Burada görmüş olduğunuz fotoğraflar, Fas ve Mısır arasındaki yaşamıma ait kısa bir seyahattir. İki ülkeyi de çok seviyorum ve son derece özlüyorum. Fotoğraflar benim, yani kameranın arkasında görünmeyen adamın birer yansımasıdır.

Çoğu portrelerimde, izleyicinin farkedebileceği gibi  konuyu genellikle kalabalıktan ayrı tutarım ve insanları doğal çevreleri içerisinde fotoğraflamayı tercih ederim. Gençler, fakirler ve yaşlılar benim asıl ilham kaynaklarımdır.

Bir portre çekerken, konuya mümkün olduğu kadar hilesiz yaklaşmaya ve giysilerinin, yüzlerinin tüm ayrıntılarını ışığın yönüne göre nakletmeye çalışırım. Karanlık odada çalışırken daima ortamın kokusunu ve sesleri hatırlamaya çalışırım. Bilinçli ya da bilinçsiz olarak , yüzlerin benzersizliğini kameramla kalabalıktan ayırıp sunarak   fotoğrafçılıkta orijinalliğin bir savunucusu olarak duruyorum. Ukalalık gibi görünse de  amacım bu.

İzleyicilerimin, fotoğraflarımdan duygularımı okuyabilmelerini umuyorum. Çünkü; kırışmış yüzler ve ellerinin hareketleri vasıtasıyla duygularımı nakletmeye çalışıyorum.

Yöresel bir pazarda,  nane çayı kokusu dolu hava, hayal gücümü harekete geçirir. Etrafıma döndüğümde sakallı, yaşlı bir pazarcının çadırındaki delikten içeri süzülen ışıkta renkleri parlayan baharat çuvallarını görürüm.

Bu yüzlerden her biri, anlaşılmayı bekleyen insanlarımın kültürü ve tarihi vasıtasıyla kutsal bir rehber gibidir. Benim için, evimizin yakınında maydanoz ve kişniş satan yaşlı kadının yüzündeki kırışıklıklar onun geçmişine ait bir şifre ve bugünü ile geleceğinin işaretleridir.  Yüz ifadesi ve hatta kollarını kavuşturma şekli ile bu hanımın kültürel etiği ve dine olan bağlılığı hakkında fikir edinebiliriz.

Modellerimin çoğu ile aramda her zaman psikolojik derin bir bağ mevcuttur. Bir kişinin fotoğrafını çekmeye hazırlanırken deklanşör düğmesine basmadan evvel, sıklıkla kendime bu kişiyi filmin her karesindeki yaşama ve daha sonra kendi yaşamıma sokmaya hazır olup olmadığımı sorarım.

Tarafımdan portreleri çekilen kişiler benim himayem altına girerler. Onlara özen gösterir ve gelebilecek eleştirilere karşı korurum. Sıklıkla bu kişilerin halen hayatta olup olmadıklarını, yeteri kadar yiyeceğe sahip olup olmadıklarını ve soğuk kış günlerinde sıcak giysiler içinde olup olmadıklarını merak ederim.  Fotoğraflarımı bitirdikten sonra modellerimin, benim ve onları izleyecek olan binlerce kişinin bakışından mahcubiyet duyup duymayacaklarını düşünerek saatlerce incelerim. Özel yaşamlarına müdahale etmek ve dış dünyaya açmakla beni suçlayıp suçlamayacaklarını kendi kendime sorarım.    
 
Nour Eddine El Ghoumari    
 
...

The photos you see here are a part of a short journey of my life between Morocco and Egypt. Two countries I love and miss tremendously.

The photos represent a reflection of me, the unseen man behind the camera.

In most of my Portraits, the viewers would notice, that I often isolate my subjects from the rest of the crowded. I also prefer to photograph people in their natural environment. The young the poor and the old are my true inspiration.

When I shoot a portrait, I try to be as honest as possible to my subjects and convey all details of their cloths and faces as well as the direction of light. I always try to remember the surrounding smells and sounds when I am in printing in the darkroom.  Consciously or subconsciously, I remain an advocate of the authenticity in photography, honouring the uniqueness of the face, singled out from the crowd by my camera, and, however arrogant it may sound, by my will.

From my photos, I hope the viewers will be able to read my feelings…as I sought to convey my emotions via my subjects’ wrinkly faces and the gestures of their hands. 

In a local market, my imagination comes alive in the air filled with the fragrance of mint tea. As I turn around I see bright palettes of sacks of spices, their colours glow in the sun rays which penetrate through a hole in the tent of an old bearded market seller.

Each of these faces, like a divine guide through the history and culture of my people, to those who seek to understand them.  For me, wrinkles on the face of an elderly woman who sells parsley and coriander nearby our house are a code to her past and a signs into her present and future.  By the expression of her face and even by the way she folds her arms we can find out this lady’s cultural ethics and her religious devotion.

I always have a deep psychological connection between me and many of my subjects.  When I am about to take a photograph of a person, I would often ask myself before pressing the shutter button whether I am ready to let this person inter the life within each frame of the film and subsequently inter my life. 

The people portrayed by me become my protégés.  I care about them, protect them from possible criticism. I often wonder whether my subjects are still alive; have enough food, and whether they are warm in the cold winters. I often stare at the finished photographs for hours and wonder if my subjects might be embarrassed by my glances and those of thousands of viewers that see them. I ask myself if they would condemn me for interfering with their private lives.  Opening it up to the outer world? 

 
Nour Eddine El Ghoumari    

DİJİ-ART