanlışlıkla düşürdüğümüzde, parçalanmış ve tekrar yapıştırılamamıştı. Fotoğraf makinesinin yanında bir de sarı kutusunda bir makara Kodak film de verilmişti. Babam, elimizdeki filmi Noel’i izleyen günde tüketeceğimizden endişelendi ve bize; “ her imge çektiğinize değsin” dedi. Deklanşöre basacağımız her zaman bu sözlerini tekrarladı ve sanırım bu o kadar içime işlemiş ki o zamandan beri bu öğüdün arkasından giderim.
Büyük ihtimalle bugünkü işlerimin neden böyle olduğunun sebebi budur. Çekilenlerin hepsinin sergilenebileceği kadrajlar olması gerektiği düşüncesi ile çalışıyorum. Tüm film görülebilir. Her karenin altında yer alan numaralardan da anlaşılabileceği gibi tüm kareler ardarda çekilmiştir. Belki de bilinçaltımdan babama, tek bir kareyi bile boşa harcamadığımı kanıtlamaya çalışıyorumdur.
Tüm fotoğraflarım,
Her karenin ardarda çekilmesi gerektiği takıntısı yüzünden, her çalışmanın tamamlanması aylar sürer. Olay olup bittikten sonra biraya getirip yapıştırarak veya Photoshop hilesi ile değil. Eğer bir yanlış yaparsam veya başka bir kare çekmişsem, yeni bir filme baştan başlarım.
Çalışmalar, gerçek seyahatlerin kayıtları, şehrin duyulmayan seslerini hayata geçiren, kasabadaki saatlerce yürüyüş veya bisiklet gezintilerinin görsel kalıntılarıdır.
Make Every Picture Count
Christmas 1973- I’m pretty sure it didn’t snow. This was the year I was given my first camera and if it had snowed, I’m certain I would have taken a picture of it. I was 8 and my brother was 9 and we were both given identical cameras as a present. They were coal black and petrol blue – the kind of cheap oily plastic that wouldn’t glue back together when we eventually dropped them and they cracked. We were also given a roll of film in a Kodak yellow packet. My dad, worried that we would run out of film by boxing day, gave us a piece of advice; “make every picture count.” He would repeat this mantra every time we were about to release the shutter and I think it became so deeply ingrained that I’ve been following his advice ever since.
That’s probably why my work looks like it does today. I’ve arrived at a way of working where I put every frame on display. The entire film is visible. The numbers underneath each frame show that each picture is taken consecutively. Perhaps subconsciously I’m trying to prove to my dad that I haven’t wasted a single shot.
My pictures are painstakingly created frame by frame on 35mm film. I get the whole film developed, scan it, then piece the final image together on the computer, making a large contact sheet. It's only when the completed film strips are laid out side by side in the contact sheets that the final image appear.
Each work usually takes months to complete, as each frame is obsessively taken in sequence. No pasting together after the event, no cheating in Photoshop!
If I make a mistake or take a frame out of place I start the film again from the beginning.
The works are all records of real journeys, the visual remnants of hours walking or cycling round town, bringing to life the unheard voices of the city.
Portakal ve Limonlar
Orange and Lemons
Bu projeye Eylül 2004’te başladım ve 2005 Şubat’ında bitirinceye dek yaşamımın neredeyse hepsini ele geçirdi.
Tekerlemedeki Londra temasına uygun olarak tüm sokaklar Büyük Londra içerisinden seçilmiştir. Tüm çekimler çalışma haftasında, çoğunlukla öğle yemeği ve sabah erken saatlerde yapılmıştır.
Çoğu yere bisikletle gittim. Saatler geri alınmadan evvel akşamları A1000’in pedallarını kasabaya kadar evirerek gün ışığından yararlanabildim. (çoğu zaman solan ışığa karşı yarışmak zorundaydım)
Kış geldiğinde sabah erken saatlerde sınırlıydım, işe gitmeden önce 30 millik bir sürüş için çoğunlukla 6 veya 6:30 ‘da yola çıkıyordum. Bu, benim Kuzey batı yönündeki sokakları seçmeye eğilimimi açıklıyor. 6 ay boyunca yatmadan evvel okuduğum A-Z’den pek çok sokak seçtim. Bazı sokakları orada doğduğum, orada yaşadığım gibi kişisel nedenlerden dolayı seçtim.
I started this project in September 2004 and it pretty much took over my life until I finished it at the beginning of February 2005.
In keeping with the London theme of the nursery rhyme all the streets are within Greater London. All the shots were taken during the working week, which mostly meant lunchtimes and early mornings.
I went most places by bike. Before the clocks went back I could make use of the light evenings, although many times I had to ‘race, race against the dying of the light,’ cycling up the A1000 to Barnet.
When winter came I was limited to early mornings, often setting off about 6 or 6.30am for a
Güneşin Etrafında Bir Kez
Once Round The Sun
Kiefer Sutherland’I sorumlu tutuyorum. TV programı 24’teki Jack Bauer olarak, dünyayı (aslında Amerika’yı) teröristlerin bir çeşit saldırısından kurtarmak için sadece 24 saati vardır, ve her biri bir saat süren 24 bölümün her birinde onun her dakikasını izleriz. Eşim ve ben, onu izleyebilmek için elimizde ne iş varsa onu izlemek için bırakırız, ve bu 24 saat içinde bir ara aklıma bir fikir geldi. Tüm bir gün boyunca süren, muhtemelen 24 olarak adlandıracağım fotografik bir çalışma yapabilirdim. Her saat için bir tane hazırlanmış, 24 fotoğraf. Fotoğraflar zamanın akıp gittiğini gösterebilecekti çünkü bunlar saatlerin imgeleri olacaktı, her saat için farklı bir saat. Elbette bu uykusuz bir gün demekti!
Dıjital yerine filmle çalışma nedenlerimden biri, filmi olayların ardışık bir kaydı olarak düşündüğüm içindir. Çalışma her defasında bir kare ile oluşur, sonuçta bitmiş film hem sanat eseridir hem de sanat eserinin yapılışını kaydetmektir.
Ne yazık ki fikrin hücreleri zihnimde hızla gelişti. Eğer tüm bir günü fotoğraflayacaktıysam, bu hangi gün olmalıydı? Yaz mı olmalıydı, kış mı? Sonunda fikrin tüm gücüyle ortaya konabilmesi için, bir günden fazla bir süreyi fotoğraflamam gerektiğini farkettim. Bu şekilde sadece bir günün değil, bir yılın geçişi kaydedilebilirdi. Her gündönümü ve her ekinoks için birer kareden en az dört film çekmem gerektiği fikrine ulaştım. Böylelikle tüm yıl boyunca med ceziri görebilecektim. Yılın başlangıcındaki beşinci gün dönümü, bir yılın döngüsünü ve geceyarısı çekilen bir 25. fotoğraf da gün döngüsünü tamamlayabilecekti. Eskizlerimde kıştan, yaza doğru gittikçe azalan küçük bir ışık düşünmüştüm. Bizim güneşin etrafında ışıktan bir mücevhercesine yolculuğunun imgesi; herkesin kabul edeceği gibi Ingiliz Yaz Dönemi nedeniyle biraz eğri büğrü bir mücevher de olsa, yine de bir mücevher...
Pekala hangi saatler? Birkaç haftamı, Londra’da uygun saatleri bulabilmek için bisikletle dolaşarak geçirdim. Bunu elimde, bazıları Wembley, Harrow ve hatta yaşadığım Northwood kadar alakasız yerlerde 40’tan fazla saatin olduğu bir liste ile bitirdim. Bazı saatler sadece gündüz vakti çekilecekken, bazıları da geceleri ışıklandırmalar ile iyi görünmeliydi. Bazıları gün ışığının tam bitiminde, hem gece hem gündüz iyi görünmeliydi. Zorlukla listeyi sizin burada gördüğünüz oniki saate indirdim. Oniki saat 24’e göre daha hoş bir simetri yaratıyordu, sabah (a.m.) 1’in aynalama ile akşam (p.m.) 11 gibi görünmesi, gün içindeki simetrinin yıl içinde tekrarlanması vb. gibi. Kesinleştirdiğim saatlerin neredeyse tümü, çalıştığım 80 Strand’a yakın mesafedeydi. Arada sırada ısınabilme, güç toplayabilmek için kestirmeyi veya bir kahve içebilmeyi (ve tuvaleti kullanabilmeyi) düşünüyordum.
I blame Kiefer Sutherland. As Jack Bauer in the TV show 24, he has 24 hours to save the world (well, America, actually) from some sort of terrorist atrocity, and in 24 episodes, each one hour long, we are shown every minute of his day. My wife and I gave up a whole day of our lives to watch him, and sometime during that 24 hours I had an idea. I’d do a photographic piece, probably called 24, which would last a whole day. 24 photos, one every hour. The photos would show time passing because they would be pictures of clocks, a different clock for each hour. Of course it would mean a day without sleep!
Part of the reason that I work with film rather than digitally is because I like the idea of film as a record of a sequence of events. The work builds up one frame at a time, so the final film is both the artwork and the record of making the artwork.
Unfortunately for me the spore of an idea quickly mushroomed in my mind. If I was going to photograph a whole day, which day should it be? Should it be in summer or winter? Soon I realised that to reveal the idea’s full potential, I would have to photograph more than one day. That way it would record not just a day, but the passing of the year. I couldn’t escape the pursuing logic that I would have to take at least four films, one at each solstice and one at each equinox. That way I’d see the ebb and flow of daylight throughout the year. A fifth solstice at the beginning of the next year would complete the year’s cycle, and a 25th photo at midnight would complete the day’s cycle. In my sketches I could see a small spot of light in winter broadening out towards summer, then shrinking again. A picture of our journey around the sun as a diamond of light, admittedly a slightly skewed diamond due to British Summer Time, but a diamond nonetheless.
So which clocks? I spent a few weeks cycling around London looking for suitable clocks. I ended up with a long list of more than 40 clocks, some as far out as Wembley, Harrow, and even Northwood where I lIve. Some clocks only had to look good illuminated at night, while some were only going to be shot during the day. Some on the cusp of daylight, would have to look good both day and night. With difficulty I whittled the list down to the twelve clocks you see here. Twelve clocks, rather than 24, produces a nice symmetry, 1 am mirroring 11 pm etc; the symmetry in the day echoing the symmetry in the year. Nearly all the clocks I settled on are within a short distance from 80 Strand, where I work. I hoped I’d be able to pop in occasionally to warm up, have a power nap or a coffee (and to use the loo!)
Küçük Yeşil Adam
Little Green Men
Bir sanatçı için kendini sanatıyla ortaya koymak en iyi hissettiren şey.Portakallar ve Limonlar için millerce yol katettim, Güneşin Etrafında Bir Kez için saatler harcadım ama bu kısım için yaşamımı çizgilere adadım.Ve bahsettiğim çizgi, yolun ortasındaki nokta nokta boyanmış beyaz çizgilerdir!
Bu resim için bisiklete binerken yolda gördüğüm boyanmış harfler bana ilham kaynağı oldu. Tabii ki hareket eden bir araçtan yol işaretlerini gözlemlemekle yolun ortasında durup onları fotoğraflamak arasında ince bir fark var. Eğer bu, sokakta dans etmekse ben kesinlikle hareketli dans yapıyordum
Eminim 60’lı yıllarda şarkı söylerken Marta ve Vandella’nın akıllarında daha toplumsal bir hareket vardı. Onlar muhtemelen, gelen otobüslerin etrafında sekerek hareket ettiğim için yapmak zorunda olduğum tek başıma dönüşlerimden ziyade, sayılarının çokluğu ile trafiği durduracak eğlence düşkünü bir kitleyi öngörmüşlerdi, , Dans hareketlerim çoğunlukla hızlı yan baş hareketleri ve şimşek hızında ayak hamlelerini içeriyordu.
Allahtan elimde trafiği sakinleştirici taşınabilir aletim vardı (başka bir deyişle bir IKEA taburesi).Bu faydalı ekipman bir fotoğraf çekiminden kalmıştı ve bana çok iyi hizmet etmişti. Onu akan trafikten bir kaç metre aşağıya yerleştirdim ve eger bana doğru gürleyerek gelen araçları gercekten durduramazsa en azından kontraplağın çelik üzerinde ve asfaltta çıkartacağı tangırtı, yoldan kaçmam için bana bir kaç saniye kazandıracaktı.
Neyse ki tabureme sadece bir kaç çekimde ihtiyaç oldu, küçük bir araştırmayla sakin çıkmaz sokakta ve kullanılan tek yönlü yolların aşağısında ihtiyacım olan harflerin çoğunu bulabildim. En tehlikeli harfler; Haymarket’in altındaki Picadilly yönünü gösteren levhadaki “D” ve üst St. Martin yolundaki Long Acre işaretindeki “G” idi. Dikkatle hareketlerimin provasını yaptım. Emniyetli kaldırımdan trafiğin başlamasını ve durmasını ölçmeye çok zaman harcadım. Adım atmaya hazır hissettigimde hızla koştum. Tabureyi yere koydum, kamerayı kaldırdım. Çektim. Parmak uçlarımda yarım bir dönüşle partnerimi bacağımla aldım ve kaldırımın kenarına atladım.
Yavaş, yavaş, hızlı, hızlı, yavaş. Eğer sokak fotoğrafları çekmek, geveze tekno’nun dakikada 200 ritimi gibi hızlı ve hırslı ise, küçük yeşil adamları fotoğraflamak bir okul diskosunun son dansı gibi acı verici şekilde yavaş. Ikea taburem bir kez daha vazgeçilmezdi. Bu kez dört ayaklı dans partnerim bana iki buçuk feet yükseklik sağladı. Eğer tabure üzerinde dursaydım neredeyse yürüyen adamla ayak seviyesine kadar yakın olabilecektim. Kaldırımda ve akan hızlı araçların uzağında olmakla iyi hissetmeliydim ama yolun ortasında durmakdan daha güvenli hissetmedim. Yüksekliklerle aram hiç bir zaman iyi olmadı ve maalesef başdönmem bu orta yükseklikte bile faaliyete geçiyor. Eğer rock’ın en parlak devrinde moda kurbanı olsaydım iki inçlik topuklar başımı döndürmeye yeterdi. Dans etmek sorun değildi.
Taburemin üstünde, kaldırımın bir kaç feet yukarısında tehlikeli biçimde sallandığım için kendimi makine olmayan elimle trafik lambasına tutunarak sabitledim. Odaklanmak hüner istiyordu. Diğeri vizöre yapışmış kapalı tek bir gözle şükür ki karşıdan karşıya geçen yayaların olası garip bakışlarını aklıma getirmiyordum. Onların, işaretleri görmelerini engellediğim için bir katliama sebep olmamayı umuyordum. En azından ayaklarımın altında bir çarpma sesi duymadım.
Çekimimi yapmadan önce ışığın iki-üç kez değişmesini bekledim. Odağı kontrol ettim. Kadrajımı kontrol ettim. Pozlamayı kontrol ettim. Yeniden odaklandım. Yeniden kadraj oluşturdum. Işıklar sessizce yeşilden kırmızıya, kırmızıya , yeşile geçti. Yeşile...Tıklama örtücüye gitti. Ritimin kölesi olan insanlar ve arabalar , kısıtlı zamanda tango yaptılar. Dur, git, dur, git. Çek. Çürük tüneğimde öne geri sallandığım için bir ezgi kafamın içinde çalıyordu.
“Salınıyor sallanıyor ve plaklar çalıyor
Ve caddelerde dansediyor”
I feel it’s good for an artist to put himself out for his art. For Oranges and Lemons I put in the miles, for Once around the Sun I put in the hours, but for this piece I put my very life on the line. And the line I’m talking about is the dotted white line painted in the middle of the road!
I probably had my inspiration for this picture seeing all the letters painted on the road while I was cycling. Of course there is a subtle difference between observing road markings from a moving vehicle and standing in the middle of the road to photograph them. If this was dancing in the street, then I was definitely performing the quickstep!
I’m sure Martha and the Vandellas had a more communal activity in mind when they were singing the song in the sixties. They probably envisaged a mass of revellers, their weight of numbers bringing the traffic to a standstill, rather than the solitary gyrations I had to enact, as I waltzed around the oncoming buses. My dance moves mostly consisted of lots of quick side to side head movements and some lightning fast footwork.
Luckily I often had on hand my own portable traffic calming apparatus, otherwise know as an Ikea stool. I inherited this useful piece of equipment from a photoshoot for a book, and it has served me well. Placed a few metres down the traffic flow I felt that if it didn’t actually stop the vehicles that were thundering towards me, at least the clatter of plywood on steel and Tarmac would give me a few seconds to dive out of the way.
Thankfully I actually only had to employ my stool for a few shots; with a bit of research I was able to find most of the letters I needed in quiet cul-de-sacs and under used one way streets. The really dangerous letters are the D from a direction sign to Piccadilly at the bottom of the Haymarket and a G from a sign to Long Acre in Upper St. Martin’s Lane. I rehearsed my moves carefully. I spent a long while gauging the stop start of the traffic from the safety of the pavement. Then when I felt I could fall in step, I made my dash. Stool down, camera up. Click. Then a half pirouette, and taking my partner by the leg, a skip and a jump back to the kerb.
Slow, slow, quick, quick, slow. If taking the pictures of the street was fast and furious, like 200 beats per minute gabber techno, photographing the little green men was as painfully slow as the last dance of a school disco. Once more my Ikea stool was indispensable. This time my four legged dance partner providing me with and extra two and a half feet of height. If I stood on the stool I could get nearly foot level with the walking men. It ought to have feel good, being on the pavement and well out of the path of speeding vehicles, however I didn’t feel much safer than I did standing in the middle of the road. I’ve never been very good with heights, and unfortunately my vertigo kicks in even at this moderate elevation. I’m sure that if I had been a fashion victim in the heyday of glam rock, a mere two inches of stack heels would have been enough to send my head spinning. Dancing would have been out of the question.
Wobbling precariously on my stool a few feet above the pavement, I steadied myself by hanging on to the traffic light with my non camera hand. Focusing was tricky. With one eye shut, and the other glued to the viewfinder I was thankfully oblivious to any strange looks I might have got from any crossing pedestrians. I hoped I wasn’t causing carnage as I blocked their view of the signals. At least I couldn’t hear the sound of a pile up below my feet.
I always had to let the light sequence run two or three times before I was ready to take my shot. Check the focus. Check my framing. Check the exposure. Re-focus. Re-frame... The lights pulsed to a silent beat, green to red, to green to red. To green. Click went my shutter. People and cars, becoming slaves to the rhythm, danced out a tango in strict time. Stop, go, stop, go. Click. As I rocked back and forth on my rickety perch a tune played in my head;
“Swinging, swaying, and records playing,
And dancing in the street.”
Yeni Hayat
New Life
Bu görseli Haç’ın Halleri’ni konu alan sanat dizisinin bir parçası olarak yaptım. Sanat eserlerinin tümü Northwood’da yaşayan sanatçılar tarafından yapılmış ve bu yıl Paskalya döneminde yerel halkın gösterimine sunulmuştu.
Benim yapıtım, yaşadığım yerdeki caddede yer alan bir ağacın rol aldığı “İsa soyuldu” durumunu tema alıyor. Kaldırımda bir sandalyeye oturup ağacın dallarının yakın çekimlerini yaptığım sırada oluşturduğum görüntüden, komşularım hem hoşlandı hem de hoşlanmadı.
Çalışma, Paskalya ruhunun dönüştürülmesi yolunda bir meditasyon, ve bu şekilde Kış’ın geçici olarak yitmesinden sonra, Bahar’ın yeni hayat bulması tekrarlanıyor. Matthew 25 v36’den aldığım alıntı ibare de bizleri başkalarına yardım etmeye, açları doyurmaya, hastalara bakmaya, yabancılara mısafirperver olup ihtiyacı olanları giydirmeye çağırıyor.
I did this picture as part of a series of artworks based on the Stations of the Cross. The artworks were all done by artists living in Northwood and were displayed in the local community in the weeks around Easter this year.
My piece, based on the station “‘Jesus is stripped”, features a tree in the street where I live. My neighbours were both amused and bemused by the sight of me standing on a chair on the pavement taking close ups of the tree’s branches.
The work is a meditation on the transforming power of Easter, and the way this is echoed in the new life of Spring after the temporary death of Winter. The phrase I have quoted comes from Matthew 25 v36 where it also reads as a call to us to help others; to feed the hungry, care for the sick, welcome the stranger and clothe the naked.” www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir. All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved. Use By Author Permission Only.
Çeviri (translation by) : Berna AKCAN, Şebnem AYKOL
Magnificent work. This kind of work requires altruism and hard work even with a digital camera, I can not imagine with an analog machine. Congradulations Martin Wilson.
|
Fotoritim Mail-Grubu Fotoritim Mail-List |
Arşivimizden - From Our Archives
Jim Zuckerman
M.Emin Tan Fotoğraf Kitaplığı
FR'yi takip et
Follow us at
www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir. Eserlerin İzinsiz Olarak Kısmen veya Tamamen Kopyalanması ve Kullanılması, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına Göre Suçtur.
All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved. Use By Author Permission Only.
