I.BÖLÜM

Eğitim

Bütün eğitimim Elektrik Mühendisliği üzerine ; 1994 lisans,1996 yüksek lisans Bilkent Üniversitesi Elektrik mühendisliği, 2000 doktora George Washington Üniversitesi.

 Fotoğrafçılığa nasıl başladınız ?

Türkiye’ye göç ettiklerinde ailemin kamerası yoktu. 1989 yılında kazandığım akademik yarışmadan aldığım  para ödülü ile ailedeki ilk kameramı aldım. Şanslıydım, çünkü akıllı bir gazeteci tarafından point-shoot (odak yada nokta çekim) yerine pentax k1000 almam tavsiye edilmişti. Bu alışveriş başlama noktasıydı. Sabit 50mm lenslere sahip k1000 öğrenmek bir mutluluktu. Bununla birlikte o zaman fotoğrafçılığa ilgimi canlı tutmak için kameradan daha fazlasına ihtiyacım vardı. Bu yüzden bilgimi artırmak ve ilgimi korumak için yabancı dil öğrenmeye inanmam benim ikinci anahtarımdı. Aynı zamanda Alman fotoğraf dergilerinin büyük hayranı oldum ve hala öyleyim. Daha sonra Color Foto’nun parçası olan Foto Creativ tarafından yayınlanan fotoğrafları toplamak çok ilgimi çekti. Çok çalışmaktan başka bir düşüncem yoktu.

Önemli sanatsal etkiler (İnsanlar, Öğretmenler, Yazarlar, Kitaplar, Müzik ve Müzisyenler, vs)

Bana ilham veren büyük ustalara ve sayamadığım diğerlerine teşekkür ederim. Özellikle Uelsmann, G. Rowell, A. Wolfe, J. Shaw, JP Caponigro, B. Barnbaum, A. Adams, H. Hirler, B. Kim, T. Herbrich, H., Kuztler, S. Salgado, J. Nachtwey ve  Çin ustası master  F. Kuan. Teşekkür ederim.

İnternet sitesi

Kişisel bir web sayfasına sahip değilim. Bununla birlikte fotoğraflarımı Photo.net sitesine yolluyorum, bu adreste görebilirsiniz.

http://www.photo.net/photos/mozgur

Yaşamınızdaki diğer aile üyelerinizden bahsetmek ister misiniz ?

Türkiye’ye göç eden ve yeni bir yaşama başlayan aileme teşekkür etmek istiyorum. Bu cesaret ve kararlılık bana hergün ilham veriyor teşekkür ederim.

Duman Portfolyo/Proje

Bu proje nasıl başladı ?

Mühendisken uzun bir zaman akışkanlar dinamiğinden büyülendim. Yakalaması zor olsa bile onları izlemek güzeldir. Fakat en zor bölüm kompozisyon yaratmaktır. Duman gibi,  bir akan sıvı üzerinde kontrol olmadığı yada az olduğu zaman, onun çekim planını yapmak zordur. Çözüm mümkün olduğunca çok fotoğraf çekmektir. Bu iyi çözünürlükte ve iyi noise şekillerine sahip dijital kameralara kadar çok yüksek maliyetler anlamına gelmekteydi. 2003 yazının sonunda ilk kamerama sahip olduğumda, duman ile çalışmaya  başladım. ilk kameramla bazı mükemmel fotoğraflar yakaladığım alabildiğim zaman, seçilmiş duman şekillerinin birleşimi ile kompozisyonlar yaratabildiğimi çabucak fark ettim. 2004 yılının ocak ayında yarattığım ilk kompozisyona “”çığlık” adını verdim.

Bu işin yapılmasında öne çıkan bir hikaye, bir tecrübe var mı?

Fotoğrafların yüzlercesine bakarken yeni desenlerin keşfinden hoşlanırım Açık fikirli olmayı öğrendim.Özellikle bir kompozisyon günler ve aylar yerine saatler içerisinde ortaya çıktığında hoşuma gider. Eğer ben daha iyi çalışabildiğim yeni desenlerle karşılaşırsam,eski kompozisyonlarımı gözden geçiririm. Aynı zamanda düzinelerce versiyonunu yapmama rağmen hala tamamlanmamış olanlar varken ilk seferinde tamamlanan komposizyonlardan da hoşlandığım bir gerçektir.

Bu çalışmanız için ne çeşit malzeme kullandınız?

Şekillerin kaynağını yakalamak için başlangıç seviyesinde DSRL(Canon Rebel XT) kullanırım. Anahtar , mümkün olduğunca çok fotoğraf çekmektir. Bir çok seansdan sonra bir duman oluşturma tertibatı düzenledim. Şimdi binlerce şekil kaynak fotoğrafa sahibim. Binlerce fotoğraf almak ,onlardan  yeni bir şekil yaratmakla karşılaştırıldığında oldukça kolaydı. Bu duman kompozisyonlarını birleştirmenin yeteri kadar zor ve uzun olduğunu kanıtladı, o yüzden gözden geçirmeniz için gösterebilirim.

II. BÖLÜM

Bir mühendis olarak uzun zaman akışkan dinamiğinden büyülendim. Seyretmesi çok güzeldir ve bir dereceye kadar fotoğraflamak zordur Hayal edebileceğiniz gibi bu çeşit çalışmalar çok çok fazla fotoğraf gerektirir. Esasında biz ince havada saniyeler içinde genleşen ve dağılan, hareket eden bir yapı görüyoruz. 2003 yılında ilk dijital kameramı alana kadar bu proje üzerinde düşünmek bile  mümkün değildi. Minimum maliyeti ve çabuk geri beslemesiyle bu yeni alet yalnızca bir yıl önce tamamen kendimi adama ve çok yüksek masraf gerektiren bir fikir hakkında enerji dolu olmama izin verdi. O zamandan beri  şekillerde bozulma olmaksızın pürüzsüz tonlama (duman gibi) yapılabilmesi için çözünürlükte  ve dijital “noise” ı minimize etmede olağanüstü gelişmeler oldu. 

    

Bu proje üzerinde aşağı yukarı 3 yıldır çalışıyorum. Bütün şekilleri evimde yapıyorum. Bazı soyutlamalar tek bir şekilden oluşurken, diğerleri bilgisayar üzerinde birleştirmenin sonucudur. Üretim sonucu ortaya minimal yada kapsamlı bir şey çıkabilir. Sinekkuşuna benzeyen şekil sıra dışı bir duman deseninin milyonda bir yakalanmış görüntüsünden daha fazla bir şey değildir  ve neredeyse hiç bir değişiklik yapılmamıştır.

Hayal kurmak için bir çeşit geçici Rorschach testi (mürekkep lekelerini yorumlama yoluyla yapılan bir çeşit psikolojik kişilik testi) sağlayan bulutların tersine, duman, çalışabileceğimiz ve  davranışlarını öğrenebileceğimiz(bir dereceye kadar) bir maddedir ve gene de o akışkan tahmin edilemez niteliğiyle bizi kendisine aşık eder.


Kameramda ya da bilgisayarımda hareketsiz bir şekil olarak görene kadar genellikle gerçek anlamda “görülemeyen” bu anların fotoğrafını çekmenin benim için sonsuz bir cazibesi vardır. Her varlığın özellikleri vardır ve ben dumanınkini zariften şakacıya uzanan bir aralıkta anlamlı bulurum. Etkileşimli bir madde olarak onunla fiziksel ve dijital bir dünyada çalışabilirim- onu havada idare edebilirim ve şekilleri bilgisayar üzerinde birleştirebilirim. Bir mühendis ve bir fotoğrafçı olarak benim için keşfetmekte esas konu budur.

Dumanı nasıl yapıyorsun? Sigara? Diğer kaynaklar?

Bütün şekillerde dumanın kaynağı, tütsü değnekleridir, çok yakınlarda sıvı nitrojenle deneyler yapmaya başladım. Teknik olarak gaz “duman değildir, ama aynı yolla yakalanabilir. Yalnızca akvaryum adlı çalışmam da sıvı nitrojenden yakalanmış bir eleman var.

Bu yolla bu işi tanıtmak mı istiyorsun?

Bu gelişim içinde bir iş. Son üç yıl içinde farklı varyasyonlarını denedim. Her varyasyon farklı karaktere sahip. Tütsü çubukları yandıkları zaman eğer odada başka bir esinti kaynağı yoksa beklenen şekilde etkileşen iki akım üretirler. Birinin hava akımını karıştırmasının ve tütsü çubuğu akımlarının nasıl tekrar düzenli ve sabit hale geldiğini görmesinin bir çok yolu vardır. Ayrıca birinin çoklu duman akımları üretmesinin ve onları etkileşimli hale getirmesinin de bir çok yolu vardır. Basitçe birbirine çok yakın olarak yakılan iki ya da daha fazla tütsü çubuğu daha karmaşık etkileşimlere izin verir.  Bununla beraber daha fazla duman daha iyidir ya da daha ilginç duman desenleri anlamına gelmez. Ben yalıtılmış desenleri yakalamak için mümkün olduğunca basit oluşumlarla çalışmayı tercih ederim. Duman desenlerini yakalamak bana danseden bir balerinin çekilmiş fotoğraflarını hatırlatır. Basitçe desenleri alırım, hoşlanırım ve orijinal koreografiye sahip kendi desenlerimi yaratırım. 

Seçtiğimiz şekillerde ne kadar oynama yaptınız. Seçtiğimiz şekiller (açıkça oynandığı belli olanları içermemektedir) onlar bir şekilde doğal mı? Ya da bütün şekiller oldukça oynanmış mı? Şekillerde çok fazla birleştirme yapar mısın?

Bütün duman kompozisyonları farklı anlardan yakalanmış iki veya daha fazla deseni içeriyor. Son kompozisyonda elemanlar biraraya getirildiğinde onların çoğunluğunda ya hiç oynama yoktur ya da çok azdır. Son komposizyonlar dikkatlice yerleştirilmiş ve rötuşlanmış, titizlikle seçilmiş şekillerden oluşturulur.

Şekil oluşturmak yalnızca eğlence için mi?

Evet öyle söyleyebilirim.

Baskılarımı dairemdeki ofisimde gösteririm.Evlerinde göstermeleri için onları arkadaşlarımla paylaşırım. Onları internet üzerinden paylaşırım. Yaptıklarımdan azıcık finansal fayda görmem sürpriz olmadı ama şimdiye kadar şanslıydım, hala bir işe sahibim.

Mehmet Özgür - Smoke

Formal education:

all in Electrical Enginnering, BS (1994), MS (1996), from Bilkent University Ankara, Turkiye, and  PhD (2000) from George Washington University, Washington, DC 

Informal education (experience):  
 

not sure if books, magazines, tv, movies count...

How did you get into photography? :  

Having immigrated to Turkiye (the country known as Turkey by English speaking world, I'd rather use the correct spelling) my family had no camera. With the award money I won in an academic contest, I bought my first camera in the family in 1989. I had been lucky, because I was advised to buy a Pentax K1000, by a wise journalist, instead of a point-shoot. Not having any idea about cameras, I could have easily gone the other way. This purchase was the starting point. K1000  with a fixed 50mm lens  was a joy to learn.  Nevertheless, at that age I needed more than a camera to keep my interest in the photography alive. That is why I believe learning foreign languages were the second key to increase my knowledge and keep up my interest. At that time, I was and still is big fan of german ptotography magazines. I was very intrigued by collection of images published by Foto Creativ - which later became part of current Color Foto. The rest is nothing by a lot hard work.  

Important artistic influences (people/teachers, writers/books, music/musicians, etc):

I thank great masters that inspired me and countless others. In particular, I thank J. Uelsmann, G. Rowell, A. Wolfe, J. Shaw, JP Caponigro, B. Barnbaum, A. Adams, H. Hirler, B. Kim, T. Herbrich, H. Kuztler, S. Salgado, J. Nachtwey and chinese master  F. Kuan. 

Web site:

I don't have a personal website, nevertheless,

I  post most of my pictures at photo.net, see

http://www.photo.net/photos/mozgur

Would you like us to mention any other family members in your biography?

I'd like to thank my parents for immigrating to Turkiye and starting a new life. It is a courage and determination that inspires me everyday.  thank you.

Portfolio/Project:

How did this project begin?

As an engineer, I have been fascinated by the fluid dynamics for a long while. They are beautiful to watch, somewhat difficult to capture. However, the most difficult part is composition. As there is little or no control over the fluid flow, like smoke, it is very difficult to plan any shot. The solution is shoot as many images as possible. This meant a very high cost until digital cameras with good resolution and good noise figures become available. I started experimented with smoke when I had my first camera back in summer of 2003. When I perfected some capture with the first camera, I realized quickly that I can create compositions by combining selected smoke images. I created the first composition entitled "scream" (12th image), in January of 2004.

How long have you worked on this project?

I have been working on the project about 3 years.

What are some of the logistics involved?   

All the source images are shot in my apartment.  

Is there one story / experience that stands out in the making of this work?

 I enjoy the discovery of new patterns while looking hundreds of images. I learn to be open-minded. I especially like when a composition unfolds within hours, instead of days or months. I revise the old compositions, if I encounter new patterns that can work better. I also like the fact that there are compositions that are complete the first time, while there are others that go dozens of versions, and they are still incomplete.

What kind of equipment do you use for this work?

 I use an entry level DSLR (Canon Rebel XT) to capture the source images. The key is to capture as many images as possible.

Over several sessions, I modified the smoke generation setup. Now, I have several thousand source images. Taking thousands of pictures is relatively easy compared to actually creating a new image out of them. It proved to be hard and long to put together enough of the smoke compositions, so that I can submit for your review.

Anything else you would like to add (future projects in mind)?

I had additional commentary about the work in the cover letter, i attach it here as a reference:

-----

Introduction to Portfolio:  "Smoke Works"

This is the novel and unique collection of digital compositions made from selected smoke images over three years. The photographer is not aware of any prior work of smoke compositions and believes that this is the first of its kind – at least, at this scale.

Mehmet used several thousand smoke images taken with various smoke sources and methods to populate his pool of source images. The compositions included in this collection use less than 5% of all images captured. The development of ideas and creation of the composition takes very long time. Some of these images took more than one year to finalize since their conception.

The collection was not indented to be a social commentary or to have any unified voice beyond the method of creation. Several of the images are mere discoveries of extremely unusual patterns among the smoke figures. For example, the piece entitled 'hummingbird' is nothing more than a one in a million catch of an unusual smoke pattern. It has almost no modification at all. Similarly, the pieces, "tree by the lake", "you are not alone", "night at sea" and "scream" are examples of compositions are driven by the recognition of familiar patterns in the smoke pictures. Such discoveries are very rare, but once seen, the compositions are straightforward to make.

A second important theme can be seen five images, namely, "give me light, give me fire", "MRI", "mirage", "sirens from the west", and "eye contact" are inspired human body. These compositions are the hardest to make as they require many elements to create the similarity to desired form. For example, the image entitled "eye contact" uses over 20 source images, took several weeks and many iterations to create the desired emotion.

Third important theme is seen in pieces entitled, "chaos within", "stairway to heaven", "shadow of time", "tears of reason" and "countdown" do carry social messages. Conceptually, this theme allows a lot more freedom to work, as it can be pure abstract. Nevertheless, the novelty of the abstract elements is crucial for the success. It took months even years to develop certain elements in the images mentioned above.

Finally, among the remaining images, "the next metamorphosis" deserves special attention. In great tradition of works from Kafka to Escher, this image points to a different transformation.

Part II

As an engineer, I have been fascinated by fluid dynamics for a long time. It is beautiful to watch, and somewhat difficult to capture. As you can imagine, this kind of work requires many, many images. Essentially, we are seeing a moving structure that evolves and dissolves into thin air within seconds. It wasn’t possible to consider this project until I obtained my first digital camera in 2003. This new tool, with its minimal cost and immediate feedback, allowed me to become energized about an idea that would have required slavish dedication and enormous expense only years before. There have been tremendous improvements since then – in resolution and the minimizing of digital “noise” – so that images with smooth tonalities (such as smoke) can be made without degradation.

I have been working on this project for about three years, making all of the images in my apartment. While some abstractions are single images, others are the result of combining on the computer. The post-production can be minimal or extensive. The image that looks like a hummingbird is nothing more than a one-in-a-million capture of an unusual smoke pattern; it has almost no modification at all.

Unlike clouds, which provide a sort of temporary Rorschach test for daydreaming, smoke is a substance that we can work with, learn its behaviors (to a degree), and yet be enamored with its fluid, unpredictable qualities. It is an endless fascination for me to capture these moments, which are often not truly “seen” until I look at the still image on my camera, or on the computer. Every substance has properties, and I find that smoke’s expressive range runs from elegant to playful. As an interactive substance I can work with it in the physical and digital worlds – I can manipulate it in the air, and merge images on the computer. It is the ultimate subject for me to explore as an engineer and a photographer.

Q: How do you make the smoke? Cigarettes? Other source?

Source of smoke in all the images is incense sticks.

Very recently I started experiments with liquid nitrogen. Technically, vapor is not “smoke”, but it can be captured the same way. Only the 21st image (aquarium) has one element captured from liquid nitrogen.

Q: In what ways do you introduce the smoke into the air?

This is a work in progress. I have tried several different variations last three years. Each variation has a different character. When incense stick burns, it generates two streams that interact in a very expected manner if there are no additional airflow in the room.  There are many ways one can disturb the airflow and see how these streams come to steady-state again. There are also many ways, one can generate multiple smoke streams and let them interact. Simply burning two or more incense sticks close-by allows more complicated interactions. However, more smoke is not necessarily means better or more interesting smoke patterns.  I prefer working with as simple setups as possible to capture isolated patterns. Capturing of smoke patterns reminds me capturing images of a dancing ballerina. I simply take the patterns I like and create my own dance, which has little to do with the original choreography.

Q: How much manipulation do you do? Of the images that we selected (which did not include the images with obvious manipulation), are they somewhat “natural”? Or are all of the images fairly manipulated? Do you do a lot of combining of images?

All smoke compositions include two or more smoke “patterns” coming from separate captures.  When the elements put together in the final composition, very large majority of them have no or very little manipulations. The final compositions are formed by meticulously selected images that are carefully placed and masked. 

Q: Is your interest to make images for the joy of it only?

Yes, I can say that. 

I display my prints in the office, in my apartment. I share them with my friends who display them in their homes. I share them with all via Internet.  Not surprisingly, I’ve seen little financial benefit of doing so, but so far I’ve been lucky, I still have day job.