Fotoğrafla tanışmanın ilk ipuçlarını yaşamının hangi döneminde buluyorsun?

Aslında fotoğrafla ilgili farklı anılarım var. Çocukluğum Trabzon’da geçti. Trabzon Fotoğraf Derneği Başkanı  Şekip İskender  akrabamdır, orta öğrenim dönemimde onun slayt gösterilerini  zevkle izliyordum,ilk etkilenmemin  oralardan olduğunu düşünüyordum. Bu arada, şiir yazan bir babanın kızıyım... Şişli  Etfal Hastanesi’nde ihtisasa başladığımda İfsak’ta da temel fotoğraf kurslarına devam ettim, Cemil Ağacıklıoğlu’nun 'bir günde' adlı fotoğraf  gösterisini izlediğimde babamı  yeni kaybetmiştim, gösteriden çok etkilendim, babamın ölümünde yaşadıklarımla çok benzeşiyordu. Bir süre sonra kendimi Cemil Ağacıklıoğlu atölyesinde siyah beyaz fotoğraf çalışırken buldum. Uzmanlık sınavına çalışırken  bir yandan kitap okuyor bir  taraftan da  evde  film yıkayıp  baskılar hazırlıyordum. O dönem üst üste  fotoğraf  yarışmalarında ödüller almaya başlamıştım. O dönemde aldığım ödüllerden birinin benim için önemi  büyüktür, İfsak’ta  'yaşamın içinde kadın' konulu  yarışma,  seçici  Emine Ceylan’dı. 1.lik  ödülü aldım. Bu arada fotoğraf çantam  kapkaççı tarafından çalındı, hemen fotoğraf  makinesi alamadığım için bir süre  fotoğraf çekemedim. O dönemin acısı da  büyüktür benim için. 2000 yılında ihtisasım bittikten sonra Muş’a tayinim çıktı, İstanbul’da herşey çok hızlıyken, Şubat ayında, hertarafın bembeyaz  ve durgun olduğu bir dönemde gittim Muş’a. Çok dingin ve dinlendiriciydi benim için, bir o kadar da yavaş. Oradaki insanlarda zaman kavramı yok, birşeyleri yetiştimek yok. Muş’ta beni ilk gördüklerinde 'bir kadın doktor gelmiş, ne öyle koşturuyor?' diyorlardı. Belki bir yıl sonra  o yavaşlık bana da geçti, üretkenliğimin yavaşladığı bir dönem oldu.

Fotoğraf çekerken tepkilerle karşılaştığın oldu mu?

Genellikle olmadı diyebilirim, fotoğraf dışında  öykülerini  paylaştım, dostluklar biriktirdim, haftasonları bir köye gidip bütün günümü geçiriyordum, gerekirse tedavilerini de yapıyordum. Çok da kolay değil oralarda yaşamak, kadın doktor olarak yaşadığım  zorluklar var, önce “kadındır anlamaz” diyorlar, ”hemşire hanım” diyorlar, başarılı tedaviden sonra da “Nazan Bey” oluyorum. Oralara gittiğimde belli bir süre fotoğraf çekmedim, beni tanıdılar benimsediler sonra  fotoğrafa  başladım. Orda yaşarken onlardan biri oldum, halaylarını öğrendim düğünlerde oynuyordum. Mesleğim insanlarla iyi iletişim kurmayı gerektiriyor, fotoğraf çekerken de öyle. Dinliyorum, yardım ediyorum, fotoğraf çekmeme izin veriyorlar, belki başkasına izin vermeyecekler ama bana veriyorlar. Kendimi çok şanslı hissediyorum, mesleğimi çok seviyorum, fotoğraf da benim için tutkuya dönüştü. İnsanların farklı psikolojik anlarını, duygu anlarını fotoğraflamayı seviyorum.

Fotoğraf ve doğu deneyimi seni nasıl etkiledi?

Fotoğraf bakmayı, farkında olmayı öğretiyor, iletişimi artıran bir araç aynı zamanda. İnsanlarla ileşimimin arttığını düşünüyorum. Doğuyu anlamak için orada yaşamak gerekiyor bence. Kara gömülmüş günler… Uzaklık hissi… Unutulmuşluk hissi… İstanbul’daki arkadaşlarım aradığında çok seviniyordum.

Fotoğraflarının öykülerini paylaşır mısın bizimle?

Döndükten sonra sergiyi açmaya karar verdiğimde tekrar Muş’a gittim,on gün sadece fotoğraf çektim. Beni çok sıcak karşıladılar doktorumuz gelmiş diye… Kendimi çok iyi hissettim 'uzaklarda bir şehrim vardı' çok güzel bir duygu bu, en uzak köylere yalnız gittim.Fatma’yı buldum Karakütük köyünde, hani şu tahtalar arasından bakan kız,büyümüş  okula başlamış, adresimi verdim bana mektup yaz diye, özellikle kız çocukları ile iletişimim çok iyiydi. Okumalarını öğütledim onlara. Harran’da Zehra adında küçük bir kızla dolaştık ben kadın fotoğrafları çekiyorum diye ' abla şu evde çok güzel kızkardeşler var' deyip beni karşımızdaki eve soktu. Bütün gün o evde evin kızlarıyla oturup  dertleştik,  çok zor ayrıldım onlardan, aynaya bakıp süslenen Zeliha  en küçük kızkardeş, sivilcelerinden dolayı kendini ablalarından çirkin buluyor, büyük abla saçlarını yıkadı geldi fotoğrafını çekeceğim diye, en derin en anlamlı Zeliha’nın fotoğrafı olmuş. Sergiye onu koydum. Şu karı koca fotoğrafı, sarılmışlar, Harran’da pamuk tarlasında çalışıyorlar, yeni evliler, kendileri istedi fotoğraflarını çekmemi. Ben biraz sarılsana kocana deyince kadın utandı, peşpeşe çok doğal kareler, duygu anları oluştu... Van Gölü’ne bakan, özlemleri olan kadının fotoğrafı da beni çok etkiliyor. Sergi kitapcığındaki şiirde de şair diyor ya 'güneş göremez gözyaşlarını'. Yani doğu kadını gizli ağlar, hüznünü gizli yaşar, güçlü olmak direnmek zorundadır...

Use By Author Permission Only.