Arşivimizden - From Our Archives
Erwin Olaf
|
Fotoritim duyuruları için e-posta kaydı. Join our mail-list. |
13 yaşınızda İstanbul'dan Amerika'ya uzanan ve sanat ile bütünleşip bir fotoğraf galerisi kurmaya kadar giden bir öykünüz var... Bunu bize anlatabilir misiniz?
İstanbul’da doğdum büyüdüm. 1980’lerde Türkiye’de hükümetler istikrarsız olduğu için babam İstanbul’da çok başarılı bir tüccar olmasına rağmen Kaliforniya’ya taşınmamıza ve Amerikan rüyasının bir parçası olmamıza karar verdi. Geçen 21 yıl Güney Kaliforniya’da yaşadım ve yakın zamanda Uluslararası bir otel işletmesinde Dizayn ve insaat Direktörü olarak San Fransisko’ya taşındım.
Could you tell about your story that extends from İstanbul to America and establishing a photo gallery became integrated with art?
I was born and raised in Istanbul. During the 1980’s Turkish government was very unstable so my father who was a very successful merchant in Istanbul took a chance and decided to move our family to California to be part of the American dream. I have been living in Southern California for the past 21 years and recently moved up to San Francisco where I work as Director of Design and Construction for an international hotel operator. 
Sanat ile ilgili hangi eğitimleri aldınız? Fotoğraf ile tanışmanız ve galeri açma fikriniz nasıl doğdu, gelişti?
Mimarlar, dizaynırlar ve artistlerden oluşan bir aileden geliyorum, bu nedenle sanata ilişikin bir meslek seçmem kaçınılmazdı. Mimarım ve mimari alanda yüksek lisans da yaptım. Okul yıllarımda fotoğrafla hep ilgilendim. İlk kameramı İstanbul’da çok tanınan bir mimar olan amcam almıştı. Amcam beni sürekli binaların ve seyahatlerimin fotoğraflarını çekmem konusunda teşvik etti. Ancak fotoğrafa gerçek ilgim 2005 yılında Roma’ya yaptığım seyahate kadar oluşmadı. Roma’da kaldığım sürede, İtalyan fotoğrafçıların muhteşem görüntülerini izleme şansına sahip oldum ve İtalyan fotoğrafçıların dünyasına dahil olmak istediğimi anladım. Bu Nile Tüzün’ün sanal galerisinin nasıl İtalyan fotoğrafına adandığının hikayesidir.
What about your education in art? How did your opinion about establishing a gallery an your meeting with photograph come about and develop?
I come from a line of architects, designers and artists in my family so it was only inevitable that I would choose a profession in the arts for myself. I am an architect by training and I have a Master’s Degree in Architecture. Throughout my years in school, I have always been interested in photography. My first real camera was given to me by uncle who is a very well known architect in Istanbul. He has always encouraged me to take photographs of buildings and of my travels. I have always been drawn to the spontaneity and the permanence of photography. However, my real interest in the art of photography didn’t come until my visit to Rome during the summer of 2005. During my stay in Rome, I had a wonderful chance to be exposed to the most beautiful images in the world made by Italian photographers and at that point I knew that I wanted to be involved in spreading the word on Italian photography and its artists. This is how the virtual gallery of Nile Tuzun Gallery dedicated solely to Italian photography has been initiated.
Bize galerinizden bahseder misiniz? Henüz hayalinizdeki şekle büründü mü?
Galeriye başlamak kolay bir iş değil. Kolleksiyonerler ve fotoğraf uzmanlarıyla dostane ilişkiler geliştirmek için zaman ve çaba gerekiyor. Sadece İtalyan fotoğrafçıları temsil ederek, galeriler dünyasında özel bir yer edindim ve temsil ettiğim fotoğrafçılara giderek artan olumlu bir tepki var. İlkbaharın sonlarına doğru San Fransiko’da fiziksel galerimizi açmayı düşünüyoruz. Bireysel sergilerin ardından ilk sergimiz galerinin tüm sanatçılarını kapsayacak şekilde olacak.
Could you tell us about your gallery? Did it reach the shape in your dreams?
Starting a gallery is not an easy job. It takes much time and effort to build relationships and rapport with collectors and connoisseurs of photography. By only representing Italian photographers, I have built a very special niche for myself in the world of galleries and there has been an overwhelming positive response to the photographers that I represent. We are looking to open our physical gallery in San Francisco in 2008. Our first exhibition will be a group showing of all the artists of the gallery followed by solo shows of the artists.
İtalyan fotoğrafçıları ile çalışma kararınızı nasıl aldınız? Sizi neler etkiledi ? Ve italyan fotoğrafı konusunda fikirlerinizi paylaşabilir misiniz bizimle?
Galeri açmaya ilk karar verdiğimde, galericilerin birçoğu gibi, uluslararası sanatçıları temsil etmeyi düşündüm. Colors Magazin’in Editöryel Direktörü, Enrico Bossan, uzun sure danışmanımdı ve fotoğraf dünyasında özel bir yer seçmemi önerdi. Onun daha sonra süren desteğiyle, 1900’lerden bu yana çekilen en güzel İtalyan fotoğraflarına ulaşabildim. Amerika’da temsil edeceğim fotoğrafçı sayısını azaltmaya çalışırken Italya’ya seyahat ettim ve fotoğrafçılarla yüzyüze görüştüm. İtalyan kültürü bana Türk kültürünü anımsattı. Insanlar çok samimi ve dostça. Akdenizli kanı kendimi evimde ve yakın hissetmemi sağladı.
How did you decide to work with Italian photographers? Have you affected by what? And could you share your opinion about Italian photography?
When I first decided to open a gallery, just like most galleries, I was thinking about representing international artists. Enrico Bossan, Editorial Director of Colors Magazine, is my long time advisor and he suggested that I must make a special place for myself in the photography world. With his continuing support, I was able to meet with the best Italian Photographers who has been creating the most beautiful images since the early 1900s. As I was trying to narrow down the photographers that I would represent in the US, I have traveled to Italy and have met with the photographers personally. Italy’s culture reminds me so much of our culture in Turkey. People are very friendly and close. There is of course the Mediterranean blood that is very similar to our own which made me feel connected and at home right away.
Türkiye ile de kontağınız var sanırım... Türk fotoğrafı hakkında neler düşünüyorsunuz ? Galeri, fotoğraf ajansı, kolleksiyon gibi konularda neler eksik, neler yapılması lazım ?
Türkiye’de bazı bağlantılarım var ve bazı fotoğrafçılarla karşılaştım. Problemin dünyanın heryerinde aynı olduğunu düşünüyorum. Tepede çok az kişi var ve çoğu oyunda kalmak için savaşıyor. Fotoğrafçılık zor bir kariyer. Zaman ve çaba olarak tamamen adanmayı gerektiriyor. Bazen bir fotoğrafçının tanınması için çok uzun yıllar geçebiliyor. Belki de İtalya’da olduğu gibi Türkiye’de de fotoğraf çok iyi tanınan bir sanat değil. Sanat kolleksiyonerleri arasında saygınlığını kazanması için zaman ihtiyaç var. Türkiye’nin ekonomik ve sosyal yapısı nedeniyle de çağdaş bir sanat olarak fotoğrafın gözden kaçırılmaması gerekiyor. Fotoğrafın Türkiye’de ve heryerde gelişmesi halkı eğitmekten ve sadece fotoğraftan oluşan sergiler açılması gerekiyor.
You have contact with Turkey. What do you think about Turkish photography? What are the deficiencies and what can be done about the subjects like galleries, photo agencies, collections?
I have some contacts in Turkey and have met some Turkish photographers. I believe the problem is the same everywhere in the world. Only a few makes it to the top and most are fighting to stay in the game. Photography is a difficult career to have. It requires total dedication, time and effort on one’s part. Sometimes, it takes many long years before a photographer gets recognized. Perhaps in Turkey, just like in Italy, photography is not a very well known art form. It will take time to build its reputation among the art collectors. Also, due to economic and social situations in Turkey photography gets overlooked as a contemporary art form. The most important thing for the progression of photography in Turkey or anywhere else is having exhibitions dedicated only to photography and of course, educating the public.
20. ve 21. yüzyıl İtalyan fotoğrafları kolleksiyonunuz da mevcut. Alıcılarınız kimler, kimlerle çalışıyorsunuz, dünyada fotoğraf kolleksiyonculuğu nasıl bir trend izliyor?
Çok sayıda uluslararası fotoğraf kolleksiyonerine ulaştık. Müşterilerimizin çoğu trendlere gore fotoğraf satın almıyor, karşılaştıkları görüntüye aşık olup alıyor. Trendler pazarda oluşuyor ve gerçekten neyin değerli olduğuyla ilgili olmayabiliyor. Ben her zaman müşterilerime fotoğrafa baktıklarında ilk izlenimlerini dikkate almalarını söylerim. Eğer fotoğraf olumlu ya da olumsuz bir duygu uyandırıyorsa, bu sanattır.
You’ve got 20th and 21st centuries’ Italian photographs in your collection. Who are your customers, do you work with whom? What do you think about the trend of the photo collecting in the world?
We cater to a wide group of international collectors. Most of our clients do not necessarily purchase photographs due to trends but because they fall in love with the image that they came into contact with. Trends are set by marketing and are not always the true measure of what is really valuable. I always advise my collectors to pay attention to their first impression that they get when they look at a photograph. If the photograph evokes emotion, positive or negative, it is art.
Sizin sanat ve fotoğrafla uğraşınız nasıl? Zaman ayırabiliyor musunuz? Boş zamanlarınızda neler yapmaktan hoşlanırsınız?
Mimarlık alanında çalışabildiğim ve galerimde fotoğrafçılıkla uğraşabildiğim için çok şanslıyım. Yaşantımda başka birşeye vakit kalmasa da şikayet etmiyorum. İşim nedeniyle çok ilginç insanlarla karşılaşıyorum, çok seyahat ediyorum ve dünya sanatının içindeyim. Her zaman çok meraklı bir insan oldum. Yaratıcı süreç beni büyülüyor ve bunu hergün yaşıyor olmaktan çok mutluyum.
What about your occupation with art and photography? Do you have time for them? What do you like to do in your spare times?
I am very fortunate to be involved in the field of architecture as well as indulge in my passion for photography with the gallery. Either leaves little time to do anything else in my life but I have no complaints. My work allows me to meet very interesting people, travel extensively and be involved in the world of art. I have always been a very curious person. I am fascinated by the creative process and I am very happy to be doing it everyday.
Neden resim değil de fotoğraf?
Resim tarihi konusunda genel bilgi sahibiydim ancak fotoğraf sanatı konusunda gerçekten birşey bilmiyordum. Fotoğrafın milenyumun yeni sanatı olduğunu, yaratıcılık ve işlem sürecinin çok heyecan verici olduğunu inkar etmemek gerekiyor.
Why did you choose photograph instead of painting?
I have a general understanding of the history of painting but I have real knowledge of the art of photography. There is no denying that photography is the new art form of the millennium and I find its creation and execution very fascinating.
© Patrizia della PortaGalerinize kabul ettiğiniz çalışmalarda aradığınız kriterler nedir?
Galerimizde kimleri temsil edeceğimiz konusunda çok seçiciyiz. Yeni yetenekler keşfetmek peşindeyiz. Temelde sanatçının yaratıcılığı ve orjinal fikirleriyle ilgileniyorum. Çok tecrübeli fotoğrafçıların kariyerlerinde süreklilik ve tutarlılığa sahip olduklarını ve yeni kariyer yapan sanatçıların da geleceklerinde başarılı bir kariyer sözü verdiklerini görebilmek önemli.
What are your criterions for accepting the works for your gallery?
We are very selective in who we represent in our gallery. We are always on the look out for new talent. I am mainly interested in innovation and in the original idea that is being presented by the artist. It is important to see that the more experienced photographer has had longevity and consistency in their career and the young emerging artist has the promise of a successful career ahead of them.
CONTACT INFORMATION:
Nile Tuzun, Gallery Owner
Telephone: + 949 292 3883 (USA)
Email: nile@niletuzungallery.com
Website: www.niletuzungallery.com
İLETİŞİM BİLGİLERİ:
Nile Tuzun, Galeri Sahibi
Telefon: + 949 292 3883 (ABD)
Eposta: nile@niletuzungallery.com
Web site: www.niletuzungallery.com
Röportaj (interview by) : Levent YILDIZ
Çeviri (translated by) : Hatice KAPUDERE
FROM GALLERY'S ARTISTS...
Nile Tuzun Gallery is proud to represent the following artists: Gianni Berengo Gardin, Antonio Biasiucci, Enrico Bossan, Romano Cagnoni, Luca Campigotto, Lorenzo Cicconi Massi, Francesco Cito, Patrizia della Porta, Franco Fontana, Francesco Jodice, Carmelo Nicosia, Patrizia Savarese, Massimo Siragusa, Lorenzo Vitturi.
1962, Florence (1962, Floransa) © Gianni Berengo GardinGianni Berengo Gardin 1930 yılında İtalya’da Santa Margherita Ligure’de doğdu. 1954’ten bu yana fotoğraf çekiyor. Favori konuları, sosyal hayat, mimari ve şehirleşme, çevre ve insanlar.
Yılar boyunca Berengo, Italya ve yurtdışından büyük dergilere ve gazeteler fotoğraflar çekti. Domus, Epoca, L’espresso, Time, Stern, Harper’s, Relites, Vogue ve le Figaro bunlardan bazıları. 1954-1965 yılları arasında Gianni Il Mondo isimli Mario Pannuzio tarafından yönetilen haftalık bir dergide çalıştı.
Tüm dünyadan 50 den fazla sergi açtı ve bunlar Berengo’nun çalışmalarının ve yaratıcılığını kutlamasıydı. Çalışmaları New York Modern Sanat Müzesinde, The Rochester Eastman House’da ve Bibliothèque Nationale of Paris’te sergilendi. 1990’da Gianni Berengo Gardin Paris’te Mois de la Photo’da özel misafirdi ve L’Elysee’de Lozan Müze’sine konuk oldu. 1994’te fotoğrafları İtalyan Sanatı konulu büyük sergide sergilendi.(New York Guggenheim Müzesi)
150 kadar Fotoğraf kitabı var. Paris, İsviçre, Roma, Venedik’te yaşadı, şu an Milano’da yaşıyor. Günümüzün İtalya’nın en ünlü fotoğrafçısıdır.
More than 50 different exhibitions, all over the world, have celebrated Berengo's work and his creativity. His worked has been exhibited at the New York Museum of Modern Art, the Rochester Eastman House, and the Bibliothèque Nationale of Paris. In 1990, Gianni Berengo Gardin was a special guest at the Mois de la Photo of Paris and a special exhibition has been held in FNAC galleries. In 1991, Gianni's big Retrospective was hosted in the Lausanne Musée de l'Elysée. His photographs were also included in the big exhibition dedicated to Italian Art in 1994 (New York Guggenheim Museum).
Gianni Berengo Gardin has published around 150 photographic books. He has lived in Paris, Switzerland, Rome and Venice and currently resides in Milan. He is among the most celebrated Italian photographers today.
Antonio BIASIUCCI
© Antonio BiasiucciAntonio Biasiucci 1961’de Dragoni(Caserta)’da doğdu. 1980’de Nepal’e taşındı ve antropolojik fotoğrafçılığa başladı ve ilk çalışmalarını şehir varoşlarında çekti. 1984’te Vezüv Gözlemcileri ile işbirliği yaparak Italya’daki aktif volkanları çekti. Çalışmaları keskin bir şiddet ve aynı zamanda şekilci bir doğaya sahiptir, görsel olarak yaşamın ve toprağın temel öğelerini araştırır.
Biasiucci çalışmalarını İtalya’da ve dışarda önemli galerilerde, sergileri özel ve resmi kuruluşlarda sergileri oldu, birçok çalışması the Bibliothèque Nationale in Paris, the Centre de la Photographie in Geneva, the Collection of the Banca del Gottardo in Lugano, the Musée de l’Elysée in Lausanne, the Galleria Civica in Modena, the Sandretto Re Rebaudengo Foundation for Contemporary Art at Guarene, the Museum of Contemporary Photography at Cinisello Balsamo (Milan) gibi müzelerin ve kuruluşların kolleksiyonuna dahildir.
Antonio Biasiucci uluslararası tanınmasını 1992’de Arles’te kazandığı Kodak Panorama ve Mart 2004’te Londra’da Kraszna-Krausz Fotoğraf Kitabı Ödülü’ne borçludur. Lo Stato Delle(Eşyanın Görkemi) 2004’te basıldı.
Antonio Biasiucci was born at Dragoni (Caserta) in 1961. On moving to Naples in 1980, he took an interest in anthropological photography and produced his first work on the urban outskirts. In 1984, collaborating with the Vesuvian Observatory, Antonio carried out work documenting the active volcanoes in Italy. His photographic research is characterised by absolute rigour, also of a formal nature, in visually researching the primary elements of life on earth.
Biasiucci has shown his work in important galleries and in public and private institutions in Italy and abroad, and many of his works belong to permanent collections in museums and institutions, including the Bibliothèque Nationale in Paris, the Centre de la Photographie in Geneva, the Collection of the Banca del Gottardo in Lugano, the Musée de l’Elysée in Lausanne, the Galleria Civica in Modena, the Sandretto Re Rebaudengo Foundation for Contemporary Art at Guarene, the Museum of Contemporary Photography at Cinisello Balsamo (Milan).
Antonio Biasiucci has obtained important international recognition, from the European Kodak Panorama prize which he won in Arles in 1992, to the latest Kraszna-Krausz Photography Book Award won in London in March 2004 for the volume RES. Lo Stato Delle Cose (The State of Things), published in 2004.
Enrico BOSSAN
© Enrico Bossan Enrico Bossan Dolo (Venedik’te) 1956’da doğdu ve 1975’e kadar kendini fotoğrafa adadı. 1985’ten bu yana fotoğrafları ulusal ve uluslararası dergilerde yayınlandı.
1987’de Profesyonel fotoğraf dalında Kodak ödülünü kazandı. Çalışmaları Houston FotoFest’te, Turin uluslararası Fotoğraf Bienalinde, Amsterdam, Arles, Milan, Roma, Salonika, Tokyo ve Venedik’te sergilendi. Röportajları kitap olarak basıldı: “Pechino-Parigi”(1986), Italya’nın macera yolunu izleyerek Asya’dan Avrupa’ya ve “Exit” bugünkü Amerika’nın “iki yüzü” nü anlatır.
Bu coğrafik rotaların dışında Bossan sağlık konusunda bir projede çalıştı. Hastanedeki hastaların yaşamlarına bir bakış sundu.(1996’da Romeo Martinez ödülünü kazandı) Yaşam ve sağlık konularına merakı bir seri fotoğraf ve yazın projesine yöneltti. 2000’de “Esodo” (exodus) basıldı, AIDS hastalarına bir bakış ve ““Un privilegio difficile”(Zor bir ayrıcalık), Sub-Saharan Afrika’da siyah ve beyaz bir röportaj Pietro Veronasa’nın yazdığı bir yazıyla birlikte yayınlandı.
2002’de “Il cerchio della Salute” (Sağlık Çemberi) yaşadığı Padua şehrindeki sağlık hizmetleri ile ilgili çalışması basıldı. 2003 yılında “è Africa” “İşte Afrika” Afrika hakkında insanları, renkleri, kokuları ve herşeyiyle bir röportajı da kapsayacak şekilde pozitif bir Afrika imajı oluşturan çalışması basıldı. 2003’te Italyanın “sağlık sistemi” hakkında dört kısa film yönetti. Son zamanlarda Rovigo’s Azienda Sanitaria (Sağlık Servisleri) hakkında bir projede çalışıyor. Haziran 2005’ten bu yana Fabrica’nın Fotoğraf Direktörü ve şu an Colors Magazine’inde direktörüdür.
Enrico Bossan was born in Dolo (Venice) in 1956 and has dedicated himself to photography since 1975. He has had his photographs published in national and international magazines since 1985.
In 1987, Enrico Bossan won the Kodak prize for professional photography. His images have been exhibited at the Houston PhotoFest, at the Turin International Photography Biennale, in Amsterdam, Arles, Milan, Rome, Salonica, Tokyo and Venice. His reportage has also been published as books: “Pechino-Parigi” (1986), a voyage from Asia to Europe following the adventurous route of Italy and “Exit” (1992), which describes “two visions” of today’ s America originating from a collaboration with photographer Roberto Koch.
Besides following geographic routes. Bossan worked on a project about health for an extended period. He offered a view into the lives of hospital patients (which was awarded the Romeo Martinez Prize in 1996). His interest in life and work within health structures led him to develop a series of photographic and editorial projects. In 2000 he published “Esodo” (Exodus), a look into a home for AIDS patients and “Un privilegio difficile”(A difficult privilege), a black and white reportage with an essay by Pietro Veronese on a collaboration on national health in Sub-Saharan Africa for Cuamm Medici con Africa.
In 2002 he published “Il cerchio della Salute” (The Circle of Health) about health services in the city of Padua where he lives. In 2003 with the reportage “è Africa” (This is Africa) he immortalized a positive image of everyday Africa with its people, objects, colors and smells. In 2003, on the theme of public health, Bossan changed expressive medium and directed four short films centered around the stories of patients and health workers in Italy’s own “health system”. He is currently working on a project of social and cultural communication with Rovigo’s Azienda Sanitaria (Health Services.) Since June 2005, Enrico Bossan has been the Head of Fabrica’s Photography Department and now he is the director of Colors Magazine.
Romano CAGNONI
Romano Tuscany’yi Londra’ya giderken 1958’de bıraktı. Simon Gutman’la çalıştı. (Robert Capa, Feliz Mann, Kurt Hutton, Cartier-Bresson’la birlikte modern fotoğraf dergiciliğinin kurucusu. Romano 1965’te Kuzey Vietnam’a girebilen fotoğrafçı. Kamboçya, Biafra iç savaşı, İsrail, Güney Amerika iç savaşları, Kuzey İrlanda, Afganistan, Yugoslavya, Kosova gibi Dünya olayları ile ilgili çalışmaları uluslararası dergilerde basıldı.
Romano USA Denizaşırı Basın ödülünü, Alman Sanat Direktörleri Klubü Bronz Madalyasını ve Italya’da birçok ödül kazandı. Tüm dünyada sergiler açtı. Sunday Times önceki Editörü Harold Evans “Sayfadaki resim” isimli kitabında Cagnoni’yi dünyadaki en ünlü yedi fotoğrafçı arasında sayar.
Romano Cagnoni leaves Tuscany for London in 1958. He has worked with Simon Guttmann (founder of modern photojournalism with Robert Capa, Felix Mann, Kurt Hutton, Cartier-Bresson, etc.). Romano was teh photographer admitted in North Vietnam in 1965. He documented world events published in international magazines such as Cambodia, Biafra civil war, Israel, South America civil wars, Northern Irland, Afghanistan, Yugoslavia, Chechnya, Kosovo, etc.
Romano won the USA Overseas Press Award, the German Bronze Medal Art Directors' Club and many Italian Prizes. He held exhibitions worldwide. Sunday Times former editor, Harold Evans, in his book "Pictures on a page", mentions Cagnoni amongst the seven most famous photographers in the world.
Luca CAMPIGOTTO
Luca Campıgotto modern sanatlar mezunu, 1980’lerden bu yana manzara, mimari ve endüstri fotoğrafları çekiyor. Venedik, Roma, Londra, Newyork, Morocco’da bir rotada, Kamboçya Angkor’da, Şili Atacama çölünde, Easter adasında, Yemen ve Laponya’da araştırma projelerinde bulundu. Mois de la Photo, Paris; CCA, Montreal; MAXXI, Rome; 47th Venice Biennale of Art; Festival della Fotografia, Rome; MEP, Paris; Galleria Gottardo, Lugano; IVAM, Valencia; The Art Museum, Florida’da segiler açtı. Çalışmaları Maison Européenne de la Photographie, Paris; Canadian Centre for Architecture, Montreal; Progressive Collection, Cleveland; Margulies Collection, Miami; The Sagamore Collection, Miami; Collezione Unicredit, Milan; Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Turin; Metropolitana di Napoli; Museo Fortuny, Venice; Museo d’Arte Moderna e Contemporanea, Varese; Galleria Civica, Modena; Museo della Fotografia, Cinisello Balsamo; Museo Civico, Riva del Garda; CRAF, Spilimbergo’nun özel ve resmi kolleksiyonlarına girdi.
Basılan eserleri; Kahirenin Taşları, Peliti, Roma 2007; Venicexposed, Contrasto, Rome/ Thames&Hudson, London/ La Martinière, Paris 2006; Sguardi Gardesani, Nicolodi, Trento 2004; L’Arsenale di Venezia, Marsilya 2000; Fuori di casa, Imagina 1998; Molino Stucky, Marsilio 1998; Venetia Obscura, Peliti Associati, Roma/ Dewi Lewis, Stockport/ Marval, Paris 1995.
Çalışmaları The New York Times Magazine, Dazed and Confused, The Wall Street Journal, Vogue, Le Monde, Liberation, le Parisien, The Independent, Frankfurter Allgemeine Zeitung, Il Corriere della Sera, Domus, Abitare, Casabella, Arte, Io Donna, Sette, D La repubblica delle donne, Nuovi Argomenti, Flair, FMR, Panorama, L’Espresso, Modo, L’Unità, Lo Specchio, Il Gazzettino, Linea d’ombra, Il Sole 24ore, Fotologia, Photo, Photographia, Reflex’te basıldı ve incelendi.
Her zaman yazma konusunda da istekli oldu. 2005’te Nuovi Argomenti dergisi çalışmalarından ve şiirlerinden bir seçki yayınladı. Luca Venedik’te 1962’de doğdu. Milano’da yaşıyor ve çalışmalarını sürdürüyor.
Luca Campigotto, a graduate in modern history, has been photographing landscape, architecture and industry since the 1980s. He has carried out research projects on Venice, Rome, Naples, London, New York, the route of the Casbahs in Morocco, Angkor in Cambodia, the desert of Atacama in Chile, Patagonia, Easter Island, Yemen and Lapland.
Luca has exhibited at Mois de la Photo, Paris; CCA, Montreal; MAXXI, Rome; 47th Venice Biennale of Art; Festival della Fotografia, Rome; MEP, Paris; Galleria Gottardo, Lugano; IVAM, Valencia; The Art Museum, Florida. His works are held in private and public collections, including: Maison Européenne de la Photographie, Paris; Canadian Centre for Architecture, Montreal; Progressive Collection, Cleveland; Margulies Collection, Miami; The Sagamore Collection, Miami; Collezione Unicredit, Milan; Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Turin; Metropolitana di Napoli; Museo Fortuny, Venice; Museo d’Arte Moderna e Contemporanea, Varese; Galleria Civica, Modena; Museo della Fotografia, Cinisello Balsamo; Museo Civico, Riva del Garda; CRAF, Spilimbergo.
Luca Campigotto has published: The Stones of Cairo, Peliti, Rome 2007; Venicexposed, Contrasto, Rome/ Thames&Hudson, London/ La Martinière, Paris 2006; Sguardi Gardesani, Nicolodi, Trento 2004; L’Arsenale di Venezia, Marsilio 2000; Fuori di casa, Imagina 1998; Molino Stucky, Marsilio 1998; Venetia Obscura, Peliti Associati, Rome/ Dewi Lewis, Stockport/ Marval, Paris1995.
His work has been published and reviewed in: The New York Times Magazine, Dazed and Confused, The Wall Street Journal, Vogue, Le Monde, Liberation, le Parisien, The Independent, Frankfurter Allgemeine Zeitung, Il Corriere della Sera, Domus, Abitare, Casabella, Arte, Io Donna, Sette, D La repubblica delle donne, Nuovi Argomenti, Flair, FMR, Panorama, L’Espresso, Modo, L’Unità, Lo Specchio, Il Gazzettino, Linea d’ombra, Il Sole 24ore, Fotologia, Photo, Photographia, Reflex...
Luca has always pursued an interest in writing. In 2005, the magazine Nuovi Argomenti published a selection of his pictures and poetry. Luca Campigotto was born in Venice in 1962. He now lives and works in Milan.
Lorenzo CICCONI MASSI
1965’te Senigalia’da doğdu ve halen burda yaşıyor. 1991’de “Mario Gaicomelli and the Misa Group in Senigallia” tezini vererek sosyoloji bölümünden mezun oldu. Bu dönemde siyah ve beyaz konusunda fotoğraf araştırmalarını başlattı. Aynı dönemde Lorenzo Tele+ ve Rai’de yayınlanan ve birçok festivalde ödül kazanan düşük maliyetli kısa filminlerini çekti.
1999 yazında “Les Rencontres d’ Arles’a bir seyahat sonrası fotoğraf yoluyla hikayeler anlatmaya başladı. 1990’da başladığı çocuk oyunlarına adanan serisini bitirdi. Seri Canon Ödülünü kazandı. Lorenzo’nun araştırması insan gerçeği üzerine fikirlerden ve ülkesinden manzaralardan oluşuyor.
2003’de ilk uzun filmini yaptı. “Dünyanın Motoru”. Film Marche ve Basilicata’da çekildi. Ricardo Scamarcio ve Ennio Fantstichini oynadılar. 2006’dan bu yana Lorenzo’nun çalışmalardan bir kısmı Forma kolleksiyonuna dahil edildi. Çalışmaları Lo Donna, Ventiquattro, Panorama, Venerdi ve Vogue gibi çok önemi İtalyan dergilerinde basıldı.
2007’de Lorenzo Cicconi Massi’ye küçük Çinli futbolcularla ilgili çalışması “Spor Dalında” Dünya Basın Fotoğrafı Ödülünü kazandı.
Lorenzo Cicconi Massi was born in
In the summer of 1999 after a journey to “Les Rencontres d’ Arles, the need of telling stories through photographic images strongly came back to him. With this vision, Lorenzo finished the series dedicated to children games which he started in 1990. The series was awarded with the Canon Prize. Lorenzo's research starts with and pulls from suggestions of human realities and landscapes of his country.
In 2003, Massi made his first full-length film, “Engine of the World.” The movie was filmed in Marche and Basilicata. The actors Riccardo Scamarcio and Ennio Fantastichini were part of the cast. Since 2006, a selection of Lorenzo's photographs have been included in Forma’s collection in Milan. His pictures are published in the most important Italian magazines such as Lo Donna, Ventiquattro, Panorama, Venerdi and Vogue.
In 2007, Lorenzo Cicconi Massi was given the World Press Photo Award in "Sport Features Category" for his work on young Chinese football players.
Patrizia DELLA PORTA
Patrizia Della Porta Milano ve New York’ta yaşıyor ve çalışıyor. Çağdaş mimari fotoğrafçılığında uzmanlaştı ve çalışmalarını New York, Washington D.C., Toronto, Tokyo, Londra, Munih, Berlin, Milano, Bilbao ve Kuala Lumpur’da yapıyor. Çalışmaları çağdaş mimarinin önde gelen Frank Lloyd Wright, Yeoh Ming Pei, Frank Gehry, Cesar Pelli, Carlo Scarpa, Kenzo Tange, Renzo Piano, Daniel Libeskind gibi isimleri tarafından şiirsel bulunuyor. Mimari görüşü yapıların yeni boyutları ve zaman ve uzay boyutunda yeniden yorumlanması hakkında.
1984’de; Beaubourg, Centre Georges Pompidou, Paris’te gerçekleştirilen Images et imaginaires d'architecture: dessin, peinture, photographie, arts graphiques, théatre, cinéma en Europe aux XIXe et XXe siécle sergisinde, Della Porta Avrupa’da bu konuda en iyi 20 kişi arasında sayıldı.
Della 1993’ten bu yana video alanına girdi. 1996’da artist Bruno Munari’nin (Mu as Mu-nari) video portresini yönetti ve 1999’da mimar ve dizaynır Vico Magistretti’nin video portresini hazırladı. 1995’te, Newyork’taki Withney American Sanat Müzesi hakkındaki çalışması bu prestijli sanat kuruluşu tarafından ticari sanat öğesi olarak seçildi ve basıldı.(iğne, posta kartı, poster, telefon kartı, kart kutusu, ipek eşarp olarak)
1999’da, National Gallery of Art’ın Washington Della Porta'nın; Leoh Ming Pei tarafından dizayn edilen East Müze binası hakkındaki çalışmalarını sürekli kolleksiyonuna aldı.
2002’de sanatçının çektiği CityCorp fotoğrafı(1980) önemli sergi seçildi. Şehrin mitolojisi Michigan Sanat Müzesi’nde Ansel Adams, Alfred Stieglitz, Paul Strand, Edward Steichen, Karl Strauss, Harry Callahan, Walker Evans, Berenice Abbott, Barbara Morgan, Margaret Bourke-White ve Diane Arbus gibi ustalarla sergilendi.
Della Porta’nın fotoğrafları Amerika ve Avrupa da önemli müzayedelere girdi ve Avrupa, Amerika, Çin ve Japonya’da özel ve resmi kolleksiyonlarda yeraldı.
Patrizia Della Porta lives and works in Milan and New York. She is specialized in contemporary architecture photography and in this sector her main activity has been in New York, Washington D.C., Toronto, Tokyo, London, Munich, Berlin, Milan, Bilbao and Kuala Lumpur. Her work has explored the poetics of such masters of the contemporary architecture as Frank Lloyd Wright, Yeoh Ming Pei, Frank Gehry, Cesar Pelli, Carlo Scarpa, Kenzo Tange, Renzo Piano, Daniel Libeskind. Her approach to architecture moves toward new dimensions and interpretations of the buildings portrayed, transfiguring space and time.
In 1984, during the exhibition Images et imaginaires d'architecture: dessin, peinture, photographie, arts graphiques, théatre, cinéma en Europe aux XIXe et XXe siécle, held at the Beaubourg, Centre Georges Pompidou in Paris, Della Porta has been acclaimed as one of the twenty eminent participants in Europe in this field.
Since 1993 Della Porta has been involved in the field of video installations and video direction. In 1996 she has directed a video portrait of the artist Bruno Munari (Mu as Mu-nari) and in
In 1999, the National Gallery of Art in Washington acquired Della Porta's work for the permanent collection which was part of the portfolio dedicated to the East Building of the Museum designed by Leoh Ming Pei.
In
Della Porta's photos have been in important auctions in United States and Europe and are in private and public collections in Europe, United States, China and Japan.
Patrizia SAVARESE
© Patrizia Savarese
© Patrizia SavareseRoma’da 1953’te doğdu. Instittute of European Design’da eğitim gördü. Mimarlık okuluna gittiğinde önce iç mimari, daha sonra fotoğraf dalında eğitimini tamamladı. Fotoğrafçılığa önemli uluslararası rock şarkıcılarının Avrupa konserleri ve turneleriyle başladı. 80’lerde en iyi rock şarkıcısı fotoğrafçılarından biri olarak anılmaya başlandı; moda ve reklam dünyasında da saygı görmeye başladı.
Siyah beyaz çıplak fotoğraf konusundaki bir çalışmasıyla erkek çıplaklığı çalışan ilk İtalyan fotoğrafçılardan oldu. Patrizia Savarese Monte Carlo’da Prince Albert ve Princess Stephanie’ninde bulunduğu "Fontozione Luc Montagnier’dan davet aldı ve aynı zamanda Patrizia'nın fotoğrafları Christie's and Sotheby's müzayede evlerinde yeraldı.
2006’da uluslararası yarışma "Orvieto Fotographia” yarışmasında 80’lerden günümüze fotoğraf çalışmaları sergilendi. Patrizia Savarese'nin fotoğrafları ışık konusunda bir hassasiyete sahip ve görüntülerin oluşumu konusunda yaratıcı çalışmalar. Fotoğrafları gerçek ve hayal arasında bir köprü gibi, günlük objeleri düşsel konumlara taşıyabiliyor.
Born in Rome in 1953, Patrizia Savarese studied at the Instittute of European Design. Attending first the School of Architecture, she graduated with a diploma in Interior Design followed with another diploma in Photography. She began photography working in the show business following the most important international rock stars at concerts and tours in Europe. In the 80's her status as one of the best rock star photographers has been confirmed and she began receiving requests from the fashion and advertising world.
A research study on black and white nudes won her particular acclaim as one of the very first Italian photographers to concentrate on the male nude. Patrizia Savarese has been invited to offer her photographs in various auctions including the "Fontozione Luc Montagnier, Monte Carlo in the presence of Prince Albert and Princess Stephanie. Patrizia's photographs have alsO been presented at Christie's and Sotheby's auction houses.
In 2006, during the international event "Orvieto Fotographia" an unedited film of her photographic work from the '80 to today was shown. Patrizia Savarese's photographs show a particular sensibility for light as well as constant creative dedication in the construction of images. Her photographs has the desired contrast between the artificial and the real world which adds another perception of reality that transports everyday objects into dreamlike situations.
Massimo SIRAGUSA
© Massimo Siragusa
© Massimo Siragusa1958’de Catania’da doğdu. Massimo Siragusa renkli fotoğraf konusunda çok başarılı. Fotoğraf konusunda profesyonel kariyeri 1987’de başladı; iki yıl sonra bir seri sualtı fotoğrafı sonrası Avrupa Kodak ödülü kazandı.
Haziran 1992’de Massimo’nun İtalyan madencilerle yaptığı röportaj “İşte değişim” konusunda CGIL(İtalyan Birliği)den ilk ödülü kazandı. Ayrıca "24 hours in Cyberspace”, “Rome and the Jubilee”, “Etna and its Territory” and “Knowledge of a Value.” Gibi birçok proje ve katalogda yeraldı.
1997’de Massimo “Bir Mucize İhtiyacı” röportajı ile “Günlük Yaşam” kategorisinde Dünya Basın Fotoğrafı eniyi ikinci ödülünü kazandı. Sirk Hayatı hakkındaki çalışması “Sihirli Sirk” Köln’de, Photokina’nın 1998 baskısında LEICA International seçildi; aynı zamanda Dunya Basın Fotoğrafı 1999’da “Sanat ve Eğlence” kategorisinde İtalya kapsamında Fuji Film Euro Foto 1999 ödülünü aldı.
Massimo Siragusa birçok kişisel sergi açtı : “Arles Uluslararası Fotoğraf Karşılaşmaları”, “Alberobello Uluslararası Girişimciler”, “LEICA Galerisi – Polyphoto Milano”, 7. Turin Fotoğraf Bienali ve Milano EOS Galeri sergisi. Aynı yıl, İtalyan Fotoğraf Vakfında Massimo’nun “Mucize İhtiyacı” röportajı yayınlandı. Aynı sergi Galleria del Credito Valtellinese in Florence, Museo del Folclore in Rome and Casa Museo Stesicorea ve Libreria Cavallotto in Catania’da da yapıldı.
Aşağıdaki kitapları basıldı:
“L’Avventura Di Diventare Grandi” (Editori P.G.Frassati, 1994)
“Il Vaticano” (Federico Motta Editori, 1999)
“Il Cerchio Magico” (Edizioni Contrasto, 2001)
“Credi” (Domenico Sanfilippo Editore, 2003)
Born in Catania on 1958, Massimo Siragusa is a highly talented in color photography. His professional career in photography began in 1987; two years later, after a series of underwater portraits, he won the Italian selection of the European Kodak Award.
On June 1992, Massimo's reportage on Italian miners was awarded the first prize in the CGIL (Italian union) contest on the theme "The Changing Work". He also took part to many projects and relative catalogues: "24 hours in Cyberspace”, “Rome and the Jubilee”, “Etna and its Territory” and “Knowledge of a Value.”
In 1997, Massimo won the World Press Photo Second Best Prize in the "Daily Life" category with his "Need for a Miracle" reportage. His work about the circus life, called “The Magic Circle” was chosen by LEICA International for the 1998 Edition of Photokina, in Köln, as well as being awarded with the first prize at the World Press Photo
Massimo Siragusa held many personal exhibitions: “International Encounters for Photography in Arles”, “International Encounters for Photography in Alberobello”, LEICA Gallery-Polyphoto in Milano, Turin's 7th Photographical Biennal and EOS Gallery in Milan. In the same year, organized by the Italian foundation for Photography, Massimo's reportage "Need for a Miracle" was displayed. This same exhibit was also displayed at the Galleria del Credito Valtellinese in Florence, Museo del Folclore in Rome and Casa Museo Stesicorea and Libreria Cavallotto in Catania.
He published the following books:
“L’Avventura Di Diventare Grandi” (Editori P.G.Frassati, 1994)
“Il Vaticano” (Federico Motta Editori, 1999)
“Il Cerchio Magico” (Edizioni Contrasto, 2001)
“Credi” (Domenico Sanfilippo Editore, 2003)
Lorenzo VITTURI
Lorenzo Vitturi Londra’lı bir fotoğrafçı. 27 yıl önce Venedik’te doğdu. Roma IED fotoğraf ve Grafik Bölümünden 2004’te mezun oldu.
Okul yıllarında birçok film setinde set ressamı olarak çalıştı, bu deneyim daha sonra fotoğraf çalışmalarının ayrılmaz bir parçası oldu. Fotoğrafları “sahne fotoğrafı” fikrinden esinlendi, mekanlar uzay gibi tasarlanmış ve görüntüler gerçekle kurgunun arasında.
2004’te, Lorenzo Vitturi çalışmalarını "The Görüntüde Fetisism" (II Feticismo della Visione) ismiyle kişisel bir sergide sergiledi. Bu proje Peter Greenway'in "The Tulse Luper's Suitcases, Part II." Filminin setinde fotoğrafçı olarak çalışmasının sonucuydu.
Lorenzo yıllarca Roma’da Pasolin’nin yerinde görsel incelemeler yaptı. Bu proje 2005’te tamamlandı ve “Muhteşem ve Sefil Şehir" (Stupenda e Misera Citta) ismini aldı ve bir bölümü "Pasolini and Rome", Rome Museum in Trastevere’de de Enzo Siciliano kuratörlüğünde bir grupla sergilendi.
2005-2007 yılları arasında Benetton’un iletişim araştırma merkezi Treviso’da yaşadı. Bu süreçte Roma da Internazionale di Fotographifia Festivalinde “Sınırda” çalışmasını sergiledi. Ekim 2007’de Lorenzo “Petrol Hiç Bitmeyecek” isimli çalışmasını Paris’te Pampidou Centre’da bir grup çalışmasında sergiledi.
Lorenzo Vitturi is a photographer based in London. He was born in Venice 27 years ago. He graduated in graphics and photography at IED in Rome in 2004.
During his academic years, he worked as a set painter for various movies; this experience lately became an integral part of his photographic research. His pictures deal with an idea of "staged photography" where places are conceived as spaces and images that reveal the uncertain relation between reality and fiction.
In December 2004, Lorenzo Vitturi exhibited his work "The Feticism of Vision" (II Feticismo della Visione) in a solo show in Rome. This project was the result of his experience as a photographer on the set of Peter Greenway's "The Tulse Luper's Suitcases, Part II."
Lorenzo has been working extensively for years on a visual research of Pasolini's places in Rome. This project was completed in 2005 with the title "Wonderful and Miserable City" (Stupenda e Misera Citta) and was partly exhibited in "Pasolini and Rome", a group show curated by Enzo Siciliano at the Rome Museum in Trastevere.
From 2005 to 2007, Vitturi has been an artist in residence at Fabrica, the Benetton's communication research center based in Treviso. During this period, Lorenzo has exhibited in photographic work "On the Border" at the Festival Internazionale di Fotographifia in Rome. In October 2007, he exhibited his work "Oil Will Never End" at "Fabrica:Les Yeux Ouvert" a group show at Centre Pompidou in Paris.
Please check back soon for more information
on the individual photographer.
Copyright Gallery of Italian Photography 2007.
All Rights Reserved.
Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved
www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.
All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.
Use By Author Permission Only.
"Sanatçılarımızı seçerken; onların yaratıcılığını,farklı düşüncelerini ve süreklilik gösterip gösteremeyecegi" değerlendirmelerinden yola çıktığını söylüyor.Düşünce bu olduğunda; keşke birkaç fotoğrafçının ikişer fotoğrafı yerine,bir fotoğrafçısının birçok fotoğrafına yer verilmesi suretiyle,bizleri daha yoğun biçimde düşünmeye,kıstasları görmeye,yönlendirebilseydi.Böylece genç arkadaşlarımıza bir ufuk açıp,hedef oluşturma,fotoğraf geleceklerini planlamada yardımcı olabilirdi.
Dilerim ki fotoritim yöneticileri,gelecek sayılardan birinde,bir fotoğrafçı ajansıyla ,geniş kapsamlı bir söyleşi yapıp yayınlayarak,bugüne dek yapmış oldukları önemli hizmetlerine yeni ve farklı bir katkı daha sağlarlar
Ali Rıza AKALIN
Çok sayıda uluslararası fotoğraf kolleksiyonerine ulaştık. Müşterilerimizin çoğu trendlere gore fotoğraf satın almıyor, karşılaştıkları görüntüye aşık olup alıyor. Trendler pazarda oluşuyor ve gerçekten neyin değerli olduğuyla ilgili olmayabiliyor. Ben her zaman müşterilerime fotoğrafa baktıklarında ilk izlenimlerini dikkate almalarını söylerim. Eğer fotoğraf, olumlu ya da olumsuz bir duygu uyandırıyorsa, bu sanattır.”
Türkiye’deki feodal kafalı fotoğraf alıcılarına ve satıcılarına bunu anlatamadım. Eskiden resimde öyleydi (belki hala öyle), ne galerici, ne de koleksiyoner, konusuyla ilgili bilgi sahibi. Şimdi internet var, onu bile kullanmıyorlar. Ben de fotoğraf koleksiyoncusuyum. Taramalarda öyle sürprizlerle karşılaştım ki çenem düştü.
Ancak, son tümceye katılamayacağım: Duygunun dışında, düşünce de var. Demek ki kapitalist koleksiyonler bile, henüz bilgi toplumu aşamasına gelememiş. Fotoğraf müthiş bir bilgi aracıdır. Tek bir fotoğraf üzerine onlarca sayfalık makale yazılabilir, yani o fotoğraftaki bilgi o kadar çok okunabilir olabilir.
“Neden resim değil de, fotoğraf?
Resim tarihi konusunda genel bilgi sahibiydim, ancak fotoğraf sanatı konusunda gerçekten birşey bilmiyordum. Fotoğrafın milenyumun yeni sanatı olduğunu, yaratıcılık ve işlem sürecinin çok heyecan verici olduğunu inkar etmemek gerekiyor.”
Benim için yanıt biraz daha farklı:
Üniversite yıllarımda, hem pratik, hem de teorik olarak her 2 alanda da çalışma fırsatı buldum. (Dikkatinizi çekerim, 10 yıllık lisans eğitimim sırasında, okuduğum 2 dal da sanat tarihiyle ilgili değildi, biri mühendislikti, biri işletmecilikti.) Benim için ikisi tek sanat, çünkü resim deyince anlaşılan yağlıboya resim de, yalnızca teknolojik bir aşama, mozaik vardı, gravür vardı. Zihnimdeki karenin resmini % 1 olasılıkla yapabilirim, % 99 olasılıkla fotoğrafını çekebilirim. Ancak bu, resmin hala fotoğrafa karşı üstün olan yanları bulunduğu gerçeğini örtmüyor. Örnekse: Bosch’un resimlerinin fotoğrafını yaratamazsınız. Bruegel’inkileri ise, 1.000 kareden çok dikkatli kesilmiş, gayet yamuk yumuk parçaların, ‘photoshop’ ile uzun bir eşitlemesi ile yapabilirsiniz. 500 yıllık Avrupa klasik resim tarihi 200 yıllık dünya klasik fotoğraf tarihine hala üstün durumda: Onlar daha çok bilgisel kayıt içeriyor.
Yine de, herhangi bir önce gelir, diyemem. Yalnızca, resim yapamadığımı söyleyebilirim.
e-Panel
M.Emin Tan Fotoğraf Kitaplığı
Türkiye Sanal Fotoğraf Müzesi
Anadolu Fotoğraf Dergisi
www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir. Eserlerin İzinsiz Olarak Kısmen veya Tamamen Kopyalanması ve Kullanılması, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına Göre Suçtur.
All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved. Use By Author Permission Only.
